ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΑΘ' ΟΔΟΝ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΜΕΣΩ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ



῾Η ἀνάδειξις τοῦ συγκρητιστικοῦ ἄξονος 

Βατικανοῦ - ᾿Αθηνῶν - Φαναρίου 

καί τό ἀντιφατικό κίνημα 

τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ ᾿Αντιοικουμενισμοῦ.


 

Οἱ δύο τροχοί, ἐπί τῶν ὁποίων φέρεται τό ἅρμα τοῦ ὀρθοδοξο-παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ

 ἀπό τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60, περιεστρέφοντο μέχρι πρό τινος 

περί τόν ἄξονα Βατικανοῦ - Φαναρίου. 

῾Ο συγκρητιστικός αὐτός ἄξων, ἐκρίθη σκόπιμον ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς 

νά ἀναβαθμισθῆ καί ἐνισχυθῆ περισσότερον, 

νά ἀναδειχθῆ δέ ἐμφαντικώτερον· 

νά ἐνισχυθῆ, μέ τήν δραστήρια καί δυναμική πλέον συμμετοχή καί τῶν ᾿Αθηνῶν

 στόν Διαχριστιανικό Οἰκουμενισμό 

(ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος ἐπισκέπτεται συνοδικῇ ἀποφάσει τό Βατικανό, 

κατά τήν 14ην Δεκεμβρίου), 

ἀλλά καί νά ἀναδειχθῆ, μέ τήν πολύκροτη μετάβασι τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ´ 

στό Φανάρι (29-30 Νοεμβρίου).



α) Δὲν ἐπιτρέπονται «χαριτολογήματα». Οι πολλαπλές σημασίες τῶν δύο αὐτῶν ἐπισκέψεων δὲν ἐπιτρέπουν σὲ καμμίαν ἀπολύτως περίπτωσι οἱοδήποτε «χαριτολόγημα» τοῦ τύπου: «Ρώτησα ἕναν ἀδελφό: - ᾿Απὸ ποῦ πηγαίνουν στὸ Βατικανό;... Καὶ πῆρα τὴν ἀπάντηση: - ᾿Απ᾿ τὴν ᾿Αρχιεπισκοπὴ καὶ φυσικὰ μὲ τὴ βούλα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου!...»1 ῞Οταν μάλιστα συνειδητοποιηθῆ ἐν προκειμένῳ ἡ πλήρως ἀντι-πατερικὴ στάσις τοῦ συγχρόνου μας ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε νὰ συντάξη εἰδικὰ ὑμνολογήματα, προκειμένου νὰ ἐνταχθοῦν στὴν οἰκουμενιστικὴ ᾿Ακολουθία ἐπὶ τῇ ὑποδοχῇ στὸ Φανάρι τοῦ «σεπτοῦ Ποιμένος καὶ Προέδρου», «τοῦ ῾Αγιωτάτου ᾿Επισκόπου καὶ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου»2 «τὰ 95% τοὐλάχιστον τῶν ῾Αγιορειτῶν Πατέρων ἀποδοκιμάζουν τὴν φιλοπαπικὴν πολιτικὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τοῦ ὁποίου ἔπαυσαν νὰ μνημονεύουν τὴν φήμην»3. ῾Η ἔντονος προβολὴ ἐκ μέρους τῶν Νεοημερολογιτῶν ᾿Αντι-οικουμενιστῶν τῆς πεποιθήσεώς των, ὅτι «ἡ ἡγεσία τῆς ᾿Εκκλησίας μας παρασύρει ὅλους μας ἐκτὸς τῆς ᾿Εκκλησίας, διὰ νὰ μᾶς ἑνώση μὲ τὴν αἵρεσιν καὶ τὴν Πανθρησκείαν»4 , κανοναρχούντων δυστυχῶς τῶν ῾Αγιορειτῶν (!), δὲν ἀφήνουν περιθώρια γιὰ «χαριτολογήματα». β) «Τὰ θεμέλια τῆς Πίστεως ἀνασκάπτονται» κατά τὴν κρίσιμη αὐτὴν στιγμή, ὁπότε ἡ αἵρεσις τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀναβαθμίζεται καὶ ἀναδεικνύεται ἐνισχυμένη, τὸ δὲ Φανάρι καὶ ἡ ᾿Αθήνα ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ᾿Ορθοδοξία καὶ τὸν Παπισμὸ ὡς δῆθεν «᾿Αδελφὲς ᾿Εκκλησίες», οἱ ὁποῖες ὀφείλουν νὰ «ἐνεργοῦν ἀπὸ κοινοῦ ὡς χριστιανικὲς ᾿Εκκλησίες» καὶ νὰ «συνεργάζωνται σὲ ζητήματα κοινοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀνεξαρτήτως τῶν θεολογικῶν διαφορῶν τους»5 , νὰ ἐπιδιώκουν δέ, ὄχι μόνον «συνύπαρξη», ἀλλὰ καὶ «στενὴ συνεργασία, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν καὶ ὄχι μόνο προβλημάτων τοῦ κόσμου», ὁ ὁποῖος «ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θρησκευτικὴ σύγκλιση, στὰ ἐπὶ μέρους καὶ ἑνότητα»6 · κατὰ τὴν κρίσιμη λοιπὸν αὐτὴν στιγμή, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐπιβεβαιώσουμε ἔργῳ καὶ λόγῳ, ὅτι πράγματι: «Κανόνες Πίστεως καὶ ἀκριβείας εἶναι οἱ ῞Αγιοι καὶ αὐτοὺς ἀκολουθοῦμε»7. ῾Η ἀντορθόδοξος ταυτότης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν ἀμφισβητεῖται πλέον: «τώρα τὰ θεμέλια τῆς Πίστεως ἀνασκάπτονται ἐπὶ δεκαετίες ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», τὶς δοξασίες τοῦ ὁποίου «ἐπανειλημμένα διακηρύσσουν πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι καὶ θεολόγοι», οἱ ὁποῖοι ἔχουν «υἱοθετήσει τώρα ἄλλο Εὐαγγέλιο»7 . Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες, αὐτοὶ οἱ ὄντως Κανόνες Πίστεως, οὔτε χαριτολογοῦσαν, ἀντιμετωπίζοντες τὰς αἱρέσεις, οὔτε ἐξαντλοῦσαν τὸν ἀγῶνα τους στὴν δημοσιογραφία, ἀλλὰ διέκοπταν τὴν κοινωνία τους μὲ τοὺς αἱρετικούς, δηλαδὴ ἐνίσταντο ἀποτειχιζόμενοι καὶ ἀκριβῶς ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἐδιώκοντο!... ῾Η διακήρυξις ἀπὸ τοὺς Νεοημερολογίτας ᾿Αντι-οικουμενιστάς, ὅτι «ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε στὴ γραμμὴ τῶν ῾Αγίων Πατέρων, καὶ αὐτῶν τὴν διδασκαλία προβάλλουμε»7 , ἄν δὲν εἶναι σκοπίμως παραπλανητική, εἶναι ὅμως ὁπωσδήποτε ἐλλιπής, μάλιστα ἄκρως ἐλλιπής. Οἱ ῞Αγιοι Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητὴς καὶ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, στοὺς ὁποίους καὶ παραπέμπουν οἱ Νεοημερολογῖται ᾿Αντιοικουμενισταί, ἐδιώχθησαν ἐξοντωτικά, ὄχι μόνον διότι «δὲν δίστασαν νὰ ποῦν»7 , ἀλλὰ ἀκριβῶς διότι δὲν ἐδίστασαν νὰ ἀποτειχισθοῦν. γ) «Οὐδ᾿ ἄν πρὸς ὥραν» Οι σαφείς, σαφέστατες διαπιστώσεις τῶν Νεοημε- ρολογιτῶν ᾿Αντιοικουμενιστῶν, ὅτι οἱ συγκρητιστὲς ποιμένες τους «παρασύρουν» αὐτοὺς «ἐκτὸς τῆς ᾿Εκκλησίας»· ὅτι «τὰ θεμέλια τῆς Πίστεως ἀνασκάπτονται ἐπὶ δεκαετίες» ἀπὸ τοὺς ποιμένας αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν «υἱοθετήσει ἄλλο Εὐαγγέλιο», τονίζουν -μὲ ἐξαιρετικὴ μάλιστα ἔμφασι- τὴν ἀντιπατερικότητα τοῦ ὄντως ἀντιφατικοῦ κινήματος τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ ᾿Αντιοικουμενισμοῦ. 



Οἱ Νεοημερολογῖται ᾿Αντιοικουμενισταί, 

κοινωνοῦντες μέ τούς συγκρητιστάς ποιμένας των, 

δέν δύνανται, εἶναι ἀδιανόητον, νά διακηρύττουν, 

ὅτι εἶναι «Σύμφωνοι καί ᾿Ακόλουθοι ῾Αγίων Πατέρων»8 , 

διότι οἱ ῞Αγιοι -κατά τόν Μέγαν Βασίλειον- 

«οὐδ᾿ ἄν πρός ὥραν» (ὄχι «ἐπί δεκαετίες»!...) 

ἐδέχοντο κοινωνίαν καί «συνάφειαν» μέ ἐκείνους τούς ποιμένας, 

τούς ὁποίους εὕρισκαν «σκάζοντας 

(χωλαίνοντας) περί τήν Πίστιν»9 . 


1. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση, «῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος εἰς τό Βατικανόν», ἐφημερ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1665/17.11.2006, σελ. 1. 
2. Μαρίας ᾿Αντωνιάδου, «Τρία νέα τροπάρια θά ψαλοῦν στή δοξολογία γιά τήν ἱστορική ἐπίσκεψη τοῦ Βενεδίκτου ΙΣΤ´, ὁ ὁποῖος θά ἀναγνώσει τό “Πάτερ ἡμῶν” στά ἑλληνικά», ἐφημερ. «Τό Βῆμα τῆς Κυριακῆς», 26.11.2006, σελ. Α36. 
3. ᾿Εφημερ. «Τύπος ῾Ελληνικός - ᾿Ορθόδοξος», ἀριθ. 40/Μάϊος 1964, σελ. 1 καί 3. 
4. ᾿Εφημερ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1663/3.11.2006, σελ. 1, κύριον ἄρθρον (βλ. καί φύλ. 20.3.2005, ἀπόψεις τοῦ π. Σ. Σαράντου). 
5. ᾿Εφημερ. «῾Η Καθημερινή», Κυριακή 26.11.2006, σελ. 14, Συνέντευξις τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στόν Νῖκο Παπαχρήστου. 
6. ᾿Εφημερ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1665/17.11.2006, σελ. 5, Συνέντευξις τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου στό Ρωσικό Πρακτορεῖο «Νοβόστι». 
7. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, «Οἱ ἐχθροί τῆς ᾿Εκκλησίας», ἐφημερ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1665/17.11.2006, σελ. 1 καί 5.  
8. Ζ´ ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Mansi τ. 13, στλ. 196D/Σ.Μ.Π.Σ. τ. Β´, σελ. 823β, Πρᾶξις Ε´. 
9. Μ. Βασιλείου, PG τ. 32, στλ. 992-994/᾿Επιστολὴ ΣΞΣΤ´, Πέτρῳ ᾿Επισκόπῳ ᾿Αλεξανδρείας. 


Εκ του Ορθοδόξου περιοδικού ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''. 
Τεύχος 355, έτος ΛΘ', Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2006. 
Τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Περιοδικό Άγιος Κυπριανός


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...