ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

ΛΑΜΠΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΣ ΕΙΔΟΣ ΕΩΣΦΟΡΟΥ



Έλεγε,πως πολλές φορές φαίνονται,όπως φανέρωσε ο Κύριος τον διάβολο εις τον Ιώβ,λέγοντας του:«Λάμπουν τα μάτια του ως είδος εωσφόρου—σαν ήλιος χαραυγής.Από το στόμα του πηδούν λαμπάδες αναμμένες κι' εκσφενδονίζονται φωτιάς κομμάτια,απ' τα ρουθούνια του βγαίνει καπνός,όπως από καμίνι που σιγοκαίγεται με -πυρακτωμένα κάρβουνα.Είναι η ψυχή του θράκα αναμμένη και φλόγα βγαίνει απ' το στόμα του» Ιώβ Μα, 9-12.Έτσι εμφανιζόμενος ο άρχοντας των δαιμόνων φοβερίζει,όπως προείπα,γιατί καυχιέται για μεγάλα πράγματα ο πανούργος,όπως τον απέδειξε ο Κύριος και πάλι στον Ιώβ,λέγοντας:«Θωρεί το σίδερο για άχυρο και το χαλκό σαν σάπιο ξύλο και θεωρεί τη θάλασσα σαν φιαλίδιο του με αρωματάκι,πως έχει στην ιδιοκτησία του σαν λάφυρα τα Τάρταρα της Αβύσσου και την ίδια την Άβυσσο τη λογαριάζει για περίπατο του».



Πρώτα,λοιπόν,ας ξέρουμε,ότι οι δαίμονες,όχι γιατί λέγονται δαίμονες,έτσι κι' έγιναν.Διότι ο Θεός δεν έκαμε τίποτα κακό.Καλοί πλάσθηκαν κι' αυτοί.Επειδή όμως ξέπεσαν από το ουράνιο φρόνημα (από την αγαθή πνευματική προαίρεση) και του λοιπού κυλιούνται γύρω από τη γη (διαρκώς ασχολούνται περί τα γήινα),τους μεν Έλληνες εξαπάτησαν με τις (μυθολογικές) φαντασίες των,από φθόνο δε προς εμάς τους Χριστιανούς,κινούν τα πάντα εναντίον μας,θέλοντας να μας εμποδίσουν την άνοδό μας προς τους ουρανούς,για να μην ανεβούμε εμείς εκεί,απ' όπου έπεσαν αυτοί.



Γι' αυτό,είναι ανάγκη πολλής προσευχής και ασκήσεως,ώστε ο καθένας,λαβαίνοντας δια του Αγίου Πνεύματος χάρισμα διακρίσεως πνευμάτων,να μπορέσει να γνωρίσει τις πανουργίες τους.Ποιοι π.χ. είναι λιγότερο φαύλοι,ποιοι είναι φαυλότεροι,σε τι επιτηδεύεται με ιδιαίτερη φροντίδα κι επιμέλεια και πως ανατρέπεται και διώχνεται ο καθένας τους.Γιατί είναι πολλές οι πανουργίες τους και τα κινήματα της επιβουλής των εναντίον μας.Ο μακάριος Παύλος κι' οι μαθητές του,τα είχαν μάθει τα τεχνάσματα αυτά και έλεγαν:«Διότι δεν αγνοούμε τα νοήματά του» (τις μηχανορραφίες του) Β` Κορ.Β,11.,εμείς δε οφείλομε,βάσει της πείρας που έχομε απ' αυτά,να διορθώνομε ο ένας του άλλου τις ζημιές,που τυχόν έπαθε απ' αυτούς.Γι' αυτό,λοιπόν,κι' εγώ,μιας κι' έχω μερική πείρα από αυτά,θα σας τα ειπώ,γιατί είστε τέκνα μου πνευματικά.Λοιπόν,αν δουν οι δαίμονες και όλους τους άλλους,βέβαια,Χριστιανούς,μα περισσότερο τους μοναχούς,να δείχνουν φιλοπονία στην άσκηση και να-προκόβουν,πρώτα μεν επιτίθενται και πειράζουν,βάζοντας αλλεπάλληλα εμπόδια στο δρόμο τους.Τέτοια διαβολικά σκάνδαλα είναι οι πονηρές σκέψεις—οι πονηροί διαλογισμοί.Αλλά δεν πρέπει εμείς να φοβόμαστε τις ύπουλες αυτές ενέργειές τους.Διότι,με προσευχές και νηστείες και με πίστη προς τον Κύριο,πέφτουν αμέσως μόνοι τους.Αλλά και αφού πέσουν,δεν παύουν,αλλά και πάλιν έρχονται πανούργα και δόλια.Όταν δεν κατορθώσουν στα φανερά να εξαπατήσουν την καρδιά με βρώμικους,μα ηδονικούς λογισμούς,επιτίθενται πάλιν με άλλον τρόπο.Πλάθουν φαντάσματα και προσπαθούν να μας εκφοβίσουν,υποκρινόμενοι διάφορες μορφές και εμφανίσεις.Μιμούνται γυναίκες,θηρία,ερπετά,και πλήθος στρατιωτών ή αλλάζουν τα μεγέθη των πραγμάτων.Αλλ' ούτε και τότε πρέπει να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά τους αυτά.Γιατί δεν είναι τίποτε και γρήγορα εξαφανίζονται,εάν μάλιστα ο καθένας μας οχυρώνει τον εαυτό του με την πίστη και το σημείον του Σταυρού.Είναι και τολμηροί και πολύ αναιδείς,γιατί ακόμη κι' αν νικηθούν μ' αυτόν τον τρόπο και πάλιν επιτίθενται με άλλον τρόπο.Προσποιούνται ότι μαντεύουν και προλέγουν τα μέλλοντα και παρουσιάζονται ψηλοί ως τη στέγη και με φαρδιές πλάτες,ώστε όσους δεν μπορέσουν ν' απατήσουν με τους λογισμούς,μήπως τους παρασύρουν με τέτοιες τρομερές φαντασίες.Εάν όμως βρουν την ψυχή ασφαλισμένη στην πίστη και την ελπίδα της διανοίας,προσκαλούν του λοιπού τους αρχηγούς των.Έλεγε,πως πολλές φορές φαίνονται,όπως φανέρωσε ο Κύριος τον διάβολο εις τον Ιώβ,λέγοντας του:«Λάμπουν τα μάτια του ως είδος εωσφόρου—σαν ήλιος χαραυγής.Από το στόμα του πηδούν λαμπάδες αναμμένες κι' εκσφενδονίζονται φωτιάς κομμάτια,απ' τα ρουθούνια του βγαίνει καπνός,όπως από καμίνι που σιγοκαίγεται με -πυρακτωμένα κάρβουνα.Είναι η ψυχή του θράκα αναμμένη και φλόγα βγαίνει απ' το στόμα του» Ιώβ Μα, 9-12.Έτσι εμφανιζόμενος ο άρχοντας των δαιμόνων φοβερίζει,όπως προείπα,γιατί καυχιέται για μεγάλα πράγματα ο πανούργος,όπως τον απέδειξε ο Κύριος και πάλι στον Ιώβ,λέγοντας:«Θωρεί το σίδερο για άχυρο και το χαλκό σαν σάπιο ξύλο και θεωρεί τη θάλασσα σαν φιαλίδιο του με αρωματάκι,πως έχει στην ιδιοκτησία του σαν λάφυρα τα Τάρταρα της Αβύσσου και την ίδια την Άβυσσο τη λογαριάζει για περίπατο του». Ιώβ Μα,18-24.Αλλά και μέσω του Προφήτου μας απεκάλυψε ο Κύριος τις πανουργίες του διαβόλου,λέγοντας πως:«Είπεν ο εχθρός:Αδιάκοπα θα το επιδιώξω και δεν μπορεί παρά να κυριέψω τον άνθρωπο».'Εξοδος Ιε,9.Και με άλλον Προφήτη μας αποκαλύπτει πως μεγαλοκαυχιέται ο διάβολος,λέγοντας:«θα καταλάβω με το χέρι μου την οικουμένη όλη,σαν μια φωλιά πουλιού και θα τη σηκώσω όπως παίρνω τα εγκαταλειμμένα αυγά» Ησ. 1,14.Και γενικά,με τέτοια επιχειρήματα κομπάζουν και τέτοια υπόσχονται,για να απατήσουν τους θεοσεβείς.Αλλά εμείς και πάλιν οι πιστοί ούτε μ' αυτά πρέπει να φοβόμαστε τις φαντασίες του διαβόλου και να προσέχουμε τις φωνές του,γιατί ψεύδεται και δεν λέει ολωσδιόλου τίποτε το αληθινό.«Μη σε μέλει που,τέτοια λέγοντας,αποθρασύνεται τόσο,γιατί σύρεται σαν το θαλάσσιο κήτος (τον καρχαρία) με το αγκίστρι από τον Σωτήρα και του έχει βάλει γύρω στη μύτη χαλινάρια (γκέμια, καπίστρια),όπως στο κτήνος,είναι δεμένος απ' το ρουθούνι με κρίκους σαν τους δραπέτες κι' έχει στα χείλη περάσει δακτυλίδι (όπως στους ταύρους)».Έχει δεθεί από τον Κύριο σαν (ασήμαντο) σπουργίτι,για να τον περιπαίζουμε εξευτελιστικά εμείς.Ακόμη,είναι ριγμένος κατά γης,κι' αυτός και όλα τα δαιμόνια της παρέας του,όπως τα φίδια κι' οι σκορπιοί,για να καταπατιούνται από μας τους χριστιανούς.Λουκ.1,19Γνώρισμα της αδυναμίας του αυτής είναι ότι εμείς τώρα,πολιτευόμαστε εναντίον του.Γιατί αν και δηλώνει πως αφανίζει τη θάλασσα και κατέχει την οικουμένη,να τώρα,που δεν μπορεί να εμποδίσει την ασκητική ζωή σας,ούτε κι' εμένα,που σας μιλάω εναντίον του.Ας μη προσέχομε λοιπόν σ' ότι λέει,γιατί ψεύδεται,μήτε και να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά του,μιας κι είναι ψεύτικα κι' αυτά.Γιατί δεν είναι φως αληθινό,αυτό που φαίνεται με τα τεχνάσματα αυτά,αλλά είναι μάλλον τα προοίμια και οι εικόνες του πυρός εκείνου,που Έχει προετοιμασθεί γι' αυτούς (στη Δευτέρα Παρουσία).Ακόμη γιατί προσπαθούν να εκφοβίζουν τους ανθρώπους μ' αυτά,για τα οποία μέλλουν να κατακριθούν.Έτσι φαίνονται και παρ' όλα αυτά εξαφανίζονται,χωρίς να βλάψουνε κανέναν από τους πιστούς,παίρνοντας μάλιστα τη μορφή του πυρός που μέλλει να τους δεχτή.Ούτε γι' αυτά λοιπόν,είναι σωστό να τους φοβούμεθα,διότι όλα τους τα τεχνάσματα για τίποτα δεν λογαριάζονται,από τη χάρη του Χριστού.Είναι και δόλιοι και έτοιμοι να μεταβάλλονται και μετασχηματίζονται σε όλα.Πολλές φορές κάνουν πως ψάλλουν μουσικά,χωρίς να φαίνονται και χρησιμοποιούν λέξεις από τις Γραφές.Και μερικές φορές,όταν εμείς διαβάζουμε,ευθύς αυτοί επαναλαμβάνουν σαν ηχώ πολλές φορές τα ίδια που έχουν διαβαστεί.Και σαν κοιμόμαστε μας σηκώνουν για προσευχές.Κι' αυτό το κάνουν συνεχώς,ώστε σχεδόν δεν μας αφήνουν ούτε να κοιμηθούμε.Κάποτε-κάποτε,όταν μεταμορφώνονται σε μοναχούς,προσποιούνται να μιλούν σαν ευλαβείς,για να μας πλανήσουν με το σχήμα μας κι' έπειτα να τραβήξουν όπου θέλουν αυτούς που εξαπάτησαν.Αλλά δεν πρέπει να τους προσέχομε,έστω κι' αν μας ξυπνούν για προσευχή και αν μας συμβουλεύουν να μη τρώμε καθόλου ή αν προσποιούνται πως μας κατηγορούν και μας κοροϊδεύουν για κείνα που κάποτε μας έκαμαν συγκατάβαση.Διότι δεν τα κάνουν αυτά από ευλάβεια ή για την αλήθεια,αλλά για να φέρουν σε απελπισία τους ακέραιους και να ειπούν πως είναι ανώφελη η ασκητική ζωή,να κάμουν τους ανθρώπους να τη σιχαθούν,διότι δήθεν η μοναχική ζωή είναι φορτική και βαρύτατη και να εμποδίσουν όσους πολιτεύονται εναντίον τους.Ό Προφήτης Αββακούμ σταλμένος από τον Κύριο,κάτι τέτοιους δαίμονες ελεεινολογούσε,λέγοντας τα εξής:«Αλίμονο σ' εκείνον που ποτίζει τον πλησίον του με το ποτήρι της οργής του,που φέρνει θολερή καταστροφή».Αβακούμ Β.Διότι τέτοια τεχνάσματα και ενθυμήματα μεταστρέφουν τον άνθρωπο που παίρνει το δρόμο για την αρετή.Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος και για τον εαυτό του,παρ' όλον ότι έλεγαν την αλήθεια οι δαίμονες (γιατί στ' αλήθεια το έλεγαν:Συ είσαι ο Υιός του Θεού),όμως τους φίμωνε και τους εμπόδιζε να το διαλαλούν,μήπως,καμιά φορά,μαζί με την αλήθεια,σπείρουν από πάνω και τη δική τους την κακία και για να μας συνηθίσει κι' εμάς,ποτέ να μην τους προσέχομε,έστω κι' αν φαίνονται πως λένε την αλήθεια.Διότι,ενώ έχομε τις Άγιες Γραφές και την ελευθερία από τον Σωτήρα,είναι απρεπές να διδασκώμεθα από το διάβολο,ο οποίος δεν φύλαξε το δικό του αξίωμα,που του όρισε ο Θεός,αλλά θέλησε άλλα άντ' άλλων.


Δια τούτο κι' όταν ακόμη λέει λέξεις από τις Γραφές τον εμποδίζει (ο Θεός) λέγοντας:«Και στον αμαρτωλό είπε ο Θεός,διατί διηγείσαι εσύ τα δικαιώματά μου (τους νόμους μου) και πιάνεις τη διαθήκη μου με το στόμα σου;».Ψαλμοί μθ 16.Όλα τα κάνουν τα δαιμόνια και φωνάζουν και θορυβούν και υποκρίνονται και ταράζουν το περιβάλλον για ν' απατήσουν τους ακέραιους (τους σταθερούς στην πίστη).Ακόμη κάνουν και χτύπους και γελούν ανόητα και σφυρίζουν.Κι' αν δεν τους προσέχει κανείς,αρχίζουν να κλαίνε και θρηνούν γιατί νικήθηκαν!


Άγιος Αντώνιος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου