ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ



Ἡ βία ἔγινε μορφὴ ψυχαγωγίας («βία γιὰ τὴ βία»), ἔγινε τρόπος ἐκτονώσεως, ἔγινε τρόπος ἐκφράσεως τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἐνστίκτου. Ὁ κινηματογράφος, ἡ τηλεόραση (τὸ σωστὸ εἶναι τηλοψία), τὸ διαδίκτυο ἔχουν γίνει οἱ μεγαλύτεροι δάσκαλοι τοῦ ἐγκλήματος καὶ γενικότερα ποικίλων μορφῶν βίας. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀθλητισμὸς ὑπηρετεῖ τὴ βία. Τὸ θέαμα στὶς κερκίδες εἶναι πιὸ συναρπαστικὸ ἀπὸ τὸ θέαμα τοῦ στίβου. Ἡ ὑβρεολογία, ποὺ εἶναι μορφή βίας, προάγει καὶ τὴ σωματική. Διότι στὴ βρισιὰ ἀναγκάζεσαι ν’ ἀπαντήσεις μὲ... γροθιά!



του Σαράντη Καργάκου


Δὲν γνωρίζω κατὰ πόσο εἶναι κατανοητὸ ὅτι ὁ κόσμος ὁδεύει πρὸς τὸ χαμό. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ τοὺς πολέμους ποὺ δὲν ἔχουν σταματημό, οὔτε γιὰ τὶς πράξεις τρομοκρατίας ποὺ μπορεῖ νὰ γἰνουν στὴ γειτονικὴ μας πλατεῖα, οὔτε ἀκόμη γιὰ ἄλλες πράξεις αὐτοκτονίας ποὺ γίνονται συμ-πράξεις πολυκτονίας. Πρόκειται γιὰ μιὰ διάχυτη βία ποὺ συγκατοικεῖ –μαζὶ μ’ ἐμᾶς– στὴν ἴδια πολυκατοικία, στὸ ἴδιο σχολεῖο, στὸ ἴδιο πανεπιστήμιο, στὸ ἴδιο μεταφορικὸ μέσο, στόν ἴδιο χῶρο ἐργασίας. Ἄς ἐξετάσουμε τὴ χώρα, ποὺ καθ’ ὅλη τὴ μεταπολεμικὴ περίοδο ὑπῆρξε τὸ «πρότυπο» τοῦ λεγόμενου δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Κι ἐννοῶ τὶς ΗΠΑ. Ἄν κάνουμε μία καταμέτρηση ἐγκλημάτων ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ σατανιστὴς Μάνσον σκότωσε τὴν πανέμορφη Σάρον Τέιτ (προσφορὰ θυσίας στὸ Σατανὰ!) μέχρι σήμερα, θὰ χάσουμε τὸ λογαριασμὸ, ἔστω καὶ ἄν χρησιμοποιήσουμε ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ. Μετὰ τὴν πρόσφατη ἐγκληματικὴ ἐνέργεια ποὺ πραγματοποίησε ἕνα ἀνδρόγυνο στὴν Καλλιφόρνια ἐναντίον ἀσύλου ἀνιάτων, ὅπου βρῆκαν τὸ θάνατο 14 ἄτομα, ἔγινε ἀπὸ ἁρμόδιες ἀρχές ἕνας ἀπολογισμός. Κατὰ τὸ 2015 μέχρι τὴν ἡμέρα τοῦ θλιβεροῦ περιστατικοῦ εἶχαν στὶς ΗΠΑ σκοτωθεῖ 462 ἄνθρωποι, ἐνῶ εἶχαν τραυματισθεῖ ἄλλοι 1.314! Σὐμφωνα μὲ τὴν ἴδια καταγραφή, στὴ διάρκεια τῆς χρονιᾶς ποὺ πέρασε σημειώθηκαν 354 φονικὲς ἐπιθέσεις σὲ 220 πόλεις καὶ σὲ 47 πολιτεῖες. Ὕστερα ἀπὸ εἰδικὴ ἔρευνα ἔχει διαπιστωθεῖ ὅτι τὸ 11% τῶν ἐπιθέσεων προέρχονται ἀπὸ ἄτομα πάσχοντα ἀπὸ ψυχασθένειες, ἐνῶ τὸ 57% ἀφορᾶ σὲ περιστατικὰ ἐνδοοικογενειακῆς βίας. Καὶ γιὰ τὸ ὑπόλοιπο 32% ποιὲς αἰτίες ἰσχύουν; Ἀν ἐξαιρέσουμε τὴν κακοποιὸ δράση (π.χ. ληστεῖες, «πόλεμοι» συμμοριῶν γιὰ τὴ διακίνηση ναρκωτικῶν ἤ γιὰ τὴν παροχὴ «προστασίας»), ἕνα μεγάλο ποσοστὸ ἐκφράζει μιὰ βία χωρίς αἰτία, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν «Ἐπαναστάτη χωρίς αἰτία» μὲ τὸν ἀξέχαστο Τζέιμς Ντήν. Τὸ «χωρὶς αἰτὶα» δὲν σημαίνει ἔλλειψη αἰτίας. Πέρα ἀπὸ τὴ διάλυση τῆς οἰκογένειας, τὴ διάλυση τοῦ σχολείου ὡς χώρου οὐσιαστικῆς ἀγωγῆς καὶ ὄχι ἐγκληματικῆς προαγωγῆς (ποιὸς ξεχνᾶ τὴν ταινία «Ἡ ζούγκλα τοῦ μαυροπίνακα»;) καὶ ἄλλα ἐμφανῆ, πρέπει στὶς αἰτίες νὰ προστεθεῖ καὶ ἡ παροχὴ μιᾶς κουλτοὺρας ποὺ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια τὴν ὀνομάζω «κουλτούρα τῆς βίας». Μὲ αὐτὸ τρέφεται πνευματικὰ ἡ νεολαία τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν λοιπῶν χωρῶν. Ἡ βία ἔγινε μορφὴ ψυχαγωγίας («βία γιὰ τὴ βία»), ἔγινε τρόπος ἐκτονώσεως, ἔγινε τρόπος ἐκφράσεως τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἐνστίκτου. Ὁ κινηματογράφος, ἡ τηλεόραση (τὸ σωστὸ εἶναι τηλοψία), τὸ διαδίκτυο ἔχουν γίνει οἱ μεγαλύτεροι δάσκαλοι τοῦ ἐγκλήματος καὶ γενικότερα ποικίλων μορφῶν βίας. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀθλητισμὸς ὑπηρετεῖ τὴ βία. Τὸ θέαμα στὶς κερκίδες εἶναι πιὸ συναρπαστικὸ ἀπὸ τὸ θέαμα τοῦ στίβου. Ἡ ὑβρεολογία, ποὺ εἶναι μορφή βίας, προάγει καὶ τὴ σωματική. Διότι στὴ βρισιὰ ἀναγκάζεσαι ν’ ἀπαντήσεις μὲ... γροθιά! Γενικὰ, σὲ παγκόσμια κλίμακα δὲν προάγεται πολιτισμός. Προάγεται ἀλητισμός. Τὰ ἀθῶα παιδάκια παίζουν μὲ τερατάκια. Ἔτσι, μεγαλώνοντας, γίνονται κι αὐτὰ τερατάκια. Ὁ σατανισμὸς κάνει θραύση στὶς ΗΠΑ ἀλλὰ κι ἐδῶ. Καθετὶ ἀνώμαλο καὶ ψυχοφθόρο θεωρεῖται φυσιολογικὸ καὶ τὸ φυσιολογικὸ θεωρεῖται ἀναχρονιστικὸ. Ἡ τρέλα καλπάζει καὶ ἡ βία, ποὺ σὰν βρασμὸς κοχλάζει μέσα μας, ξεσπάει. Ἡ διάδοση τῶν ὅπλων –ποὺ ὅλο καὶ ἐκτείνεται– διευκολύνει ἄτομα ἰδιοπαθῆ νὰ πάρουν ἐκδίκηση ἀπὸ τὴν κοινωνία ποὺ τάχα τὰ ἀδικεῖ, νὰ σκοτώσουν γιὰ νὰ παγιώσουν μιὰ νέα τάξη, ὅπως ὁ τρελὸς νεαρὸς στὴ Νορβηγία, ποὺ ἔκανε τὴ φονικὴ βία ἰδεολογία!


 

Κάποιες γηπεδικὲς συγκρούσεις ἤ «ἀσκήσεις μάχης» τῶν κουκουλοφλώρων πρέπει νὰ μᾶς ἔχουν πείσει ὅτι ἡ βία χτυπᾶ καὶ τὴ δικὴ μας πόρτα. Δυστυχῶς, τὰ φονικὰ ὑποκαθιστοῦν τὰ ἰδανικά!


Σαράντης Καργάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...