ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

ΜΕ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ



Κυριακή των Απόκρεω. Ἒτσι ὀνομάζεται ἡ τελευταία ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν καταλύεται κρέας, πρός πάσης ἀρχομένης νηστείας. 



Στήν συνείδηση, ὃμως, τοῦ Λαοῦ μας, ὡς «ἀποκρηά», «ἀπόκρηες» ἢ «ἀποκρηές», ἒχει μείνει ἡ προτελευταία ἀπό τῆς «Καθαρᾶς Δευτέρας» Κυριακή, διότι ἀπό τήν ἂλλη ἡμέρα, ἀρχίζει ἡ σταδιακή μετάβαση μας εἰς τήν περίοδο τῆς νηστείας πού ἀκολουθεῖ. 


του π. Ευθυμίου Μπαρδάκα


Ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, προσεπάθησε νά συγκρατήση τήν διάθεσιν τοῦ Λαοῦ μας γιά «γλέντι», μέσα σέ κόσμια μέτρα, χωρίς τίς παγανιστικές θέσεις πού προέρχονται ἀπό τήν ἀρχαιότητα («Διονύσια» καί «Κρόνια» ἑορταστικά δρώμενα τῆς ἀρχαιότητος), καί κυρίως ἐστίασε στό θέμα τοῦ «μασκαρέματος» καί τῆς καταργήσεως τῶν βωμολοχιῶν καί τῶν στιχουργημάτων καί δρωμένων μέ σαρκολατρικό ἢ καί ὑβριστικό περιεχόμενο. Ὃπως εἶναι γνωστόν, ἓνας τῶν στόχων τῶν κειμένων, στιχουργημάτων, δρωμένων κ.λπ. τῶν ἀπόκρεω, ἦταν καί (δστυχῶς, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι) ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Ἱερεῖς καί γενικῶς, κάθε τί πού ἒχει σχέσιν μέ τήν Πίστην μας καί τήν Ἐκκλησίαν μας (έτσι γίνεται σέ κάθε εὐκαιρία, ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ σκότους, πού μεταβάλλουν κάθε Θρησκευτική περίοδο, σέ στόχο χλεύης καί σατανικῆς σάτιρας...!). Ἱστορικῶς, οἱ λαϊκές ἑορταστικές ἐκδηλώσεις τῶν ἀπόκρεω, ἐνεφανίσθησαν κατά τόν 13ον μ.Χ. αἰῶνα, χωρίς νά εἶναι γνωστόν τό πότε ἐνεφανίσθη καί ἡ «μόδα» τῶν μεταμφιέσεων. Ἡ Δυτική Ἐκκλησία, ἐπρωτοστάτησε εἰς τά ξέφρενα καί ἂνευ ὁρίων «γλέντια» καί αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Πάπα Ἰουλίου τοῦ Γ΄, ὁ ὁποῖος κατά τόν 16ον αιῶνα διωργἀνωσε κατά τάς Ἀπόκρεω, Ἱπποδρομίες, χορούς μεταμφιέσεων, κωμωδίες, πολυτελέστατα γεύματα κ.λπ. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κατά τούς νεωτέρους χρόνους, ἐπεδειξε κάποιαν ἐφεκτικήν στάσιν ὡς πρός τόν ἑορτασμόν τῶν Απόκρεω, προσπαθοῦσα νά τάς περιορίσῃ μέσα σέ κάποια ἀξιοπρεπῆ ὃρια, νά τάς δεχθῇ ὡς ἡμέρας ψυχαγωγίας τοῦ Λαοῦ, ἀλλά χωρίς παρεκτροπές, «διονυσιασμούς», παγανιστικές τάσεις καί μεταμφιέσεις. Ἐδῶ, νά σημειώσωμε, πώς ὁ πολυμήχανος Λαός μας, ἐχρησιμοποίησε τήν συνήθεια τῶν μεταμφιέσεων κατά τήν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας, μέ τό νά μεταμφιέζωνται πολεμισταί ἀπό τά βουνά καλυμμένοι πίσω ἀπό μάσκες καί νά ἐπικοινωνοῦν μέ τούς εὑρισκομένους στά χωριά ἑτοιμοπόλεμους ἂνδρες, προκειμένου νά ὀργανώσουν ἒνοπλες ὁμάδες καί πολεμικές ἐνέργειες, ἢ μέ τά, δῆθεν, ἑορταστικά τραγούδια τους, νά μεταδίδουν μηνύματα πού οἱ τοῦρκοι δέν καταλάβαιναν...! Εἶναι γνωστοί οἱ ἀγῶνες Ὀρθοδόξων Ἱερωμένων κατά τῶν «καρναβαλλιῶν» κ.λπ., καθ’ ὃσον αἱ ἐκδηλώσεις αὐταί, ὁδηγοῦν εἰς ἀκραῖα φαινόμενα σαρκολατρείας, καί στρέφουν τόν νοῦν τοῦ ἁπλοῦ ἀνθρώπου σέ «διασκεδάσεις» πού, κάθε ἂλλο, παρά ἒχουν σχέσιν μέ τήν Πίστην καί τήν Ὀρθοδοξίαν μας...! Βλέπομε ἒτσι, νά μιμοῦνται κάποιοι ἐν ὀνόματι τοῦ «ξεφαντώματος» τοῦ Λαοῦ μας καί τῆς δῆθεν διεξόδου του ἀπό τά προβλήματά του, ὁμάδες χορευτριῶν κατά τά πρότυπα ἂλλων χωρῶν, τῶν ὁποίων ἡ ἐμφάνισις παραπέμπει σέ σαρκολατρικές ἐκδηλώσεις καί νά ξοδεύωνται πολλές χιλιάδες Εὐρώ γιά κατασκευή «καρναβάλλων», τήν στιγμή κατά τήν ὁποίαν, σήμερον εἰδικῶς, ὁ Λαός μας ἒχει ἀνάγκην αὐτά τά χρήματα γιά νά μήν αἰσθάνεται στήν ράχη του τά βάρη πού...κάποιοι τοῦ ἐπιρρίπτουν...! Ἐδῶ, ὃμως, πρέπει νά σταθοῦμε καί νά ποῦμε δυό λόγια γιά κάτι πού ἒχει παρεξηγηθεῖ ἀπό πολλούς. Καί αὐτό εἶναι ὁ ὃρος «Καθαρά Δευτέρα». Δέν σημαίνει αὐτή ἡ ἒκφρασις πώς πρέπει νά φᾶμε ὃλα τά ὑπόλοιπα κρεάτων, τυριῶν, ἰχθύων κ.λπ. πού περίσσεψαν, ἀλλά πώς ἡ ἡμέρα αὐτή πρέπει νά παραμείνῃ ΚΑΘΑΡΑ, ἡμέρα νηστείας καί προσευχῆς, ἡμέρα προετοιμασίας μας γιά τήν σωματική μας ἀλλά καί ψυχικήν μας ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ...! Ἐκεῖνο πού ἒχω νά τονίσω, εἶναι πώς ἡ περίοδος αὐτή, δέν πρέπει νά εἶναι καί γιά ἐμᾶς, τά Ὀρθόδοξα καί πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ μας, μία περίοδος κοσμικοῦ «γλεντιοῦ» μέ τίς προεκτάσεις και τό νόημα πού τῆς δίδουν οἱ ἐκτρεπόμενοι σέ ἀπαραδέκτους τρόπους διασκεδάσεως, ἀλλά, μαζί μέ τήν κάποιαν ἀξιοπρεπῆ, λελογισμένην και χωρίς παρεκτροπές διασκέδασιν γύρω ἀπό τά Οἰκογενειακά τραπέζια μέ τά ἐπιτρεπόμενα, ἑκάστοτε, ἐδέσματα, χωρίς μεταμφιέσεις καί συμμετοχήν σέ «καρναβαλικές γιορτές», πρέπει νά εἶναι περίοδος προετοιμασίας μας, σωματικῆς ἀλλά κυρίως ψυχικῆς, γιά τήν περίοδο πού ἒρχεται, τήν γεμάτη κατανυκτικές καί δημιουργοῦσες ψυχικάς ἀνατάσεις ἑορτάς μας...! Καί μεταξύ τῶν ἂλλων, ἂς μή λησμονοῦμε τάς ψυχάς τῶν κεκοιμημένων Πατέρων, Γονέων, Ἀναδόχων, Διδασκάλων, ἐχθρῶν μας καί φίλων μας, πού μέ τά τρία Ψυχοσάββατα (ἀλλά καί πέραν αὐτῶν, διά τῶν Προσευχῶν μας) πού μᾶς δίδονται, μποροῦμε νά τούς χαρίσωμε λίγη δροσιά, λιγη ανακούφιση καί λίγο φῶς μέ τίς εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τίς προσευχές μας καί τήν μνημόνευσίν τους...!



Καί, ἐπαναλαμβάνω γιά πολλοστήν φοράν: Μακριά ἀπό τίς παγανιστικές, ὑλιστικές καί ψυχοφθόρες κοσμικές «διασκεδάσεις», τίς ὁποῖες χρησιμοποιοῦν οἱ σκοτεινές δυνάμεις προκειμένου νά μᾶς καθυποτἀξουν, ἀλλά προετοιμασία διά τήν συνειδητή συμμετοχήν μας εις τά Ἃγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν περίοδο πού ἀκολουθεῖ...!



Αρχιμανδρίτης π. Ευθύμιος Μπαρδάκας

Εφημέριος Ι. Ν. Παναγίας Προυσιωτίσσης Τσακός Αγίας Παρασκευής 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου