ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

ΚΑΡΔΙΑ ΣΚΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ



Περί τῆς ἐσωτερικῆς καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, ὅστις εἶναι ὑπόδουλος τῆς ἁμαρτίας, 

καί παραχωρεῖ ὥστε νά κυριεύῃ τήν καρδίαν του ὁ Διάβολος.



Εἰς τοιαύτην λοιπόν κατάστασιν εὑρίσκεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, ὅστις εἶναι προσηλωμένος εἰς τάς τρυφάς τοῦ κόσμου, καί διάγει ἐν ἁμαρτίαις κατά τόν αἰῶνα τοῦ κόσμου τούτου, κατά τόν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τοῦ νῦν ἐνεργοῦντος ἐν τοῖς υἱοῖς τοῖς ἀπειθείας (Ἐφ. β´ 2). Τό πρόσωπόν του παριστάνει τήν ἀδιαφορίαν· ὅθεν αὐτός, ἐπειδή ὄχι μόνον δέν φοβεῖται τήν ἁμαρτίαν, ἀλλά καί τίποτε δέν λογίζεται ὡς ἁμαρτίαν, διά τοῦτο συγχωρεῖ εἰς τον ἑαυτόν του πᾶν ὅτι ἡ κακή του καρδία ἤθελεν ἐπιθυμήσει. Ὅθεν ζῇ ἀμερίμνως, μή συλλογιζόμενος καθόλου περί Θεοῦ, ἢ περί τῆς αἰωνίου ζωῆς, μήτε περί τῆς φοβερᾶς κρίσεως. Εἰς τήν καρδίαν του κατοικεῖ ὁ διάβολος μέ τά τάγματά του, ἤγουν μέ τά ἑπτά θανάσιμα ἁμαρτήματα, τά ὁποῖα παριστάνονται ἐν εἴδει τῶν ἑπτά ἀκολούθων ζώων. -Α´. τό πτηνόν ὀνομαζόμενον Ταώς (παγῶνι) τό ὁποῖον ὑπερβαίνει μέ τά ἁπλωμένα καί λαμπρά πτερά του ὅλα τά ἄλλα πτηνά, παριστάνει τήν ὑπερηφάνειαν καί ἀλαζονίαν, ἡ ὁποία ρίπτει τούς ἀνθρώπους εἰς τήν φιλαυτίαν ἕνεκα μερικῶν προτερημάτων αὐτῶν, καθώς εἶναι παραδείγματος χάριν αἱ ἀξιότητες, ὁ πλοῦτος, τό κάλλος καί τά ἀξιώματα, τά ὁποῖα καί αὐτοί ἔλαβον ἀπό τόν Θεόν χωρίς νά εἶναι διόλου ἄξιοι, ὅμως ὑψώνουσι τόν ἑαυτόν των ἔμπροσθεν εἰς τούς ἄλλους, φανταζόμενοι ὅτι αὐτοί μέ τάς τοιαύτας χάριτας, τάς ὁποίας ἐχάρισεν εἰς αὐτούς ὁ Θεός, ὑπερβαίνουσι τούς ἄλλους, καί διά τοῦτο ἔχουσι δίκαιον νά ἐξευτελίζωσι νά περιφρωνῶσι καί μάλιστα νά τυραννῶσιν αὐτούς. -Β´. ὁ Τράγος εἶναι ζῷον ἀσελγές καί βρωμερόν, σημαίνει δέ τήν ἀσωτίαν καὶ πᾶσαν ἀκαθαρσίαν. -Γ´. ὁ Χοῖρος σημαίνει τήν ἀκρασίαν, ἤτοι τήν γαστριμαργίαν καί μέθην. -Δ´. Ὁ Βάτραχος, ὁ ὁποῖος τρέφεται ἀπό τό χῶμα, δεικνύει τήν φιλαργυρίαν, ἡ ὁποία παρακινεῖ τούς ἀνθρώπους νά ὁρμῶσι μέ ἄπληστον καρδίαν πρός ἀπόκτησιν τῶν προσκαίρων ἀγαθῶν, καί μέ τοῦτο τραυματίζει τήν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων. -Ε´. Ὁ Ὄφις, τό ὄργανον τοῦ διαβόλου, ὅστις ἠπάτησε καί διέστρεψε τούς προπάτοράς μας, φθονῶν τήν εὐδαιμονίαν των, δηλοῖ καθ᾿ αὐτό τόν φθόνον, καί τήν ἐθελοκακίαν. -ΣΤ´. Ἡ Τίγρις, τό κάκιστον καί ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἄλλων θηρίων, σημαίνει τήν ὀργήν καί ἐκδίκησιν, αἱ ὁποῖαι φέρουσι τούς ἀνθρώπους εἰς τοιαύτην κατάστασιν, ὥστε νά κάμνωσιν ἐκεῖνα, ὅσα εἶναι ἴδια μόνον αὐτῶν τῶν ἀγρίων.-Ζ´. Ἡ Χελώνη, ἡ ὁποία ἀργά κινεῖται, παριστάνει τήν ὀκνηρίαν καί ἀδιαφορίαν, αἱ ὁποῖαι ἀφαιροῦσιν ἀπό τούς ἀνθρώπους πᾶσαν κλίσιν καί προθυμίαν εἰς τό καλόν, καί κάμνουσιν αὐτούς νά ἀποστρέφωνται τήν Προσοχήν, ἥτις εἶναι ἡ εἰς τούς οὐρανούς ἄγουσα ὁδός. Τό Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τοιαύτην ἀθλίαν κατάστασιν τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀπομακρύνεται ἀπό τήν καρδίαν του πλήν δέν παύει ἀπό τοῦ νά προβάλλῃ εἰς αὐτόν τά χαρίσματα καί τά ἐλέη του, τά ὁποῖα δηλοῖ ἡ τριγύρω τῆς καρδίας φλόξ. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον δέν ἐμβαίνει εἰς τήν καρδίαν του, καθότι αὐτή εἶναι πλήρης βδελυγμάτων τῆς ἁμαρτίας, καί εὑρίσκεται ὅλως διόλου εἰς τήν ἐξουσίαν τοῦ Σατανᾶ· ἡ χάρις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ σχηματιζομένη ἐνταῦθα (καθώς καί εἰς τάς ἄλλας Ἰχνογραφίας) εἰς εἶδος Ἀγγέλου, ἀγωνίζεται ὡσαύτως νά ἐγείρῃ τόν ἁμαρτωλόν μέ τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί ἄλλους τρόπους. Αὐτός ὅμως δέν ἔρχεται εἰς αἴσθησιν, καί τίποτε δέν κεντᾷ τήν καρδίαν του, ἐπειδή αὐτός παντελῶς ἐκωφώθη καί ἐπεδόθη εἰς ἡδονάς, τάς ὁποίας μισεῖ ὁ Θεός. Τοιαύτη λοιπόν εἶναι ἡ φοβερά καί ἐλεεινή κατάστασις τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὅστις διάγει κατά τόν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ κόσμου· ἄχ! πόσοι ἄνθρωποι ζῶσιν εἰς τοιαύτην ἀθλίαν κατάστασιν μέ τόσην ἀφροντισίαν, ὡς νά μή εὑρίσκωνται οὐδέ εἰς παραμικρόν κίνδυνον! αὐτοί ὀνομάζονται μέν χριστιανοί, εἶναι δέ ὑπόδουλοι τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου. Αὐτοὶ ἔχουσι τό ὄνομα ὅτι ζῶσιν, εἰσί δέ νεκροί κατά τόν Ἀπόστολον (Ἀποκ. γ´ 1), οἱ τοιοῦτοι δύνανται νά ἀναστηθῶσι ψυχικῶς, νά ἐλευθερωθῶσιν ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν, νά ἀποτινάξωσι τόν βαρύν ζυγόν τοῦ διαβόλου, καί νά ζῶσιν ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας καί ἀληθοῦς ἐξομολογήσεως πρός τόν Πνευματικόν αὐτῶν ὡς πατέρα διάγοντες τό ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς αὐτῶν ἐναρέτως, κατά τάς ἐντολάς τοῦ Κυρίου δεόμενοι διά παντός πρός τόν Θεόν.


Εκ του βιβλίου ''Πνευματικός Καθρέφτης'', μεταφρασθέν εκ του ρωσσικού υπό Πέτρου Αυταδέλφου του Αγίου Θαβωρίου, εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλίβερος. 
Έκδοσις δωδεκάτη βελτιωμένη, Εν Αθήναις. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΙΗΣΟΥ



Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου. Όταν ήταν πολύ μικρός, μπήκε σ’ ένα κοινόβιο, άγνωστο πως. Μεγάλος ανεχώρησε για την έρημο, όπου έζησε 60 χρόνια χωρίς να δει ποτέ άνθρωπο. Ήταν γυμνός, αλλά ολόκληρο το σώμα του επικαλύπτετε από την μακρυά γενειάδα του, που έφθανε μέχρι το έδαφος, καθώς και από τα μαλλιά του και τις μεγάλες τρίχες του όλου σώματος. Τον μεγάλο αυτό Άγιο τον ανακάλυψε ο Όσιος Παφνούτιος, στον οποίο διηγήθη τα της οσιακής και ερημικής ζωής του. Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα.Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν. – Κάποιο ζωάκι θα ταΐζει σκέφτηκε. Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα. – Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω. Πράγματι,τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα. Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του. Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησού, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου! -Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς… ούτε και η μαμά Σου… Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα. Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη. Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν: – Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη: – Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου. Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δέν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου. Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς! Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος. Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία: ''Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος''. Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του. Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε. Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.


Εκ του βιβλίου: ''ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ'' του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Επί τη μνήμη του Αγίου τη 12η Ιουνίου εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

ΘΕΙΑ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ ΚΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ



Κάποτε, τό ῞Αγιον Πάσχα, ἐπεθύμησε ὁ ῞Οσιος νά φάγη τυρί νωπό καί ἐμέμφετο τόν ἑαυτό του ὡς λαίμαργο καί κοιλιόδουλο, διότι ὠρεγόταν σαρκικά θελήματα· τότε ἐμφανίσθηκε πίσω του ἄνθρωπος μέ πάταγο στήν γῆ, πού ἀκούσθηκε τρεῖς φορές, ὁ ὁποῖος κρατοῦσε στά χέρια του τυρί νωπό καί μόλις τό ἔδωσε στόν ῞Οσιο ἔγινε ἄφαντος. Αὐτό τό ἐφανέρωσε ὁ ῞Αγιος ἀργότερα στόν φίλο του Δημήτριο, ὄχι γιά νά ἐπαινεθῆ, ἀλλά γιά νά μήν καταλαλῆται ὁ Κύριος. Διότι ὁ Δημήτριος ἔλεγε σέ κάποιους ἀδελφούς, ὅτι δέν εὑρίσκονται πλέον ἄνδρες θεῖοι καί ὅτι ἐσβέσθησαν τά θεῖα χαρίσματα τῶν παλαιῶν καί δέν φαίνονται πουθενά: «Ποιός σέ καιρό ἀνάγκης ἔχει τήν χάρι νά ἀξιώνεται τέτοιας προνοίας ἀπό τόν Θεό, ὥστε νά δέχεται τροφή ἀπό ᾿Αγγελική χεῖρα;»... Μόλις τό ἄκουσε αὐτό ο ῞Οσιος, ἐμειδίασε ὀλίγο καί τοῦ εἶπε: «Φίλτατε Δημήτριε, ραθυμία πλείστη σοῦ ἐγέννησε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τούς λόγους καί λογισμούς... ῾Ο Θεός εἶναι ὁμολογουμένως φιλανθρωπότατος καί κηδεμονικώτατος καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πιό ἐπιμελητής καί ἀπό πατέρα· κανέναν δέν ἀποστερεῖ ἀπό κάθε γενεά, οὔτε ἀποκηρύττει, ἀλλά κήδεται καί ἀξιώνει θείων χαρισμάτων ὡς φιλόπαις πατήρ, καί ὅποια ἐπιθυμία ἐκφράσει αὐτός πού Τόν φοβεῖται, ἄν δέν βλάπτη τήν ψυχή του, δέν τοῦ τήν στερεῖ»... Καί ἀφοῦ εἶπε αὐτά, τοῦ ἐφανέρωσε τό θαυμάσιο πού ἀναφέραμε πρός δόξαν Θεοῦ. Τό ὅτι ὁ κάθε πιστός ἔχει φύλακα ῎Αγγελο τῆς ζωῆς του, ὁ θεῖος Πατήρ τό μαρτυροῦσε ἐκ πείρας καί τό ἐδιηγεῖτο. ῎Ελεγε, ὅτι ἄλλοτε ἔβλεπε τόν ῎Αγγελο ὡς γέροντα, ἄλλοτε ὡς νέο καί ἄλλοτε ὡς πολύ μικρό παιδί· διότι ὁ ῞Οσιος περιφερόταν πολλές φορές τήν νύκτα στήν ἔρημο καί ἔβλεπε τούς ᾿Αγγέλους καί δέν φοβόταν καθόλου οὔτε δείλιαζε ἀπό βροντές, ἀστραπές ἤ ἄγρια θηρία. Κάποια νύκτα πού ἔβρεχε δυνατά, εἰσῆλθε σέ κάποιο σπήλαιο καί προσευχόταν κατά τήν συνήθειά του. Τότε ἦλθε καί μία πάρδαλις καί ἔπεσε δίπλα του. ῾Ο ῞Οσιος τῆς ἔριξε λίθο καί τήν ἐδίωξε καί ἐκείνη βγῆκε ἀτάραχα καί ἔφυγε, χωρίς νά ἀγριεύση ἐναντίον του... Κάποιοι μάλιστα τόν ἐρωτοῦσαν πῶς δέν ἐφοβεῖτο νά περιφέρεται τήν νύκτα σέ ἔρημο καί πολύ ἄγριο βουνό. Καί ὁ ῞Οσιος ἔλεγε: «῞Οσο μέ φυλάγει ὁ φύλακας τῆς ψυχῆς μου ῎Αγγελος, δέν φοβοῦμαι οὔτε ἀστραπές, οὔτε θηρία, οὔτε τίποτε ἄλλο· ἄν ὅμως Αὐτός μέ ἐγκαταλείψη γιά τίς ἁμαρτίες μου, τότε φοβοῦμαι καί τά φύλλα τῶν δένδρων ὅταν πίπτουν»!... 


Εκ του Περιοδικού «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 311/Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2002, σελ. 192. 
῾Απλοποίησις ἀπό τό ἔργο «Βίος καί Πολιτεία τοῦ ῾Οσίου Πατρός ἡμῶν Παύλου τοῦ νέου τοῦ ἐν τῷ Λάτρῳ», 
§§ 21-22, Edition: T. Wiegand, Milet. 3.1. Der Latmos, Berlin 1913, p. 118. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕΓΑΛΟΡΡΗΜΟΝΑ



Ο σκύλος μου έλεγε κάποτε ο αββάς Ισίδωρος βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από μένα, 

γιατι και αγάπη έχει 

και απολογία για τις πράξεις του δεν έχει να δώσει!



Καλλινίκου Ιερομονάχου, Αγιορείτου: ''ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΓΕΡΤΙΝΟΣ'', Άγιον Όρος - Αθήνα 2000, σελ. 112. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Η ΔΟΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΑΘΕΙΑΣ Ή ΤΡΕΙΣ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΕΞΙΛΕΩΣΗ



''Φύγωμεν κακόν αφόρητον. Όφεως έστι δίδαγμα, δαιμόνων εύρημα, εχθρού επισπορά, αρραβών κολάσεως, εμπόδιον ευσεβείας, οδός ἐπί γέενναν,
στέρησις βασιλείας.
∆ήλοι δε πως καί αυτώ τω προσώπῳ τυγχάνουσιν οι φθονούντες.
Όμμα τούτοις ξηρόν και αλαμπές, παρειά κατηφής, οφρύς συμπεπτωκυία,
η ψυχή τω πάθει συγκεχυμένη,
το της αληθείας κριτήριον επί των πραγμάτων ουκ έχουσα...''

Αγίου Βασιλείου, Ομιλία ια΄περί Φθόνου.

Ο τίτλος, όσο σχηματικός μπορεί να είναι, 

είναι όμως άλλο τόσο δεικτικός της ακατάληπτης και σχιζοειδούς αφροσύνης δόκιμων,
αλλά και κατ' επάγγελμα γραφιάδων,
που άλλοι αυτοπαρουσιάζονται ως θεολόγοι άνευ Θεού λόγου και άλλοι,
ως δημοσιογράφοι δημοσιεύοντας incognitus κατ΄οίκον!
Στην Ελλάδα ζούμε
και είναι πασίδηλος, εξόφθαλμος και πρόδηλος
ο ''κεχαριτωμένος'' αυτοπροσδιορισμός μας με πτυχία άνευ διδασκάλου,
αλλά κυρίως με αυτό που σημειώνει ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος
για τους ''επιχειρούντες διδάσκειν μετά οιήσεως και υπερηφανίας άνευ Πνεύματος αγίου''!
Η εμπάθεια στις καρδιές κάποιων ''αυτοχειροτονημένων ειδημόνων'' έχει ''δογματοποιηθεί'',
σε σημείο μάλιστα,η αλογία, η ατοπία και ο παραλογισμός
να αποτελούν σημείο αναφοράς για χαιρέκακα κτυπήματα κάτω από τη μέση.
Και το εκπληκτικότερον;
Πολλοί εξ΄αυτών,
που απαξιωτικά και αφιλάδελφα οδεύουν κατά των αδελφών τους,
εκ των υστέρων γογγύζοντες, στενάζοντες και δυσανασχετούντες
εξανίστανται για τον εαυτών διωγμόν τους!
Ακολουθούν τρεις αφηγηματικές ιστορίες
-αληθινές καθ΄ολοκληρίαν-
που στοχοποιούν όχι βέβαια τον άνθρωπο,
αλλά τις ανείπωτες τέχνες του διαβόλου επί αυτόν.



Θεολόγος τις, που πέρυσι καλοκαίρι καθύβρισε -χωρίς να τηρήσει έστω τα προσχήματα- και με θεολογική... ''κανονικότητα'' τον Αρχιμανδρίτη του πατρίου ημερολογίου π. Ευθύμιο Μπαρδάκα, σήμερα με άρθρο του στεναχωρείται και οδύρεται για το συντονισμένο... bulling, που, όπως διατείνεται, δέχονται οι Νεοαποτειχισμένοι αδελφοί του!... Ο αυτός, που αυτοπροσδιορίζεται ως θεολόγος έγραψε τα εξής απερίγραπτα λιβελογραφήματα για τον Ιερέα, που, ούτε καν την πορεία της ζωής του γιγνώσκει, αλλά ούτε και τους επί δεκαετίες αγώνες του κατά του Οικουμενισμού γνωρίζει. '''Οποιος σας άκουσε και δεν σας έβαλε στην θέσι σας με τις αραδιαζόμενες βλακείες σας, είναι και αυτός ένας ...χαυτοχριστιανός''. Και αλλού: ''Ξέρετε πάτερ, όταν είστε τόσο άσχετοι σε βασικά θέματα της Πίστεως, είστε για τον Καιάδα. Γι' αυτό και προκόβετε, κρίμα σας''. Κάτι τέτοια βεβαίως βλέπουν και ακούν οι άθεοι και αναβαθμίζουν το σύνθημα του συρμού: ''Χριστιανοί μακρυά από ''Χριστιανούς''!'' Ο οιηματίας -βέβαια- πάνω στην εν θερμώ συνηγορία του νεότοκου αγώνα του ανθρώπινο είναι και να παρεκκλίνει. Αλλά είναι πασιφανές: ''Το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν θείον.'' Γι αυτό -συνεχίζει ο άγιος πατήρ Συμεών ο νέος Θεολόγος- και όταν περί θείων και ανίφικτων πραγμάτων ακούω τούτων τίνας φιλοσοφούντας και αναγνώς θεολογούντας και τα περί Θεού και τα κατ αυτόν εξηγουμένους άνευ του συνετίζοντος Πνεύματος, φρίττει μου το πνεύμα και οιονεί έξω εμαυτού γίνομαι, αναλογιζόμενος και σκοπών το πάσιν ακατάληπτον της θεότητος και όπως, τα εν πόσιν αγνοούντες και αυτούς ημάς, περί των ανέφικτων ημίν αφοβία Θεού και τόλμη φιλοσοφείν προθυμούμεθα, και ταύτα κενοί Πνεύματος όντες του ταύτα φωτίζοντος ή και αναπτύσσοντος και αυτό τούτο το περί Θεού λέγειν τι αμαρτάνοντες''. Ο δημόσιος έλεγχος υποτίθεται ότι πρέπει να διέπεται από θεραπευτική πρακτική και βεβαίως από ορθόδοξο λόγο, τουναντίον καταδεικνύεται και υποβιβάζεται σε εφήμερη καφενειακή παρόλα, που ευδοκιμεί πλουσιοπάροχα ανάμεσα σε παίγνια ''αθλήματα'' και ανάλαφρα λόγια του ιπποδρόμου. Έχουμε ξαναγράψει για την στείρα επαγγελματικοποίηση της θεολογίας, για την πτωτική και εκκοσμικευμένη αλογία του συρμού, που προμοτάρεται εν πολλοίς από φιλόδοξους, αυτάρεσκους και ναρκισσευομένους θεολόγους, που προτάσσουν συχνά ''έπεα πτερόεντα'' προκειμένου να έχουν μία καλή θέση στον δημόσιο βίο της χώρας! Γράφει ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του ''Γίγαντες Ταπεινοί'', εκδόσεις Ακρίτας, 1995. ''...Τους βαθύτερους μυσταγωγούς, που φανήκανε στον κόσμο, τους έχουμε άξιους να τους διαβάζει μοναχά κανένας αγράμματος παλιοημερολογίτης. Ημείς, οι έξυπνοι κι οι συγχρονισμένοι, βάλαμε την εξυπνάδα μας και μέσα στα μυστήρια της θρησκείας, κι αγαπάμε τα μεγάλα λόγια και τα επιστημονικά, τι λέγει ο τάδε άθεος για τον Χριστό και για τη θρησκεία του, ή κανένας καμουφλαρισμένος θεομπαίχτης, επειδή αυτά δίνουνε τροφή στον εγωισμό μας. Και βουλώνουμε τ' αυτιά μας για να μην ακούσουμε τον απόστολο Παύλο που φωνάζει ''Ουχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου;'' Ένας δεύτερος θεολόγος ''αντιοικουμενιστής εκ των εντός'' και λίαν φιλόδοξος, μεγαλόπνοος και μεγαλεπήβολος και ακάθεκτος θαμώνας του f.b. έκανε επί χρόνια τα εξής: παρατηρούσε τις δημοσιεύσεις ''φίλων'' του και όπου έβλεπε κατ΄αυτόν ''αποχρώσεις ενδείξεις'' επί... ''αιρέσει'', επί παλαιοημερολογητισμώ(!), ή οτιδήποτε δεν ευαρεστούσε τον ανεξιχνίαστο μικρόκοσμό του, έκανε copy paste στα δημοσιευμένα σχόλια, τα δημοσίευε στο προσωπικό του ιστολόγιο και με αυτόν τον τρόπο διαπόμπευε, διέσυρε και εξευτέλιζε δημόσια τους αδελφούς του, χωρίς οι τελευταίοι να έχουν καν το δικαίωμα -όχι να απολογηθούν- αλλά να αντικρούσουν τις φαντασιοσκοπίες και τις αεροβασίες του εν λόγω ''θεολόγου''. Στις συγκεκριμένες αναρτήσεις του πρυτάνευαν οι ειρωνείες, οι εμπαιγμοί, οι απαξιώσεις, το ''εκ δεξιών'' υβρεολόγιο -που το δικαιολογούσε ως... ''ιερή αγανάκτηση- και πάνω απ΄όλα βέβαια, αυτό το τόσο καλά ενθυλακωμένο στο πνευματικό ιστό του ''αλάθητον,'' που άγγιζε συχνά - πυκνά τα όρια της σωματοποιημένης και υστερικής αλαζονίας. Αργότερα ο ίδιος αποφάσισε -ως φαίνεται- ν' αλλάξει ρότα κι έτσι τώρα αρθρογραφεί εις την καθαρεύουσαν, προφανώς για να τυγχάνουν τα πονήματά του μεγαλύτερης αποδοχής λόγω του παρεχομένου ''ευσεβισμού'' που αυτά αναδύουν! Όμως: ''Αλλο το ταπεινολογείν και έτερον το ταπεινοφρονείν, και άλλο ταπείνωσις και έτερον το άνθος της ταπεινώσεως, και ο ταύτης καρπός άλλο και το του καρπού τούτου κάλλος και το του κάλλους ηδύ έτερον, και άλλο παρά ταύτα αι εκ του καρπού τούτου ενέργειαι. Τούτων δε τα μεν εφ' ημίν είσι, τα δε ουκ εφ ημίν} και τα μεν εφ ημίν, το πάντα νοείν, το πάντα φρονείν, το πάντα λογίζεσθαι και λέγειν και πράττειν, όσα προς ταπείνωσιν ημάς άγουσιν}'' Κεφάλαια Πρακτικά και Θεολογικά ρ΄ 383. Του οσίου πατρός ημών Συμεών του νέου Θεολόγου. Και εισερχόμαστε τέλος και στην ''μοναδική'' -από κάθε άποψη- περίπτωση αυτοπροσδιοριζομένου, ως δημοσιογράφου με προσωπικό ιστολόγιο! Ούτος φρονεί και το δηλώνει ευθαρσώς, αναφανδόν και ενυπογράφως, (φρίξον άνθρωπε!) πως ο διάβολος μισεί περισσότερο από όλα τα ορθόδοξα ιστολόγια, το δικό του (!), λόγω του άτεγκτου, αμείλικτου και αδυσώπητου αντιοικουμενιστικού αγώνα που ποιεί!... Εν πρώτοις δεν γνωρίζουμε, αν του το εμπιστεύθηκε προσωπικά ο ίδιος ο αντίδικος ή αν ο ίδιος αποφάνθηκε για του λόγου το αληθές κατόπιν ωρίμου σκέψεως ή αν η ομολογημένη αυτή διαπίστωση προήλθε κατόπιν επίσκεψης της θείας Χάριτος! Ειλικρινά του ευχόμαστε να έχει το καλύτερο από κάθε άποψη ιστολόγιο, αλλά προς τι; Τέτοιου βεληνεκούς και -αντικειμενικά- αποδεδειγμένης πλάνης εωσφορικά ''μονόπρακτα'', μόνο στο Γεροντικό, στον Ευεγερτινό, στην Φιλοκαλία και στα αγιολόγια διαβάζουμε. Ο ίδιος διέπεται συχνά από έναν ακατανόητο και πλημμελή, θρησκευτικό ρεβανσισμό και μια ανοική και δυσεβή, μεταλλαγμένη φιλαρχία, πατρονάροντας εξολοκλήρου την θυμόσοφη, λαική ρήση: ''Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει''. Η εν γένει λεκτική απαξίωση -εν πολλοίς- είναι περισσότερο επονείδιστη, αλγεινή, θλιβερή και επώδυνη για τον ''αντίπαλο'' αδελφό (;) εφόσον εδράζεται στην ψυχολογία του υποσυνειδήτου και εξυφαίνεται υπό το κράτος του διαβόλου. Αυτό το γνωρίζουν οι περισσότεροι εξ' αυτών των δύστηνων, έρημων και υποβολιμαίων αρθρογράφων, που ανταγωνίζονται δυστηχώς στην αμετροπρέπεια, στον κυνισμό και την προπέτεια και αλληλοχαίροντες κραυγάζουν και ωρύονται, όταν κόβουν στο τέλος το νήμα της υποκρυπτικής αλαζονείας τους.


Γράψαμε τρεις ενδεικτικές ιστορίες 

προς προβληματισμό, συλλογισμό και διανόηση, 

χωρίς να ονοματίσουμε, να ''φωτογραφίσουμε'' ή καθ΄οιονδήποτε τρόπο 

να προσδιορίσουμε και να διαπομπεύσουμε. 

Στόχος μας δεν ήταν οι άνθρωποι, 

αλλά αυτή η στηλίτευση, ο στιγματισμός και η καταφορά στην εμπάθεια, 

στην φιλαρχία και την αφροσύνη, 

που στις μέρες μας είναι άπλετη 

 μεταξύ οικουμενιστών και αντιοικουμενιστών, ενωτικών και ανθενωτικών.

Έτι μεταξύ φλύαρων και άγευστων από Ορθοδοξία θεολόγων ή και θεολογούντων,

δημοσιογράφων ή και δημοσιογραφούντων, 

που προσφέρουν καθημερινά δωρεάν μαθήματα φθόνου, μισαλλοδοξίας και μισανθρωπίας.

Ορθόδοξα -κατ΄ευφημισμόν- ιστολόγια

θυμίζουν συχνά - πυκνά κάτι από αιμοδιψούσες,  αυτοκρατορικές παλαίστρες,

όπου οι παγανιστικές αρένες των ειδωλολατρών

ωχριούν μπροστά στο εωσφορικό έρεβος 

και την προχωρημένη, πνευματική σήψη βαπτισμένων, νοουμένων Ορθοδόξων! 

Ευχόμαστε τη ευχή και ευλογία 

του ταπεινοτάτου και ελεήμονος -λόγω και έργω- Αγίου Παναγή Μπασιά, 

που η αγία Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα,

ν΄αποκτήσουμε ομοθυμαδόν 

πνεύμα πραότητας, ηδύτητας και ευπροσηγορίας, 

που έχουν εκτοπισθεί απ΄την σκληροτράχηλη και ανηλεή ζωή μας.

Εύχεσθε!

  


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ




ΣΚΕΨΕΙΣ ΒΑΣΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ


Θυμόμαστε ένα γεγονός 

το οποίο είμασταν μάρτυρες μίας ανάρμοστης συμπεριφοράς Χριστιανών (;) έναντι ενός συνανθρώπου μας. 

Δίχως λοιπόν να ερωτήσουν ποιός ο άνθρωπος, 

από που ήλθε, γιατί ήλθε, και διάφορες άλλες φυσιολογικές σκέψεις, 

εφ΄ όσον κόπτονταν από τόσο ''περίσσιο ενδιαφέρον'', 

αυτοί τον επέταξαν έξω δίχως καν να τον γνωρίζουν! 

Κάποιος αντιφρονούντας μπορεί να αναφέρει: 

''μα καλά κουτσομπολιό κάνετε τώρα.....''; 

όχι αδελφοί μου! 

αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι κάποιες πράξεις μας 

δεν είναι υπεράσπιση των δογμάτων ή της ομολογίας, 

αλλά το αντίθετο!


 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ


Ένα ερώτημα είναι το πως είναι δυνατόν ένας ο οποίος ονομάζεται Χριστιανός Ορθόδοξος να εκπίπτει σε τούτην την λυπηρή κατάσταση; Η απάντηση είναι ότι δυστυχώς παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επειδή έμαθε τάχα πολλά, και αρχίζει να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον το βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε. Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος:


(Εις Ματθ. ομιλία ΟΓ΄2)

Αλλά ας υποθέσουμε ότι όντως γνωρίζουν οι εν λόγω Χριστιανοί και δια τούτο ομιλούν, δια τούτο πράττουν κ.λπ...! Πως είναι όμως δυνατόν να λησμονούν ότι: «ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ἐαυτοῦ καὶ μὴ ἐτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλᾶς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας». (Λουκ. 12, 47‑48) Τάδε λέγει ο Κύριος: «ὑποκριτά, ἔκβαλε πρώτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, και τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου». (Ματθ. 7, 5 6) Νομίζουν άραγε ότι έχουν εκβάλει την δοκόν; Λησμονήσανε οι Χριστιανοί τι εντέλλεται ο Κύριος; «Εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν...» (Ματθ. 12,7) Νομίζαν ότι ομίλησαν όπως πρέπει; "ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ. ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρὰ" (Ματθ. 12, 34‑36). Ήταν αγαθός ή πονηρός ο λόγος τους; Σκέφθηκαν άραγε μήπως ο άνθρωπος που έδιωξαν ομοιάζει με την πτωχή χήρα του Ευαγγελίου; (Μάρκον 12, 41‑44). Χάρηκαν δια την επιστροφήν του αδελφού μας; Πως χάρηκαν εφ΄ όσον τον έδιωξαν; Τί ὑμὶν δοκεῖ; ἐὰν γένηται τινι ἀνθρώπω ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῆ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφιεῖς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὅρη, πορευθεῖς ζητεῖ τὸ πλανώμενον; Καὶ ἐὰν γένηται εὐρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμὶν ὅτι χαίρει ἐπ’ αὐτῶ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις". (Ματθ. 18, 12‑13) (Λουκ. 15, 1‑7)


ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΚΑΙ ΕΠΕΞΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ


Γιατί τα λέγουμε όλα αυτά; Μέσα απ΄ όλες αυτές τις κουβέντες-διαλόγους τον τελευταίο καιρό, είχαμε βαθύτατους προβληματισμούς δια το κατά πόσο είναι αληθής η ομολογία και υπεράσπιση της Ορθοδοξίας μερικών ''Χριστιανών'' και δη ''Ορθοδόξων''! Είναι αληθής ομολογία και υπεράσπιση ή μήπως αυτοί οι ''μερικοί'' εκμεταλλεύονται την Χριστιανική ανέχεια δια να εξέλθουν εκ των έσω τους τα ενδότερα πάθη τα οποία είναι αρκετά βαθειά ριζωμένα εντός τους, και τα οποία πάθη σε κάποιον άλλον χώρο δεν θα είχαν την δυνατότητα να τα εξωτερικεύσουν; Το αληθινό περιστατικό το οποίο αναφέραμε, δυστυχώς, δεικνύει ότι τελικά δεν είναι ζήτημα υπεράσπισης των δογμάτων και της ομολογίας, αλλά ζήτημα ενδοτέρας προβληματικής καταστάσεως, διότι εις την προκειμένη περίπτωση που αναφέραμε δεν είχαν να κάνουν με κάποιον ''Οικουμενιστή'' ή οτιδήποτε άλλο, αλλά με έναν άνθρωπο που ούτε καν εγνώριζον και που, δυστυχώς γι΄ αυτούς, γνωρίζαμε εμείς!

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ


Ερχόμαστε όμως στο τώρα-σήμερα που αφορά την σχέση μας με τους αντιφρονούντας αλλά και το ζήτημα υπεράσπισης των δογμάτων και της ομολογίας· τίθεται πάλι το ερώτημα εάν οι ''υπερασπισταί'' αυτοί, όντως υπερασπίζουν την Ορθοδοξία ή κάτι άλλο. Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει το λεχθέν υπό του μεγάλου πατρός Αγίου Βασιλείου: «Ἀκόμα δὲ κι ἡ δῆθεν ὑπεράσπιση τῆς ὀρθοδοξίας ἔχει ἐπινοηθεῖ ἀπὸ μερικοὺς σὰν ὅπλο στὴ μεταξύ τους διαμάχη καὶ κρύβοντας τὶς ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΕΣ καμώνονται πὼς ἐχθρεύονται γιὰ χάρη τῆς ὀρθοδοξίας. Κι ἄλλοι, ξεφεύγοντας τὸν ἔλεγχο γιὰ τὶς ΜΕΓΑΛΕΣ ΝΤΡΟΠΕΣ τους, ἀνάβουν στὰ πλήθη μανία στὴ μεταξύ τους φιλονικία, ὥστε νὰ σκεπάσουν μὲ τὰ γενικὰ κακὰ τὸ δικό τους. Δια τούτο δε αυτός ο πόλεμος είναι άσπονδος, διότι εκείνοι που έχουν κάμει πονηράς πράξεις φοβούνται ότι Η ΚΟΙΝΗ ΕΙΡΗΝΗ θα αποκαλύψη τας κρυφίας παρανομίας των ....μας περιβάλλουν, όπως φαίνεται, δυστυχίαι παραπλήσιαι μ΄ εκείνας που κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα κατα την πολιορκίαν του Βεσπασιανού. Οι Ιουδαίοι δηλαδή ταυτοχρόνως και από τον ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΝ πόλεμον επιέζοντο και από την ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΝ ΣΤΑΣΙΝ των ομοφύλων των κατεστρέφεντο». (Μ. Βασιλείου Ἐπιστολὴ 92) Φοβερός ο λόγος του μεγάλου αυτού Αγίου της Εκκλησίας! Μας προειδοποιεί ότι υπήρχαν και θα υπάρχουν μερικοί οι οποίοι θα χρησιμοποιούν ως όπλο την δήθεν υπεράσπιση της Ορθοδοξίας! Γιατί; δια να κρύψουν τις δικές τους έχθρες υποκρινόμενοι ότι δήθεν εχθρεύονται για χάρη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας! Μας λέγει όμως και για κάποιους ''άλλους'' που χρησιμοποιούν μίαν άλλην τακτική, δια να ξεφύγουν τον έλεγχο για τις μεγάλες ντροπές τους! Τι πράττουν; Ανάβουν στα πλήθη φιλονικία και έτσι οι ίδιοι κρύπτονται εντός αυτής της διαμάχης και φιλονικίας! Καταλήγει τέλος με λύπη ο Μ. Βασίλειος στο συμπέρασμα, με ένα παράδειγμα (αυτό το παράδειγμα λέγει πολλά), ότι ο πόλεμος είναι διπλός. Ο εξωτερικός και ο εσωτερικός (ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΝ ΣΤΑΣΙΝ των ομοφύλων) με αποτέλεσμα την καταστροφή! Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος μας λέγει ότι ο πόλεμος αυτός είναι τριπλός. Απαριθμεί τους: 1) Πλάνους 2) Εχθρούς 3) Ψευδαδέλφους ((Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλία ΟΕ΄) Τι χαρακτηρισμό δίνει τελικώς και τις τρείς αυτές κατηγορίες; «οι παρόμοιοι άνθρωποι είναι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι που μεταμορφώνονται σε αποστόλους του Χριστού». Βαριές κουβέντες, αλλά αληθινές! Τι φοβούνται όλοι αυτοί; ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΕΙΡΗΝΗ! 



Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ



Φυσικά δεν ομιλούμε για την δήθεν ειρήνη που διδάσκουν οι Οικουμενιστές και οι οποίοι χρησιμοποιούν κοινές λέξεις-φρασεολογία με τους Ορθοδόξους δημιουργώντας έτσι και το εξής πρόβλημα: Ομιλούμε για την ειρήνη και η σκέψη του καθενός μεταβαίνει εις την δήθεν «ειρήνη» που κηρύττουν οι Οικουμενιστές συγκρίνοντας τα ασύγκριτα! Ομιλούμε για αγάπη και η σκέψη του καθενός μεταβαίνει εις την δήθεν «αγάπη» που κηρύττουν οι Οικουμενιστές συγκρίνοντας τα ασύγκριτα! Ομιλούμε για ενότητα και η σκέψη του καθενός μεταβαίνει εις την δήθεν «ενότητα» που κηρύττουν οι Οικουμενιστές συγκρίνοντας τα ασύγκριτα! Ας ταπεινωθούμε και ας προβληματιστούμε (δια τους εν αγνοία κινουμένους ομιλούμε), σκεπτόμενοι δια το αν μέσα σε αυτές τις κατηγορίες είμαστε και εμείς οι ίδιοι είτε ως ''ψευδαδέλφοι'', είτε ως ''υποκρινόμενοι την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας'', είτε ως ''κρυπτόμενοι εντός αυτής της διαμάχης''. Τα εν λόγω ζητήματα είναι πολύ σοβαρά και θα δώσουμε όλοι λόγο και για τους λόγους μας και για τις πράξεις μας και αυτό να μην το λησμονεί κανένας! Όσο για τους ''εν γνώσει αυθεντίες'', ο Κύριος να τους ελεήσει διότι όπως όλοι γνωρίζουμε το σχίσμα: «Ουδέ μαρτυρίου αίμα ταύτην την αμαρτίαν δύναται εξαλείφειν» ( P.G. 62,85-86 )





ΣΥΝΟΨΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ


1) Με βάση το αληθινό γεγονός που αναφέραμε ως παράδειγμα, ''μερικοί'' εκμεταλλεύονται την Χριστιανική ανέχεια δια να εξέλθουν εκ των έσω τους τα ενδότερα πάθη τα οποία είναι αρκετά βαθειά ριζωμένα εντός τους, και τα οποία πάθη σε κάποιον άλλον χώρο δεν θα είχαν την δυνατότητα να τα εξωτερικεύσουν.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


 

Μέ εἶχε καλέσει ὁ γενναῖος φίλος μου, ὁ κύρ Στέφανος Μ., 

εἰς τήν οἰκίαν του τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, 

διά νά συμφάγωμεν τήν ὥραν τοῦ προγεύματος περί τάς δέκα, 

ἀπό συγκατάβασιν καί εὐσπλαγχνίαν, 

διά νά κάμω κ᾿ ἐγώ μετά τόσα χρόνια Πάσχα οἰκιακόν, 

ἔρημος καί ξένος στά ξένα. 

Εὔχαρι καί θαλπερόν ἦτο τό ἐσωτερικόν τῆς ἑστίας του, 

ἀφοῦ διῆλθον τήν εὐρεῖαν αὐλήν, μέ τήν διάπλατον πύλην, 

καί τούς σταύλους τῶν ἀλόγων, καί τήν πρασινάδαν, 

καί τάς γάστρας τῶν ἀνθέων. 

Ἡ οἰκογένειά του, ἡ γραῖα Μαρία ἡ συμβία του, ἀφελής καί ἀρχαϊκή, 

ὁ υἱός του, ἀμόρφωτος καί ἄπλαστος καλός ἁμαξηλάτης, 

κι ὁ ἀδελφός του, στιβαρός, γεροντοπαλλήκαρον, τραχύς καί φιλαλήθης. 

Τέλος ἡ κόρη του ἡ Ρηνούλα, τελεία ἀντιπρόσωπος τῆς νέας γενεᾶς, 

κεντήτρια, ζωγραφίνα καί θεατρίνα. 

Πλήν ὅμως κι αὐτή ἀφελής καί ἁπλῆ εἰς τήν *** καί τούς τρόπους: 

Εἶχε μίαν παιδίσκην ἑπτά ἐτῶν, τήν Μαρίαν, 

πάντοτε μειδιῶσαν καί ἀνοικτόκαρδον, 

καί ἓν χαριτωμένον ξενικόν πλάσμα, 

τήν Τοτώ, ξανθήν, γαλανόμορφον, καί ἀγγελοθωροῦσαν. 



Ἡ μικρὰ κόρη, δὲν ἠξεύρω ἀκριβῶς πῶς, εἶχε πέσει εἰς τὰς χεῖράς της, καὶ ἀπετέλει μέρος τῆς οἰκογενείας. Φαίνεται ὅτι κάποια ξένη Γαλλίς, παιδαγωγὸς ἢ διδασκάλισσα εἰς πλουσίαν οἰκίαν, εἶχεν ἐμπέσει εἰς τὰ δίκτυα κανενὸς †ἐπιχειρητοῦ† καὶ εἶχε συλλάβει τὸ μαγικὸν τοῦτο χρυσόψαρον τῆς δεξαμενῆς, διὰ νὰ πλεύσῃ εἰς τὸ πέλαγος τοῦ ἀγνώστου, ἐὰν δὲν ἔμελλε ποτὲ νὰ †πτεροφυήσῃ† εἰς τὸν αἰθέρα τοῦ ἀχανοῦς. Εἶτα τὴν φερέοικον μητέρα, ὁποὺ δὲν εἶχε κτίσει τὴν φωλεάν της ποτέ, τὴν ἐπῆραν ἄλλαι πνοαὶ καὶ τὴν μετεκόμισαν, τίς οἶδε ποῦ, εἰς ἄλλα κλίματα ― εὗρε θέσιν καλυτέραν ἀλλοῦ, κ᾿ ἐταξίδευσε, κ᾿ ἐνεπιστεύθη τὸ ἔμψυχον κειμήλιον αὐτὸ εἰς τὰς χεῖρας τῆς Ρηνούλας, ἥτις ἀφοῦ τὴν εἶχεν ἐγκαταλίπει κι αὐτὴν ὁ πλανήτης, ὅστις τὴν ἐστεφανώθη, ἀνέθρεψε τὸ τέκνον της, κ᾿ ἔμεινε ζωντοχηροῦσα, κ᾿ ἐδέχθη ὡς ἕρμαιον τὸ ξένον βρέφος αὐτό, ἴσως ἐπειδὴ ᾐσθάνετο μικρὸν θησαυρὸν φιλοστοργίας εἰς τὰ στήθη της.  Πόση εἶναι ἡ δύναμις τῆς ἐπιρροῆς, καὶ ἂν ἡ Ρηνούλα εἶχε γοητείαν καὶ ὄμμα ἐπιβάλλον διὰ ν᾿ ἀνατρέφῃ παιδία, τὸ ᾐσθάνθην τὴν ἡμέραν ἐκείνην τοῦ Πάσχα, ὅταν ἡ μικρὰ Τοτώ, ἡλικίας τότε τριάντα μηνῶν περίπου, ἤρχισεν αἴφνης νὰ κλαυθμυρίζῃ ἐκεῖ ποὺ τὴν εἶχαν βάλει νὰ φάγῃ, διὰ μίαν μικρὰν παράλειψιν. Ἡ Ρηνούλα ἐστράφη πρὸς τὴν μικρὰν καὶ τῆς εἶπεν ἁπλῶς μὲ τὸν τρόπον καὶ μὲ τὸ βλέμμα ποὺ αὐτὴ ἤξευρε: ― Faut pas pleurer! [φῶ πὰ πλερέ]. Δὲν πρέπει νὰ κλαῖς. Κ᾽ ἡ μικρὰ ἐλούφαξεν ὡς ἐκ θαύματος. Ὅταν ἀπεφάγαμεν, κ᾿ ἐσυγκρούσαμεν τὰ κόκκιν᾿ αὐγά, κ᾿ εἴχαμεν κενώσει τὰ τρία τέταρτα τῆς χιλιάρικης ―ἦτο ὡραῖον ρετσινᾶτο, ὅλον ἄρωμα καὶ πτῆσις καὶ ἀφρός― ἀφοῦ ἔψαλεν ὁ γέρων Φίλιππος τὸ Χριστὸς ἀνέστη (ὁ κὺρ Στέφανος δὲν ἤξευρεν ἄλλο νὰ ψάλῃ εἰμὴ τό, ψήσου γίδα ψήσου καὶ ροδοκοκκινίσου), ἠθέλησα κ᾿ ἐγὼ νὰ εἴπω τὸ Ἀναστάσεως ἡμέρα, τὸ ἀλλέγρο, τὸν πρῶτον δηλ. εἱρμὸν τοῦ Κανόνος τῆς ἡμέρας, ὄχι τὸ τελευταῖον τὸ δοξαστικόν, τὸ ἀργόν. Μόλις ἤνοιξα τὸ στόμα μου κ᾿ ἐπρόφερα: Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί· Πάσχα Κυρίου Πάσχα… ἡ μικρὰ Τοτώ, βλέπουσα ἀτενῶς πρός με, ἀφῆκεν ἀκράτητον ἐπιφώνημα χαρᾶς, κ᾿ ἔλαμψε τὸ προσωπάκι της, τὰ ματάκια της, τὸ στόμα της, τὰ μάγουλά της, ὅλα ἐμόρφασαν κ᾿ ἐμειδίασαν ἄρρητον μειδίαμα ἀγαλλιάσεως. Τὸ πρᾶγμα μοῦ ἐπροξένησεν αἴσθησιν. Φαίνεται τῷ ὄντι ὅτι ἔχουν ἄφατον ἄρωμα καὶ κάλλος μαρτυρούμενον «ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων», αὐτὰ τὰ ἐμπνευσμένα ᾄσματα τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας. Συγχρόνως ἡ Μαρία, μὲ παιδικὴν χαρὰν κι αὐτή, ἀνέκραξεν: ― Αὐτὰ δὲν εἶναι τροπάρια ποὺ ψέλνετε, κύριε. ―Ἀλλὰ τί εἶναι κορίτσι μου; ἠρώτησα. ― Αὐτὰ εἶναι σὰν γλυκὰ-γλυκὰ τραγουδάκια. Τοῦτο μοῦ ἐνθύμισε μίαν ἄλλην μικρὰν κορασίδα, τὴν Κούλαν (Ἀγγελικὴν) τοῦ φίλου μου Νικόλα τοῦ Μπούκη. Ἁπλοῦς μανάβης, ἢ ὀπωροπώλης, ἦτον ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ εἶχε λάβει θεόθεν διὰ τὴν φιλοξενίαν του τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἀβραάμ. Ἡ μικρὰ οἰκία ἦτο ξενὼν διὰ τοὺς φίλους καὶ τοὺς διαβατικούς, διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς καὶ τοὺς τυχόντας. 

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

ΚΗΡΕ ΤΑ ΩΤΑ ΚΑΙ ΦΡΑΣΣΕ ΠΡΟΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ



Για πτωτικούς το φρόνημα συμπλέοντας, που αρμενίζουν αρχιπέλαγα.



Παραγγέλλομεν ὑμῖν, ἀδελφοί, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος, καί μή κατά τήν παράδοσιν, ἣν παρέλαβον ἐξ ἡμῶν.» Βλαβεραί αἱ πρός τούς κακούς συνουσίαι, ἐπειδή νόμος αὐτός φιλίας, δι' ὁμοιότητος πεφυκέναι τοῖς συναπτομένοις ἐγγίνεσθαι. Ὡς γάρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς χωρίοις, ὁ κατά μέρος ἀναπεμπόμενος ἀήρ, λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρός τούς φαύλους συνήθεια μεγάλα κακά ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν, κἂν τήν παραυτίκα αἴσθησιν τό βλαβερόν διαφεύγῃ. Φασί τόν λοιμόν οἱ περί ταῦτα δεινοί, ἐπειδάν ἑνός ἀνθρώπου, ἢ κτήνους ἅψηται, κατανέμεσθαι ἐπί πάντας τούς ἐγγίζοντας. Φύσιν γάρ εἶναι τῆς νόσου ταύτης, τό ἐξ ἀλλήλων πάντας ἀναπιμπλάναι τῆς ἀρρωστίας. Τοιοῦτοι δή τινές εἰσι καί οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. Ἄλλος γάρ ἄλλῳ τῆς νόσου μεταδιδόντες, συννοσοῦσιν ἀλλήλοις καί συναπόλλυνται. Φεῦγε τάς μιμήσεις τῶν κατεγνωσμένων. Ῥᾷον κακίας μεταλαβεῖν, ἢ ἀρετῆς μεταδοῦναι· ἐπεί καί νόσου μετασχεῖν μᾶλλον ἢ ὑγείαν χαρίσασθαι. Κηρῷ τά ὦτα φράσσε πρός φαύλους λόγους, ᾨδῶν τε τερπνῶν. ἐκμέλη λυγίσματα, Τοῖς δ' αὖ καλοῖς τε καί ἀγαθοῖς ἀεί δίδου. Εἰπεῖν, ἀκοῦσαι, καί δρᾶσαι μικρόν μέσον. Ἀεί προτίμα τούς καλούς τῶν μή καλῶν· Κακοῖς δ' ὁμιλῶν, καί κακός πάντως ἔσῃ. Δεῖ μή μόνον ἀπέχεσθαι τῶν κακῶν, ἀλλά καί τούς τά τοιαῦτα πράττοντας ἀποστρέφεσθαι. Τό συνεῖναι τοῖς φαύλοις ἀπηγόρευτο τοῖς ἐξ Ἰσραήλ, νόμου τοῦ διά Μωσέως καί τοῦτο θεσπίζοντος. Προσέταττεν γάρ ἐναργῶς τῶν ἐν φαυλότητι καί ἀκαθαρσίᾳ ζωῆς ἀποφοιτᾷν ἐπείγεσθαι τούς ἡγιασμένους. Ἡ τῶν κακῶν ἀπαλλαγή σωτηρία ἐστί ψυχῆς; Τρία προέβαλεν ἡμῖν τά φυλακῆς ἄξια, μή πορευθῆναι ἐν βουλῇ ἀσεβῶν, μή στῆναι ἐν βουλῇ ἁμαρτωλῶν, καί μή καθεσθῆναι ἐπί καθέδραν λοιμῶν .


(TLG, Joannes Damascenus Scr. Eccl., Theol., Sacra parallela (recensiones secundum alphabeti litteras dispositae, quae tres libros conflant) (fragmenta ecod. Volume 96, page 353, line 34)


Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

 

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΟ 1924



Τελευταία ανθούν στο διαδίκτυο κάποιοι ''επικοί'' λεονταρισμοί 

και κάποιες δειγματοληπτικές -επί αποτειχήσει- ''κοκορομαχίες'' εν Χριστώ αδελφών, 

που διεκδικούν με ύφος νεόκοπου ''ποντίφηκος'' τα Πρωτεία του ''ευ δογματίζειν'' κατά την Πατερική Διδασκαλία! 

Νεοαποτειχισμένοι κομπορρήμονες με σπουδή και έμφαση στον αντιπαλαιοημερολογητικό αγώνα 

ικανοποιούνται αυτάρεσκα κι ανώφελα με την ιδεολογικοποίηση του αντικουμενιστικού φρονήματος 

και τον τεμαχισμό των αγωνιζομένων σε νεοιδεαλιστές φερέλπιδες και παροχημένους βετεράνους! 

Έχουν κάνει υποκριτικά και φαρισαικά σημαία προς τους ''αντιπάλους'' τους και σύνθημα 

το ''διυλίζετε τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλον'', 

την στιγμή που και οι ίδιοι γνωρίζουν τα του Αγίου Μεγάλου Φωτίου: 

''...ἐπειδάν τις καί μικρόν τι διαστροφῆς ἢ καινοτομίας παρεισενεγκεῖν ἐπιχειρήσῃ, 

αὐτίκα τό διεστραμμένον καί κίβδηλον τῇ παραθέσει τῆς ἀληθείας καί τοῦ ὀρθοῦ λόγου 

καταφαίνεταί τε καί διελέγχεται, 

καί οὐδ’ἐπί βραχύ τό νόθον γέννημα οὐδ’ ὑπό τήν αὐτήν ὀνομασίαν εἶναι τῶν εὐσεβῶν δογμάτων 

οὐδαμῶς ἀνέχεται ἡ εὐγένεια''. (Επιστολή προς Βούλγαρον Ηγεμόνα).



Η εορτολογική καινοτομία, ως η εναρκτήρια, οικουμενιστική διχοτόμηση της Ελλαδικής Εκκλησίας παραβλέπεται, ευτελίζεται και περιθωριοποιείται έτσι παραπλανητικά, αντιπατερικά και αντορθόδοξα. Όταν ο μεγάλος διδάσκαλος του 15ου αιώνα Ιωσήφ Βρυέννιος έγραφε: ''... δι’ αὐτῶν (των Οικουμενικών Συνόδων) γάρ πᾶσα καινοτομία καί αἵρεσις ἀπελαύνεται, τό δέ τῆς ὀρθοδοξίας ἀκήρατον καί ἀρχαιοπαράδοτον φρόνημα ταῖς τῶν εὐσεβούντων ψυχαῖς εἰς ἀδίστακτον σεβασμιότητα καθιδρύνεται'' εννούσε δεικτικά το αυτονόητο: ότι με την Πλήρη και όχι Μερική Αποδοχή των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων πάσα Καινοτομία και πάσα Αίρεση απελαύνεται, δηλαδή εκδιώκεται, εκτοπίζεται και ακυρώνεται! Φευ! Συπτωματικόν ταυτόσημον είναι η ανασημένη ''καραμέλα'' -μέχρι δεινής, αγκύλωσης και ακαμψίας και των δύο σιαγόνων- της περίφημης ''δογματοποίησης του ημερολογιακού ζητήματος'' και από τους Οικουμενιστές, αλλά και από μερίδα Νεοαποτειχιζομένων! Και αυτοί οι αδιόρθωτοι φάσκοντες και διφορούμενοι αντιφάσκοντες, ποσο άσκοπα, φαύλα και ομοιότροπα αυτοαναιρούνται! Ενώ δηλαδή χαρακτηρίζουν ως αιρετική την Εγκύκλιο του 1920 περί της ημερολογιακής διχοτόμησης, παρ΄όλα αυτά αίρουν το της καινοτομίας έγκλημα από το Σώμα της Εκκλησίας με το αιτιολογικό της δογματικής ασχετοποίησης! Είναι ακριβώς αυτό: είναι σαν κάποιος αιμοδιψής, σκληρός και ανοικτίρμονας να έχει βιαιοπραγήσει βάναυσα κι ανήλεα κατά του πλησίον του, αλλά, επειδή όμως δεν τον σκότωσε, να αίρονται οι κατ' εναντίον του ευθύνες! Οποίο σκότος στην λογική της σκοταδίνης! Κάποιος ''αντιοικουμενιστής'' μοναχός της Μονής Κουτλουμουσίου με το όνομα Μακάριος και με νυχθημερόν διατριβή στο facebook παλαιότερα, έγραφε: ''Σε όσους ταυτίζουν το ζήτημα του ημερολογίου Γ.Ο.Χ., (το οποίο ημερολόγιο δεν είναι ούτε δόγμα, ούτε παράδοση της Εκκλησίας, διότι δεν το δημιούργησε η Εκκλησία, αλλά το βρήκε από έξω και το χρησιμοποίησε) με το σημερινό ζήτημα της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού κάνουν μέγα λάθος''. Δεν το δημιούργησε αδελφέ μας η Εκκλησία, αλλά το συμπεριέλαβε αυτή η ίδια, όχι βεβαίως για την αστρονομική του ακρίβεια, αλλά ως χρονικό σημείο αναφοράς της αγιολογικής λατρείας! Από το 365 μ.Χ (Α΄Οικουμενική Σύνοδος) το εορτολόγιο αυτό μέχρι το 1924 διήνυσε πορεία 1559 συναπτών ετών και λέτε, πως δεν αποτελεί παράδοση της Εκκλησίας;... Οι Πατέρες μας που το συμπεριέλαβαν στην ρύθμιση της εορτολογικής λειτουργίας της αγίας Εκκλησίας μας, λέτε να το θέσπισαν με σύμβαση ορισμένου χρόνου; Δεν καθοδηγήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα για την συμπερίληψή του ή μήπως το Άγιο Πνεύμα, το ενέκρινε μέχρι του έτους 1924; Γνωρίζετε άραγε, πως, όταν ο Λατινόφρονας Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ το 1902 ζήτησε την γνώμη των 21 Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών για να μελετήσουν ενδελεχώς το ημερολογιακό ζήτημα, για το αν συμφωνεί δηλαδή το Νέο ἑορτολόγιο με την Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, απάντησαν; ''ΟΧΙ''! Στην εγκύκλιο μάλιστα του 1904 αναφέρονται τα εξής: «Τοῦτο γάρ γνώρισμα Ὀρθοδοξίας... τό μή κινεῖν ὅρια αἰώνια, ἄτινα οἱ Πατέρες ἡμῶν ἔθεντο... τό δέ ὑπερπηδῆσαι 13 ἡμέρας... ἀνόητον καί ἄσκοπον εἶναι». («Δογματικά καί Συμ. μνημεῖα τῆς Ορθοδόξου Καθολικής Ἐκκλησίας», αειμνήστου Καθηγητή Ἰ. Καρμίρη, σελ. 22). Αλλά και παλαιότερα: Το 1848 επί Οἰκουμενικού Πατριάρχη Ανθίμου του Στ΄ αναθεματίστηκε το Νέο - Παπικογενές ημερολόγιο με εγκύκλιο, η οποία ανάμεσα στα άλλα αναφέρει: «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας ἣν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν (Ἁγίων Πατέρων), ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου. Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν κατελέγχει ἐλλειπῆ τήν κεκηρυγμένην Ορθόδοξον Πίστιν. Ἀλλ’ αὓτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μή ἐπιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, ἥν τε ὁ νοῶν καί ὁ τολμῶν ἢ πρᾶξαι, ἢ συμβουλεῦσαι, ἢ διανοηθῆναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη ἑκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ΑΝΑΘΕΜΑ, διά τό βλασφημεῖν τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς δῆθεν μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καί Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις... Ἅπαντες οὒν οἱ νεωτερίζοντες ἢ αἱρέσει, ἢ σχίσμασι, ἑκουσίως ἐνεδύθυσαν κατάραν ὡς ἱμάτιον (Ψαλμ.186: 17), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ». 


Προφανώς λοιπόν, αδελφοί μας νεοαποτειχισμένοι,
αλλά που ακολουθούν την ημερολογιακή καινοτομία του ψυχοκτόνου Παπισμού,
που τόσο μεγαλόστομα επαίρονται πως τον πολεμούν,
έχουν επιλεκτικά αισθητήρια καταπολέμησης της οικουμενικής κινήσεως!
Πολλοί εξ' αυτών -βεβαίως- διακατέχονται από τις γνωστές
μεσοβέζικες, βασιλοφρονούσες και χρυσοπασπαλισμένες διαβολές του ''Αχρικαιρισμού'',
ξεχνώντας επί ματαίω πως:
''«Οὐδέποτε μέ τίς μέσες καταστάσεις διορθώθηκαν τά ἐκκλησιαστικά.
Δέν ὑπάρχει μέση κατάσταση μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους.
Ἀλλά, ὅποιος φεύγει ἀπό τό φῶς, στό σκοτάδι –κατ’ ἀνάγκην- μεταφέρεται,
ἔτσι καί αὐτός πού παρεκκλίνει ἔστω καί λίγο ἀπό τήν ἀλήθεια, στό ψεῦδος πλέον ἀνήκει,
θά λέγαμε ἀληθῶς.
Καίτοι μπορεῖ κανείς νά μιλήση γιά μέση κατάσταση μεταξύ φωτός καί σκότους,
αὐτό πού καλεῖται λυκαυγές ἤ λυκόφως,
ὅμως μέση κατάσταση μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους δέν θά μπορέση νά ἀνακαλύψη κανείς
ὅσο πολύ καί ἄν κοπιάση». (Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός).
Απόσπασμα επιστολής προς τον Γεώργιον Σχολάριον, τον μετέπειτα γενόμενο Μοναχό Γεννάδιο και πρώτο Πατριάρχη μετά την Άλωση.
Και σαν επίλογο παραθέτουμε τον λόγο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού:
'' Εἴ τις εὐαγγελίζεται ὑμᾶς, παρ’ ὃ παρέλαβεν ἡ καθολική ἐκκλησία
παρά τῶν ἁγίων ἀποστόλων πατέρων τε καί συνόδων
καί μέχρι τοῦ νῦν διεφύλαξε,
μή ἀκούσητε αὐτοῦ μηδέ δέξησθε τήν συμβουλήν τοῦ ὄφεως,
ὡς ἐδέξατο Εὔα καί ἐτρύγησε θάνατον.
Κἂν ἄγγελος, κἂν βασιλεύς εὐαγγελίζηται ὑμᾶς, παρ’ ὃ παρελάβετε,
κλείσατε τάς ἀκοάς·
ὀκνῶ γάρ τέως εἰπεῖν, ὡς ἔφη ὁ θεῖος ἀπόστολος· «Ἀνάθεμα ἔστω»,
ἐκδεχόμενος τήν διόρθωσιν''.
(Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού: 

''Λόγοι Απολογητικοί Προς τους Διαβάλλοντας τας Αγίας Εικόνας''.

Εύχεσθε!


Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος