ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ



Ἱστορικὲς Μαρτυρίες: Ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴν Ἐξορία τοῦ μακαριστοῦ Πρωθιεράρχου ἡμῶν πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου (+1955)



Δημοσιεύουμε ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴν Ἐξορία στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ὑψηλοῦ Λέσβου τοῦ μακαριστοῦ Πρωθιεράρχου τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου (+1955), κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μεγάλου διωγμοῦ ἐπὶ Σπυρίδωνος Βλάχου (1951-1952), πρὸς τὸν τότε Ἀρχιμ. π. Μερκούριο Καλοσκάμη, ἐκ τῶν ἀγωνιστῶν Κληρικῶν τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος Κνωσσοῦ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1979 καὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1980.



Ὁ σεπτὸς Προκαθήμενος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων, καίτοι διωκόμενος ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Καινοτόμους Νεοημερολῖτες γιὰ τὴν προσήλωσί του στὶς Πάτριες Παραδόσεις καὶ μάλιστα εὑρισκόμενος στὰς δυσμὰς τοῦ μακροῦ βίου του, δὲν ἔπαυε νὰ ἐνισχύη καὶ ἐνθαρρύνη παντοιοτρόπως τὰ πνευματικὰ τέκνα του, μὲ ἀκατάβλητο σθένος καὶ ἐλπίδα ζῶσα, ἐμφορούμενος ἀπὸ θεία δύναμι καὶ ζέσι ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ!


Ἀγαπητέ μοι Μερκούριε·


Τὴν ὑπὸ ἡμερομηνίαν 4-6-51 Υἱϊκὴν ἐπιστολήν σου ἔλαβον χθὲς καὶ μετὰ μεγάλης χαρᾶς καὶ εὐχαριστήσεως ἀνέγνων τὸ περιεχόμενον αὐτῆς. Εἰς ἀπάντησιν ἐκφράζω εἰς σὲ καὶ ἅπαν τὸ Ὀρθόδοξον Χριστεπώνυμον ποίμνιόν σου τὰ θερμὰ συγχαρητήρια διὰ τὴν σταθερὰν πίστιν καὶ ἐμμονὴν Σοῦ καὶ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐνορίας σου, εἰς τὰς Ἱερὰς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ σεπτὰ θέσμια τῆς Ὀρθοδοξίας. Δέον νὰ λογίζησθε διὰ τὴν τοιαύτην σας πίστιν καὶ ἀφοσίωσίν σας εἰς τοὺς σεπτοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας θεσμοὺς εὐτυχεῖς καὶ νὰ δοξάζητε τὸν Θεόν, διότι ἐπεφύλαξε δι’ ὑμᾶς τὴν τιμὴν ταύτην νὰ ἀγνωνίζησθε ἐντίμως καὶ εὐθαρσῶς ἐπὶ τῶν τιμητικῶν προμάχων τῆς Ἐκκλησίας, σθεναρῶς ἀμυνόμενοι τῶν τιμαλφῶν κειμηλίων τῆς Ἱερᾶς Παρακαταθήκης τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἥν παρελάβομεν παρὰ τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων τῶν Ἑπτὰ (7) Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἥν ὀφείλομεν νὰ διαφυλάξωμεν ἀλώβητον μέχρι τελευταίας ἡμῶν πνοῆς. Ὁ Ἀγὼν ἡμῶν, ὅν ἀγωνιζόμεθα διὰ τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, εἶναι τόσον Ἱερὸς καὶ Ἅγιος, ὥστε ἀξίζει δι’ αὐτὸν νὰ ὑποστῶμεν πικρίας καὶ θλίψεις καὶ ἐὰν δεήσῃ νὰ θυσιάσωμεν καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωὴν ἡμῶν. Τί σημασίαν ἔχει ἡ παροῦσα ζωὴ καὶ αἱ κοσμικαὶ ἀπολαύσεις αὐτῆς ἀπέναντι τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀρρήτου εὐδαιμονίας, ἥν ἐπιφυλάσσει ὁ Κύριος ἡμῶν εἰς τοὺς πιστοὺς καὶ ἐνόρκως ἀγωνιζομένους διὰ τὴν δόξαν Αὐτοῦ, μὴ φειδόμενοι καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς των; Ἡ Ἐλπὶς λοιπὸν ὅτι πλέκεται λαμπρὸς ὑπὸ τῶν Ἀγγελικῶν χειρῶν ὁ στέφανος, ὅν ἐπιφυλάττει ὁ Κύριος ἡμῶν διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους καὶ ἀθλοῦντας ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματος Αὐτοῦ, ἄς ἐνθαρρύνῃ καὶ ἐνισχύσῃ ὑμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, δι’ ὅν τὰ ἔπαθλα θὰ ὦσιν οὐχὶ ἐπίκαιρα [ἐπίκηρα], ἀλλὰ ἄφθαρτα καὶ οὐράνια.



Ὅθεν ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Χριστοῦ, Οὗ τὸ ἄπειρον ἔλεος καὶ ἡ χάρις, σὺν τῇ πατρικῇ ἡμῶν εὐχῇ καὶ εὐλογίᾳ, εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν.


Ἱερὰ Μονὴ Ὑψηλοῦ 14/27-6-1951
+ ὁ Π. Φλωρίνης Χρυσόστομος



Ἡ παροῦσα ἐπιστολὴ δημοσιεύθηκε στὸ βιβλίο-ἀφιέρωμα τῆς Παρθενίας Μοναχῆς, Ταπεινὸς Ἐπίσκοπος Μερκούριος-Στὴν Ὑπηρεσία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἀγάπης, ἐπιμέλεια: Δ.Μ. Μπατιστάτου, Πειραιεὺς 1989, σελ. 119-120. Εκ της Ιστοσελίδος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. ΕΔΩ. Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...