ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

+ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ 1845 - 1927



+ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ 

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΚΕΡΤΕΖΗΣ - ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ (1845 - 1927)



Το έτος 1924, όταν εφηρμόσθη το επάρατον ημερολογιακόν σχίσμα, ήτο 79 ετών ο αείμνηστος Ιερεύς παπα - Σπυρίδων Οικονόμου και συνεφημέρευεν εις τον Ιερόν Ναόν Γεννήσεως της Θεοτόκου Κερτέζης Καλαβρύτων, μετά του νεωτέρου του παπα - Δημήτρη Νικολάου. Από χρόνια η σεβαστή πρεσβυτέρα του Αγγελική είχεν αναπαυθεί εν Κυρίω, ζούσε με την οικογένειαν του μοναδικού του υιού Γεωργίου. Είχε και άλλα τρία κορίτσια παντρεμένα, που και αυτά ζούσαν εις το χωριό του. 



Δεσπότης τότε εις την Επισκοπήν Αιγιαλείας και Καλαβρύτων ήτο ο Τιμόθεος, προσωπικός φίλος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Αρχάς Μαρτίου του 1924, οι δύο εφημέριοι της Κερτέζης έλαβον εγκύκλιον του Επισκόπου του Τιμοθέου, με την εντολήν, όπως η Κυριακή της 10ης Μαρτίου γίνει Κυριακή 23 Μαρτίου ''πηδώντας'' δέκα - τρεις ημέρας ολοκλήρους! Την εγκύκλιον αυτήν εδιάβασαν οι δύο εφημέριοι, εις το γραφείον του Ναού. -Αυτό, εγώ δεν το δέχομαι! είπε με αποφασιστικότητα ο σεβάσμιος Γέροντας παπα - Σπυρίδων Οικονόμου εις τον συνεφημέριόν του. -Και δεν φοβάσαι τον Δεσπότη; ήτο η απάντησις του παπα - Δημήτρη. Όχι! Δεν εφοβήθη τον Δεπότη Τιμόθεον. Το ''πειθαρχείν Θεώ, μάλλον δε ανθρώποις'' του Αποστόλου Παύλου εγένετο έκτοτε το σύνθημα του παπα - Σπυρίδωνος. Και ούτε μίαν ώραν δεν εόρτασε με το παπικόν ή νέον ημερολόγιον. Ως εκ τούτου εχωρίσθη από τον συνεφημέριόν του παπα - Δημήτρη, ο οποίος υπετάχθη εις το ημερολογιακόν σχίσμα. Ήρχισε να λειτουργεί εις τον έτερον Ιερόν Ναόν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εις το Νεκροταφείον του χωριού. Το παράδειγμα και την ηρωικήν Ορθόδοξον αντίστασιν του σεβασμίου ασπρομάλλη γέροντος παπα - Σπυρίδωνος ακολούθησε η πλειοψηφία των κατοίκων της Κερτέζης. Ημέραν με την ημέραν άδειαζε ο ενοριακός Ναός κι εγέμιζε από πιστούς των Πατρίων Παραδόσεων, ο Ναός του Νεκροταφείου. Αυτό, ως ήτο επόμενον, δεν άρεσε εις τον πρώην συνεφημέριόν του. ''Έβλεπε ότι απεμονώνετο από τους πρώην ενορίτας συγχωριανούς του, και επί πλέον έχανε και τα τυχερά... του! Κατήγγειλε τον παπα - Σπυρίδωνα εις τον Δεσπότη Τιμόθεο ''επί... διαιρέσει''! Ο Δεσπότης Τιμόθεος εκάλεσεν επειγόντως εις απολογίαν τον γέροντα παπα - Σπυρίδωνα Οικονόμου εις το Επισκοπείον του εις τα Καλάβρυτα. Εκεί, αφού κατ' αρχήν προσπάθησε να τον ''διαφωτίσει'' δια τον ''στραβό δρόμο'' που επήρε, κατόπιν με αυστηρότητα αλλά και με απειλάς, του ζήτησε να υποταχθεί εις την ''απόφασιν της Εκκλησίας''. Ο σεβαστός Γέροντας, όσην ώραν ομιλούσε ο Δεσπότης του, απάντησε λακονικότατα: Στα γεράματά μου, Δέσποτα άγιε, φράγγος δεν γίνομαι! Ένα ολόκληρον έτος εξακολουθούσεν έκτοτε να λειτουργεί ανενόχλητος εις τον Ναόν του Νεκροταφείου. Την ορθόδοξον αυτήν στάσιν, έναντι του νέου ημερολογίου, του παπα - Οικονόμου και των πιστών συγχωριανών του, άρχισαν να μιμούνται πολλοί κάτοικοι των γύρω χωρίων. Πολλοί ήσαν εκείνοι που εις τας μεγάλας εορτάς, κατά το Πάτριον Εορτολόγιον, ήρχοντο δια να εξομολογηθούν και να εκκλησιασθούν εις τον Ναόν του Νεκροταφείου, όπου λειτουργούσε ο παπα - Οικονόμου. Αλλά και πολλοί ήσαν και οι Ιερείς των γύρω χωρίων, που επικροτούσαν την στάσιν του παπα - Οικονόμου, αλλά δια τον φόβον του Δεσπότη δεν εκδηλώνοντο. Η κατάστασις αυτή του χωρίου Κέρτεζη ανησυχούσε τρομερά τον Δεσπότη Τιμόθεον. Εφοβείτο επέκτασι του ''κακού'' και εις τα γύρω χωριά. Εξάλλου αρκετές σκοτούρες είχε και με παρόμοια προβλήματα με μερικούς Καλογήρους δυο Μονών της περιφερείας του. Με απόφασιν, λοιπόν, Επισκοπικού Δικαστηρίου, τιμώρισε τον παπα - Σπυρίδωνα Οικονόμου εις αργίαν! Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον παπα - Σπυρίδωνα να συνεχίζει να λειτουργεί με το ''παλιό'' και να κηρύττει εμμονήν εις τα Πάτρια. Τούτο ηνάγκασε τον Τιμόθεον να παραπέμψει εις το Συνοδικόν Δικαστήριον εις τας Αθήνας. Και ο γερο Οικονόμου, παρά τα γηρατεά του -81 ετών- έκαμε το κουραστικό, δια την εποχήν, ταξίδι, επήγε εις τας Αθήνας. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και οι Συνοδικοί, αφού του εξήγησαν τους λόγους που ''επεβάλλετο'' η ρύθμισις του ημερολογίου, τέλος του ζήτησαν να υποταχθεί εις την απόφασιν της Εκκλησίας δια να μην χάσει την ψυχήν του! Όταν οι Συνοδικοί τον κάλεσαν να απολογηθεί, ο γέροντας παπα - Σπυρίδων απελογήθη λακονικότατα: -Μα, για να μη χάσω την ψηχήν μου, άγιοι Συνοδικοί, δεν απαρνιέμαι το Πάτριον Εορτολόγιον των Αγίων Πατέρων μου. Μετά απ' αυτή την ολιγόλογη, αλλά απολογία ομολογητού, το Συνοδικόν Δικαστήριον εξέδωκε αμέσως την απόφασιν: - ''Καθαίρεσις και εξορία εις την Ιεράν Μονήν των Αγίων Ταξιαρχών Αιγιαλείας''. Αυτή ήτο η πληρωμή των 50κοντα και πλέον ετών ιερατικής σταδιοδρομίας ως Εφημερίου Κερτέζης - Καλαβρύτων! Τον χώριζαν, γέρον - άνθρωπον 81 ετών, από τα παιδιά του και τα εγγόνια του, το σπιτικό του, το χωριό του και προ πάντων του απαγόρευαν να λειτουργεί! Κι αυτός ο Λατινόφρων Ιωάννης Βέκκος κυριολεκτικώς θα εζήλευε μίαν τοιαύτη σαδιστική απόφαση των αγίων Συνοδικών του 1927. Χωροφύλακες συνόδευσαν τον Γέροντα εις τον τόπον της εξορίας του. Η πίκρα του και η στεναχώρια του ήτο μεγάλη. Άρχισε να μη τρώει κανονικά και πολλάκις τον εύρισκαν με το προσευχητάρι εις το χέρι να κλαίει. Ο ηγούμενος τον λυπήθηκε και παρεκάλεσε τον Δεσπότη να μεταθέσει την εξορία του παπα - Σπυρίδωνα εις την Μονήν της Λαύρας των Καλαβρύτων που ήτο πλησιέστερα του χωρίου του. Και εκεί το ίδιο έγινε. Κάθε τόσον έβλεπον οι μοναχοί τον Γέροντα να πηγαίνει εις ένα βράχο, κι από εκεί να ''αγναντεύει'' ώρες ολόκληρες το χωριό του. Η τροφή του κι εδώ λιγόστευε από την πολλή του στεναχώρια, κι άρχισε να τον καταβάλλει. Ο ηγούμενος φοβήθηκε μην πάθει κακό, και κάλεσε τα παιδιά του και τον επήραν. Εις το χωριό του που τον πήγαν, έπεσε βαριά άρρωστος εις το κρεβάτι. Τους πιστούς ενορίτας που τον επεσκέπτοντο δια να πάρουν την ευχήν του, τους νουθετούσε να παραμείνουν πιστοί εις το Πάτριον Εορτολόγιον. Άφησε εντολή, όταν κοιμηθεί εν Κυρίω, να τον κηδεύσει Ιερεύς με το Πάτριον Εορτολόγιον. Εν μέσω των παιδιών του και των εγγόνων του και των πιστών ενοριτών του, ένα βράδυ του Μαρτίου του έτους 1927 και εις ηλικίαν 82 ετών, άφησε την ψυχήν του εις χείρας του γλυκητάτου και στεφανοδότου Ιησού, που πλέον 50κοντα ετών υπηρέτησε εις το Ιερόν θυσιαστήριον. Μόλις εξεψύχησε εκτύπησαν πένθιμα την μεγάλην καμπάνα του Καθεδρικού Ναού του χωρίου, η οποία ερράγισε! Αυτό το είχε προείπει, όταν εζούσε ο παπα - Σπυρίδων, ως μας εβεβαίωσαν γεροντότεροι κάτοικοι της Κερτέζης. Την κηδείαν του έψαλον επτά Ιερείς, φίλοι και πνευματικοπαίδια του παπα - Σπυρίδωνα από τα γύρω χωριά, που εθαύμαζον την αξιοζήλευτον ομολογίαν του αειμνήστου Γέροντος. Τον έθαψαν δίπλα εις το αγαπημένο του εκκλησάκι του Νεκροταφείου, που τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του εγένετο το ορμητήριόν του δια την Ορθόδοξον αντίστασίν του κατά του ημερολογιακού σχίσματος. Ακόμη οι γεροντότεροι κάτοικοι της Κερτέζης ενθυμούνται με πολλή αγάπη τον αείμνηστον Ομολογητήν Γέροντα. Και ως μας είπον, τοιούτος άξιος Λειτουργός του Υψίστου, φιλακόλουθος, ελεήμων, διδακτικός και προ πάντων ζηλωτής, ως απεδείχθη μέχρι θανάτου δεν ξαναφάνηκε εις το χωριό τους. Το ορθόδοξο ξεκίνημα του παπα - Σπυρίδωνα είχε και έχει και συνέχεια εις την Κάρτεζη των Καλαβρύτων. 



Τα ''Πάτρια'' θα έχουν την ευκαιρίαν εις άλλα δημοσιεύματα να παρουσιάσουν τους όντως ηρωικούς αγώνες των Γ.Ο.Χ της Ελλάδος. Τα ''Πάτρια'' δημοσιεύοντα τα ολίγα αυτά στοιχεία, πιστεύουν ότι προσφέρουν ένα ελάχιστον φόρον τιμής και μνημόσυνον εις τον αφανή μέχρι σήμερον Γέροντα αγωνιστήν παπα - Σπυρίδωνα Οικονόμου, του οποίου η μνήμη θα είναι αιωνία!



Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Απόσπασμα εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Τόμος Ε', σελίδες 87 - 92. Πειραιεύς 1978.

  ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου