ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ

 

 

Δεν είναι μικρό είδος ευεργεσίας,το να έχουν οι άνθρωποι αγαθούς άρχοντες.Ο άρχοντας δεν διακρίνεται από την χλαμύδα και την ζώνη,ούτε από την φωνή του κήρυκος που αναγγέλλει την άφιξή του,αλλά από το,ότι αναζωογονεί αυτούς που έχουν καταπονηθεί και διορθώνει τα κακώς έχοντα,τιμωρεί την αδικία,δεν επιτρέπει,όμως και να διώκεται το δίκαιο από την αλαζονική εξουσία.Άλλωστε,  άριστος πολιτικός άρχοντας πρέπει να διακρίνεται για το θάρρος του,την παρρησία με την οποία πρέπει να ομιλεί,για την περιφρόνηση των βιοτικών,το μίσος του κατά της πονηρίας και υποκρισίας,την ηπιότητα και την φιλανθρωπία προς τον λαό,που πάσχει.

 
 

Ο πολιτικός άρχοντας οφείλει να προνοεί για τους υπηκόους του,να ενδιαφέρεται και να φροντίζει για την ευημερία τους.Γιατί,αυτό ακριβώς,που είναι ο γιατρός,αυτό είναι και ο άρχοντας,μάλλον δε περισσότερο από τον γιατρό.Ο γιατρός δηλαδή φροντίζει για την σωτηρία των ανθρώπων με την επιστήμη του,ενώ ο πολιτικός άρχοντας κινδυνεύοντας και ο ίδιος για τον λαό του.Επιπλέον δε,πρέπει,όπως ο άρχοντας να διακρίνεται,ως αδιάβλητος,εγκρατής,σεμνός, φιλόξενος,δάσκαλος και καθοδηγητής του λαού.Ο άρχοντας δεν πρέπει να υπερέχει από τους αρχομένους στις τιμές,αλλά στις αρετές.Ο άρχοντας σ’ αυτό κυρίως πρέπει ν’ άρχει,να νικά δηλαδή με την αρετή του.Αν όμως νικάται από τα πάθη του,τότε δεν είναι πια άρχων.Να είναι φιλόστοργος με τον λαό με τον οποίο πρέπει να συζητεί και να διαπραγματεύεται με τρόπο περισσότερο ήπιο και φιλάνθρωπο.Όπως οι υπήκοοι οφείλουν να είναι πειθαρχικοί και υπάκουοι,έτσι και οι άρχοντες οφείλουν να είναι άγρυπνοι και προσεκτικοί υπέρ του λαού.Ν’ αναγνωρίζει την κρίση του λαού και να αποδέχεται τις επιλογές του.Εκείνος λοιπόν που έχει την δύναμη να ρυθμίσει την ψυχή του και την συμπεριφορά του και είναι σε θέση να άρχει και να άρχεται,αυτός θα μπορέσει να κυβερνήσει και την οικογένειά του.Εκείνος,που μπορεί να κυβερνήσει το σπίτι του,θα μπορέσει να κυβερνήσει και πόλη και κράτος και όλη την οικουμένη.Αν όμως δεν είναι σε θέση να ρυθμίσει τον ψυχικό του κόσμο,πώς θα μπορέσει να κυβερνήσει την πολιτεία;Πες μου,ποιο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του άρχοντος;Δεν είναι το να ωφελεί και να ευεργετεί αυτούς που κυβερνά;Πώς,όμως θα ωφελήσει άλλους,αυτός που δε μπόρεσε να ωφελήσει τον εαυτό του;Εκείνος που έχει στην ψυχή του άπειρα τυραννικά πάθη,πώς θα μπορέσει να αποκόψει τα τυραννικά πάθη των άλλων.Είναι ανάξιοι και λίαν υποκριτές εκείνοι οι πολιτικοί άρχοντες, που από το ένα μέρος απαιτούν από τους άλλους ακρίβεια βίου και από το άλλο μέρος επιτρέπουν για τον εαυτό τους την μεγαλύτερη ελευθερία,που φθάνει μέχρι την ασυδοσία.Πράττουν δηλαδή το αντίθετο από εκείνο,που πρέπει να εφαρμόζει ο άριστος άρχων,να είναι δηλαδή αδυσώπητος και αυστηρός δικαστής για τον εαυτό του και τις πράξεις του,ενώ συγχωρητικός και μεγαλόψυχος για τις πράξεις και ενέργειες των αρχομένων.Ο άρχων πρέπει να είναι λαμπρότερος από κάθε λαμπτήρα και να έχει βίο ακηλίδωτο,ώστε να τον έχουν όλοι ως παράδειγμα για να συγκρίνουν και να συμμορφώσουν την ζωή τους προς την δική του ζωή.Ούτε εκείνος που ασκεί την πολιτική εξουσία,ούτε εκείνος που ασκεί την πνευματική, θα μπορέσουν να τις διαχειρισθούν δίκαια,εάν προηγουμένως δεν κυβερνήσουν τον εαυτό τους,όπως πρέπει και εάν δεν τηρήσουν με μεγάλη ακρίβεια και τους πολιτικούς και τους θρησκευτικούς νόμους της πολιτείας».Οι κακοί και ανάξιοι άρχοντες:«Οι άνθρωποι, όταν αναλάβουν την εξουσία χρησιμοποιούν αυτή την δύναμή τους για να πράττουν αδικίες.Δεν υπάρχει τίποτε αθλιότερο από τον άρχοντα εκείνον,που δεν ωφελεί καθόλου και σε τίποτα αυτούς που κυβερνά. Είναι σημάδι παρά πολύ μεγάλης αρρώστιας και δείγμα διαστροφής το να ενθαρρύνουν οι γιατροί τις αρρώστιες.Γιατί έργο των αρχόντων είναι να αναχαιτίζουν τις αταξίες του λαού,να τον κατευθύνουν προς το ορθό και να κάνουν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί στο νόμο.Όταν,όμως αυτοί πρώτοι (οι πολιτικοί άρχοντες) παραβαίνουν το νόμο,πώς θα μπορούσαν να γίνουν δάσκαλοι στους άλλους;Εάν λοιπόν η ρίζα του δέντρου είναι σάπια,τι καλό είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος από τα κλαδιά;Εκείνοι που δεν έχουν άρχοντα,τότε στερούνται απλώς εκείνον που θα τους οδηγήσει στο ορθό.Εκείνοι, όμως που έχουν κακό άρχοντα,έχουν εκείνον που τους οδηγεί στους γκρεμούς και στους βούρκους.Ίσως μου πει κάποιος,ότι υπάρχει και άλλο κακό,που δεν είναι άλλο από το να είναι κακός ο ίδιος ο πολιτικός άρχων.Το ξέρω και εγώ.Δεν είναι μικρό το κακό αυτό,αλλά είναι πολύ χειρότερο και από την αναρχία,επειδή είναι προτιμότερο να μην διοικείται ένας λαός από κανένα άρχοντα,παρά να διοικείται από κακό και τρισάθλιο πολιτικό ηγέτη.Πολλοί από τους πολιτικούς ηγήτορες, όταν κλέβουν,είναι επιεικείς και μετριοπαθείς και καταδεκτικοί,όχι επειδή το θέλουν,αλλά,επειδή τους αναγκάζει η συνείδησή τους,αφού τα κλεμμένα,τους αφαιρούν την παρρησία.Από την άλλη πλευρά,οι αδωροδόκητοι είναι φορτικοί και κουραστικοί,επειδή ωθούνται από κάποια κενοδοξία και από την αλαζονική ιδέα,ότι είναι καθαροί από παράνομα κέρδη.Στους πολιτικούς άρχοντες παρατηρείται και η εξής φοβερή διαστροφή και αρρώστια.Συναντούμε δηλαδή τους απερχόμενους πολιτικούς ηγήτορες να εύχονται,όσοι θα έλθουν μετά απ’ αυτούς στην εξουσία να είναι φαύλοι και πονηροί.Διότι,εάν τύχει να είναι γενναίοι,αυτοί που επέρχονται,νομίζουν,ότι θα δοξασθούν περισσότερο,εάν οι διάδοχοί τους στην εξουσία δεν είναι καλοί και ικανοί.Εάν πάλι είναι βάναυσοι και διεφθαρμένοι,νομίζουν ότι η κακία του επόμενου πολιτικού άρχοντος θα αποτελέσει την δικαιολογία της δικής τους κακίας.Ο δε λαός πρέπει να εκλέγει, ως άρχοντές του όχι τους νεαρούς,αλλά τους έμπειρους,οι οποίοι κυβερνούν με βάση το νόμο και γι’ αυτό προτιμούν να είναι νομοταγείς και όχι αρεστοί στον λαό.Και,ενώ ο λαός την κρίσιμη στιγμή της εκλογής έχει πάντοτε ορθή κρίση, εντούτοις δεν έχει την αναγκαία γενναιότητα να εκλέξει τους άξιους.Γιατί αναλόγως του επιπέδου του λαού,εκλέγονται οι άξιοι ή οι ανάξιοι άρχοντες.Αλλά από την άλλη πλευρά,και αν ακόμη είναι ο πολιτικός άρχων πάρα πολύ ενάρετος, μόνη η δικαιοσύνη και η αρετή του δεν θα μπορέσει να σκεπάσει τα αμέτρητα παραπτώματα των υπηκόων.

 
 

Η τιμή του λαού προς στους άρχοντες:«Να υπακούετε στους πολιτικούς άρχοντες,ώστε να εκτελούν το έργο τους με χαρά και όχι με στενοχώρια.Διότι το να δυσφορούν και να στενάζουν οι προεστοί σας,είναι ασύμφορο για εσάς τους ίδιους (τον λαό).Εάν περιφρονείται και καταφρονείται ο πολιτικός,τότε αδρανεί και αδιαφορεί για το καθήκον και την αποστολή του. Συνεπώς,ο λογικός λαός τιμώντας τους άρχοντάς του,στο τέλος δέχεται την τιμή και το όφελος από την προσφορά και το έργο των αρχόντων του.Η σχέση είναι αμφίδρομη και ο λαός έχει την ανάγκη της διοικήσεως από τους άρχοντές του, αλλά και οι άρχοντες υφίστανται και δικαιολογούν την ύπαρξή τους χάριν του λαού,τον οποίο οφείλουν να διακονούν.

 
Αντιγραφή από το ιστολόγιο Ορθόδοξη Αγκαλιά.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...