ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ



«Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς,ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι (ἀποχωρίζομαι / ἀπομακρύνομαι) τούτου (τοῦ πατριάρχου) καὶ τῶν τοιούτων (τῶν ἑνωτικῶν),ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς πιστοῖς καὶ ἁγίοις Πατράσι·καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι,οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις Πατράσι καὶ Θεολόγοις τῆς ᾿Εκκλησίας».Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός



Κατὰ τοὺς ῾Αγίους λοιπόν,χωρισμὸς ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς σημαίνει προσέγγισι καὶ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό,τὴν ᾿Αλήθεια,τοὺς Πατέρας. 



Μέσω ἀναριθμήτων παρομοίων δογματικῶν καὶ κανονικῶν πραξικοπημάτων,οἱ Οἰκουμενισταὶ ἀπὸ τοῦ 1920 μεταθέτουν καὶ καταργοῦν σταδιακὰ ἕνα πρὸς ἕνα τὰ «αἰώνια ὅρια» τῆς Πατερικῆς ᾿Ορθοδόξου Παραδόσεως.Θὰ ὑπενθυμίσω ἐνδεικτικῶς μερικὰ συγκεκριμένα καὶ σταθερὰ «βήματα» τῶν Οἰκουμενιστῶν πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν Φαναριωτῶν ἐπισκόπων,ἰδιαιτέρως ἔναντι τοῦ αἱρετικοῦ Παπισμοῦ,πάντοτε βεβαίως στὰ πλαίσια «τῆς συγχρόνου οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος τῶν τοπικῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν».α) Αἴρουν τὰ ἀναθέματα τοῦ 1054 κατὰ τοῦ Παπισμοῦ (7.12.1965).β) Διακηρύσσουν,ὅτι δὲν ὑπάρχουν οὐσιαστικαὶ διαφοραὶ μεταξὺ ᾿Ορθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ.῾Ο πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας (+1972),ἐνδεικτικῶς,ἔλεγε:«Κατὰ τὰ 900 χρόνια ποὺ ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ 1054 φθάσαμε οἱ δύο κόσμοι ᾿Ανατολῆς καὶ Δύσεως νὰ νομίζουμε,ὅτι ἀνήκουμε σὲ διαφορετικὲς ᾿Εκκλησίες καὶ σὲ διαφορετικὲς Θρησκεῖες.Καὶ ἑπομένως γίνεται πρόδηλος ὁ σκοπὸς τῶν Διαλόγων.Νὰ προπαρασκευάσουν ψυχολογικῶς τοὺς Λαούς μας ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ ᾿Εκκλησία καὶ μιὰ Θρησκεία...».



γ) Θεωροῦν τὸν Πάπα ὡς «Πρῶτον ᾿Επίσκοπον τῆς Χριστιανωσύνης».῾Ο πατριάρχης Δημήτριος († 1991),ἐνδεικτικῶς,ἐδήλωνε στὸ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 3.12.1977 «μήνυμά» του πρὸς τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´,ἐπὶ τῇ δωδεκάτῃ ἐπετείῳ τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων:«᾿Εν τῇ εὐχῇ ταύτῃ πέμπομεν τῇ ῾Υμετέρᾳ ῾Αγιότητι ὡς ἐλαχίστην ἐκδήλωσιν ἀγάπης, ἀδελφικῆς τιμῆς καὶ ἀναγνωρίσεως ἡμῶν πρὸς τὸ σεπτὸν πρόσωπον Αὐτῆς,ὡς τοῦ πρώτου τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Χριστιανωσύνης ᾿Επισκόπου,κανδήλαν,ἐν τῷ ᾿Ιδιαιτέρῳ ἡμῶν Πατριαρχικῷ Παρεκκλησίῳ διατηρουμένην,ἵνα τοποθετηθῇ εἰς τὸ ᾿Ιδιαίτερον ῾Υμῶν Παρεκκλήσιον,εἰς ἔνδειξιν ὅτι “φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι”».δ) ᾿Αλληλογραφοῦν μὲ τὸν Πάπα,ὡσὰν νὰ εἶναι «κοινωνικὸς» ἐπίσκοπος,μὲ κάθε ἐκκλησιαστικὴ τάξι.῾Ο πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας,ἐνδεικτικῶς,ἔγραφε πρὸς τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´ τὴν 22.11.1963:«Παύλῳ τῷ Μακαριωτάτῳ καὶ ῾Αγιωτάτῳ Πάπᾳ τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης,χαίρειν ἐν Κυρίῳ...Συγχαρητηρίους προσρήσεις καὶ εὐχὰς ὁλοκαρδίους τῇ ῾Υμετέρᾳ ῾Αγιωσύνῃ ἐπὶ τῇ εἰς τὸν παλαίφατον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης Θρόνον,θείᾳ εὐδοκίᾳ καὶ χάριτι,ἐκλογῇ καὶ καταστάσει Αὐτῆς ἀδελφικῇ διαθέσει ἐν καιρῷ διαπέμψαντες,...εὐχόμεθα καὶ αὖθις τῇ ῾Υμετέρᾳ ῾Αγιωσύνῃ ὑγιαίνειν ἀεὶ καὶ εὐκλεῶς προκάθεσθαι τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ῾Αγιωτάτης ᾿Εκκλησίας ἐπὶ ἔτη ὅτι μήκιστα...Τῆς ῾Υμετέρας γερασμίας καὶ περισπουδάστου ἡμῖν ῾Αγιότητος ἀγαπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφός,῾Ο Κωνσταντινουπόλεως ᾿Αθηναγόρας».᾿Επίσης,ὁ πατριάρχης Δημήτριος πρὸς τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´ ἔγραφε τὴν 7.12.1975:«Παύλῳ τῷ Μακαριωτάτῳ καὶ ῾Αγιωτάτῳ Πάπᾳ.῾Ο πατριάρχης μετὰ τὴν συνάντησι ἐδήλωσε:«Τὸ γεγονὸς εἶναι μέγα καὶ ἱστορικόν.῎Εχω ἤρεμον τὴν συνείδησίν μου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.᾿Ορθοδοξία σημαίνει ἐλευθερίαν καὶ οἱ ἐλεύθεροι προχωροῦν...Τὰ δόγματα εἶναι ἡ δύναμις τῆς ᾿Εκκλησίας,ὁ πλοῦτος της,διὰ τοῦτο τὸν κρατοῦμεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον.Τοῦτο ὅμως οὐδόλως μᾶς ἐμποδίζει νὰ κόψωμεν ἕνα κοινὸν νόμισμα μετὰ τῶν ἄλλων ᾿Εκκλησιῶν:“τὸ νόμισμα τῆς ἀγάπης”»...«῞Ολοι οἱ Πᾶπαι εἶναι καλοί,ἀλλ᾿ ὁ ᾿Ιωάννης ΚΓ´ ἤνοιξε τὴν θύραν,ὁ δὲ Παῦλος ΣΤ´,ὅστις τὴν διεσκέλισεν,εἶναι μέγας Πάπας».᾿Εν τοιούτοις ἀδελφικοῖς αἰσθήμασι καὶ οἰκοδομητικαῖς ἐξαγγελίαις κοινωνοῦντες τῇ ῾Υμετέρᾳ ῾Αγιότητι,πρώτῳ τῇ τάξει καὶ τῇ τιμῇ ἐν τῷ καθόλου Σώματι τοῦ Κυρίου,κατασπαζόμεθα Αὐτὴν ἐν φιλήματι ῾Αγίῳ καὶ διατελοῦμεν μετ᾿ ἀγάπης ἀδελφικῆς καὶ ἐξιδιασμένης τιμῆς.Τῆς ῾Υμετέρας γερασμιωτάτης ῾Αγιότητος ἀγαπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφός,῾Ο Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος».Τέλος,ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔγραφε πρὸς τὸν Πάπα ᾿Ιωάννη-Παῦλο Β´ τὴν 21.6.1993:«Τῷ ῾Αγιωτάτῳ καὶ Μακαριωτάτῳ Πάπᾳ τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ᾿Ιωάννῃ Παύλῳ Β´,ἐν Κυρίῳ χαίρειν.Καὶ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος “ἐπιθυμίαν ἐπιθυμήσαμεν” (Λουκ. 22, 15),ἵνα συνεορτάσωμεν μετὰ τῆς ῾Υμετέρας λίαν ἡμῖν ἀγαπητῆς καὶ περισπουδάστου ῾Αγιότητος τὴν Θρονικὴν ῾Εορτὴν τῆς κατ᾿ Αὐτὴν ᾿Εκκλησίας Ρώμης,...᾿Εν τῇ ἐλπίδι ὅτι καὶ τῇ εὐχῇ ὅπως καὶ ἡ νέα αὕτη ἑόρτιος συνάντησις τῶν ᾿Εκκλησιῶν ἡμῶν εὐλογηθῇ δαψιλῶς ὑπὸ τοῦ Κυρίου,συγχαίρομεν ῾Υμῖν ἐπὶ τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ καὶ διατελοῦμεν μετ᾿ ἀναλλοιώτων ἀδελφικῶν ἐν Αὐτῷ αἰσθημάτων.Τῆς ῾Υμετέρας γερασμίας ῾Αγιότητος ἀγαπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφός,῾Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος».ε)᾿Επισκέπτονται τὴν αἱρετικὴ Ρώμη,ὡσὰν νὰ ἐπισκέπτοντο ἕνα ᾿Ορθόδοξο Πατριαρχεῖο.στ) Συμπροσεύχονται μὲ τὸν Πάπα καὶ ἀνταλλάσουν λειτουργικὸ ἀσπασμό.Στὴν Θρονικὴ ῾Εορτὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως (30.11.1979),ἐνδεικτικῶς,«εἰς τὴν θείαν Λειτουργίαν...προσῆλθεν ἡ Α.Α.ὁ Πάπας...καὶ παρέστη μαζὶ μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς συνοδείας του...῾Ο Πάπας ὡδηγήθη εἰς τὸν ἔναντι τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου εἰδικῶς εὐτρεπισθέντα Θρόνον,ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἐν εὐλαβείᾳ παρηκολούθησε τὴν θείαν Λειτουργίαν.Κατὰ τὸ “᾿Αγαπήσωμεν ἀλλήλους” ὁ Πάπας κατῆλθε τοῦ Θρόνου καὶ ὁ Πατριάρχης ἐξῆλθε τοῦ ῾Ιεροῦ Βήματος καὶ ἀντήλλαξαν τὸν ἀσπασμὸν τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα ὅλου τοῦ ἐκκλησιάσματος.῾Ο Πάπας ἀπήγγειλε τὴν Κυριακὴν Προσευχὴν λατινιστί» 24. ζ) Συνευλογοῦν μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς ἐκπροσώπους του τὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησίασμα.Στὴν Θρονικὴ ῾Εορτὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως (30.11.1979),μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς Θείας Λειτουργίας,ὅπου παρέστη συμπροσευχόμενος ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης-Παῦλος Β´,ἀντηλλάγησαν προσφωνήσεις καὶ δῶρα καὶ «ἐν συνεχείᾳ ἐψάλησαν τὰ πολυχρόνια τῶν δύο Προκαθημένων,οἱ ὁποῖοι ἀντήλλαξαν ἀσπασμὸν καὶ ηὐλόγησαν τὰ πλήθη»,κατόπιν δὲ «ἀνῆλθον διὰ τῆς ἐξωτερικῆς κλίμακος,ἀπὸ τοῦ ὕψους τῆς ὁποίας ηὐλόγησαν τὰ πλήθη χειροκροτοῦντα καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸν Πατριαρχικὸν Οἶκον».η) Τελοῦν Δοξολογίας πρὸς τιμὴν τοῦ Πάπα ἐντὸς τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ.῾Ο Πάπας ᾿Ιωάννης Παῦλος Β´ καὶ ὁ πατριάρχης Δημήτριος συνευλογοῦν τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο (Φανάρι,Θρονικὴ ῾Εορτὴ Κωνσταντινουπόλεως,30.11.1979).Οἱ Οἰκουμενισταὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως διακηρύσσουν,ὅτι οἱ πρόοδοι τοῦ Διαλόγου «καθιστοῦν ἱκανοὺς ἤδη ἀπὸ τοῦ νῦν τοὺς Καθολικοὺς καὶ τοὺς ᾿Ορθοδόξους νὰ δίδουν μίαν κοινὴν μαρτυρίαν πίστεως».Ο Πάπας «προσῆλθεν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον,ὅπου τῷ ἔγινεν ἡ κατὰ τὸ Πατριαρχικὸν Πρωτόκολλον ἐπίσημος ὑποδοχὴ καὶ παρέστη εἰς τὴν πρὸς τιμήν του τελεσθεῖσαν ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Ναῷ Δοξολογίαν»,τέλος δὲ «ἡ ὅλη τελετὴ ἔκλεισε μὲ τὰ Πολυχρόνια τῶν δύο Προκαθημένων,τὸν ἀνταλλαγέντα μεταξύ των ἀσπασμὸν καὶ τὴν εὐλογίαν ποὺ ἀπένειμαν εἰς τὸ ἐκκλησίασμα».θ) Ψάλλουν Πολυχρόνιο στὸν Πάπα δημοσίως καὶ «ἐπ᾿ ἐκκλησίας».ι) Μνημονεύουν στὰ «Δίπτυχα» τῆς Θείας Λειτουργίας τὸν Πάπα.῾Ο πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας,ἀπευθυνόμενος στὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´ διὰ τοῦ ἑορτίου γράμματος τῶν Χριστουγέννων τοῦ 1968,ἔλεγε:«᾿Εν τῇ κοινωνίᾳ ταύτῃ (τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ),ἱερουργοῦντες μετὰ τῆς χορείας τῶν περὶ ἡμᾶς ῾Ιερωτάτων Μητροπολιτῶν καὶ ὑπερτίμων,μνησθησόμεθα ἀπὸ τῶν διπτύχων τῆς καρδίας ἡμῶν τοῦ τιμίου ὀνόματός Σου,ἀδελφὲ ῾Αγιώτατε τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ᾿Επίσκοπε,ἐνώπιον τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Σώματος καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ τοῦ ῾Αγιωτάτου προκατόχου ἡμῶν,κοινοῦ δὲ πατρὸς πάντων ἡμῶν,᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.Καὶ ἐροῦμεν τῇ ἁγίᾳ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων ἐνώπιον τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου καὶ λέγομέν Σοι:τῆς ᾿Αρχιερωσύνης σου μνησθείη Κύριος ὁ Θεός,πάντοτε νῦν καὶ ἀεί,καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».ια) ῾Υποδέχονται τοὺς παπικοὺς ἐπισκόπους ἐνθουσιωδῶς καὶ εὐλογοῦνται ἀπὸ αὐτούς.Τὸ 1965,ἐνδεικτικῶς,ποντιφίκιος ἀντιπροσωπία,ὑπὸ τὸν Καρδινάλιο Μπέα,ἐπεσκέφθη τὸ Φανάρι (2-5 ᾿Απριλίου).Τὴν 4η ᾿Απριλίου μετέβη καὶ στὴν Σχολὴ τῆς Χάλκης,ὅπου ὁ σχολαρχῶν ἐπίσκοπος Κλαυδιουπόλεως κ. ᾿Ανδρέας προσεφώνησε τὸν Καρδινάλιο καὶ κατέκλεισε:«Δι᾿ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἐξ ὅλης καρδίας ψάλλομεν:“ὡσαννὰ εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου”»!...᾿Εν συνεχείᾳ ὁ Καρδινάλιος ὡμίλησε ἐκτενῶς καὶ νουθετικῶς πρὸς τοὺς φοιτητὰς καὶ στὰ τέλος «οἱ μαθηταὶ τῆς Σχολῆς παρήλασαν πρὸ τοῦ καρδιναλίου καὶ ἐδέχθησαν τὴν εὐλογίαν του»!...ιβ) ᾿Επιτρέπουν στοὺς παπικοὺς ἐπισκόπους καὶ λοιποὺς κληρικοὺς νὰ παρίστανται συμπροσευχόμενοι στὶς ᾿Ενθρονίσεις ὀρθοδόξων ἀρχιερέων.ιγ) ᾿Αποστέλλουν συγχαρητήρια γιὰ τὶς ἐκλογές,τὶς ἐπετείους,τὰ γενέθλια καὶ τὶς προαγωγὲς τῶν Παπῶν καὶ λοιπῶν παπικῶν ἐπισκόπων.Τὴν 9.9.1963,ἐνδεικτικῶς,ὁ Σάρδεων Μάξιμος ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων πρὸς τὸν νεοεκλεγέντα Πάπα Παῦλον ΣΤ´,διαβιβάζων τὰ συγχαρητήρια τοῦ πατριάρχου ᾿Αθηναγόρου:«Σεπτῇ ἐντολῇ,διαβιβάζω εὐλαβῶς τῇ ῾Υμετέρᾳ ῾Αγιότητι τὰ θερμὰ συγχαρητήρια καὶ τὰς ἐγκαρδίους τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος εὐχάς,ὑπὲρ μακρᾶς καὶ καρποφόρου διακονίας τῆς ῾Υμετέρας σεβασμίας ῾Αγιότητος ἐν τῇ ἀδελφῇ ῾Αγίᾳ Ρωμαϊκῇ ᾿Εκκλησίᾳ,...».Τὴν 20.6.1969,ὁ πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας τηλεγραφοῦσε πρὸς τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´,ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς ἐκλογῆς αὐτοῦ:«᾿Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τοῦ μεγάλου γεγονότος τῆς ἐνθρονίσεως τῆς ῾Υμετέρας ἀγαπητῆς καὶ γερασμίας ῾Αγιότητος,συγχαίρομεν Αὐτῇ ἐγκαρδίως καὶ δεόμεθα τοῦ Κυρίου ἡμῶν,ὅπως χαρίζηται ῾Υμῖν ἔτη μακρά,ἔμπλεα ὑγιείας,ἐπ᾿ ἀγαθῷ συμπάσης τῆς ᾿Εκκλησίας Αὐτοῦ''.Τὸ 1977,ὁ πατριάρχης Δημήτριος ἀπέστειλε εὐχετήριο μήνυμα πρὸς τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´,«ἐπὶ τῇ 80ῇ ἐπετείῳ τῶν γενεθλίων αὐτοῦ»:«Χαίροντες καὶ ἐν προσευχῇ συνεορτάζομεν τὴν ἐπέτειαν τῶν Γενεθλίων τῆς ῾Υμετέρας Μακαριωτάτης ῾Αγιότητος καὶ τὴν ἄφιξιν εἰς ἕνα σπουδαῖον σταθμὸν τοῦ βίου Αὐτῆς,τοῦ ἀφιερωθέντος καθ᾿ ὁλοκληρίαν εἰς τὸν Κύριον,τὸ Εὐαγγέλιόν Του,τὴν ᾿Εκκλησίαν Του καὶ εἰς τὴν διακονίαν τοῦ ἀνθρώπου».Τὴν 16.10.1979,ὁ πατριάρχης Δημήτριος ἔστειλε τηλεγράφημα στὸν Πάπα ᾿Ιωάννη-Παῦλο Β´ «ἐπὶ τῇ πρώτῃ ἐπετείῳ τῆς ἐκλογῆς αὐτοῦ»:«Μετὰ βαθείας ἀδελφικῆς ἀγάπης καὶ χαρᾶς χαιρετίζομεν τὴν συμπλήρωσιν τοῦ πρώτου ἔτους τῆς λαμπρᾶς ἀρχιερατείας ῾Υμῶν ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς Ρώμης...».ιδ) Συντάσσουν εἰδικὲς προσευχὲς καὶ τὶς ἀποστέλλουν στὸν Πάπα,γιὰ νὰ τὶς ἀπαγγείλη ἐπισήμως σὲ τελετὲς καὶ ἐκδηλώσεις.᾿Ενδεικτικῶς,ἀναφέρουμε τὸ «κείμενον προσευχῶν καὶ σκέψεων,ἐμπνευσμένων ἐκ τῆς σημασίας τοῦ θείου Πάθους»,τὸ ὁποῖο συνέταξε ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὸ 1994,«κατόπιν παρακλήσεως» τοῦ Πάπα,«διὰ τὴν καθιερωμένην λιτανείαν τῆς “῾Οδοῦ τοῦ Σταυροῦ” (Via Crucis),εἰς τὸ Κολοσσαῖον κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς Μ. Παρασκευῆς,προεξάρχοντος τοῦ Ρωμαίου Ποντίφηκος».Γιὰ τὴν σημασία αὐτοῦ τοῦ «οἰκουμενικοῦ γεγονότος» ἐγράφησαν πολλά,ὁ δὲ Πάπας στὴν Θρονικὴ ῾Εορτὴ τῆς Ρώμης (29.6.1994),στὴν ἀντιφώνησί του πρὸς τὴν πατριαρχικὴ ᾿Αντιπροσωπία,ὑπεγράμμισε,ὅτι «δὲν μπορῶ νὰ λησμονήσω,τὴν στιγμὴν ταύτην,τὸν μεγαλειώδη καὶ βαθὺ στοχασμὸν τοῦ “Δρόμου τοῦ Σταυροῦ” ποὺ μοῦ προσέφερεν ὁ Πατριάρχης Βαρθλομαῖος ὁ Α´ ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς τελετῆς τῆς Μ. Παρασκευῆς στὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης».ιε) ᾿Αποδέχονται,ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι «᾿Αδελφὴ ᾿Εκκλησία»,ἡ ὁποία κατέχει «ὅσα ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστὸς εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν Του».Τελικὸ συμπέρασμα:Εἶναι προφανές,ὅτι ὅλα αὐτὰ συνιστοῦν τὴν ἀκριβῆ ἔννοια τοῦ Δογματικοῦ Συγκρητισμοῦ,μέσῳ τοῦ ὁποίου ἔχει ἐπιτευχθῆ ἐν τῇ πράξει πλήρης ταύτισις τῶν Παπικῶν καὶ τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν·καὶ ὅλα αὐτὰ βάσει μιᾶς θεολογίας,ἡ ὁποία ἐτέθη καὶ ἀναπτύσσεται καὶ συνεχῶς ὑποστηρίζεται ἐκ πεποιθήσεως.Επανέρχομαι στὸ γεγονὸς τοῦ Γέροντος ᾿Επισκόπου Ναζιανζοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου,ὁ ὁποῖος-ὑπενθυμίζω-ὑπέγραψε ἅπαξ καὶ χωρὶς πλήρη συνείδησι αἱρετικὴν ὁμολογία,καὶ θέτω τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα:῎Αν τότε οἱ εὐσεβεῖς ῾Ιερεῖς καὶ Μοναχοί,«τὸ θερμότερον μέρος τῆς ᾿Εκκλησίας»,διέκοψαν κοινωνία μαζί του,τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνη σήμερα,ὁπότε ὄχι ἅπαξ,ἀλλὰ πολλάκις οἱ ὀρθόδοξοι Οἰκουμενισταὶ ὑπέγραψαν αἱρετικὰ κείμενα;Τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνη σήμερα,ὁπότε ὄχι ἅπαξ,ἀλλὰ πολλάκις προέβησαν σὲ ἀντικανονικὲς πράξεις;Τέλος,τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνη σήμερα,ὅταν οἱ ἀναρίθμητες αὐτὲς πτώσεις δὲν ἐπιτελέσθησαν χωρὶς πλήρη συνείδησι,ἀλλὰ ἦσαν προϊόντα βαθείας πεποιθήσεως;Θὰ κλείσω αὐτὴν τὴν παράγραφο μὲ ἕνα ἰσχυρὸ παράδειγμα σταθερᾶς καὶ ἐκ πεποιθήσεως ἐμμονῆς στὴν κυριώτερη αἱρετικὴ ἄποψι τῶν Οἰκουμενιστῶν,ὅτι ᾿Ορθοδοξία καὶ αἵρεσις εὑρίσκονται δῆθεν ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς ᾿Εκκλησίας.Σᾶς παρακαλῶ νὰ παρακολουθήσετε προσεκτικὰ τὴν ἀνέλιξι καὶ συνέχεια τῆς αἱρέσεως.α) Τὸ πρῶτο μεῖζον οἰκουμενιστικὸ κείμενο,ἡ «Συνοδικὴ ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1920»,στὴν ὁποία προαναφέρθηκα,θεωρεῖ ὡς γνωστὸν τὸ σύνολο «τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν ᾿Εκκλησιῶν»,δηλαδὴ ᾿Ορθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων,ὡς «τὸ ὅλον τῆς ᾿Εκκλησίας σῶμα».β) Τὸ 1967,ὁ πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας,κατὰ τὴν ἐπίσκεψί του στὸ Βατικανό,συνυπέγραψε μὲ τὸν Πάπα Παῦλο ΣΤ´,«Δήλωσιν Κοινὴν» (28.10.1967),μὲ τὴν ὁποία διεκηρύσσετο,ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ καὶ ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ἠδυνήθησαν «νὰ ἐπανακαλύψωσιν ἀλλήλας,ὡς ἀδελφὰς ᾿Εκκλησίας».



γ)῾Ο προηγούμενος πατριάρχης Δημήτριος ἐχαρακτήρισε ἐπανειλημμένως τὸν Παπισμὸν ὡς «᾿Αδελφὴν ᾿Εκκλησίαν Ρώμης» καὶ διερμήνευε σαφέστατα τὸ ἐκκλησιολογικό του φρόνημα,ὅταν τὸ 1979-ὑποδεχόμενος τὸν Πάπα στὸ Φανάρι-ἐδήλωνε,ὅτι ἡ ἐπίσκεψις αὐτὴ εἶχε εὐρύτερη σημασία «ἐκείνης τῆς συναντήσεως δύο κατὰ τόπον ἐπισκόπων»·«τὴν θεωροῦμεν»,ἔλεγε δημοσίως,«ὡς συνάντησιν τῶν ᾿Εκκλησιῶν Δύσεως καὶ ᾿Ανατολῆς».δ) Τέλος,τὴν θεολογίαν τῶν «᾿Αδελφῶν ᾿Εκκλησιῶν»,ἰδιαιτέρως ὅσον ἀφορᾶ Παπισμὸν καὶ ᾿Ορθοδοξία,ἐνστερνίζεται πλήρως καὶ διεκήρυξε ἐπισημότατα ὁ νῦν πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὸ 1995 στὸ Βατικανό.Διαπιστώνουμε λοιπὸν ἐπιμονὴ καὶ συνέχεια στὴν κακοδοξία.Δὲν θὰ ἐπιμείνω ὅμως περισσότερο στὸν αἱρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ·μίαν βαθειὰ θεολογικὴ ἀνατομία,τὴν ὁποία ἐπεχείρησε τὸ βῆμα αὐτὸ στὶς προηγούμενες «Συνάξεις» μας,ἐβοήθησε ἀρκούντως νὰ κατανοηθῆ,ὅτι «ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνον μία “Κανονικὴ ᾿Αταξία”,ἀλλ᾿ ἀναφέρεται εὐθέως στὰ ἐκκλησιολογικὰ θεμέλια τῆς ῾Αγιωτάτης ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας:οἱ Οἰκουμενισταί,στὴν προσπάθειά τους νὰ περιγράψουν τὴν ἐκκλησιολογικὴ φύσι τῶν ἑτεροδόξων Κοινοτήτων,διετύπωσαν μίαν δέσμη θεολογικῶν ἀπόψεων,μέσῳ τῶν ὁποίων ἀποδέχονται τὴν “ἐκκλησιαστικότητα” τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμάδων,δηλαδὴ ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι εὑρίσκονται ἐντὸς τῶν “ὁρίων” τῆς ᾿Εκκλησίας»!...Συνεχίζεται...


Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανού,με τίτλο:''Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'',έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής,1998.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Από ομιλία του νυν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη κ.Κυπριανού Β'.Οι παραπομπές του κειμένου έχουν αφαιρεθεί προκειμένου να γίνει αυτό πιο ευανάγνωστο με ευθύνη του Ιστολογίου μας. 


  Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός B'

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου