ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΓΙΑΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΥΠΟΥΛΗ ΑΙΡΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ;




υπό Νικολάου Μάννη,
εκπαιδευτικού

Ο Οικουμενισμός ως αίρεση, όπως και αλλού έχουμε ξαναγράψει, έχει την ιδιαιτερότητα να αποτελεί αίρεση που έχει εκφραστεί τόσο από πρόσωπα εντός της Εκκλησίας (ο λεγόμενος "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμός"), όσο και από ομάδες εκτός Εκκλησίας (Προτεσταντικός και Παπικός Οικουμενισμός, αντίστοιχα). Εμείς μιλώντας για Οικουμενισμό, αναφερόμαστε αποκλειστικά στον "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμό", και αυτό για τους εξής λόγους: 


α) διότι πάντοτε ο αντιαιρετικός αγώνας της Εκκλησίας αφορούσε αιρέσεις που εμφανίζονταν στους κόλπους Της και απειλούσαν την ενότητά Της και την αλήθεια της Πίστεως[1], 

β) διότι και οι ίδιοι θιασώτες του "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμού" αναγνωρίζουν (θεωρητικώς τουλάχιστον) ως αίρεση τον Προτεσταντικό και Παπικό Οικουμενισμό και γ) διότι, σε αντίθεση με τον Προτεσταντικό και τον Παπικό[2], ο "εξ Ορθοδόξων" Οικουμενισμός είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών. Γιατί όμως είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών; 

Διότι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες αιρέσεις που είχαν εμφανιστεί στο παρελθόν στους κόλπους της Εκκλησίας (π.χ. Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός κλπ.), δεν χτυπά φανερά και ξεκάθαρα κανένα Δόγμα. Δεν διδάσκει ευθέως πως ο Χριστός δεν είναι ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα. 

Δεν ισχυρίζεται παρρησία ότι η Παναγία μας είναι Χριστοτόκος. Δεν λέει με θάρρος πως την ανθρώπινη φύση του Χριστού την απορρόφησε η θεϊκή. Δεν πολεμά και δεν καταστρέφει τις εικόνες. Δεν διδάσκει την άχρονη εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα, ούτε θεωρεί κτιστές τις ενέργειες του Θεού. 



Στα λόγια λοιπόν ο "εξ Ορθοδόξων" Οικουμενισμός είναι "Ορθοδοξία". Αλλά μια "μασκαρεμένη Ορθοδοξία". Μια "μασκαρεμένη Ορθοδοξία" που συμμετέχει ενεργά στο λεγόμενο "Οικουμενικό Κίνημα", το οποίο αποτελεί συνεργασία των τριών μορφών του Οικουμενισμού, οι οποίες έναν και μόνο σκοπό εξυπηρετούν: την με κάθε τρόπο και κάθε κόστος "ένωση σε μια Νέα Εκκλησία"[3], υποσκάπτοντας τοιουτοτρόπως τα θεμέλια της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας! Βέβαια οι θιασώτες του "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμού" ισχυρίζονται ότι με το "Οικουμενικό Κίνημα" απλά δίνεται η "Ορθόδοξη Μαρτυρία" και πως τάχα διδάσκουν στους ετεροδόξους την Ορθοδοξία... Αυτό όμως το έχουν διαψεύσει πανηγυρικά τα ανύπαρκτα αποτελέσματά τους στις δεκαετίες που πέρασαν. 



Να πούμε όμως και το εξής: 

Η συνειδητοποίηση ότι ο "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμός" είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών, πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε πιο συγκαταβατικά για τους απλοϊκούς αδελφούς μας που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην κοινωνία με τους φορείς της "μασκαρεμένης Ορθοδοξίας". 

Να προσπαθήσουμε με περισσότερη αγάπη και προσευχή να τους προσεγγίσουμε, να σταματήσουμε να τους κατακρίνουμε, που δεν έχουν καταφέρει να συνειδητοποιήσουν, αυτό που και εμείς μόνο χάριτι Θεού καταφέραμε, να τους διαφωτίσουμε πρώτα με τα έργα μας, και μετά με τα επιχειρήματά μας, να κατανοήσουμε, τέλος, ότι είναι θύματα και όχι θύτες.

  Είθε ο Θεός να φωτίσει τις ψυχές όλων μας και η Ορθοδοξία να νικήσει σύντομα για άλλη μια φορά το σκότος της αιρέσεως!



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ποτέ στην Εκκλησιαστική ιστορία δεν θα συναντήσουμε να λειτουργούν "Αντιαιρετικά Γραφεία", τα οποία να ασχολούνται με εξωεκκλησιαστικές αιρέσεις. Δυστυχώς στην εποχή μας τα λεγόμενα "Αντιαιρετικά Γραφεία" (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ασχολούνται με τις νεοεποχίτικες σέκτες και τις άλλες εξωεκκλησιαστικές ομάδες, αλλά όχι με τον νούμερο ένα κίνδυνο, δηλαδή τον Οικουμενισμό.
[2] Τόσο ο ένας, όσο και ο άλλος είναι ξεκάθαροι. Ο μεν πρώτος με βάση τον δογματικό μινιμαλισμό ζητά μια ένωση, άνευ όρων, όλων των "πιστευόντων εις Χριστόν", ο δε δεύτερος δεν ζητά για την ενότητα τίποτε άλλο παρά την, υπό πάντων, αναγνώριση του Πάπα ως "Κεφαλής της Εκκλησίας".
[3] Βλ. Η Ψευδοσύνοδος της Κρήτης: 


Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ''. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ 1924 ΜΕΡΟΣ 5ον



Φωτογραφία δημοσιευμένη στο εβδομαδιαίο περιοδικό των αποδήμων Ελλήνων ''ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ'' της Ν. Υόρκης, τον Αύγουστο του 1920, λίγους μήνες πριν την καθαίρεση και την αυτομόληση του Μελετίου Μεταξάκη στην Αμερική.
 Έχει προηγηθεί επίσκεψη Επισκοπιανών και Αγγλικανών κληρικών στην Αθήνα και εκατέρωθεν συμπροσευχές και πομπώδεις, φιλενωτικές δηλώσεις μετά της μητροπολιτικής ''αυλής'' του Μελετίου.
Στην λεζάντα διαβάζουμε: 
ΕΠΙ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΔΗΜΗΓΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣ. ΠΑΥΛΟΥ  
1η Σειρά: - Αρχιεπίσκοπος Ντάρλιγκτων, Μητροπολίτης Αθηνών (Μεταξάκης). 
2α Σειρά: - Γυθείου Διονύσιος, Δεσποινίς Ντάρλιγκτων, Αμίλκας Αλιβιζάτος, Κυρία Ντάρλιγκτων, Φθιώτιδος Ιάκωβος, Rev. Nickols. 
3η Σειρά: - Δεσποινίς Σμιθ, Rev. Henry Darlington, Μιχ. Γαλανός, Ναυπακτίας Αμβρόσιος, Σύρου και Τήνου Αθανάσιος.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ


Στα 1921, ο πανεπιστημιακός, βουλευτής και γνωστός αρθρογράφος της εποχής σε εφημερίδες και εκκλησιαστικά περιοδικά Παύλος Καρολίδης1, καταθέτει στην Ιερά Σύνοδο μηνυτήρια αναφορά2 κατά του μοιχεπιβάτη της Μητρόπολης Αθηνών Μελετίου Μεταξάκη, ζητώντας από το εκκλησιαστικό δικαστήριο την ''ανωτέρα, εκκλησιαστική ποινή''. 

Ο Μελέτιος έχει ήδη ανατραπεί από την νέα φιλοβασιλική κυβέρνηση και νέος Μητροπολίτης εγκαθίσταται ο από τον Μεταξάκη αποπεμφθείς και φυλακισθείς, βασιλόφρων Θεόκλητος Μηνόπουλος.
Ο Παύλος Καρολίδης, ο οποίος έχει ξαναβρεθεί στα αστικά δικαστήρια με τον Μελέτιο, βρίσκει πρόσφορο έδαφος προκειμένου να του καταθέσει μήνυση, όπως αναφέρει ο ίδιος: ''Επί κακοδοξίαις δογματικαίς, πράξεσιν αντικανονικαίς και πολιτεία αντικειμένη εις την εν τη Εκκλησία ηθικήν τάξιν.''
Στην εποχή αυτή3 που αναφερόμαστε -του 1921- έχουν σχηματισθεί μέσα σε ένα χρόνο τρεις αλλεπάλληλες, διαδοχικές κυβερνήσεις: του Δημητρίου Ράλλη (4 Νοεμβρίου 1920 - 24 Ιανουαρίου 1921), του Νικολάου Καλογερόπουλου (24 Ιανουαρίου - 26 Μαρτίου 1921) και του Δημητρίου Γούναρη (26 Μαρτίου - 2 Μαρτίου 1922). Σχετικά με την μηνυτήρια κατηγορία του Παύλου Καρολίδη, η οποία αποτέλεσε τη βάση για την εκκλησιαστική δίκη, καταδίκη και εντέλει κ α θ α ί ρ ε σ η του Μελετίου Μεταξάκη, μπορούμε να αποφανθούμε αβίαστα τα εξής:
α. Οι περισσότερες κατηγορίες που αποδίδονται είναι ήδη γνωστές στον ημερήσιο Τύπο4 της Αθήνας, σχετικά με τα ''Έργα και Ημέρες'' του Μεταξάκη στον Μητροπολιτικό θρόνο και εν γένει με την προβληματική, αντορθόδοξη και αιρετική πολιτεία του. 

β. Αποστασιοποιημένοι από τα εμφύλια, πολιτικά πάθη του παρελθόντος μπορούμε να επισημάνουμε, ότι παρά τις ένθερμες, πολωτικές, πολιτικές αντιθέσεις των Θεοκλήτου - Μελετίου - Καρολίδη, ο ίδιος ο Μεταξάκης με την άστατη, προκλητική και συχνά -ανήθικη- ''ποιμαντική'' του εξέθρεψε ο ίδιος τα γεγονότα που τον καθαίρεσαν 
αυτοδικαίως! 
γ. Το εκπληκτικότερο όλων, όμως είναι τούτο: πως ένας ιεράρχης -όπως ο αναφερόμενος- περιήλθε δύο Μητροπολιτικούς θρόνους (Κιτίου και Αθήνας) και δύο Πατριαρχικούς (ΚΠόλεως και Αλεξανδρείας), δημιουργώντας πάντα φατριαρχικά, φραξιονιστικά προβλήματα, ενωτικές, δι-αιρετικές κινήσεις5, συμπροσευχές, κοινωνίες και συμμετοχές σε παγκόσμια συνέδρια για την Ένωση των Εκκλησιών και ως εκ τούτου τεκμαίρεται -απλούστατα- το αυταπόδεικτον:
πως ούτος ''επιβιβαζόταν'' κάθε φορά και από διαφορετικό μετερίζι, γιατι βρισκόταν πάντα σε εντολοδόχο α π ο σ τ ο λ ή6 προκειμένου να ''μεταλλάξει'' το ορθόδοξο ποίμνιο και να το συμπεριλάβει στη μεγάλη, ''διαχριστιανική'' ποίμνη, την άγουσα προς την ευρύχωρη, πλατειά και μη ''συνωστισμένη'' πύλη της Απωλείας! Ακολουθεί η μηνυτήρια αναφορά7 του Παύλου Καρολίδη κατά του πρώην Μητροπολίτη Αθηνών Μελετίου Μεταξάκη προς την Ιερά Σύνοδο έτη 1921.



Στη φωτογραφία, μέλη της Επισκοπικής ''Εκκλησίας'' των ΗΠΑ στον Παρθενώνα, για την προώθηση της Ένωσης μεταξύ της Αγγλικανικής, της Επισκοπικής και της ημετέρας Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
Αριστερά από τον Μελέτιο Μεταξάκη με την ρεπούμπλικα, ο προεδρεύων της κίνησης, επίσκοπος James Henry Darlington. 
Υπήρξε στενός φίλος του Μελετίου και Μασώνος 33ου βαθμού στη μασονική στοά ''Masonic Grand Lodge of Pennsylvania''. 
Στις 18 Ιουνίου του 1920, η αμερικάνικη, επισκοπική αποστολή παρευρίσκεται... εντός του Μητροπολιτικού Ναού της Αθήνας και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας διαβάζεται από τον γνωστό Οικουμενιστή θεολόγο Αμίλκα Αλιβιζάτο, χαιρετισμός της. Μεταξύ των άλλων διαβάστηκαν προς το Ορθόδοξο ποίμνιο και αυτά:
 ''...Προς ημάς, τους αντιπροσωπεύοντας την αδελφήν ημών Εκκλησίαν, ερμηνεύομεν τον ειλικρινή πόθον της συνεργασίας και της χρησιμοποιήσεως της ευκαιρίας, της ανοιγομένης προ ημών. 
Ικετεύομεν τον Θεόν, όπως επιταχύνη την ημέραν, καθ΄ην θα παραστώμεν μάρτυρες της εκπληρώσεως του θελήματος αυτού προς πάντας τους πιστούς ακολούθους του, όπως γίνωμεν εν, ''ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί, καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν ώσι.''


ΠΡΟΣ 


ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 


ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


ΚΑΤΗΓΟΡΩ 


ΤΟΝ ΜΕΛΕΤΙΟΝ ΜΕΤΑΞΑΚΗΝ



Ο ευλαβώς και ευσεβέσατος υποφαινόμενος, διατελών τέκον ευσεβές της Ορθοδόξου ημών Χριστιανικής Εκκλησίας, εν τοις κόλποις ταύτης γεννηθείς και ανατραφείς και εν ταύτη τα σωτήρια νάματα της πίστεως και της αληθούς θεογνωσίας ποτισθείς και όλον εμαυτόν εις την υπηρεσίαν και την άμυναν αυτής αφοσιώσας και διά τον ευσεβή τούτον ζήλον εις μεγάλα αξιώματα, τους λαικοίς διδόμενα προαχθείς, υπό μεν της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Μέγας Διδάσκαλος του Γένους, εν τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία χειροθετηθείς και ανακηρυχθείς, υπό δε της μητρός των Εκκλησιών, της Εκκλησίας Σιών, μέγας χαρτοφύλαξ της Εκκλησίας ταύτης χειροθετηθείς και αναρτηθείς και ποικίλως αγωνιζόμενος, ίνα τροφεία της τοιαύτης χάριτος εις την όλην ημών Εκκλησίαν παρέχων  αμυνόμενος υπέρ ταύτης πανταχού και πάντοτε και εναντίον πάντων των πολεμίων. Βλέπων από ετών την τε Ορθόδοξον ημών πίστιν διά κακοδοξιών ταραττομένην και τους ιερούς κανόνας της Εκλησίας ανέδην μέχρι προ μικρού καταπατουμένου  υ π ό  τ ο υ  ε π ι σ κ ό π ο υ π ρ ώ η ν  Κ ι τ ί ο υ  Μ ε λ ε τ ί ο υ  Μ ε τ α ξ ά κ η, προ τριετίας επιβατικώς κατασχόντος τον θρόνον τον μητροπολιτικόν Αθηνών και την έδραν του προέδρου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας ταύτης, προσέρχομαι ευλαβώς εις την νυν Ιεράν Σύνοδον, ίνα καταγγείλλω προς Αυτήν τας υπό του ειρημένου επισκόπου εναντίων των αμωμήτων δογμάτων της πίστεως ημών εξαγγελθείσας κακοδοξίας και τας πολλάς αντικανονικάς και άλλας προς την ηθικήν εν τη Εκκλησία τάξιν αντικειμένας πράξεις, αιτήσωμαι παρ΄ Αυτής την κατά τους ιερούς νόμους απαραίτητον θεραπείαν των εκ της τοιαύτης πολιτείας και βίου του επισκόπου προερχομένων κακών. 


Κ α τ η γ ο ρ ώ   λ ο ι π ό ν  τ ο ν  

ε π  ί σ κ ο π ο ν  

π  ρ ώ η ν  Κ ι τ ί ο υ  Μ ε λ έ τ ι ο ν  Μ ε τ α ξ ά κ η ν,



Α'. Επί παραπτώμασι και κακοδοξίαις εναντίον των ιερών δογμάτων της αμωμήτου ημών πίστεως.


α. Ο κατηγορούμενος εν τη προς τους Αγγλικανούς θεολόγους εν Αμερική γενομένη υπ΄αυτού συζητήσει αποφαινόμενος (καθ΄α αυτός έγραψεν εν τω υπ΄αυτού εκδιδομένω Εκκλησιαστικώ Κήρυκα (έτ. 9, τόμ. 10, σ. 16) δει η Εκκλησία αποτελείται εκ του συνόλου των λαικών και των κληρικών, ου μόνον φαίνεται συγχέων το πλήρωμα της Εκκλησίας προς αυτήν την θείαν υπόστασιν της Εκκλησίας, αλλά και φωράται αγνοών το θείον πνευματικόν και ηθικόν ύψος της Εκκλησίας ως ''Θεού φυτείας και αμπελώνος αυτού εκλεκτού'', ''σώματος Χριστού'', ''νύμφης Χριστού'', ''μητρός πάντων ημών'', ''Άνω Ιερουσαλήμ'', ''της επί γης βασιλείας του Θεού'', ''αυτού του επί γης παρατεινομένου και ημών αναστραφομένου Θεανθρώπου Ιησού'' κατά την θείαν Αυτού προς τους αγίους Αποστόλους επαγγελίαν: ''Και ιδού εγώ μεθ΄υμών είμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος''. Φωράται προς τούτοις ο ταύτα όλως υλοφρόνως λέγων ουδαμώς προσέχων τον νουν και μελετήσας πως απλώς ''η από κλήρου και λαού συγκειμένη Εκκλησία έχει θέσιν εν αυτώ τω ιερώ συμβόλω της πίστεως ως εν των της πίστεως της Χριστιανικής ουσιωδεστάτων θείων, πνευματικών τε και ηθικών συστατικών (''πιστεύω εις μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν) φωράται δε ο Μελέτιος ούτω και εντελώς αμελέτητος της θεοπνεύστου ρήσεως του ιερού Αυγουστίνου λέγοντος περί Εκκλησίας: ''Η Εκκλησία είναι κορωνίς των έργων του Θεού, η ακροτάτη κορυφή των θείων ευεγερτημάτων, η τελείωσις της θείας οικονομίας και της ενσαρκώσεως, η βασιλεία, η πόλις, ο ναός του Θεού''. ''Διά τούτο, εξακολουθεί λέγων ο θείος πατήρ, εν πάι τοις κατά τόπους συμβόλοις μετά την εις την Αγίαν Τριάδα πίστιν προσετέθη η πίστις εις μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν''. {...}


Β'. Επί αμαρτήμασιν προς τους υπερτάτους ηθικούς νόμους της Εκκλησίας τους θεσπιθέντας υπό των αγίων και μεγάλων Οικυμενικών Συνόδων.


α'. Ο πρώην Κιτίου επέβη εις τον θρόνον των Αθηνών κοσμική εξουσία χρώμενος, της Ιεραρχίας του Κράτους πάσης σχεδόν καταδιωκομένης και μη υπαρχούσης, βασιλικός επίτροπος δε ην ο επιβαλών αυτόν εις αναγνώρισιν συνόδω εκ των ακαταδιώκτων μενόντων πέντε επισκόπων συγκειμένη, αναγνωρισάντων αυτόν υπό το κράτος τρόμου κατά την ιδίαν προς με ομολογίαν τίνων αυτών. 

Η τοιαύτη εις τον μητροπολιτικόν θρόνον Αθηνών (καν έτι τεθή κατά μέρος η λίαν διαδεδομένη φήμη περί του σκανδάλου της  σ ι μ ω ν ί α ς,  δι΄ης παρηγκωνίσθη ο αρχήθεν υπό της κοσμικής εξουσίας προορισθείς επίσκοπος Πέτρας Τίτος) επίβασις, αντικειμένη εις τον Γ΄κανόνα της Ζ' Οικουμ. Συνόδου την λέγουσαν: 

''Ει τις επίσκοπος κοσμικοίς άρχουσι χρησάμενος δι΄αυτών εγκρατής Εκκλησίας γένηται, καθαιρείσθω και αφοριζέσθω και οι κοινωνούντες αυτώ πάντες'', απαιτεί την καθαίρεσιν και τον αφορισμόν του ειρημένου επισκόπου, αφού μάλιστα ούτος εις τον ακρόασιν παρ΄αυτού και αρωγήν ζητούντα ''Εκπαιδευτικόν Σύλλογον'' δηλών επισήμως ότι εις ουδένα ανοίγει την πύλην του οίκου αυτού αν μη ή ακραιφνής φιλελεύθερος (ανήκη δηλαδή εις το πολιτικόν κόμμα των Φιλελευθέρων) 

και αναγνωρίζη  π ι σ τ ώ ς  τ ο  κ ρ α τ ο ύ ν  κ ο μ μ α τ ι κ ό ν κ α θ ε σ τ ώ ς,  εκήρυξε την απόλυτον προς κομματικάς πολιτικάς εξουσίας αλληλεγγύην αυτού, ομολογών παρρησία ότι ήτο αρχιερεύς και πατήρ πνευματικός μόνον των εις ωρισμένον πολιτικόν κόμμα ανηκόντων Χριστιανών.



Για τις σιμωνιακές πρακτικές του Μελετίου Μεταξάκη και την οδυνηρή χειραγώγησή του υπό του κράτους του Μαμωνά, ο ημερήσιος και περιοδικός Τύπος της δεκαετίας 1910 - 1920 ήταν πλήρης αναφορών. 
Ο μοιχεπιβάτης του Μητροπολιτικού θρόνου της Αθήνας αγόρασε ''εξ Ευρώπης'' αυτοκίνητο, χωρίς να πληρώσει δασμούς στο Τελωνείο, με την πρόφαση, πως αυτό ανήκε στην Εκκλησία της Ελλάδος. 
Αργότερα όμως αποκαλύφθηκε οφθαμολφανώς η κερδοσκοπική του βουλιμία, όταν ο ίδιος πούλησε το αυτοκίνητο (που το αγόρασε αντί του ποσού των 12.000 δραχμών) στο Εκκλησιαστικό ταμείο αντί του ποσού... των 25.000 δραχμών!... 
Έτσι αποδείχθηκε, όχι μόνο πως το αυτοκίνητο ήταν στη δική του δικαιοδοσία, αλλά -συν τοις άλλοις- αισχροκέρδισε και διά μέσου της ίδιας αυτής της Εκκλησίας της οποίας προίστατο...!



β'. Ο επίσκοπος Μελέτιος, πρώην Κιτίου κοσμικοίς άρχουσι χρησάμενος κατέσχε θρόνον μητροπολιτικόν, ου ο κανονικός και νόμιμος μητροπολίτης απήχθη βιαίως υπό της κοσμικής εξουσίας. Η υπό του Επιβάτου δοθείσα υπέρ εαυτού δικαιολογία ότι κατέλαβε θρόνον κενωθέντα  νομίμως, διότι ο του θρόνου ιεράρχης είχε καθαιρεθεί νομίμως πρότερον, είναι ψευδεστάτη και πλημεμμελεστάτη, διότι οι καθαιρέσαντες τον κανονικόν μητροπολίτην Θεόκλητον επίσκοποι ήσαν επίσκοποι ξένου κλίματος, επιβάται ασεβείς της επικρατείας της Εκκλησίας του Βασιλείου, επεμβάντες εις τα της Εκκλησίας ταύτης προσκλήση απλώς της κοσμικής εξουσίας,ου μόνον ουδαμώς προσκληθέντες υπό της Ιεραρχίας του Βασιλείου, αλλά ουδέ λαβόντες προς το τοιούτον αυτών τόλμημα την συναίνεσιν της προισταμένην αυτών αρχής, ήτοι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Πλην τούτου οι επίσκοποι ούτοι υβρίζοντες και βλασφημούντες δημοσίως εναντίον του Βασιλέως των Ελλήνων, εις δε τούτων και από του αρχιερατικού αυτού θρόνου εν αυτώ τω ιερώ ναώ έκπτωτον τον Βασιλέα κηρύξας, ήσαν οίκοθεν καθηρημένοι κατά τον 84 κανόνα τον Αποστολικόν τον διακελευόμενον ''Ει τις υβρίσοι βασιλέα, ει μεν κληρικός καθαιρείσθω, ει δε λαικός, αφοριζέσθω''. Η δε των οίκοθεν καθηρημένων επισκόπων παρασυναγωγή ουδεμίαν ηδύνατο να εκδώση απόφασιν κανονικήν. {...}



γ. Κατηγορώ τον επίσκοπον Κιτίου Μελέτιον ως παραβάτην του Γ΄κανόνος της Δ΄Μεγάλης Οικουμενικής Συνόδου, 

του διαγορεύοντος ''μη εξείναι κληρικώ εν δύο πόλεων κατά ταυτόν καταλέγεσθαι εκκλησίαις, 

εν η τε την αρχήν εχειροτονήθη,  και εν η προσέφυγεν, ως μείζονι δήθεν διά δόξης κενής επιθυμίαν''. 

Ο δε Κιτίου Μελέτιος 

ουχ απλώς εις δύο πόλεων κατελήξατο εκκλησίας, 

αλλά μεττήλαξε τέσσαρα κλίματα αυτοκεφάλων Εκκλησιών Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Κύπρου και Βασιλείου Ελλάδος ακριβώς ''διά δόξης κενής επιθυμίας'', 

ουχί χάριν ιερών και υψηλών σκοπών, έστω και αντιβαινόντων εις τους κανόνας.



δ. Κατηγορώ τον Κιτίου επίσκοπον Μελέτιον ως παραβάτην του ΙΗ΄κανόνος της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου το  του  απαγορεύοντος  τ ο   τ η ς   σ υ ν ω μ ο σ ί α ς  ή   φ α τ ρ ί α ς   έ γ κ λ η μ α,  του λέγοντος ρητώς: ''Το της συνωμοσίας ή φατρίας έγκλημα και παρά των έξω νόμων πάντων κεκώλυται. Πολλώ δη μάλλον εν τη του Θεού Εκκλησία τούτο γίγνεσθαι απαγορεύειν προσήκει. Εί τινες τοίνυν Κληρικοί ή Μονάζοντες ευρεθείεν ή συνομνύμενοι ή φατριάζοντες ή κατασκοπείας τυρεύοντες Επισκόποις ή Συγκληρικοίς, εκπιπέπτωσαν πάντη του οικείου βαθμού''. Τα αυτά διακελεύει και ΛΔ' κανών της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου. Ο επίσκοπος δε Μελέτιος ου μόνον πρότερον εν Ιερουσαλήμ ήτο πρωτουργός της σκοτίας απαισίας νυκτερινής κατά του Πατριάρχου Δαμιανού συνωμοσίας και φατρίας, αλλά και αφού αιτησάμενος έτυχε συγχωρήσεως και ευεγερσιών πολλών, ουκ επαύσατο και ως Κιτίου επίσκοπος και ως Επιβάτης του μητροπολιτικού θρόνου Αθηνών να συνωμοτή, να επιβουλέυη και να φατριάζη εναντίον του Πατριάρχου ''κυκλωτικών'', ως έλεγεν ασεβώς, επίθεσιν εναντίον αυτού τυρεύοιν.



ε. Εφατρίασε δε και εναντίον της πολιτείας, 

και εναντίον του Βασιλέως, 

διότι δημοσία και επισήμως εκήρυξεν ότι ήνοιγε τας πύλας της Ιεράς Μητροπόλεως, 

κοινής κτήσεως πάντων των Ορθοδόξων, 

μόνον εις τους ακραιφνείς Φιλελευθέρους και τους υποτασσομένους εις το καθεστώς το εξελάσαν τον Βασιλέα και εξυβρίσαν αυτόν πολυειδώς 

και ποικιλοτρόπως και επί της καταλύσεως της του νομίμου Βασιλέως Κωνσταντίνου αρχής στηρίξαν την εαυτού ύπαρξιν.



ζ'. Κατηγορώ τον Κιτίου Μελέτιον ως παραβάτην του ΚΒ' κανόνος της Δ' Οικουμενικής Συνόδου της κελευούσης: 
''Μη εξείναι κληρικούς μετά θάνατον του ιδίου επισκόπου διαρπάζειν τα διαφέροντα αυτώ πράγματα, καθώς και εν τοις πάλαι κανόσιν απαγορεύεται ή τους τους τούτο ποιούντας κινδυνεύειν περί τους ιδίους βαθμούς''. 
Ο δε Μελέτιος υπεξελών εν Κωνσταντινουπώλει τα τω τελευτήσαντι Πατριάρχη Ιεροσολύμων διαφέροντα πράγματα, την τε βαρύτιμον αρχιερατικήν στολήν πάσαν και την προς την Μόσχαν αλληλογραφίαν, εναντίον ου μόνον του ειρημένου Κανόνος Μεγάλης Οικουμ. Συνόδου, αλλά και εναντίον του Ιερού Κανονισμού της Αγιοταφικής Αδελφότητος του μη επιτρέποντος μηδενί τοιαύτην πράξιν, και προσκληθείς παρά του Μακαριωτάτου Δαμιανού εις παράδοσιν των υπ΄αυτού 
υπεξαιρεθέντων, 
την μεν αλληλογραφίαν είπεν, ουκ αληθή λέγων, ότι παρέδωκε τω εν Κωνσταντινουπόλει μετοχίω του Αγίου Τάφου, την δε στολή υποσχεθείς ν΄αποδώσει όταν θα έχει ιδίαν στολήν μη έχων τότε και λάβών παρά του Μακαριωτάτου Πατριάρχου καινουργή στολήν, δεν εξεπλήρωσεν την υπόσχεσιν και υπεχρέωσε την Ιεράν Αδελφότητα να καταφύγη εις την Δικαιοσύνην του Ελληνικού κράτους.



η'. Καταγγέλλω εις την Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον τον φυγάδα και λιποτάκτη γενόμενον επίσκοπον Κιτίου Μελέτιον επί παραβάσει του ΚΖ' κανόνος της Αγίας και Μεγάλης ζ΄Οικουμενικής Συνόδου τον διατάσσοντα: ''Μηδείς των εν κλήρω καταλεγομένων ανοίκειον εσθήτα αμφιεννύσθω, μήτε εν πόλει διάγων, μήτε εν οδώ βαδίζων, αλλά στολαίς κεχρείσθω ταις ήδη τοις εν κλήρω καταλιγομένοις απονεμηθείσαις''. Ο δε Μελέτιος κατά την εν Ευρώπη και Αμερικήν περιοδείαν αυτού ου μόνον ανοίκειον τω ημετέρω κλήρω περιεβάλετο στολήν, αλλά και τοιαύτην, οία τη εγκρίτω εφημερίδι ''Αθήνας'', τη κυκλοφορούση εν τοις ανωτέροις κοινωνικοίς κύκλοις έδωκεν αφορμήν να γράψη (εν τω φύλλω της 19 Δεκεμβρίου 1919): ''Περιεβλήθη ο Μελέτιος την ρεδιγκόταν μετά πλατυγύρου, πίλου της ωραίας εποχής του καλύμματος των ηρώων του Μυρζέ. Τη δε εν ταις τάξεσι του λαού και μάλιστα ταις εργατικαίς λίαν διαδιδομένη και αναγινωσκομένη εφημερίδι (Ριζοσπάστι) έδωκεν αφορμήν να παραστήση την εικόνα του δήθεν του πνευματικού ποιμενάρχου του λαού εν περιβολή ασέμνω οινοποτούντος και μετά γυναικών διασκεδάζοντος, χωρίς να προκαλέση η τοιαύτη παράστασις μίαν καν διαμαρτυρίαν του εν τοιαύτη μορφή και καταστάσει παριστανομένου αρχιερέως, σπεύσαντος μάλιστα, ως ελέχθη, διά  λ ι π α ρ ώ ν  παρακλήσεων να αιτήσηται παρά της ειρημένης εφημερίδος την μη εν ταις στήλαις ταύτης αναπαράστασιν τοιούτων σκηνών. Αλλ΄ο Μελέτιος ούτω βλακεύων και το της εσθήτος σύνηθες και σεμνόν εις το ασύνηθες άσεμνον μεταστήσας, αλλά και εν τοιαύτη μεταμφιέσει εν εικονογραφημένοις περιοδικοίς φύλλοις εν τω Ελληνικώ περιοδικώ του Λονδίνου ''Εσπέρω'' εν τοιαύτη βλακεία δίκην φιλαρέσκου νεανίσκου την εαυτού εικόνα παρασχών και δη μετά γυναικός αγνώστου, (ως έγραψεν η σοβαρά εφημερίς ''Τελευταία Ώρα'' χωρίς να προκαλέσει διαμαρτυρίαν ή διάψευσιν απλώς).


Τα φιλοβενιζελικά του αισθήματα ήταν ευρέως γνωστά στο πανελλήνιο, άλλωστε αυτά ήταν που τον ''ανέβασαν'' -μέσω πραξικοπηματικής ''επανάστασης''- στο Μητροπολιτικό θώκο της Αθήνας. 
Τα διακήρυττε δε με τόση απίστευτη δυναμική -δίκην φανατικού πολιτευτή των Φιλελευθέρων- ώστε, όπως αναφέρει ο Παύλος Καρολίδης στη μηνυτήρια αναφορά του προς την Ιερά Σύνοδο, δεν δίστασε ακόμη και στην εφημερίδα ''Εκκλησιαστικός Κήρυκας'' που ήταν δικής του εμπνεύσεως και πρωτοβουλίας, να γράψει στα 1919, στο αρ. φύλ. 208 και στη σελ. 500., πως ''ήταν αρχιερέας, πατήρ και σύμβουλος μόνο του κόμματος των Φιλελευθέρων!...


θ'. Περιέπεσεν εις το αμάρτημα της βλακείας της υπό του ιζ' κανόνος της Ζ' Μεγάλης Οικουμενικής Συνόδου σφοδρώς καταδικαζομένης εν τω δε τω θεσπίσμαντι: 

''Πάσα βλακεία και κόσμησις σώματος αλλοτρία εστί της Ιεραρχικής τάξεως.

 Τους ουν εαυτούς κοσμούντας δι΄εσθήτων λαμπρών και πριφρονών τούτους διορθούσθαι χρη. Ει δε επιμένειν επιτιμίω παραδίδεσθαι.

 Επειδή δε (λέγει ο Συνοδικός ούτος Κανών) ρίζα πικρίας άνω  

φ ύ ο υ σ α  μ ί α σ μ α  γ έ γ ο ν ε

τη καθολική Εκκλησία η των Χριστιανοκατηγόρων αίρεσις και οι τούτων δεξάμενοι, ου μόνον τας εικονικάς αναζωγραφήσεις εβδελύξαντο, τοις σεμνοίς και ευσεβώς βιούσι προσοχθίζονται. 

Και πεπλήρωται εν αυτοίς το γεγραμμένον ''Βδέλυγμα αμαρτολώ θεοσέβεια''. 

Εκ γαρ των άνωθεν χρόνων πας ιερατικός ανήρ μετά μετρίας και σεμνής αμφιέσεως επολιτεύετο. 

Παν γαρ, ο μη διά χρείαν, αλλά διά καλλωπισμόν περιλαμβάνεται, περπερείας έχει κατηγορίαν, ως ο μέγας έφη Βασίλειος.


ι. Κατηγορώ τον επίσκοπον Κιτίου Μελέτιον ως παραβάτην του ΙΕ΄κανόνος της εν Λαοδικεία συνόδου του διακελεύοντος ''Μη δειν πλέον των Κανονικών ψαλτών των επί διφθέρας ψαλλόντων ετέρους τινάς ψάλλειν εν τη Εκκλησία''. Ο δε Μελέτιος ουχ ηδόμενος τη πατρίω εκκλησιαστική μουσική των κανονικών ψαλτών, ακριβώς κατά τας μεγάλας εορτάς, και δη τας των παθών του Κυρίου, παρέδιδε τον άμβωνα εις βαρυτόνους και υψιφώνοις ερασιτέχνας από θεατρικών θιάσων συλλεγομένους!... Ομοίως κατηγορώ αυτόν διότι εναντίον του προαινίου ευσεβούς καθεστώτος περιέκοψε τας ψαλμωδίας των κατανυκτικών ασμάτων, και δη τας των αγίων Παθών του Κυρίου, προς μέγα σκάνδαλον τους ευσεβούς χριστεπωνύμου λαού της πρωτευούσης του κράτους πόλεως.


ια. Κατηγορώ τον επίσκοπον Κιτίου Μελέτιον ως παραβάτην του ΙΕ κανόνος της Α' και Β' καλουμένης Συνόδου της εν τω ναώ των Αγίων Αποστόλων συστάσης, κανόνος 
κελεύοντος:
 ''Ει τις πρεσβύτερος ή επίσκοπος ή μητροπολίτης τολμήσοι αποστήναι της προς τον οικείον Πατριάρχην κοινωνίας και μη αναφέροι το όνομα αυτού κατά το ωρισμένον και τεταλμένον εν τη θεία μυσταγωγία, αλλά προ εμφανείας συνοδικής και τελείας αυτού κατακρίσεως σχίσμα 
ποιήσει. 
Τούτο ώρισεν η Αγία Σύνοδος πάσης  
ι ε ρ α τ ε ί α ς  π α ν τ ε λ ώ ς  α λ λ ό τ ρ ι ο ν  ε ί ν α ι, 
ει μόνον ελεγχθείει τούτο παρανομήσας''.


ιβ. Κατηγορώ τον επίσκοπον Κιτίου Μελέτιον ως παραβάτην του ΙΔ κανόνος της εν Καρθαγένη Συνόδου ως εναγαγόντα ημάς, ελέγξαντας την πολιτείαν αυτού, ως εξυβρίσαντας αυτόν, προ δικαστηρίου λαικού κατά τρόπον πρωτοφανή εν τη ιστορία της ημετέρας Εκκλησίας, εναντίον της διατάξεως του ειρημένου Κανόνος εχούσης: ''Ήρεσεν οστισδήποτε  των επισκόπων ή πρεσβυτέρων ή διακόνων ή κληρικών, πράγματος αυτώ εγκληματικού ή πολιτικού εν τη Εκκλησία κινουμένου, εάν παραιτούμενος το εκκλησιαστικόν δικαστήριον, δημοσίοις θηλήση καθαρθήναι δικαστηρίοις, καν  υ π έ ρ  α υ τ ο ύ  η  ψ ή φ ο ς   εκφωνηθή (εν δε τη καθ΄ημών δίκη του Μεταξάκη η ψήφος εξεφωνήθη υπέρ ημών)  ό μ ω ς  τ ο ν  ί δ ι ο ν  τ ό π ο ν  α π ω λ έ σ η. Και τούτο μεν επί του εγληματικού. Επί δε του πολιτικού απωλέση το εις ο ενίκησεν, εάν τον ίδιον τόπον θελήση κατέχειν''. {...}.


ιγ.  Κατηγορώ τον επίσκοπον Μελέτιον ως παραβάτην του ΙΖ κανόνος της Α΄Μεγάλης Οικουμενικής Συνόδου, διότι πλεονεξίας ένεκεν και αισχροκερδείας
 τ α ς  τ ε  δ η μ ο σ ί α ς   α ρ χ ά ς  α ν η θ ί κ ω ς  η π ά τ η σ ε 
χάριν του μη τελέσαι φόρον τελωνειακόν νόμιμον και το δημόσιον ταμείον ελήστευσε. 
Και εμπορίαν αισχράν μετερχόμενος υπό το πρόσχημα περιουσίας της μητροπόλεως ατελές διά τελωνείου διεξαχθέν εμπόρευμα εις διπλασίαν τιμήν εις το Εκκλησιαστικόν Ταμείον επώλησε και εκ τούτου πάλιν διά νέου σφετερισμού προς την ιδίαν χρήσιν αφήρεσε. {...}


Στα 1921, οπότε ανατράπηκε και αυτός απ΄τον Μητροπολιτικό θρόνο, όπως και ο προηγούμενος Μητροπολίτης Θεόκλητος Μηνόπουλος, έφυγε άρον - άρον για την Αμερική, προκειμένου να αποφύγει πλείστες όσες δίκες: 
α. Επί απάτη του δημοσίου χάριν αισχροκέρδειας, 
β. Περί υπεξαίρεσης αμφίων του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού Α', 
γ. Επί αντικανονικής και αντορθόδοξης Επίβασης στην Μητρόπολη Αθηνών, για δογματικές κακοδοξίες, ηθικά παραπτώματα και άλλα. 
Το εκπληκτικότερο όλων, όμως ήταν πως με επιστολές του στον ημερήσιο Τύπο ''ΑΘΗΝΑΙΚΗ'', ''ΠΑΤΡΙΣ'' κ.λ.π. ζητούσε την συμπαράσταση και την βοήθεια της νέας φιλοβασιλικής κυβέρνησης, 
την στιγμή που ο προκάτοχός του αποπέμφθηκε και καθαιρέθηκε από το βενιζελικό καθεστώς, 
το οποίο ''χειροθέτησε'' και τον ίδιο... ως τον νέο Μητροπολίτη Αθηνών...!


ιδ. Συναφώς δε και συνεπώς προς την τοιαύτην αυτού πολιτείαν ο κατηγορούμενος την του θείου και ιερού εμπορίαν εις το έπαρκον της αισχροκερδείας ανάγων και διατίμησιν εις τας αρχιερατικάς ιερουργίας (εν λειτουργίαις, μνημοσύνοις, γάμοις, βαπτίσεσι, κηδείαις, δεήσεσι ταις υπ΄αρχιερέων είτε υπ΄αυτού, είτε υπό των ενδημούντων εν τη επαρχία αυτού συνοδικών ή μη συνοδικών παρουσία αρχιερέως τελετουμέναις ιερουργίαις) επιβάλλων την τιμήν ανήγαγεν  α ι σ χ ρ ο κ ε ρ δ ώ ς  ε ι ς  2 0 0  δ ρ α χ μ ά ς  προπληρωτέας, ως το τέταρτον μόνον διδούς τω ιερουργήσαντι αρχιερεί, το λοιπόν κρατών, επί ψευδέσι προφάσεσιν ευεργετικών δήθεν σκοπών, έρριπτεν εις τον εαυτού κορβανάν, πωλών ούτως ιεροκαπηλικώς τας χάριτας της Εκκλησίας εις τους Χριστιανούς και καταλύων το τέως κρατούν ευσεβές έθιμον ίνα ο Χριστιανός δω τω ιερουργήσαντι υπέρ αυτού αρχιερεί ό,τι προηρείτο και ούτος λαμβάνη ''μη γινωσκούσης της αριστεράς μηδέ των οφθαλμών ορώντων το διά της δεξιάς λαμβανόμενον, ανήκων μόνον αυτώ'', μηδέν οφείλοντος να λαμβάνη του μητροπολίτου χάριν εαυτού. Και άλλα πολλά υπάρχουσι δείγματα της του κατηγορουμένου ιεροκαπηλείας, α μακράς δέονται απαριθμήσεως...


ιε. Αλλά κεφαλαιωδέστατον ανόμημα της του καταγγελομένου πολιτείας είναι η υπό τούτου συγκρότησις δικαστηρίου εκκλησιαστικού 
παρειλαμβάνοντος και αρχιερείς ξένου κλίματος, του Οικουμ. Θρόνου, αρχιερείς ούτε υπό της μόνης προς τούτο δικαίωμα εχούσης ιεραρχίας του κράτους καλουμένους, ούτε της προισταμένης αυτών αρχής άδειαν προς τούτο λαμβάνοντας, 
παραβαίνοντας δε 
την εν τη χειροτονία αυτών διδουμένου όρκου παντός υπερτέραν Ομολογίαν, εν η προς τοις άλλοις κηρύττουσιν οι αρχιερείς εκείνοι ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας αυτού 
ότι ''έπονται κατά πάντα και υποτάσσονται αυτώ τω παναγιωτάτω και σεβασμιωτάτω αυτών Αυθέντη και Δεσπότη, υπισχνούνται δε διαφυλάττειν απερεγχείριστα 
όσα κέκτηται Προνόμια ο Οικουμενικός θρόνος και η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. 


ιζ. Και εις τοιούτον ανόμως και ανοσίως συγκροτούμενον δικαστήριον δεν ενεκάλει μόνο τους της Ιεραρχίας του Βασιλείου επισκόπους, αλλά και μητροπολίτας του Οικουμενικού Θρόνου, άνδρας, οίοι ο Ευμένιος Κρήτης και Βασίλειος Μηθύμνης, αξιών ασεβώς ίνα ούτοι εναντίον της ιεράς αυτών ομολογίας και άνευ της αδείας του προισταμένου και κανονικού αυτών Πρώτου, του Πατριάρχου του Οικουμενικού, παρίστανται προ του ανόμου δικαστηρίου αυτού κηρύττων προς τους ενισταμένους θρασύτατα, ασεβέστατα και ανωσιώτατα (ειπέ και ανθελληνικώτατα) ότι νυν Οικουμενικός Πατριάρχης  ε ί ν α ι  α υ τ ό ς...


ιστ. Αλλά και τοσούτον θρασύτητος, ασεβείας και ανομίας προχωρών δεν ίστατο εν τη οδώ ταύτη ο κατηγορούμενος, αλλά την κατ΄αυτόν εκκλησιαστικήν δικαιοσύνην εμπορίαν ποιών υπισχνείτο τω αοιδόμω Κρήτης (ου τινος του προώρου εν εξορία θανάτου εγένετο ηθικός αυτουργός) Ευμενίω να αθωώση αυτόν εν τη δίκη, αν προσλαμβάνων παρητείτω το αξίωμα του Μητροπολίτη Κρήτης. 
Εν πάσι τούτοις ο κατηγορούμενος εφαίνετο αγνοών ου μόνον τας θεμελιώδεις αρχάς και τα στοιχεία ηθικής Χριστιανικής και δη Εκκλησιαστικής, αλλά και αυτούς τους γνωστοτάτους ιερούς κανόνας, τον ΚΔ κανόνα των Αγίων Αποστόλων τον διακελευόμενον:
 ''Τους επισκόπους εκάστου έθνους ειδέναι χρη τον εν αυτοίς πρώτον και ηγείσθαι αυτόν ως κεφαλήν μηδέν τι πράττειν άνευ της εκείνου γνώμης''. (Τα αυτά κελεύει και ο Θ κανών της εν Αντιοχεία Συνόδου). {...} 
Αλλά επιλίποι αν ο χρόνος ει πάντα εβουλόμην απαριθμήσαι τα ηθικά εγκλήματα του κατηγορουμένου, έτοιμος ων να ποιήσω τούτο προφορικώς προ του δικαστηρίου.
 Νυν δε και τα ειρημένα ταύτα πάντα αρκούντα θεωρών ίνα επιβληθή εις τούτον η ανωτάτη και αυστηροτάτη εκκλησιαστική ποινή και επικαλούμενος την προσοχήν του ιερού δικαστηρίου επί τα καταγγελλόμενα και υπομιμνήσκων τούτο τας φοβεράς ενώπιον του δικαιοκρίτου Θεού ευθύνας και την αυστηράν και δικαίαν απονομήν δικαιοσύνης παρά ταύτης απεκδεχόμενος υποφαίνομεν ευσεβάστως


ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΟΛΙΔΗΣ


Μέγας διδάσκαλος του Γένους εν τη μεγάλη του Χριστού Εκκλησία

(Διαγνώμη της Ιεράς Συνόδου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και χειροθεσία του παναγιωτάτου πατριάρχου Ιωακείμ Γ')

Μέγας Χαρτοφύλαξ της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου

(Διαγνώμη της Ιεράς Συνόδου της Σιωνίτιδος Εκκλησίας και χειροθεσία του μακαριωτάτου Πατριάρχου Δαμιανού Α')


Καθηγητής της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους
εν τω Ελληνικώ Πανεπιστημίω.



Συνεχίζεται...




Παραπομπές:



1. Ο Παύλος Καρολίδης (1849 - 1930) υπήρξε άριστος γνώστης της παγκόσμιας Ιστορίας και καλός ιστοριοδίφης, μία πολύ σημαντική πνευματική φυσιογνωμία, με υπό αμφισβήτηση όμως πολιτική δράση.

2. Η μηνυτήρια αναφορά προς την Ιερά Σύνοδο κυκλοφόρησε και σε βιβλίο υπό τον τίτλο: ''ΜΗΝΥΣΙΣ εναντίον ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ'' εν Αθήναις 1921.

3.  Κ. Παπαρρηγόπουλου: ''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ'' τόμος έκτος, μέρος β'.  Εκδόσεις ''Ελευθερουδάκη.''

4. Μέχρι και η εφημερίδα ''Ριζοσπάστης'' -γνωστή βεβαίως για τα άθεα, υλιστικά της φρονήματα- έγραψε στο φύλλο της 25ης Μαρτίου του 1920, σχετικά με την φατριάζουσα, μητροπολιτική αυλή του Μεταξάκη, ένα μικρό σημείωμα υπό τον τίτλο 

''Ω ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΟΥ...'':
'' Πληροφορούμεθα, ότι ο κυρ - Μελέτιος σκέπτεται, άμα τη επανόδω του κ. Βενιζέλου να αξιώση κατά την μέλλουσαν ανασυγκρότησιν της κυβερνήσεως, όπως το χαρτοφυλάκιον του υπουργείου της Δικαιοσύνης, των Εκκλησιαστικών και Παιδείας δοθούν εις ανωτέρω κληρικούς, εκ των εμπίστων της Μελετιανής Αυλής.''

5. Στο περιοδικό ''ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ'' του Αυγούστου του 1920, έτος στ΄, αρ. φύλ. 8, σ. 13, σημειώνεται σχετικά με την άφιξη αποστολής Αγγλικανών και Επισκοπιανών κληρικών στην Αθήνα, φιλοξενούμενοι υπό του Μητροπολίτη Αθηνών: '' Επίσημα γεύματα και υποδοχαί εδόθησαν επίσης από του υπουργού των Εξωτερικών κ. Πολίτου, εν τη Αγγλική και εν τη Αμερικανική Πρεσβεία και υπό του παρεπιδημούντος εν Αθήναις, του Αρχιεπισκόπου της Οδησσού Πλάτωνος. Έσχε δε την ευκαρίαν η Αποστολή να παρευρεθή και εις χειροτονίαν διακόνου και πρεσβυτέρου εν τη Μητροπόλει, ότε μετά το πέρας της λειτουργίας, ο Αμερικανός Επίσκοπος... ευλόγησε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα...!''

6. Στο εκκλησιαστικό περιοδικό της Αθήνας ''ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ'', αρ. 203, σελ. 1203, γράφεται ένα ωραιότατο άρθρο για το ρόλο της Μασονίας στα εκκλησιαστικά πράγματα της χώρας κατά το έτος 1901 ακόμη και υπό τον τίτλο 

''ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑΜΕΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΛΛΗ'' 

αναγράφουμε αποσπασματικάτα εξής:
''... Ακόμη εσχάτως κύριοι, προ δέκα ημερών, ιεροκήρυξ του κράτους εκ των ευσεβεστάτων, εν Χαλκίδι ημποδίσθη από τον εκεί της μασονίας θιασώτην Αρχιεπίσκοπον εις την εκτέλεσιν του διδακτικού καθήκοντός του.

 Και ημείς, 

μη θελήσαντες να αφήσωμεν ανυπεράσπιστον τον παθόντα και το περιυβρισθέν εν τω προσώπω του κήρυγμα του θείου λόγου, κατηγγείλλαμεν διά του παρελθόντος φύλλου μας τον δράστην του ανομήματος Αρχιεπίσκοπον!... 

Και αλλού:

 ''Αλλά ποιος από σας τους εν Αθήναις και Πειραιεί φίλους, ποιος συνέτρεξε τον αντιμασονικόν αγώνα του αγίου Πατρών, του αρχιμανδρίτου Δουλιγέρη,  εμού του ελαχίστου της ''Αναπλάσεως'' συντάκτου;  

Όταν ο αρχιμανδρίτης Δουλιγέρης δεν εύρισκεν καμμίαν εφημερίδαν στέργουσαν να δημοσιεύση τα αντιμασονικά του άρθρα... ποιος από σας ήλθε να μας συντρέξη και να μας βοηθήση;...''

7. Λόγω της μεγάλης έκτασης της μηνυτήριας αναφοράς του Παύλου Καρολίδη, σε ορισμένα σημεία αναφέρεται μερικώς, πάντα με τους κατάλληλους συμβολισμούς {...}, ώστε ο αναγνώστης να καταλαβαίνει σε ποια σημεία υπήρχε και συνέχεια.


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ 1924 ΜΕΡΟΣ 4ον




Πρόλογος


Στη συνέχεια της έρευνάς μας για την οικουμενική κίνηση -πριν από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924-παρουσιάζουμε ένα μεγάλο απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Γ. Βαφειάδη, ιδιοκτήτη και διευθυντή του περιοδικού ''Πανάγιος Τάφος'' υπό τον τίτλο ''Βίος και Πολιτεία του Μελετίου Μεταξάκη'', που εκδόθηκε στο Κάιρο στα 1931.

 Για τον συγγραφέα του βιβλίου δυστηχώς δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες, όμως αυτό που εξυφαίνεται από την ανάγνωση του συγγράματος προκύπτει, ότι ο ίδιος ήταν φίλα προσκείμενος προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό, με τον οποίο ο Μελέτιος Μεταξάκης ήταν σφοδρός πολέμιός του. 

Το βιβλίο εκτός του ότι δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την ιδιοσυγκρασία, την ψυχοσύνθεση και τις κατά βίον πρακτικές και μεθοδεύσεις του Μελετίου, ωστόσο -και αυτό μας απασχολεί στην έρευνά μας αυτή- παρέχει στοιχεία για την φιλενωτική, οικουμενική πορεία του καθηρημένου, ως Μητροπολιτικού μοιχεπιβάτη Αθηνών κ. Μεταξάκη. 

Άλλωστε η εποχή που αναφερόμαστε είναι εξόχως ανατρεπτική εξαιτίας του σφοδρού, πολιτικού διχασμού βασιλικών - βενιζελικών (1915 - 1927)και των αλεπάλληλων αλλαγών αρχιεπισκόπων, που ακολουθούσαν τις αλλαγές κυβερνήσεων. 

Ο βασιλόφρων Θεόκλητος Μηνόπουλος πρωτοστατεί στο γνωστό ''Ανάθεμα'' του Ελευθερίου Βενιζέλου (1916) και, όταν ο Βενιζέλος επιστρέφει στην Αθήνα, καθαιρείται και φυλακίζεται και στη θέση του εκλέγεται από ''Αριστίνδην Σύνοδο'' ο βενιζελικός Μελέτιος Μεταξάκης (αρχές 1918). Το 1920 η ιστορία επαναλήφθηκε με αντεστραμμένους τους ρόλους. 

Ο Μεταξάκης απολύθηκε με ένα απλό κυβερνητικό έγγραφο και στον θρόνο επανήλθε ο Θεόκλητος, για να απολυθεί και αυτός με τη σειρά του ­ οριστικά αυτή τη φορά ­ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ''Επανάσταση'' του '22. 

Τον Θεόκλητο διαδέχθηκε ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και μαζί μ' αυτόν κατέλαβαν μητροπολιτικούς θρόνους νεαροί ιερωμένοι, μέλη της φίλα προσκείμενης στη βενιζελική παράταξη ''Παγκληρικής Ενώσεως'' (ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης 

Αθηναγόρας Σπύρου κ.ά.). 

Η απόφαση για τις αλλαγές στην Εκκλησία ελήφθη σε σύσκεψη στο γραφείο του αρχηγού της ''Επανάστασης'' Ν. Πλαστήρα με τη συμμετοχή των μελών του προεδρείου της ''Παγκληρικής Ενώσεως'' και υπουργών (Γονατάς, Σιώτης, Σιδέρης, Ρέντης). 

Εύχεσθε!


Γ. Δ.



ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ


ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ


Ο Μ. ΜΕΤΑΚΗΣ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΣ



Το 1917 κληθείς εκ Κύπρου υπό της τότε, και νυν, Ελληνικής Κυβερνήσεως, ο Μελέτιος Μεταξάκης μετέβη εις Αθήνας, διορισθείς αντικανονικώς και αντορθοδόξως Μητροπολίτης Αθηνών. Κατά τον ενθρονιστήριον λόγον ελάλησε περί της ανάγκης του γάμου των Αρχιερέων, ποθήσας φαίνεται, να έλθη εις γάμου κοινωνίαν, μετ΄εκλεκτής της καρδιάς του, ως και περί άλλων πολλών της φαντασίας του αποκυημάτων. Εξέδιδεν εν Αθήναις τον ''Εκκλησιαστικόν Κήρυκα'', περιέχοντα τους ανουσίους και ανίερους λόγους του, και τας αντιχριστιανικάς και αντιορθοδόξους αρχάς του, και προς κερδοσκοπικόν και ιεροκαπηλίαν επέβαλεν εις πάντας τους κληρικούς των εκκλησιών και των Μοναστηρίων να γίνωσι συνδρομηταί του οργάνου τούτου, τουθ΄όπερ ποιεί και εν τη Αλεξανδρινή Εκκλησία διά το όργανόν του ''Πάνταινον'', χωρίς να διτίθητε ουδ΄οβολός υπέρ φιλανθρωπικού τίνος σκοπού, ευεγεργετικού τίνος ιδρύματος. Επέβαλε χρηματικάς διατιμήσεις και διαβαθμίσεις επί λειτουργιών, κηδειών, μνημοσύνων, βαπτίσεων, γάμων, και εφ΄όλων των λοιπών μυστηρίων, ως τούτο εποίησε και διά την Αλεξανδρινήν Εκκλησίαν, μεταβαλών τον οίκον του Θεού εις οίκον εμπορίου προς χρηματισμόν. Εχρέωσε το εκκλησιαστικόν ταμείον διά δαπάνας επιπλώσεως και διακοσμίσεως της Μητροπόλεως Αθηνών. Διά την σαρδαναπαλικήν του ζωήν εθυσίαζεν αφειδώς κατά τα εν Μητροπόλει εις τους φίλους του παρατιθέμενα γεύματα και δείπνα.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ 1924 ΜΕΡΟΣ 3ον



Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας συνδέεται άρρηκτα με τις πρώτες διαχριστιανικές κινήσεις στην Ευρώπη και στην Αμερική τις πρώτες δύο δεκαετίες του 1900, πριν από το ημερολογιακό σχίσμα του 1924. 
Το Πατριαρχείο υπηρέτησαν -δυστηχώς- κληρικοί και θεολόγοι εμπνευσμένοι και διαποτισμένοι από το όραμα της Ένωσης των Εκκλησιών. 
Ο Πατριάρχης Φώτιος Πέρογλου (1900-1925) γνωστός ήδη για τις διαχριστιανικές του ''ευαισθησίες'' και την συμμετοχή του σε παγκόσμια συνέδρια, την συσσώρευση σκανδάλων και γενικότερα της άστατης, κοσμικής ζωής του1, υπήρξε πολέμιος εχθρός του μετέπειτα Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, που εκείνη την περίοδο βρίσκεται επικεφαλής της Μητρόπολης Αθηνών. 
Την ίδια περίοδο ο ''αρχιερέας'' του ημερολογιακού σχίσματος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ως αρχιμανδρίτης στην Αρχιεπισκοπής Αθηνών είναι  τακτικός αρθρογράφος στα περιοδικά ''Πάνταινος'' και ''Εκκλησιαστικός Φάρος'' του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας2, συγγράφοντας άρθρα 
υπέρ της Ένωσης των Εκκλησιών. 
Στα ίδια περιοδικά συγγράφει και ο -αρχιμανδρίτης τότε και μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας- Νικόλαος ο Ε΄, πρώην Μητροπολίτης Νουμίας Νικόλαος (1876 - 1939), από τον οποίο δημοσιεύουμε ένα άρθρο του υπό τον τίτλο ''ΣΤ'ον  ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ'' που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό 
του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ''ΠΑΝΤΑΙΝΟΣ''3
Σε αυτό βρίσκουμε εμπεριστατωμένες και λεπτομερείς πληροφορίες για την ενωτική κίνηση των ''Εκκλησιών'' στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ πριν από την ημερολογιακή καινοτομία, όπως και μια -εκ των πολλών- πτωτική και... αιρετική στάση του ''πληθωρικού'' εις όλα Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου, που αξίζει -πραγματικά- κανείς να την αναγνώσει. 
Πριν το άρθρο που προαναφέραμε, θεωρήσαμε ενδεδειγμένο, να καταγράψουμε ένα μικρό απόσπασμα από βιβλίο του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γερασίμου Κονιδιάρη4 σχετικά με τα έργα και ημέρες ενός άλλου, ήδη γνωστού, πανοικουμενιστή θεολόγου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, του κ. Αμίλκα Αλιβιζάτου5, στον οποίο η Καινοτόμος Εκκλησία, αλλά και η Τεκτονική Στοά της οδού Αχαρνών οφείλουν... πολλά για τον μετασχηματισμό της διοικούσης Εκκλησίας σε ένα οικουμενιστικό παράρτημα του Π.Σ.Ε.! 


Γράφει: {...} Κατά την αυτήν βραχυτάτην εποχήν5 ο καθηγητής Αλιβιζάτος αναπτύσσει έξοχον δραστηριότητα. Μετέχει ως κανονικός και αγγλομαθής σύμβουλος της υπό τον Αθηνών Μελέτιον αποστολής της γενομένης υπό Κυβερνήσεως Βενιζέλου (μετέχοντας και του καθηγητού αρχιμ. Χρυσοστ. Παπαδοπούλου) εις Αμερικήν, εχούσης τον σπουδαίον σκοπόν να επιφέρη την ειρήνευσίν του υπό την επίδρασιν του ελληνικού διχασμού και των πολιτικών παθών τελούντος Ελληνισμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το τότε αρξάμενον έργον διεκόπη, αλλ΄αι τεθείσαι κανονικοί βάσεις εχρησιμοποιήθησαν βραδύτερον επί των Πατριαρχών Μελετίου, Βασιλείου Γ' και Φωτίου του Β', ότε εστάλη ο αείμνηστος Δαμασκηνός και ο νυν Οικ. Π/χης Αθηναγόρας, ο από Κερκύρας. Η συμμετοχή του κ. Αλιβιζάτου εγένετο αφορμή σπουδαίας επιστημονικής και εκκλ. δράσεώς του εν τω Εξωτερικώ και αφετηρία νέων σημαντικών κατευθύνσεων εργασίας. {...} Η ανασύνδεσις των σχέσεών μας μετά της Αγγλικανικής Εκκλησίας και της θεολογίας και η δημιουργία των σχέσεων προς Αμερικανούς και Άγγλους θεολόγους εν Λονδίνω, εν Οξφόρδη και Ν. Υόρκη, υπήρξεν ο καρπός της γονίμου αυτής αποστολής. Αι τότε αρξάμεναι ιστορικαί συζητήσεις Ελλήνων και ξένων θεολόγων διεθνούς φήμης, συνεχίσθησαν εις τας μεγάλας Οικουμενικάς συσκέψεις των γνωστών οργανώσεων  ''Πίστεως και τάξεως'' (Faith and Order), ''Ζωής και Εργασίας» (Life and W ork) και της προαγωγής της Διεθνούς φιλίας διά των Εκκλησιών (ο κ. Αλιβ. μέλος ταύτης από του 1914). Εν τέλει εις το εν έτει 1948 προκύψαν: εκ της συγχωνεύσεως των δύο πρώτων οργανώσεων, Παγκόσμιον Συμβούλων των Εκκλησιών και όλα τα όργανα αυτού ο καθηγητής Αλιβιζάτος κατέλαβεν εξέχουσαν θέσιν'' {...}

Το πρώτο Παγκόσμιο διαχριστιανικό Συνέδριο Ιεραποστολής που έγινε στις 13 - 24 Ιουνίου του 1910 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας -μεταξύ των άλλων- μετέφερε και ένα οικουμενικό μήνυμα για την ανεξαρτησία των Εβραίων, ως μια αρχική κίνηση για την στερέωση του παγκοσμίου χριστιανικού οικοδομήματος! 
Η γρήγορη ανάπτυξη των liberal Προτεσταντών στις ΗΠΑ δημιούργησε προβληματισμούς, συζητήσεις και υπόνοιες για την ενδεχόμενη δημιουργία αργότερα και μιας Παγκόσμιας Θρησκείας!... 
Πριν ακόμη όμως και από το Εδιμβούργο το 1910, οι Μεθοδιστές, οι Πρεσβυτεριανοί, οι Προτεστάντες και οι Αγγλικανοί είχαν συχνά διαβουλεύσεις για την προώθηση της χριστιανικής ενότητας.



ΣΤ'ον  ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ


ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ 


ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



Περί του Συνεδρίου τούτου επραγματεύθησαν εν εκστάσει εν τη εκθέσει αυτών προς τας οικείας Εκκλησιαστικάς αρχάς οι αντιπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως και ημείς προς την Α.Θ.Μ τον Πατριάρχην κ. Φώτιον και την Εκκλησίαν Αλεξανδρείας. Διό αρκούμεθα ν΄αντιγράψωμεν ενταύθα χρονογραφικώς τα εξής: Εν τω Συνεδρίω τούτω (12-19 Αυγούστου ν. η.) παρέστησαν εκατόν είκοσιν αντιπρόσωποι, κληρικοί, λαικοί, αντιπροσωπεύοντες ογδοήκοντα εκκλησίας και θρησκευτικά συστήματα και δεκαέξ χώρας εξ΄όλων των Ηπείρων της υφηλίου. Εν αυτώ αντεπροσωπεύθη επαρκώς η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία διά 14 αντιπροσώπων των Πατριαρχείων και των αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ετιμήθη δ΄επαρκώς υπό της Συνδιασκέψεως εν τω προσώπω των απεσταλμένων αυτής και λόγοι εκτιμήσεως και σεβασμού επανειλημμένως ηκούσθησαν από του βήματος υπό τε του Προέδρου Σεβ. Επισκόπου της Δυτ. Ν. Υόρκης κ. Brent και άλλων διακεκριμένων αντιπροσώπων. Εν τω Συνεδρίω τούτω η Ορθόδοξος αντιπροσωπεία παρέστη ενιαία και ηνωμένη εις τας σκέψεις, το πρόγραμμα και τας ενεργείας αυτής, επέτυχε δε την παραδοχήν του προγράμματος, ενώ σπουδαιότατα αιτήματα, η παύσις του προσηλυτισμού μεταξύ των χριστιανικών λαών και η ανάπτυξις αλληλεγγύης και αμοιβαίου ενδιαφέροντος μεταξύ των Εκκλησιών. Το πρόγραμμα τούτον, γενόμενον δεκτόν, παρεπέμθη εις την μεγάλην εκτελεστικήν μόνιμον επιτροπήν, την α ν α λ α β ο ύ σ α ν  ν α  σ υ ν ε χ ί σ η  τ α ς  ε ρ γ α σ ί α ς  κ α ι   π ρ ο ε τ ο ι μ ά σ η  τ ο  π ρ ο σ ε χ έ ς  Σ υ ν έ δ ρ ι ο ν.


Ο Charles Henry Brent (1862 - 1929), για τον οποίο γίνεται αναφορά στο άρθρο, υπήρξε επίσκοπος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ, παρακολούθησε την Παγκόσμια Ιεραποστολική Διάσκεψη στο Εδιμβούργο το 1910 και ''προβληματίστηκε'' από την απουσία Ρωμαιοκαθολικών αντιπροσώπων. 
Αργότερα θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή των οικουμενικών προσπαθειών στην Επισκοπική Εκκλησία. Το 1920 προήδρευσε στη διαχριστιανική Συνάντηση της Γενεύης για το σχεδιασμό της Παγκόσμιας Διάσκεψης για την ''Πίστη και την Τάξη.'' 
Το 1926 διορίστηκε Επίσκοπος, υπεύθυνος για τις αμερικανικές επισκοπικές εκκλησίες στην Ευρώπη και  βοήθησε να οργανωθεί το πρώτο οικουμενικό, διαχριστιανικό, Παγκόσμιο Συνέδριο για την ''Πίστη και την Τάξη'', το οποίο συνήλθε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1927.
 Αυτή η συνεισφορά του για την  Ένωση των Εκκλησιών βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ).

 


Εν τω προκειμένω Συνεδρίω διάφορα ζητήματα, εν οις η έννοια της Εκκλησίας, η αγία Γραφή και το Σύμβολον της πίστεως  

ε ν  τ η  ι δ έ α  τ η ς  ε ν ώ σ ε ω ς  τ ω ν  Ε κ κ λ η σ ι ώ ν, 

ανεπτύχθησαν υπό των διαφόρων αντιπροσώπων μετά προφανούς ζήλου και εμμονής εκάστου εις την αντίληψιν της εκκλησίας αυτού, 

αλλά εν πνεύματι πραότητας. 

Και ηκούσθησαν διαφορώταται γνώμαι αλληλοσυγκρουόμεναι, εξεδηλώθησαν όμως και γνώμαι ορθοδοξόταται, εν αις οι των Παλαιοκαθολικών και Αγγλικανών Επισκοπιανών, οίτινες εν πλείστοις υπερεμάχουν της ορθοδόξου αντιλήψεως και μετά συγκινήσεως και πολλής εκτιμήσεως εξεφράζοντο εν γένει 

περί της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Των τελευταίων τούτων ο σεβασμός προς την ημετέραν Εκκλησίαν ακράτητος κατεδείχθη, ότε κατά πρόσκλησιν της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας επί τη εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού παρέστη η Συνδιάσκεψις εν τω περικαλλεί Ρωσσικώ ιερώ ναώ κατά την Ελληνιστί 

γενομένην θείαν λειτουργίαν  

υ π ό  τ ο υ  Α ρ χ ι μ.  Χ ρ υ σ ο σ τ ό μ ο υ  Π α π α δ ο π ο ύ λ ο υ,  

χοροστατούντων πέντε Ορθοδόξων Αρχιερέων, των Ελλλήνων Σελευκείας Γερμανού, Πηλουσίου Πολυεύκτου, Νουβίας Νικολάου, του Ρώσσου Βολίνης Ευλογίου και του Σέρβου Τιμώκ Ειρηναίου, οι Επισκοπικοί ηκροάσαντο της θείας λειτουργίας σχεδόν γονυκλινείς 

και εν κατανύξει προσευχόμενοι. 



Ο διάλογος μεταξύ των χριστιανικών εκκλησιών ξεκίνησε επίσημα στη χώρα μας μ' ένα κείμενο του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ του  Γ, ο οποίος απευθύνθηκε το 1902 στους αρχηγούς6 των Ορθόδοξων Εκκλησιών
Με αυτό προέτρεπε τις Oρθόδοξες Εκκλησίες ν' αναπτύξουν διάλογο με τους ετεροδόξους.
Στην εγκύκλιο απάντησαν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες:  Ιεροσολύμων, Ρωσίας, Ελλάδας, Ρουμανίας, Σερβίας και Μαυροβουνίου. Όλες αυτές οι Εκκλησίες τόνισαν την ανάγκη ενότητας, αλλά επεσήμαναν και τις δυσκολίες που υπήρχαν. 
Στη συνέχεια, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απηύθυνε τον Ιανουάριο του 1920 την γνωστή εγκύκλιο επιστολή ''προς τις Εκκλησίες του Χριστού σ' όλο τον κόσμο''. Στην εγκύκλιο αυτή τονιζόταν η ανάγκη να εκλείψει κάθε δυσπιστία, ώστε να ενισχυθεί η αγάπη, που είναι προΰπόθεση για την επίτευξη της Ένωσης των χριστιανικών Εκκλησιών. 
Η εγκύκλιος καλούσε όλες τις Εκκλησίες να συνεργαστούν για μία εθνική συνάντηση, προτείνοντας μάλιστα την ίδρυση μιας ''κοινωνίας'' Εκκλησιών κατά τα πρότυπα της Kοινωνίας των Εθνών!... 
Με αυτή ακριβώς την πατριαρική εγκύκλιο στοχοποιήθηκε και εντέλει καταργήθηκε το εκκλησιαστικό ημερολόγιο των 16 αιώνων παράδοσης και καταλύθηκε η λατρευτική ενότητα των τοπικών Εκκλησιών απανταχού της γης.


Της Συνδιασκέψεως ταύτης απέσχεν η Ρωμαική Εκκλησία, το μεν διότι η πρωτοβουλία ωφείλετο εις άλλους, το δε διότι ακολουθεί και νυν την εγωιστικήν αρχήν ως πάντοτε, του να θεωρεί τας άλλας Εκκλησίας απεσχισμένας απ΄αυτής και απεπλανημένας, εαυτήν δε μόνην εν τη ορθή οδώ και τη αληθεία, διό και αποστέργει πάσαν συζήτησιν περί ενώσεως, διακηρύττουσα ότι η ενότης υπάρχει εν μόνη τη Ρωμαική Εκκλησία. Παρά της Συνδιασκέψεως ταύτης, ήτις ιδιαιτέρως ενδιαφέρει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, βεβαίως δε ανέμενέ τις αποφάσεις και αποτελέσματα οριστικά και τελικά, επηρεάζοντα ουσιωδώς το καθεστώς των διαφόρων Εκκλησιών και τας μεταξύ αυτών σχέσεις, άτε της Συνδιασκέψεως εχούσης προπαρασκευαστικόν μόνον χαρακτήρα, ουχ ήτον δε δύναταί τις ν' αρνηθεί το πρακτικόν και ωφέλιμον αυτής, καθότι εγένετο αφορμή να γνωρίσωσιν αλλήλας αι Εκκλησίαι καλύτερον εκ του σύνεγγυς να μελετήσωσι τας χωριζούσας απ΄αλλήλων διαφοράς και εκτιμήσωσιν αυτάς δεόντως, ώστε να κανονίσωσι την στάσιν αυτών εν τω μέλλοντι, να υψώσωσι φωνήν διαμαρτυρίας κατά των δεινοπαθημάτων των χριστιανικών λαών υπό τε των αλλοθρήσκων (Τούρκων, Κούρδων κ.λ.π) και των αθέων μπολσεβικικών φρικαλεοτήτων εν Ρωσσία, να θέσωσι τας βάσεις της αλληλεγγύης των χριστιανικών λαών και να συμφωνήσωσι κατ΄αρχήν προς παύσιν του αντιευαγγελικού προσηλυτισμού μεταξύ των Χριστιανών, εξ' ού πολλά οικογενειακά, κοινωνικά και εθνικά σκάνδαλα προκαλούνται και δαπανώνται ασκόπως ηθικά και υλικά κεφάλαια, άτινα ηδύναντο επωφελώς να χρησιμοποιηθώσιν εις την επιστροφήν εις το φως του Ευαγγελίου τοσούτων εκατομμυρίων λαών, καθημένων εν τω σκότει της ειδωλολατρείας και της αθείας.


Στον πρόλογο των Πρακτικών7 της ''πανορθοδόξου'' συνόδου του 1923 του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο αείμνηστος θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος αναφέρει μία άλλη πτώση7 του έπτωτου, πρώην Αρχιεπισκόπου Αθηνών Μελετίου Μεταξάκη που έγινε στις ΗΠΑ:
{...} ''Το 1921 απομακρύνεται του Αρχιεπισκοπικού θρόνου Αθηνών και μεταβαίνει εις την Αμερικήν. Κατά πληροφορίαν του εις Ουάσιγκτων Έλληνος Πρεσβευτού προς τον Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης, ο Μελέτιος Μεταξάκης ευρισκόμενος εις Αμερικήν (…) έλαβε μέρος εις Λειτουργίαν Αγγλικανών, ''εις Αγγλικανικόν Ναόν, συμπροσευχηθείς γονυκλινής προ της Αγίας Τράπεζας''. 
Τον Νοέμβριον του 1921 με την απροσχημάτιστον παρέμβασιν ισχυράς Πολιτικής Παρατάξεως (Βενιζελικών), με την ανεπίτρεπτον ανάμιξιν της Αγγλικανικής Εκκλησίας, και υπό δραματικάς συνθήκας Εθνικού Διχασμού ''εκλέγεται'', δι ἀσημάντων ψήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.''