ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Η ΑΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΜΙΤΕΛΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΑ



Την απελθούσα Κυριακή -την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εόρτασαν και την μνήμη της ουρανόφαντης -επί τω Υμηττώ- Γ' Εμφάνισης του Σταυρού του Κυρίου, έτει 1925. Από τότε -91 χρόνια ομολογιακής κατάθεσης και σταυρικής πορείας ανάμεσα στην παποκαισαρική, επισκοποκεντρική ιδεοληψία της καινοτόμου Εκκλησίας και των κατασταλτικών μηχανισμών αυτού του άφρονου, ανθελληνικού και ξενοεντολοδόχου κράτους, επιβεβαιώθηκαν: η διαχρονικότητα της Θείας επιστασίας του ακαινοτόμητου πληρώματατος της Εκκλησίας, η αυταπόδεικτη επιβεβαίωση και η καρδιογνωστική ισχυροποίηση του ιερού αγώνα των Αντιοικουμενιστών Ορθοδόξων Χριστιανών του πατρίου εορτολογίου. Έναν αιώνα τώρα, αθρόας, δεσμωτικής και ανεμπόδιστης Οικουμενιστικής επέλασης στην επίσημη Εκκλησία από την Πανθρησκεία του Αντιχρίστου και σχεδόν πενήντα χρόνια εμμονικών, δογματοποιημένων ''Επιφανειακών'' φληναφημάτων, που ενδυνάμωσαν, κυροποίησαν και παγίωσαν τον Οικουμενισμό ως δόγμα - σύμβολο από τους ετεροζυγούντες και νεωτεριστικά ''διευρυμένους'' καινοτόμους, επιβεβαιώθηκαν: η πνευματικά ανέξοδη και -οφθαλμοφανώς- παταγώδης, εκκλησιολογική αποτυχία της αντιοικουμενιστικής αντίστασης εντός των Τειχών της αίρεσης και η χρηστική ιδιοποίηση του 15ου ιερού κανόνος της πρωτοδευτέρας, ως της κατά μόνας φρονηματικής αντίστασης στο πάνθεον του οικουμενιστικής - εωσφορικής κοσμοκρατορίας. Οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν χρειάζονται διαπιστευτήρια ομολογιακής, ορθοτομημένης πιστοποίησης, όχι γιατι υπήρξαν πάντοτε πνευματικά αλάθητοι ή πολλές φορές χειριστικά ανυστερόβουλοι, αλλά, γιατι φροντίζουν για την φρονηματική τους ισχύ και την επιχειρηματική τους αυτή επιβεβαίωση οι ''αντιοικουμενιστές κορώνες'' του δογματοληπτικού ελέγχου της παναίρεσης που έχει αγαστή και αδιάκοπη κοινωνία μαζί του ή οι -ξέφρενα-διθυραμβικές κραυγές μεμονωμένων, κανονικών αποτειχίσεων, που βαδίζουν πάντα πάνω στην σφόδρα αντιπαλαιοημερολογίτικη, πεπατημένη οδό της ''Επιφανειακής'' ιδεοληπτικής αρτηριοσκλήρυνσης! Οι τελευταίοι, οι οποίοι αποτειχίσθηκαν από την κοινωνία της Αίρεσης για να εντειχιστούν στην κοινωνία της Εκκλησίας, βρίθουν -ιδιαζόντως ανερμήνευτα από την -ιδεαλιστικά- εμμονική μονομανία των ''Δύο Άκρων,'' που ενθαρρύνει προαιρετικά την αποτείχιση, αλλά -προς Θεού- όχι ενταγμένης στην κοινωνία των Ορθοδόξων του πατρίου εορτολογίου. Αυτό ουσιαστικά φρονούν, κάποιοι νεοαποτειχισθέντες αγωνιστικά φερέλπιδες, που ανακάλυψαν -αίφνις- την ''Αμερική,'' έναν -σχεδόν αιώνα- μετά την αποκάλυψή της από τους Ορθοδόξους των Πατρώων Παραδόσεων. Υπάρχουν στο διαδίκτυο ένα - δυο ιστολόγια, που η ''μακελάρικη'' γλώσσα του συρμού που υποστηρίζουν, ανταγωνίζεται ''ιδεωδώς'' σε ανεπίγνωστο πάθος και οχλαγωγούμενες κραυγές τους ''επαναστάτες χωρίς αιτία'' των πάλαι ποτέ μικροκομματικών, επηρμένων συγκεντρώσεων! Διέπονται δε από μία λεξιλογική έκπτωση και έναν καφενειακό λόγο υπαίθριας, βουκολικής υστερίας, ώστε ν' απορεί κανείς, αν διαχειρίζονται με τέτοια μοναδική ευτέλεια τον λόγο τους προς δόξαν του Θεού ή πρός δόξαν των οικείων τους ποιμένων! Πιστοί και ''ακέραιοι,'' συστρατευμένοι, ιδεατοί σωματοφύλακες της ''επιφανειακής'' γραμμής των ''Δύο Άκρων'' -που εντελώς αυθαίρετα και στοχευμένα, ο ίδιος ο συγγραφέας τους τα οριοθέτησε- θέτουν στην ίδια κατηγορητέα μήνη, τους Θρησκευτικούς Συγκρητιστές με τους αποτειχισμένους από χρόνια ομολογιακούς Πρωταγωνιστές της Εκκλησιαστικής Παράδοσης. Όμως, ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ανεπίγνωστα οι ίδιοι -με τα βουλιμικού πάθους ορμώμενα γραφήματά τους- ιδεολογικοποίησαν τον αντικοικουμενιστικό αγώνα, υποδεικνύοντας θυμητικά κομματικούς συνειρμούς του 1ου, του 2ου ή και του 3ου δρόμου προς τον σοσιαλισμό, τουτέστιν εναλλακτικές λύσεις εξατομικευμένης επεξήγησης των ιερών κανόνων. Ρωτήθηκε κάποτε ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς σε θεολογική ημερίδα στην Πάτρα -το 2013- με θέμα τον Οικουμενισμό, από τον Επίσκοπο Ωρεών -τότε- κ. Κυπριανό κάπως έτσι: ''Όταν έχεις χιλιάδες αποτειχισμένους εξαιτίας της αιρέσεως, αυτούς όλους θα τους αφήσεις χωρίς μυστήρια, ανεξομολόγητους, ακοινώνητους, αδιάβαστους και κυρίως πνευματικά ακαθοδήγητους; Δεν θα πρέπει να συνταχθούν υπό την καθοδήγηση ορθοτομημένων, πνευματικών ποιμένων σ' ένα ενιαίο, εκκλησιαστικό σώμα, ώστε να μπορούν να εκτελούν απρόσκοπτα, κανονικά κι ιδεατά τα καθήκοντά τους; Η κομπιαστική απάντηση του π. Ευθυμίου ήταν εκπληκτικά ερωτηματική! ''Δεν ξέρω, ο 15ος κανόνας δεν το προβλέπει...'' Κι όμως. Είναι η ίδια ''επιφανειακή'' ιδεοληπτική ''συνταγή'' του ''αχρικαιρισμού,'' ως και της ''δυνητικότητας'' του ιερού κανόνα, που ακολούθησε ο ίδιος. Μέχρι και τις κατά μόνας από των Τειχών μονοσήμαντες αποδράσεις, αρκεί να μην είναι συνταυτισμένες με τους ''επάρατους'' Παλαιοημερολογίτες! Αλλά και οι άγιοι Κολλυβάδες έμειναν στην εκκλησιαστική ιστορία χλευαζόμενοι από τοιούτους ατελείς ως και ημιτελείς πνευματικά ποιμένες, εξαιτίας της κυριακάτικης τέλεσης των Κολλύβων, οι δε Παλαιοημερολογίτες καταχρηστικά διαπομπευόμενοι εξαιτίας της ημερολογιακής αυτής καινοτομίας, επειδή αρνήθηκαν τον εορτολογικό διαμερισμό, χάριν του δυσώδους και δαιμονικού Οικουμενισμού. Τουτέστιν, το μικρό ποίμνιο, το από έτη απεξαρτημένο από την έξη της παναίρεσης και τον καβατζωμένο πόθο της μισθωμένης, νεωτεριστικής καρέκλας -ακόμη και διαιρεμένο και πληγωμένο- θα μείνει στον ρου της Ιστορίας πασίδηλα γνωστό, ως το ποίμνιο των Ορθοδόξων που συνταυτίσθηκε με τους Κολλυβάδες, τους Εικονολάτρες και με τόσο άλλα τιμητικά και καλώς καμωμένα προσωνύμια, που οι οσφυοκάμπτες, ατελείς εραστές της πλάνης, τόσο ανέξοδα απέδωσαν!


Σημείωση: Στην φωτογραφία ένας σύγχρονος Ιεραπόστολος 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 
ο Επίσκοπος Μεθώνης κ. Αμβρόσιος, 
υπόδειγμα ταπεινότητας, μακροθυμίας και πραότητας. 
Να έχουμε την ευχή του.


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου