ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ



Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα, όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρονομαστής, η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος. Και όσο ο παρανομαστής διογκώνεται προς το άπειρο, τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν.

                                                                                           Λέων Τολστόι


του Γιώργου Δημακόπουλου


Η Μαίρη Αν Έβανς, πολισχιδής ρεαλιστική συγγραφέας που έζησε κατά την Βικτωριανή εποχή στην Αγγλία έγραφε για τον οπορτουνιστή υπερόπτη, τον ανέξοδο κομπαστή και τον ξεπαρμένο καυχηματία: '' Ήταν σαν τον κόκορα που πίστευε, πως ο ήλιος ανέτειλε για να ακούσει το λάλημά του! ''. Αυτός ο συνειρμός έκανε - επιβλητικά - έκδηλη την παρουσία του, όταν από την εξέδρα της συγκέντρωσης του ΕΛΚΙΣ διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, πως ο παρακρατικός μπαχαλακισμός έχει συχνά τις ίδιες παραβατικές ιδεοληψίες με τον θρησκευτικό μεγαλόπνοο οπορτουνισμό, με επηρμένους, ρασοφορεμένους μπαχαλάκηδες, που δίκην μιας ψυχαναγκαστικής αυτοεπιβεβαίωσης της υπηρεσιακής τους στάθμης εκμαυλίζουν το πνεύμα και τον σκοπό μιας συγκέντρωσης, προκειμένου να αυτοπροσδιοριστούν, να αυτοπροβληθούν και εκ νέου να αυτοχειρίσουν! Γιατι η πομπώδης, εκφυλισμένη έπαρση, που κρύβεται επιμελώς πίσω από δηκτικές, ταπεινολόγες χριστοήθειες κάπου θα κάνει το ντεμπούτο της ως παρηκμασμένη σταρ του σινεμά ή ως ματαιόπονη μικροαστή υπηρέτρια που βαυκαλίζεται ολονυχτίς να γίνει μεγαλοαστή κυρία! Το αυτό αυτο - δημιούρησε και ο συγκεκριμένος εμβληματικός ανήρ της προσφιλής και χαροποιούς εξέδρας, που αμέλησε ως φαίνεται να μιλήσει για την επιχειρούμενη χριστιανική εξουδετέρωση, τον αντορθόδοξο κοινοβουλευτικό δεσμωτισμό και τους σπεκουλαδόρους πάτρωνες αυτής της γενικευμένης ανομίας, είχε όμως όλο τον χρόνο να αναλωθεί περίσσια στην λίαν αγαπημένη και τρανή επιτυχία του αντιδίκου πάνω του, αυτήν την οίηση. Kατάφερε να αμαυρώσει την ομολογιακή συγκέντρωση, χάριν μιας διθυραμβικής κι ανέξοδης μνησικακίας κι ενός υπερφίαλου, αλαζονικού οίστρου που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν όλων των φαρισαίων και ερμαφρόδιτων διαβαθμισμένων τιτλοφόρων, που βάφτισαν την μισαλλοδοξία και τον φυρερισμό, ως επαναστατικά ομολογιακή μπροσούρα προς ευρεία λαική κατανάλωση μαντρωμένων αμνοεριφίων. Αποδείχτηκε νομοτελειακά, πως όλοι οι παρακρατικοί, παρεκκλησιαστικοί και παρασυνάγωγοι δυσειδείς κουκουλοφόροι που εκτρέφονται, εκμαιεύονται και εκχορηγούνται υπό το καθεστώς της έπαρσης και του φίλαυτου, εγκατεστημένου οπορτουνισμού, εμφανίζονται ως υπότροποι, δηθενικοί αλτρουιστές και ως δάσκαλοι αδάσκαλοι διδάσκουν εγχειρίδια χριστιανικής αβροφροσύνης με μαθήματα άνευ διδασκάλου! 



Κατά τα άλλα κόπτονται οι δυστηχείς για την ένωση, τον αντιοικουμενισμό και την εσχατολογία, όταν οι ίδιοι απήλθον εις αγέλην χοίρων.


Αγιογραφία Di Panourgias

Γιώργος Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...