ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

ΑΓΑΠΗ ΓΕΝΟΣΗΜΗ ΜΕ ΓΕΥΣΗ ΚΑΡΑΜΕΛΑΣ



ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι


τοῦ ποιμνίου


καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς


ὀπίσω αὐτῶν.


Πράξεις των Αποστόλων κ' 29-30




Η συνάντηση Βαρθολομαίου - Πάπα - Ιερωνύμου στην Μυτιλήνη αποτέλεσε τον πλήρη ορισμό μιας λαικίστικης και δημαγωγικής φιέστας, μιας ηχηρής και προβεβλημένης prova generale εν όψει της επικείμενης, ληστρικής ψευδοσυνόδου τον Ιούνιο στην μεγαλόνησο. Ήταν η κορύφωση ενός λαικού εμπαιγμού και ενός θρησκευτικού πολιτικαντισμού στις πλάτες ενός έγκλειστου και ανοχύρωτου λαού και στους ώμους απάτριδων προσφύγων και λάθρων διακομιστών του πολεμοχαρούς Ισλάμ. Οι τρεις λειτούργησαν ως οι γνωστοί και πασίδηλοι ''πρεσβευτές καλής θέλησης'' που κομίζουν αγάπη χειραγωγημένη με ατέρμονα, υποκριτικά και διανθισμένα λόγια για λίαν εύπεπτη εσωτερική και διεθνή κατανάλωση. Η μόνη είδηση αυτής της αιρετικής συνεύρεσης ήταν η αυταπόδεικτη πλέον φανέρωση των οικουμενιστικών φρονημάτων του κ. Ιερωνύμου, που τόσα χρόνια στην αφάνεια και την φυγόδικη αποστασιοποίηση από το κοινωνικό γίγνεσθαι, επένδυσε στον οικουμενιστικό αυτό συναγελασμό για να του προσδώσει την δυναμικότητα της διοικητικής του θέσης!


του Γιώργου Δημακόπουλου


Το συγκρητιστικό αυτό συναπάντημα όμως έγινε προπάντων για έναν και μοναδικό λόγο: για την ενίσχυση, γιγάντωση και εδραίωση στην συνείδηση του λαού, πως η Ορθοδοξία από μόνη της μειούται και χρειάζεται τον έκπτωτο παπισμό για την άρδην ολοκληρωσή της... Προετοιμάζουν τον λαό για την οικουμενιστική ολοκλήρωση της επερχόμενης συνόδου, επενδύουν στο μεσογειακό ταμπεραμέντο, τον ενχώριο συναισθηματισμό και το πατροπαράδοτο φιλότιμο του Έλληνα, προιδεάζοντας για τους επιχειρούμενους γάμους κοινωνίας που θα συμπληρώσουν την πρόβα νυφικού στον οικουμενιστικό νυμφώνα. Το λεγόμενο ''προσφυγικό'' - λίαν αδόκιμος και ερμηνευμένος τυχοδιωκτικά όρος - αποτελεί το alter ego της αγαπολογικής ηθοποιίας, της δι-αιρετικής κοσμικοφανούς αγάπης και της διανθισμένης σπέκουλας των οικουμενιστικών δοξασιών που κομίζουν οι τρεις κοσμικοί συνοδοιπόροι. Ήταν εκπληκτικά οδυνηρό και αποκρουστικό να βλέπεις στα τηλεοπτικά πλάνα αυτόν τον Πάπα, τον ορισμό ενός θεοκρατικού κοσμοκράτορα με εγνωσμένα ψήγματα αυτοκρατορικής και δυσειδούς αιρετικοφροσύνης, να σέρνει από πίσω του δύο αυτοτιτλοφορούντες ''ορθοδόξους'', που έμοιαζαν κάτι σαν τους προσωπικούς, καμωμένους αχθοφόρους του, τους πιστούς, ομόφρονους και αφοσιωμένους υπηρέτες του, κάτι σαν τους βρετανούς, υποτακτικούς μπάτλερ που συνοδεύουν τον εργοδότη τους σε μια ξένη και παρηκμασμένη χώρα. Το κλάμα του μικρού προσφυγόπουλου που έπεφτε μετέωρο στα πόδια ενός παγκόσμιου, επιβλητικού κοσμοηγήτορος μεταλλασσόταν, ως το καλύτερο, ιδεατό εφαλτήριο για ευσυγκίνητες, δακρυσμένες τηλοψίες, για ανέξοδη, διακρατική διαφήμιση και για την διακριτικά ευκατανάλωτη κατάποση της ενωτικής ιδεοληψίας του Οικουμενισμού χωρίς όρια και κυρίως χωρίς ορθόδοξες, πατερικές αρχές. Οι τρεις δυστηχείς αυτοί συνοδοιπόροι, μαζί με τον προκλητικά υποκινούμενο, διακινούμενο και γενικά ως νοούμενο Πρωθυπουργό της χώρας συμπεριφέρθηκαν ως πολιτικάντιδες, τηλεοπτικοί εραστές της οίησης, που κόβουν την κόκκινη κορδέλα στα εγκαίνια δημόσιου φρενοκομείου, που επισκέπτονται τον ψυχορραγούντα ασθενή λίγο πριν από τον θάνατό του, τέλος κάτι σαν τις μαζικές ορδές μετακινούμενων πολιτευτών που επιχειρούν να ασελγήσουν για άλλη μια φορά στους υποψήφιους, ανυποψίαστους ψηφοσυλλέκτες τους. Μοίρασαν αγάπη γενόσημη που την γλύκαναν με καραμέλες, πούλησαν λύπη ανεκμυστήρευτη που την έβρεξαν με την ένοχη σιωπή τους και κυρίως εμπορεύθηκαν τον πόνο και την θλίψη για να προαναγγείλουν την μοιχεπιβάτικη και επορνευόμενη σύζευξή τους. Για όλα αυτά, ο χρόνος και ο τόπος αυτής της... λιτής και... ταπεινής Φιέστας δεν ήταν ως έτυχε. Επαναλαμβάνεται με καταπληκτική ακρίβεια στο πείσμα του χρόνου το ίδιο ακριβώς πανομοιότυπο σενάριο. Μέσα από μια κατακερματισμένη κοινωνικά Ελλάδα, οικονομικά εξαθλιωμένη και πολιτικά σηψαιμική, με λαό περί άλλων τυρβάζων και ηγεσίες τρεις λαλούν και τρεις χορεύουν, ετοιμάζεται τον Ιούνιο πάλι το αιρετικό lifting στο δόγμα της επισήμου Εκκλησίας, με αλλαγές στο Πασχάλιο, την τέλεση μικτών γάμων μεταξύ αιρετικών και ορθοδόξων και επισημοποίηση της ενότητας με τους παπικούς σταυρωτές Κυρίου. Η Σύναξη των Προκαθημένων των επισήμων Ορθοδόξων Εκκλησιών στην Γενεύη τον -μόλις- περασμένο Ιανουάριο αποκάλυψε οφθαλμοφανέστατα το πασίδηλο, αιρετικό φρόνημα όλων αυτών των κρατικών ''μεγαλοποιμένων'', αφού με το άρθρο 6 του κειμένου ''Απόφασις σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον χριστιανικό κόσμο'' αναφέρεται ρητώς, πως: ''Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικῶν Εκκλησιών και Ομολογιών...''. Κατόπιν τούτου διαγράφεται σε επίπεδο κορυφής, από όλες τις τοπικές εκκλησίες το ''Σύμβολο της Πίστεως'' και αποφάσεις ολόκληρων Οικουμενικών Συνόδων!Οποία τραγική ειρωνία! Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920, η Ελλάδα υποδεχόταν τους χιλιάδες εκτοπισμένους πρόσφυγες των αλύτρωτων πατρίδων της Μικράς Ασίας, οι πολιτικές εξουσίες βραχύβιες και ασταθείς ρυμούλκησαν διαδοχικά την χώρα στην πτώχευση και την εξαθλίωση, ενώ σε επίπεδο Εκκλησίας, με την ιστορική Εγκύκλιο του 1920, άλλαξαν το ορθόδοξο εορτολόγιο προκειμένου αυτό να προσεταιριστεί το παπικό status του Βατικανού. Ακριβώς η ίδια - ιστορικά - δοκιμασμένη ''συνταγή'' ποιείται τώρα, στην  έτι περισσότερο μαξιμαλιστική εκδοχή της: Μαζική λαθρομετανάσταυση βαπτισμένη ως προσφυγικός εκτοπισμός, χώρα ολικά πτωχευμένη οδηγούμενη στην ξέρα της χρεοκοπίας, εναλλασσόμενες, κατοχικές και δωσίλογες κυβερνήσεις που εκποιούν τον εθνικό της πλούτο και η επίσημη Εκκλησία, που - σχεδόν έναν αιώνα μετά - προχωρεί σε έναν δι-αιρετικό plan B' άρδην αλλοιωτικής αποορθοδοξοποίησής της! Η αιρετική συνεύρεση της κοσμικής τριανδρίας στην Λέσβο εκπονήθηκε από τον ίδιο τον κ. Ιερώνυμο, ο οποίος -άκουσον - άκουσον- θέλησε να διεθνοποιήσει το ''προσφυγικό'' πρόβλημα με ''πνευματικούς'' ηγέτες παγκόσμιας αποδοχής, όπως ένας επιβεβλημένος διακομιστής της αίρεσης, όπως ο Πάπας! Ως φαίνεται, έτσι νοείται από την επίσημη Εκκλησία ο ορθόδοξος τρόπος αντιμετώπισης ενός προβλήματος, συστρατεύοντας ακόμη και την αίρεση μέσω των πλάνων λαθροεπιβατών της! Δεν ήταν συγκηριακά επιτευχθείσα αυτή η τριανδρική συνάντηση, αλλά εκμεταλλευόμενη ακριβώς την συγκηρία κινήθηκε για την συνακόλουθη γνωστοποίηση, υπενθύμηση και επιβεβαίωση προς τον ελληνικό λαό, πως τώρα ή Ένωση με τους Παπικούς έρχεται με βήμα ταχύ και η κρατούσα Εκκλησία σ' αυτήν την πρόκληση απαντά με ολική δογματική και πνευματική οσφυοκαμψία! Είναι δε αυτός ο Οικουμενισμός σαν ένα τεράστιο super market αλλότριων δαιμονικών πολυδοξασιών, που στο όνομα τάχα του Χριστού μας κομίζουν γλαύκας εις Αθήνας...!


 

Και τί έφερε εντέλει αυτός ο οικουμενιστικός συναγελασμός; Ακατάσχετη διαφήμιση στον ποντίφηκα της Ρώμης, επισημοποίηση, εδραίωση και ισχυροποίηση του ''διαχριστιανικού'' συγκρητισμού, μορφοποιώντας, μεταλλάσσοντας και εκποιώντας την κρατούσα, νεοημερολογίτικη εκκλησία σε ένα διοικητικό παραμάγαζο του εωσφορικού Βατικανού. Εφεξής τα γεγονότα του μετασχηματισμού  αυτής της επισήμου Εκκλησίας σε ένα τεκτονικά μορφοποιημένο εντευκτήριο με υπόμνηση κάποιας απόμακρης και επινοημένης Χριστοήθειας, θα θυμίζει στους παρερχόμενους πιστούς της, πως -αλίμονο- μπορούν να συνυπάρξουν και με τον Χριστό και με τον Διάβολο. Αυτή θα είναι και η επική νίκη του δαιμονοκρατούμενου Οικουμενισμού: πως οι πιστοί θα είναι μέλη της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου, οι ίδιοι όμως θα πιστεύουν πλανερά πως είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Εύχεσθε και προσεύχεσθε!



Η ...ευλογία του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στο κοινό κείμενο που υπογράφηκε με τον Πάπα στην Μυτιλήνη. Ευλογίες ομοθυμαδόν με αιρετικούς στην Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μεταφράζονταν πάντα ως επονείδιστες και επώδυνες δυστηχίες και συμφορές...



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου