ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Όγδοη.Κυριακή 16 {29} Νοεμβρίου Πάτριο,Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ματαθαίου Ευαγγελιστού  Αποστόλου εκ των ΙΒ'.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἀπό τήν ἁγίαν Ε΄ Οἰκουμενικήν καί τούς θεοφόρους Πατέρες.Αἵρεση εἶναι "τὸ ἔν τινι παρεκκλίναι τῶν κειμένων ἡμῖν δογμάτων,περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως" κατὰ τὸν Μ. Βασίλειον.71Ὁ κηρυσσόμενος Οἰκουμενισμὸς εἶναι μεγίστη αἵρεσις,ἐπειδή μέ τήν αἵρεση αὐτή ἀνατρέπεται ἡ Πίστις στὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.Αὐτὸ δὲν κήρυξαν μέ λόγους καί μέ ἔργα οἱ ἀποστάτες Ἀθηναγόρας,Δημήτριος καὶ Βαρθολομαῖος ἐπανειλημμένως καί συστηματικά καὶ ὄχι σποραδικά,ὅπως συσκοτίζαν τὴν ἀλήθεια οἱ Γρηγοριάτες μέ παλαιότερα κείμενά τους;Κατὰ πόσον εἶναι σποραδικὲς καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς σημασίας οἱ ἐπίσημες δηλώσεις,τά οὐνιτικά συλλείτουργα καί οἱ πανθρησκειακές συμπροσευχές ὅλων τῶν πατριαρχικῶν,ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ παρατίθενται συνεχῶς τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πού ἀγωνίζονται κατά τῆς φοβερῆς ἀθέου αἱρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ,ἀλλά καί στό ἡμέτερον περιοδικόν,στούς "Ἁγίους Κολλυβάδες".


Τό οἰκουμενιστικό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικασμένο ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον!


Ὁ Ἀπελλής θέλησε νά εἰρηνεύσει καί νά ἑνώσει ὅλες τίς παραφυάδες τῆς αἱρέσεως τοῦ Μαρκίωνος ὑπό μίαν ἀρχήν καί ἐξουσίαν.Γιά τόν σκοπό αὐτό ἄσκησε ὅλη του τήν ἐπιρροή,ἐρχόμενος σέ ἐπαφή μέ τούς ἐπικεφαλῆς τῶν διαφόρων ὁμάδων.Δέν ἄργησε ὅμως νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ἦταν δύσκολο νά τούς πείσει νά ἐγκαταλείψουν τίς ἀστήρικτες δογματικές διδασκαλίες τους καί νά υἱοθετήσουν ἐκεῖνες τῶν ἄλλων.Σταμάτησε,λοιπόν,τίς ἄκαρπες διαμεσολαβήσεις. Τό συμπέρασμά του ἦταν,ὅτι ἔπρεπε νά κτισθεῖ μία ἀνοχή τῆς ποικιλίας στήν "πίστη".Ξεκινῶντας ἀπό τήν ἰδέα αὐτή,διατύπωνε ἕνα ἄθεο ἑνωτικό δόγμα,πού ἀπό τό ὄνομά του ἀποκλήθηκε "τό ἄθεο δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ",μέ τό περιβόητο σύνθημα:"Δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ψιλοκοσκινίζουμε τά πράγματα,ὁ καθένας μπορεῖ νά ἐμμένει στήν πίστη του,ἐκεῖνοι πού ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο,ἐφ' ὅσον ἔχουν καλά ἔργα θά σωθοῦν."Ἤ πιό ἁπλά:"Δέν εἶναι καθόλου ἀπαραίτητο νά ἐξετάζουμε τίς μεταξύ μας διαφορές.Ὁ καθένας μπορεῖ νά διατηρεῖ τίς πεποιθήσεις του,διότι ὅλοι ὅσοι ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο καί ἔχουν καλά ἔργα,θά σωθοῦν."Καί κατά τούς Γρηγοριάτες!Ἔνθ.ἀνωτ."Οἱ ἐκκλησιολογικες κακοδοξίες..." σελ. 16.Θά ἦταν περιττό νά ποῦμε ὅτι τό δόγμα αὐτό τοῦ Ἀπελλῆ,πρωτοδιατυπώθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Μαρκίωνα,πού ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, μαθητής τοῦ ἀποστόλου Ἰωάννη,ἀποκαλοῦσε "πρωτότοκο τοῦ Σατανᾶ",καί εἶναι παντελῶς ἀλλότριο γιά τούς Χριστιανούς.Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, βέβαια,ἀγαπᾶμε τούς ἑτερόδοξους καί λαχταρᾶμε γιά μιά πραγματική καί ἅγια ἕνωση μαζί τους-ὅταν συνέλθουν καί πιστεύσουν ὀρθόδοξα στόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν,ἐγκαταλείποντας τίς αἱρετικές καί πεπλανημένες δοξασίες τους, καί τήν "παραμορφωμένη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ".72Τό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικάσθηκε στήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο,ἀλλά,ὅπως ὅλες οἱ ἀρχαῖες αἱρέσεις, ἐμφανίσθηκε καί πάλι μεταγενέστερα.Ἔτσι τό 384,ὁ Σύμμαχος,ὁ εἰδωλολάτρης ἡγέτης τῆς Ρωμαϊκῆς Συγγλήτου,ἔγραψε στόν αὐτοκράτορα Μεγάλο Θεοδόσιο, κάνοντας ἔκκληση νά εἶναι ἀνεκτικός μέ τόυς εἰδωλολάτρες,διότι,καθώς ἔλεγε, ὑπάρχουν πολλοί δρόμοι πού ὁδηγοῦν στόν Θεό...Ἐπίσης,τόν 12ο αἰῶνα,ὁ Ἄραβας φιλόσοφος καί ἰατρός Ἀβερρόης,ἐκδηλώθηκε ὑπέρ μιᾶς ἑνώσεως Χριστιανῶν, Ἑβραίων,Μωαμεθανῶν καί εἰδωλολατρῶν,πρόταση πού συζητήθηκε μέ θέρμη στούς Δυτικούς σχολαστικούς κύκλους.Παραλλαγές τοῦ Ἀπελλιανισμοῦ ἐπανεμφανίσθηκαν στήν Δ΄ Σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ τό 1215.Τοῦτο προετοίμασε τό ἔδαφος γιά ἑνώσεις ἐπί βάσεως μή δογματικῆς,ὄχι μόνο μέ τούς Ὀρθοδόξους, ἀλλά καί μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Νεστοριανούς.Ἔτσι,ὅταν ὁ Κόπτης Πατριάρχης Μακάριος ἑνώθηκε μέ τούς Λατίνους,ὄχι μόνο δέν τόν ὑποχρέωσαν νά ἀποδεχθεῖ τό filioque,ἀλλά καί τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἀπαλείψει ὁλόκληρη τήν φράση "τό ἐκ τοῦ Πατρός καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον" (βλάσφημία καί αἵρεση φοβερή!),ἀρκεῖ μόνο νά ἀναγνώριζε τήν ἑξουσία τοῦ Πάπα...Ὅπως βλέπουμε στά πιό πάνω κείμενα,ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.Ἡ κήρυξή της ἐκ νέου στίς ἡμέρες μας δικαιολογεῖ πέρα γιά πέρα τήν διακοπή τῆς κοινωνίας μέ τούς ψευδεπισκόπους πού τήν κηρύσσουν,κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου!Ψευδεπισκόπους πού μαζί τους κοινωνεῖ σήμερα παγκοσμίως ἡ Νέα Ἐκκλησία πού ἔχει κλίνει γόνυ στόν Βάαλ!Εἶναι δυνατόν οἱ ψευδεπίσκοποι τοῦ ιε΄ Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου νά εἶναι φορεῖς ἱερωσύνης καί θείων μυστηρίων;Τήν στιγμή μάλιστα πού ὁ Μέγας Ἱεράρχης Βασίλειος Καισαρείας μέ τόν 47ον Ἱερόν του Κανόνα,οὔτε πρό κρίσεως τούς δέχεται καί τούς βαπτίζει ὡς ἀνιέρους;Αὐτοί πού ἐπιστρέφουν στήν Ἐκκλησία,ἐφ' ὅσον μετανοοῦν,διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος,ὅτι πρέπει νά γίνονται δεκτοί,ὄχι ὅμως ἀκρίτως,ἀλλά νά δοκιμάζονται,ἐάν ἐπιδεικνύουν ἀληθινή μετάνοια καί ἐάν ἔχουν ὡς συμμαρτυρία τους τήν σπουδή γιά τήν σωτηρία τους (5ος Κανόνας).72Βλ. Εὐσεβίου,Ἱστορία,βιβλίο 5,13-1-15 καί Δοσιθέου Ἱεροσολύμων,Δωδεκάβιβλος,βιβλίο 2, κεφ.13, παρ.3.Γι' αὐτό ὁ Μέγας Ἱεράρχης δέν δέχεται οὔτε τούς Ἐγκρατίτες,οὔτε τούς Σακκοφόρους,οὔτε τούς Ἀποτακτίτες,ὅπως τούς Ναυατιανούς,γιατί γιά ἐκείνους ἐκφωνήθηκε κανόνας,ἄν καί διαφορετικός,γιά αὐτούς ὅμως ἐπικράτησε σιωπή.Αὐτούς,λοιπόν,ἐμεῖς τούς ἀναβαπτίζουμε,διδάσκει ὁ Ἅγιος,ἔστω καί ἐάν αὐτό ἀπαγορεύτηκε σέ σᾶς,ὁ ἀναβαπτισμός δηλαδή,ὅπως ἀκριβῶς ἰσχύουν τά ἴδια καί στήν Ρωμαϊκή Ἐκκλησία,λόγῳ κάποιας οἰκονομίας,ἀλλά ὁ λόγος μας νά ἔχει ἰσχύν,ἐπειδή ἡ αἵρεσή τους εἶναι ἀποβλάστημα τῶν Μαρκιωνιστῶν,ἐπειδή βδελύσσονται τόν γάμον καί ἀποστρέφονται τόν οἶνον καί θεωροῦν τήν κτίση τοῦ Θεοῦ μολυσμένη, δέν τούς δεχόμεθα στήν Ἐκκλησία,ἐάν δέν βαπτισθοῦν στό βάπτισμά μας.Παρά τό γεγονός,λοιπόν,ὅτι δέν ἔχει προηγηθεῖ ἀπόφαση καί κανόνας ἤ καταδίκη γιά τούς αἱρετικούς αὐτούς (τούς Ναυατιανούς),ὁ Μέγας Ἱεράρχης δέν τούς δέχεται.Τούς θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί πρέπει νά βαπτισθοῦν καί ὁρίζει ὅτι πρέπει νά ἰσχύσει ὁ λόγος του.(47ος Κανόνας Μεγάλου Βασιλείου)73.


Οἱ Κανόνες τοῦ Οὐρανοφάντορος ἔχουν Οἰκουμενικόν κῦρος:


Ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ὁρισμένως ἀπό τόν β΄ τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,ἀλλά καί ἀορίστως ἀπό τόν α΄ τῆς Δ΄ καί καί τόν α΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου!74Ε΄.12.Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ὡς μέτρον ἐπιεικείας καί ὁδηγός φιλανθρωπίας γιά τήν διαφύλαξη τῆς κανονικῆς εὐταξίας τῆς Ἐκκλησίας.Ὡς ὀρθόδοξοι ἱερεῖς,ὡστόσο,ὀφείλουμε νά ἐναρμονίσουμε τήν διδασκαλία μας καί τήν ποιμαντική μας διακονία μέ τήν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων,ἀναφορικά μέ τό τί σημαίνει ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ,γιά νά ἀποδώσουμε ἀληθινή δικαιοσύνη στούς παρεκτρεπομένους καί νά ἐφαρμόσουμε μέ κάθε ἐπιείκεια τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί τούς ἱερούς κανόνες ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ!Διαπιστώνουμε,μελετῶντας τούς θεοφόρους Πατέρες μας,ὅτι ἀπέχει ὅσο ἡ δύση ἀπό τήν ἀνατολή τό ἀνθρώπινο περιεχόμενο πού δίνουμε ὡς ἐμπαθεῖς καί μή φωτισμένοι ἤ τοὔλάχιστον κεκαθαρμένοι ἀπό τά πάθη ἄνθρωποι στήν δικαιοσύνη,ἐνῶ αὐτή ὁρίζεται κατά τούς Πατέρες:"ὡς ἡ τοῦ Θεοῦ περί τό γένος ἡμῶν ἐσχάτη φιλανθρωπία καί ἀγαθότης...τό πᾶσιν ἀφθόνως τῶν ἀγαθῶν τῶν ἑαυτοῦ μεταδοῦναι καί ἡ τῆς μακαριότητος κοινωνία".73Ἱερόν Πηδάλιον,Κανών 47ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου σελ.617-618 καί ὑποσ. 174 Ἔνθ. ἀνωτ. Ἱερόν Πηδάλιον, σελ. 586.


Ὁ κόσμος ὡς τάξη καί ἁρμονία ἀποτελεῖ τήν δικαιοσύνη τῆς κτίσεως.


Ἀνάμεσα στήν δικαιοσύνη καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη-τάξη καί ἁρμονία τῆς δημιουργίας,ὑπάρχει μία πραγματική ἐσωτερική σχέση.Ἔτσι ἡ κατά τοῦ Θεοῦ ἐξέγερση ἤ ὕβρις τοῦ ἀνθρώπου,μή μπορῶντας νά θίξει τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ,πῶς εἶναι δυνατόν τό ἄπειρο νά πληγεῖ ἤ κατά ὁποιονδήποτε τρόπο νά θιγεῖ ἀπό τό πεπερασμένο;-πλήττει πραγματικά τήν εἰκόνα τῆς θείας δικαιοσύνης μέσα στήν κτίση,συντρίβει καί ἀποδιοργανώνει τήν εἰκονική ψυχοσωματική συγκρότηση καί λειτουργικότητα τοῦ ἀνθρώπου καί τήν τάξη καί ἁρμονία τῆς κτίσεως!Γι'αὐτό ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος μέσα στήν ἁμαρτία!Ἀποδιοργανώνεται!Ἀποσυντονίζεται!Ἀπορρυθμίζεται!75Ὁ κόσμος γύρω του τόν συνθλίβει καί δέν μπορεῖ νά λυτρωθεῖ,"οὐκ ἔστιν ὁ ρυόμενος".Ἡ ψυχή του πνίγεται,κατά τόν ὅσιο Πέτρο τόν Δαμασκηνό τόν Ἱερομάρτυρα.76Μαζί του ἡ κτίση συσστενάζει καί συνοδύνει στεναγμοῖς ἀλαλήτοις,ἀποκαραδοκοῦσα τήν ἐλευθερίαν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ γιά νά συνελευθερωθεῖ κι αὐτή.Καθῆκον τοῦ ὀρθοδόξου ἱερέως εἶναι νά ὁδηγήσει μέ "μαεστρία" τόν ἀπελπισμένο καί ἀπογοητευμένο σήμερα ἄνθρωπο στή σωτηρία,στήν ἐπανένταξη στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ,ἀφοῦ τόν ὁδηγήσει στήν ἀλήθεια καί στήν πραγματική μετάνοια,χρησιμοποιῶντας τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί τό Ἱερόν Πηδάλιόν της,ὄχι ὅμως γιά καταδίκη γιά τίς τυχόν παραβάσεις,ὅπως χρησιμοποιεῖται ὁ Ποινικός Κώδικας ἀπό τά κοσμικά δικαστήρια γιά τήν καταδίκη τῶν ἐγκληματιῶν,ἀλλά γιά "φωτισμόν γνώσεως αἰωνίου" κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον."Καί τήν σωτηρίαν σας διά ταύτης (τῆς Βίβλου) πραγματευόμεναι (αἱ Ἐκκλησίαι)" καί κατ' ἐξοχήν οἱ ἱερεῖς πραγματευόμενοι,"εὐχαριστεῖτε διά παντός καί δοξάζετε τόν Θεόν,75Γιαὐτό στήν ἀκολουθία τῆς Εὐχαριστίας τοῦ Ἁγίου Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ,μετά τήν Θεία Μετάληψη,παρακαλοῦμε προσευχόμενοι λέγοντας,"Ἅγνιζε,καί κάθαρε,καί ρύθμιζέ με"76 Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν,Τόμ.Γ΄,1976,Προΐμιον,σελ. 6.τόν διά τῆς χάρτιτός του πρόξενον γενόμενον τοῦ τοιούτου καλοῦ".77"Πῶς πάλιν, ἐρεῖς τό ἀδελφῷ σου,ἄφες ἐκβάλω τό κάρφος ἀπό τοῦ ὀφθαλμοῦ σου,καί ἰδού ἡ δοκός ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου;(Ματθ. ζ,΄ 4)."Ναί Κύριε βασιλεῦ,δώρησαί μοι τό ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα,καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου" (Εὐχή τοῦ Ὁσίου Εφραίμ τοῦ Σύρου)."Μάλιστα δέ σπούδαζε δι' ἀγάπην Χριστοῦ νά μή καταρᾶσαι καί νά ἀφορίζεις ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε βαρβάρων γάρ τοῦτο καί ἀπαιδεύτων ἀνθρώπων ἴδιον",διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στό Συμβουλευτικόν του Ἐγχειρίδιον.Προτρέποντας τούς πιστούς νά τηροῦν μέ ἀκρίβεια τούς ἱερούς Κανόνες,γνωρίζουμε,πόσο δύσκολο εἶναι αὐτό,ἐξαιτίας τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν.Γιαὐτό καί ὁ Ἅγιος σημειώνει ὅτι "δύο εἴδη κυβερνήσεως εὑρίσκονται ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ καί τό μέν πρῶτον εἶδος ὀνομάζεται Ἀκρίβεια, τό δέ ἄλλο ὀνομάζεται Οἰκονομία καί συγκατάβασις"78.Ὅπως καί ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν δημιουργεῖ κόλαση καί δέν μᾶς ἀπειλεῖ,ἐκφοβίζοντάς μας μέ τήν αἰώνια τιμωρία ἀλλά μάλλον μᾶς παιδαγωγεῖ,ἔτσι καί ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς ὀφείλουμε νά ἐφαρμόζουμε τούς Ἱερούς κανόνες,ὄχι τιμωρητικά καί ἐκδικητικά,ἀλλά μᾶλλον παιδαγωγικά,δεικνύοντας ἔλεος καί ἀγάπη,τήν ὁποία δεικνύει πάντοτε πρός ἡμᾶς ὁ Θεός!Ὀφείλουμε νά διακηρύξουμε πανταχοῦ τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ,πού καί κατά τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ,ὁ Δαβίδ τόν ὁνόμασε δίκαιον,ἀλλά στά ἔργα μας φαίνεται μᾶλλον φιλάνθρωπος.Ἡ δικαιοσύνη Του ταυτίζεται μέ τήν ἐπιείκεια,τό ἄπειρο ἔλεος καί τήν φιλανθρωπία!

  

Ἡ πλάνη περί δημιουργίας τῆς κολάσεως ἀπό τόν Θεόν


α.Ὁ Θεός δέν δημιουργεῖ κόλαση77 Ἱερόν Πηδάλιον,Θεσσαλονίκη 1982,σελ. ιε΄.78Ὁμολογία Πίστεως,ἤτοι ἀπολογία δικαιοτάτη,ἐν Βενετίᾳ 1819.Ὡστόσο "οἰκονομητέον ἀλλ' οὐ παρανομητέον",κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον!Στήν ἐξ ἀποκαλύψεως ἀλήθεια ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας,μᾶς φανέρωσε τόν μοναδικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά ζοῦμε καί νά βλέπουμε79 τόν Θεό,νά μετέχουμε δηλ. τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του,χωρίς νά προσλαμβάνουμε τήν παρουσία του ὡς κόλαση,ὡς πῦρ καταναλῖσκον καί ὡς σκότος τό ἐξώτερον.Ἡ ζωή αὐτή ἀρχίζει ἀπό ἐδῶ καί συνεχίζεται στήν αἰωνιότητα.Τό θεμέλιον τῆς διδασκαλίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων,εἶναι τό ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά δοῦν τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ,ἀλλά δέν θά μετάσχουν ὅλοι.Ὁ Κύριος, βέβαια,ὅλους τούς καλεῖ νά μετάσχουν τῆς Θείας δόξης,ἀλλά δέν ἀνταποκρίνονται ὅλοι καί στόν ἴδιο βαθμό.Ἄλλοι ἀνταποκρίνονται περισσότερο, ἄλλοι λιγότερο καί ἄλλοι καθόλου.Δέν ἀποκαλύπτει,ὡστόσο,ὁ Θεός στόν καθένα τήν δόξα Του,γιατί δέν θέλει νά κολάσει τούς μή καταλλήλως προετοιμασμένους μέ τό βάπτισμα,καί στήν συνέχεια μέ τήν ἄσκηση καί τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καί τήν ἐν γένει μυστηριακή καί πνευματική ζωή καί τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν.Ἀκόμη καί αὐτός ὁ Μέγας Ἀπόστολος Παῦλος,τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Χριστοῦ μας, τυφλώνεται,ὅταν τοῦ παρουσιάζεται ὁ Κύριος στόν δρόμο γιά τήν Δαμασκό,πρό τοῦ βαπτίσματός του.Ἀκόμη καί οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐκπλήσσονται ὅτι μποροῦν ἀκόμη νά ζοῦν παρ' ὅ,τι εἶδαν τόν Θεό.Ὁ δέ ἰσραηλιτικός λαός παρακαλεῖ τόν Μωϋσή νά ζητήσει ἀπό τόν Θεό νά σταματήσει νά δείχνει τήν δόξα Του,τήν ὁποία δέν μποροῦσαν νά ὑποφέρουν πλέον.80Ἔτσι καί ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία προστατεύει τά τέκνα της ἀπό τήν κολαστική-καυστική ἐνέργεια τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων,ὅταν ἐπιβάλλει στέρηση τῆς Θείας Μεταλήψεως μέ τούς πνευματικούς πατέρες γιά συγκεκριμένους λόγους, τηρῶντας τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας81.Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση δέν ὑπάρχουν ἐξ ἐπόψεως τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐξ ἐπόψεως τοῦ ἀνθρώπου.Ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση ὑπάρχουν σάν δύο τρόποι ζωῆς,ἀλλά δέν εἶναι ὁ Θεός πού τούς δημιούργησε.Ἀλλά καί νά ἀκοῦμε νά γευόμαστε καί νά αἰσθανόμαστε τόν Θεόν,παίρνοντας δηλ. τήν ἄκτιστη Χάρη,μέ τήν προσευχή,τήν πνευματική ζωή καί τά ἄχραντα μυστήρια!80Σύγκρινε, Ἰωάννου Ρωμανίδου,Δογματική,Τεῦχος Α΄,δ΄ ἔκδοση 1999,σελ. 13 ἑπ.81"Πῦρ ὑπάρχων καί φλέγων ἀναξίους,μή δή καταφλέξης με,μή πλαστουργέ μου", Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ ἀπό τήν ἀκολουθίαν τῆς Εὐχαριστίας,μετά τήν Θεία Λειτουργία.Στούς Ἁγίους Πατέρες γίνεται σαφές ὅτι δέν ὑπάρχουν δύο τόποι, ἀλλά:-ὁ Ἰδιος ὁ Θεός εἶναι Παράδεισος γιά τούς Ἁγίους καί -ὁ Ἰδιος ὁ Θεός εἶναι Κόλαση γιά τούς ἁμαρτωλούς.Οἱ Λατῖνοι,ἀκολούθησαν τόν Αὐγουστῖνο,καί γιαὐτό πίστευαν ὅτι οἱ κολαζόμενοι δέν θά βλέπουν τόν Θεό,καί κατά συνέπεια ἦσαν ἀναγκασμένοι νά θεωρήσουν τό πῦρ τῆς Κολάσεως ὡς κτιστό!Ἔτσι ὁ Δάντης δημιουργεῖ τόν κόσμο τριόροφο!-Κάτω ἡ μεταβλητή Κόλαση γιά τούς κολαζόμενους καί τούς καθαριζόμενους (!),-στή μέση ἡ μεταβλητή γῆ γιά νά δοκιμάζονται οἱ ἄνθρωποι,-καί πάνω ὁ Παράδεισος,ὁ ἀμετάβλητος οὐρανός γιά τούς μακάριους!Αὐτή ἡ ἄποψη θεμελιώνει τήν πλάνη τῶν Παπικῶν περί καθαρτηρίου πυρός.82Σίγουρο εἶναι ὅτι κατά τούς Ἕλληνες Θεοφόρους Πατέρες ἡ ὓπαρξη τῆς Κολάσεως δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τήν Θεϊκή ἀπόφαση.Ἡ κόλαση δημιουργεῖται ἀπό τά ἲδια τά δημιουργήματα.Εἶναι ἀνθρώπινο δημιούργημα,ἒξω τρόπον τινά,ἀπό "τήν τάξη τῆς δημιουργίας".83Ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση ὑπάρχουν μέ τήν μορφή ἀσθένειας καί θεραπείας καί ὄχι μέ τήν μορφή τῆς ἀπειλῆς καί τῆς τιμωρίας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.Οἱ θεραπευμένοι καί κεκαθαρμένοι βιώνουν τήν φωτιστική ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος,ἐνῶ οἱ ἀθεράπευτοι καί ἀσθενεῖς τήν καυστική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.Ὁ μεγάλος νηπτικός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας,Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος διδάσκει ὅτι:-Παράδεισος εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐννοοῦμε τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ,στήν ὁποία ὑπάρχει ἡ τρυφή πάντων τῶν μακαρισμῶν.84Ἀλλά ἀναφερόμενος στήν Κόλαση λέγει σχεδόν τά ἴδια πράγματα,ὅτι δηλ. καί -ἡ Κόλαση εἶναι ἡ μάστιγα τῆς ἀγάπης.82Ἰωάννου Ρωμανίδου,Ρωμηοσύνη,1975,σελ.96.83 π.Γεώργιος Φλορόφσκι,Δημιουργία καί ἀπολύτρωση,Θεσσαλονίκη 1983,σελ. 306.84 Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου,Ἀσκητικά,1977,σελ. 282.Γράφει:"Ἐγώ δέ λέγω,ὅτι οἱ τῇ γεέννη κολαζόμενοι,τῇ μάστιγι τῆς ἀγάπης μαστίζονται.Καί τί πικρόν καί σφοδρόν τό τῆς ἀγάπης κολαστήριον ".85



Διδάσκει ὁ Ἅγιος:"'Ενεργεῖ δέ ἡ ἀγάπη ἐν τῇ δυνάμει αὐτῆς κατά διπλοῦν τρόπον,-τούς μέν ἁμαρτωλούς κολάζουσα,ὡς καί ἐνταῦθα συμβαίνει πρός φίλον ἀπό φίλου,-τούς δέ τετηρηκότας τά δέοντα,εὐφραίνουσα ἐν αὐτῇ".86Ἑπομένως,ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ,ἡ ἴδια ἐνέργεια θά ἐπιπίπτει σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους,ἀλλά θά ἐνεργεῖ διαφορετικά.Ὁ Κύριος εἶπε στόν Μωϋσή:"Ἐλεήσω ὅν ἄν ἐλεῶ,καί οἰκτειρήσω ὅν ἄν οἰκτείρω". (Ἔξ. λγ,΄19).Καί τό στόμα τοῦ Χριστοῦ μας,ὁ Ἀπόστολος Παῦλος,ἑρμηνεύει:"ἄρα,οὖν,ὅν θέλει ἐλεεῖ,ὅν δέ θέλει σκληρύνει"(Ρωμ. θ΄, 18).Ὑπάρχει δηλ. προσωποληψία στόν Θεό;Τόν ἕναν τόν ἐλεεῖ καί τόν ἄλλον τόν σκληρύνει;Αὐτό, σαφῶς,συνδέεται μέ τήν φύση τοῦ ἀνθρώπου καί ὄχι μέ τήν τήν φύση καί τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.Τό ἐπιβεβαιώνει καί ὁ Ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας:"Καθώς ὁ ἥλιος,τό μέν κερί ἀπαλύνει,τόν δέ πηλό σκληρύνει,ὄχι καθ' ἑαυτόν,ἀλλά λόγῳ τῆς διαφορετικῆς ὕλης τοῦ κεριοῦ καί τοῦ πηλοῦ.Ἔτσι καί ὁ Θεός, τήν πήλινη καρδιά τοῦ Φαραώ,τήν σκλήρυνε".87Καί ὁ Μέγας Βασίλειος,ὅταν ἑρμηνεύει τό ψαλμικό χωρίο "φωνή Κυρίου διακόπτοντος φλόγα πυρός",λέγει ὅτι αὐτό τό θαῦμα πραγματοποιεῖται στούς τρεῖς Παῖδες στήν κάμινο τοῦ πυρός.Ἡ φωτιά στήν περίπτωση αὐτή διακόπηκε στά δύο,καί γιαὐτό "ἐνεπύριζε τούς κύκλῳ πάντας",ἐνῶ "πνεῦμα ἐδέξατο ἐν ἑαυτῇ, ἡδίστην ἀναπνοήν καί ἀνάψυξιν,ὥσπερ ἐν σκιᾷ τινι φυτῶν,ἐν εἰρηνικῇ καταστάσει παρεχομένη τοῖς παισίν".Ταυτόχρονα, λοιπόν,ἡ φοβερή αὐτή φωτιά κατέκαιε τούς ἔξω ἀπό αὐτήν καί τούς τρεῖς παῖδες δρόσιζε,σάν νά βρίσκονταν κάτω ἀπό τήν σκιά ἑνός δένδρου.(Συνεχίζεται...).


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου