ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

ΤΙΜΙΑ ΔΩΡΑ ΕΡΙΠΤΟΝΤΟ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΕΚΤΥΠΩΝΤΟ



«᾿Ηνέχθη ὁ Μακαριώτατος νὰ βάψῃ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀθώου καὶ θρήσκου Ποιμνίου, μαρτυρήσαντος ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας». 



«Εἰ ἐπήνεγκεν ἐπίσκοπος οἱασδήποτε πληγὰς καὶ βασάνους ἀνδράσι φοβουμένοις τὸν Κύριον, οὐκ ἔστιν ἄξιος ἐπισκοπῆς» (Ζʹ ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος). Οι υπέρμαχοι τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας τοῦ κατακεκριμένου νέου ἡμερολογίου ἔχει ἀποδειχθῆ ἐπανειλημμένως, ὅτι δὲν διαθέτουν ἐπιχειρήματα, ὅσα δὲ τυχὸν ἔχουν προβληθῆ μέχρι σήμερον ὑπ᾿ αὐτῶν, ἔχουν ἀνασκευασθῆ καὶ καταρριφθῆ ὑπὸ τῶν ᾿Ακαινοτομήτων μὲ ἀδιασείστους Πατερικὰς ἀποδείξεις. Καὶ ὅμως: οἱ Καινοτόμοι ἐπιμένουν καὶ ἀνασύρουν ἐκ τῶν ἐρειπίων τοῦ πολλάκις κατεδαφισθέντος μετὰ πατάγου σαθροῦ οἰκοδομήματος αὐτῶν τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα, κεκαλυμμένα μὲ τὴν κόνιν τῆς «σιδηρᾶς λογικῆς», τοῦ ὀρθολογισμοῦ, προσπαθοῦντες ἀπεγνωσμένως, ὡς οἱ παλαιοὶ αἱρετικοί, νὰ ἐφαρμόσουν τὴν τακτικὴν τῶν σηπίων (σουπιῶν), αἵτινες ἐξαπολύουν «τὸ μέλαν πρὸ ἑαυτῶν, ἵνα τοὺς θηρεύοντας διαφύγωσιν, ἢ τῷ λανθάνειν θηράσωσιν», ὅπως ἔλεγεν ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος. 



῞Ενα ἐκ τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν ὑπερμάχων τῆς Καινοτομίας εἶναι αἱ διαπραχθεῖσαι ἀντικανονικότητες ὑπὸ τῶν ἐμμενόντων σταθερῶς εἰς τὴν ῾Εορτολογικὴν καὶ ῾Ημερολογιακὴν Πατροπαράδοτον Τάξιν. Πρὸς τοῦτο ἐπιστρατεύονται ῾Ι. Κανόνες καὶ ἑρμηνεύονται δικολαβικῶς ἐνέργειαι καὶ πράξεις τῶν ᾿Ακαινοτομήτων, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ δῆθεν ἡ ἀντικανονικότης αὐτῶν, μὲ σκοπὸν νὰ συσκοτισθῇ ἢ καὶ παντελῶς καταργηθῇ τὸ σωτήριον μήνυμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ενστάσεως καὶ τοῦ Πατερικοῦ ἀγῶνος αὐτῶν κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Εἶναι δὲ τοιαύτη ἡ ταχύτης καὶ ἡ ὁρμή τῶν Καινοτόμων εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτήν, ὥστε λησμονοῦν τὰς ἀναριθμήτους καὶ κραυγαλέας, ὄχι μόνον ἀντικανονικάς, ἀλλὰ καὶ ἀντιευαγγελικὰς καὶ ἀπανθρώπους, ἔτι δὲ καὶ ἀνθρωποκτόνους πράξεις των εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀγῶνα των ἐναντίον τῶν ἀντιδρώντων εἰς τὴν ἡμερολογιακὴν καινοτομίαν τοῦ 1924, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἀμφισβητεῖται ἀκόμη καὶ ἡ χριστιανικὴ αὐτῶν ἰδιότης. Γράφων πρὸ ἐτῶν Κληρικὸς τοῦ Πατρίου πρὸς ἀποθανόντα ἤδη κληρικόν, θεωρητικὸν καὶ μέγαν ὑπέρμαχον τῆς Καινοτομίας, ἔλεγε μεταξὺ ἄλλων, ἀναφερόμενος εἰς τοὺς διωγμούς, τοὺς ὁποίους ἐνήργησεν ἡ καινοτόμος ᾿Εκκλησία ἐναντίον τῶν ᾿Ακαινοτομήτων «διὰ τῆς βίας καὶ τοῦ χωροφύλακος»: «Διωγμῶν οἱ ὁποῖοι ἔφθασαν μέχρι ἱεροσυλίας, ὅτε εἰσήλθατε εἰς τὸ ἅγιον Βῆμα καὶ τελουμένης τῆς φρικτῆς ἱερουργίας ἐρρίψατε ἐπὶ τοῦ ἐδάφους τὰ Τίμια Δῶρα καὶ κατεπατήσατε τὸ Σῶμα τὸ Δεσποτικόν! Καὶ ἀνετινάξατε ᾿Εκκλησίαν διὰ δυναμίτιδος! Καὶ ἱερεῖς διὰ τῆς βίας ἀπεσχηματίσατε καὶ ἐκακοποιήσατε εἰς τὰ ὑπόγεια τῆς ἀρχιεπισκοπῆς! Καὶ καλογραίας διεκωμωδήσατε, ἐνῶ οἱ ἱερεῖς σας διὰ πελέκεων συνέτριβον δίκην νέων ᾿Ισαύρων καὶ ἀπέσπων τὰς εἰκόνας τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν Ναῶν καὶ συνετρίβατε τοὺς ᾿Επιταφίους, καὶ ἐβεβηλώσατε τοῦ ἐνταφιασθέντος Χριστοῦ τὸ ὁμοίωμα, ῾῾θησαυρίζοντες ὑμῖν αὐτοῖς ὀργὴν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καὶ ἀποκαλύψεως καὶ δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ᾿᾿!!! Οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι κόπτεσθε διὰ τὰς ἐπιθέσεις τῶν Οὐνιτῶν Τσεχοσλοβάκων κατὰ τῶν ᾿Ορθοδόξων καὶ ὑμεῖς, ὑποτιθέμενοι ὀρθόδοξοι, ἐκακοποιήσατε ὀρθοδόξους λευίτας καὶ τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ἐβεβηλώσατε! Καὶ ἔρχεσθε σήμερον, πάτερ, νὰ μᾶς πῆτε ὅτι χειροτονηθήκαμε ἀπὸ δύο ἡ ἀπὸ τρεῖς...». Οἱ διωγμοὶ αὐτοί, κραυγαλέως ἀποσιωπόμεναι ἀντικανονικότητες, ἔφθαναν ἐνίοτε εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε οἱ «καινοτόμοι ἱεράρχαι ἦσαν διωκτικώτεροι τῆς Πολιτείας»! Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ καινοτόμος ἀρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ὡμολόγει ἐν Συνόδῳ, ὅτι «ἡ μὲν ᾿Αστυνομία, τῇ ἐνεργείᾳ τῶν κατὰ τόπους ῾Ιεραρχῶν, συλλαμβάνει (τοὺς παλαιοημερολογίτας ἱερεῖς), τὸ δὲ ῾Υπουργεῖον διατάσσει τὴν ἀπόλυσιν αὐτῶν»! Τὸ αἷμα τῶν διωγμῶν τῶν ἐνισταμένων κατὰ τῆς ἑορτολογικῆς - ἡμερολογιακῆς καινοτομίας «ἔβαψε ναούς, ὁδοὺς καὶ πλατείας ῾Ελληνικῆς γῆς. Κατὰ τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς τούτους διωγμούς, ῾῾αἱ σκηναὶ ἦσαν ὅλως ἀποκαρδιωτικαί. Χριστιανοὶ μὲ τὸν Σταυρὸν ἀνὰ χεῖρας ἐκτυπῶντο ὡς οἱ τελευταῖοι τῶν κακούργων. Μητέρες καὶ λευκανθεῖσαι γερόντισσαι ἐποδοπατοῦντο ὑπὸ τῶν ᾿Αστυνομικῶν ᾿Οργάνων᾿᾿, ἱερεῖς ἐκακοποιοῦντο, αἷμα ἔρρεεν, ἐσημειοῦντο δὲ καὶ θάνατοι. Τὴν ῾῾Μεγάλην Πέμπτην᾿᾿ τοῦ ἔτους 1932 ἡ αἱμοσταγὴς πλέον καινοτομία ἐπετέθη κατὰ τοῦ ῾Ι. Ναοῦ τῆς Μάνδρας ᾿Αττικῆς. ῾Ο Διοικητὴς τῆς Μάνδρας ῾῾ἐπέπεσεν᾿᾿ ἐντὸς τοῦ Ναοῦ ῾῾κατὰ τοῦ ῾Ιερέως, συλλαβὼν αυτὸν ἐκ τῆς γενειάδος᾿᾿ καὶ κτυπῶν ῾῾διὰ τοῦ βούρδουλα τοὺς πιστούς, ἰδίως τὰς γυναῖκας, μεταξὺ τῶν ὁποίων σοβαρῶς τὴν πρεσβυτέραν᾿᾿. Πρότερον, τῷ 1927, πάλιν ἐν Μάνδρα, ἔδρασαν οἱ ὑποκόπανοι τῶν ὅπλων τῶν χωροφυλάκων, ἔπεσαν δὲ καὶ πυροβολισμοί, ἐκ τῶν ὁποίων ἐτραυματίσθη μία γυνή. Τότε ἐτραυματίσθη θανασίμως εἰς τὴν κεφαλὴν διὰ ὑποκοπάνου ἡ Αἰκατερίνη σύζυγος Κωνσταντίνου Ρούττη. ῾Η τραυματισθεῖσα μετεφέρθη εἰς τὸ νοσοκομεῖον ῾῾Εὐαγγελισμὸς᾿᾿ ἔνθα ἀπέθανε μετ᾿ ὀλίγας ἡμέρας. ῾Η κηδεία τῆς ἔλαβε χαρακτῆρα ἐνταφιασμοῦ μάρτυρος. ῾῾Χιλιάδες πιστοὶ συνώδευσαν τὴν πομπήν, κρατοῦντες ἄλλοι ἄνθη, ἄλλοι λαμπάδας κι ἄλλοι φοίνικας᾿᾿». Εις τα Πρακτικὰ τῆς ῾Εβδόμης ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται. ὅτι οἱ διῶκται ἀρχιερεῖς καθαιροῦνται καὶ εἶναι ἀνάξιοι ᾿Επισκοπῆς: «῾Ο ἁγιώτατος Πατριάρχης Ταράσιος εἶπεν εἰ ἐ- πήνεγκεν (ἐπέφερεν) ἐπίσκοπος οἱασδήποτε πληγὰς καὶ βασάνους ἀνδράσι φοβουμένοις τὸν Κύριον, τοῖς τότε διωκομένοις, οὐκ ἔστιν ἄξιος ἐπισκοπῆς. ῾Η ῾Αγία Σύνοδος εἶπεν· οὐκ ἔστιν ἄξιος». ῾Ο δὲ ῞Οσιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης, ἑρμηνεύων τὸν Θʹ ῾Ι. Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Ι. Συνόδου, ἐν σχέσει μὲ τὸν ΚΖʹ ᾿Αποστολικὸν ῾Ι. Κανόνα, λέγει «νὰ καθαιρῆται ὅστις (ἱερωμένος) κτυπήση τινά, εἴτε μὲ τὸ χέρι του, εἴτε ἄλλους βάλη». Τί θὰ ἔλεγον σήμερον οἱ ῞Αγιοι Πατέρες, ὅτε οἱ ἱερωμένοι ἔφθασαν καὶ μέχρι φόνων; Καὶ μάλιστα φόνων εὐσεβῶν, ἀγωνιζομένων διὰ τὴν τήρησιν τῶν ῾Ιερῶν Παραδόσεων; ᾿Απὸ τοὺς ἀπανθρώπους διωγμοὺς κατὰ τῶν ᾿Ορθοδόξων τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου (1951-1952), τῇ ὑποκινήσει καὶ καθοδηγήσει τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν Νεοημερολογιτῶν, ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν Σπυρίδωνος. Εν συνεχεία παραθέτομεν σύντομον κείμενον τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, σχετικὸν μὲ τὰ ἀνωτέρω περὶ διωγμῶν. Τὸ δημοσιευόμενον κείμενον ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς θαυμασίας συγγραφῆς τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου μὲ τίτλον: «Τὸ ᾿Εκκλησιαστικὸν ῾Ημερολόγιον ὡς Κριτήριον τῆς ᾿Ορθοδοξίας». ῾Η ἐξ 87 πυκνογραφημμένων σελίδων συγγραφὴ αὕτη ὡλοκληρώθη τὴν 1/14.7.1935 ὑπὸ τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου ἐν τῇ ῾Ιερᾷ Μονῇ ῾Οσίου Διονυσίου ἐν ᾿Ολύμπῳ, ὅπου εἶχεν ἐξορισθῆ ὑπὸ τῶν Καινοτόμων, διὰ τὴν προσχώρησιν αὐτοῦ εἰς τὸ ᾿Ακαινοτόμητον Πλήρωμα τοῦ Πατρίου ᾿Εκκλησιαστικοῦ ῾Ημερολογίου. ῾Η πεφωτισμένη καὶ λίαν ἀποκαλυπτικὴ αὕτη πραγματεία ἀποτελεῖ, κατὰ τὸν Μάρτυρα ῾Ιεράρχην, «᾿Απολογίαν», δι ἧς ἐρευνῶνται «τὰ βαθύτερα ἐλατήρια τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ τούτου ζητήματος», καὶ καταδεικνύεται «ὁποίαν ἔννοιαν καὶ σημασίαν ἔχει τοῦτο διὰ τὴν καθόλου ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καὶ ὁπόσης ζημίας πρόξενον ἐγένετο διὰ τὴν ᾿Ορθόδοξον ῾Ελληνικὴν ᾿Εκκλησίαν''. Τὸ παρατιθέμενον κείμενον περιέχεται εἰς τὰς σελίδας 68 - 69 τῆς Αʹ ᾿Εκδόσεως τοῦ βιβλίου, αἱ δὲ ὑπογραμμίσεις, σχόλια, ἐπεξηγήσεις καὶ ἐν γένει ἐπιμέλεια εἶναι ἡμέτερα. Ο μόνος, εἰς ὅν εὗρεν τὴν δέουσαν ἀπήχησιν ἡ Προκήρυξις τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αγῶνος ἡμῶν, ὑπῆρξεν θρησκεύων ἀθάνατος ῾Ελληνικὸς ᾿Ορθόδοξος Λαός. Οὗτος μόνος ἐτάχθη ὁμολογουμένως παρὰ τὸ πλευρὸν ἡμῶν καὶ διεδήλωσε τὰ ᾿Ορθόδοξα φρονήματα, διὰ σωρείας συγχαρητηρίων τηλεγραφημάτων, ἅτινα ἀπέστειλεν εἰς ἡμᾶς, ἀποκαλῶν στυλοβάτας τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καὶ διεβεβαίου, ὅτι θὰ μείνῃ πιστὸς μέχρι θανάτου, ἀγωνιζόμενος παρὰ τὸ πλευρὸν ἡμῶν, καὶ ὑπὲρ τῆς ἀναστηλώσεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας τῆς ῾Ελληνικῆς ᾿Εκκλησίας. Ούτω, μόνον ὁ θρησκεύων ᾿Ορθόδοξος ῾Ελληνικὸς Λαὸς ἐφάνη ἀντάξιος τοῦ ᾿Ορθοδόξου καὶ εὐκλεοῦς αὐτοῦ παρελθόντος, ὅστις μὲ τὴν θρησκευτικὴν διαίσθησιν καὶ ᾿Εθνικήν του συνείδησιν, ἀντελήφθη τὸν κίνδυνον, ὅν διατρέχει ἡ ᾿Ορθοδοξία τῆς ῾Ελληνικῆς ᾿Εκκλησίας, καὶ ἐξηγέρθη σύσσωμος κατὰ τοῦ Μακαριωτάτου καὶ τῶν καινοτόμων ᾿Αρχιερέων, καὶ ἀπεδοκίμασεν αὐτούς, ὡς προδότας τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἧς θεματοφύλαξ καὶ ἀνύστακτος ἄγγελος φρουρὸς ἐτάχθη οὗτος ὑπὸ τῆς θείας Προνοίας. Εἰς μίαν μάλιστα ὀγκώδη διαδήλωσίν του, ἣν ἤγειρεν ὁ θρησκεύων οὗτος ῾Ελληνικὸς Λαὸς κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δίκης ἡμῶν ὑπὸ τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας, ἂν δὲν ἐπενέβαινεν ἡ ᾿Αστυνομία, θὰ ἐσάρωνε τὸ πᾶν καὶ θὰ ἐπανέφερε, διὰ τῆς Λαϊκῆς δυνάμεως, τὸ ᾿Ορθόδοξον ῾Εορτολόγιον ἐν τῇ ᾿Εκκλησία, καὶ οὕτω θὰ προὐλαμβάνετο τὸ ᾿Εκκλησιαστικὸν Σχίσμα. 


Κατά τὴν θρησκευτικὴν ταύτην διαδήλωσιν τοῦ θρησκεύοντος ῾Ελληνικοῦ Λαοῦ κατὰ τοῦ Μακαριωτάτου καὶ τῶν Μελῶν τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, τοσαύτη ἦτο ἡ ὁρμὴ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀφοσίωσις εἰς τὰς ᾿Ορθοδόξους Παραδόσεις του, ὥστε εἰς μίαν σύγκρουσιν αὐτοῦ πρὸς τὴν ἔνοπλον ᾿Αστυνομίαν ἐφονεύθησαν τρεῖς, καὶ ἐμωλωπίσθησαν ὑπὲρ τοὺς ἑκατόν. Καὶ οὕτως ἠνέχθη ὁ Μακαριώτατος, νὰ βάψῃ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀθώου καὶ θρήσκου Ποιμνίου, μαρτυρήσαντος ὑπὲρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καὶ οὐ μόνον δὲν ἐκάμφθη ἡ σκληροτράχηλος καὶ ἀπερίτμητος αὐτοῦ καρδία, ἀλλὰ καὶ ἔτι μᾶλλον ἐσκληρύνθη καθ᾿ ἡμῶν. Καὶ τοιαύτη ὑπῆρξεν ἡ στάσις τοῦ θρησκεύοντος ᾿Ορθοδόξου ῾Ελληνικοῦ Λαοῦ ἀπέναντι τοῦ ᾿Ορθοδόξου καὶ εὐσεβοῦς ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἐγχειρήματος ἡμῶν.


Περιοδικό: «᾿Ορθόδοξος ῎Ενστασις καὶ Μαρτυρία», ἀριθμός 22 - 23, ᾿Ιανουάριος - ᾿Ιούνιος 1991, σελίδες 218 - 225. Από το σχετικό κείμενο έχουν αφαιρεθεί οι σχετικές παραπομπές με ευθύνη του Ιστολογίου μας, προκειμένου αυτό να γίνει πιο ευανάγνωστο. Όλο το κείμενο -μαζί με τις παραπομπές- μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ! Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...