ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ



Θα ήθελα ἀνοίγοντας τὴν ἀποψινή μου Εἰσήγησι για την αίρεση του Οικουμενισμού και την Πατερική στάση των Ορθοδόξων,νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα πολὺ χαρακτηριστικὸ γεγονὸς ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ᾿Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.Τοῦτο θὰ μᾶς εἰσαγάγη μὲ ἄμεσο καὶ εὔκολα κατανοητὸ τρόπο στὸ θέμα μας καὶ ταυτοχρόνως θὰ καθορίση μὲ σαφήνεια τὶς δύο διαστάσεις του:τὴν στάσι τῆς Πίστεως καὶ τὴν στάσι τῆς ᾿Αγάπης ἔναντι αὐτῶν ποὺ διαφθείρουν τὴν ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Εκκλησίας.Ο κατά σάρκα πατέρας τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου,ὁ ὁποῖος λεγόταν ἐπίσης Γρηγόριος,ἦταν ᾿Επίσκοπος Ναζιανζοῦ,μικρᾶς πόλεως τοῦ Πόντου.Αναδείχθηκε σὲ μία ἐξέχουσα πνευματικὴ προσωπικότητα·αὐτὸ κατανοεῖται καλά,ὅταν λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας τὰ ἑξῆς:α).Εκληροδότησε στὴν ῾Αγία ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία μας μίαν πεντάδα ῾Αγίων.Ο ίδιος,ο γυιός του Γρηγόριος ο Θεολόγος,η μήτηρ του Αγία Νόννα και τα τρία παιδιά της,Γρηγόριος,Γοργονία καὶ Καισάριος. Εορτάζει τὴν 1η ᾿Ιανουαρίου.



Ο ῞Αγιος Γρηγόριος ἐγεννήθη τὸ 273,γόνος πλουσίου καὶ ἀριστοκρατικοῦ οἴκου,ἦταν προηγουμένως ἐθνικός,καλοπροαίρετος ὅμως καὶ πολὺ ἐνάρετος,προσελκύσθηκε δὲ στὸν Χριστιανισμό καὶ τὰ τρία τέκνα του Γρηγόριος,Γοργονία καὶ Καισάριος,τὰ ὁποῖα-σημειωτέον-καὶ προσπαθείᾳ τῆς εὐσεβεστάτης συζύγου του Αγίας Νόννης.Εβαπτίσθη τὸ 325 ἀπὸ ᾿Επισκόπους ποὺ διήρχοντο τότε ἀπὸ τὴν ᾿Αριανζὸ καὶ μετέβαιναν στὴν Νίκαια γιὰ τὴν Α´ ῾Αγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.Τὸ 328/9 ἀνυψώθη σὲ ᾿Επίσκοπο Ναζιανζοῦ (Διοκαισαρείας),μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ οἰκείου ᾿Επισκόπου Λεοντίου.Εκοιμήθη τὸ 373/4 ἑκατοντούτης.Ο ῞Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος ἀφιέρωσε στὸν πατέρα του Γρηγόριο,ἐκτὸς τῶν ἄλλων,τέσσερις Λόγους: Θ´, ΙΒ´, ΙΣΤ´ καὶ ΙΗ´ (PG τ. 35, στλ. 820-826, 844-849, 933-964, 985-1044).Η Αγία Νόννα.Εορτάζει τὴν 5η Αὐγούστου.᾿Εγεννήθη τὸ 304·θυγάτηρ τοῦ Φιλτατίου καὶ τῆς Γοργονίας,γόνος ἐπίσης πλουσίου καὶ ἀριστοκρατικοῦ οἴκου,διακρινομένη γιὰ τὴν εὐσέβεια,τὸ ἦθος καὶ τὸ κάλλος της, ἦταν ἀδελφὴ τοῦ ᾿Αμφιλοχίου,πατρὸς τοῦ μετέπειτα ῾Αγίου ᾿Αμφιλοχίου Μητροπολίτου ᾿Ικονίου.Εκοιμήθη τὸ 374.Ο ῞Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος ἐγκωμιάζει καὶ ὑμνεῖ τὴν ἁγία μητέρα του περισσότερο τοῦ πατρός του σὲ πολλὰ σημεῖα τῶν συγγραμμάτων του.Εορτάζει τὴν 25ην ᾿Ιανουαρίου.Εγεννήθη τὸ 329 στὴν ᾿Αριανζό,νοτίως τῆς Ναζιανζοῦ· κατὰ τὰ ἔτη 345-356 φοιτᾶ σὲ ἀνώτερες Σχολὲς (Καισάρεια Καππαδοκίας,Καισάρεια Παλαιστίνης,Αλεξάνδρεια,᾿Αθήνα) καὶ τὸ 357/9 βαπτίζεται.Εχειροτονήθη Πρεσβύτερος τὸ 358/9 καὶ ᾿Επίσκοπος Σασίμων τὸ 372.᾿Αγωνίσθηκε ἐπιτυχῶς κατὰ τῶν ᾿Αρειανῶν καὶ Πνευματομάχων στὴν Κωνσταντινούπολι τὰ ἔτη 379-381,διετέλεσε ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Βασιλεύουσης 380-381,προήδρευσε τῆς Β´ ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου τὸ 381 καὶ ἐκοιμήθη τὸ 390/1.Η Αγία Γοργονία.Εορτάζει τὴν 23η Φεβρουαρίου.᾿Εγεννήθη τὸ 331/2 καὶ ἐκοιμήθη τὸ 370 νεωτάτη,περίπου 38 ἐτῶν.Παρὰ ταῦτα μετὰ τοῦ συζύγου της ᾿Αλυπίου ἀπέκτησε υἱοὺς καὶ θυγατέρας καὶ ἐγγόνια.Ο ῞Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος ἐγκωμίασε τὶς πολλὲς ἀρετὲς τῆς ἁγίας ἀδελφῆς του,μάλιστα δὲ τῆς ἀφιέρωσε ἰδιαίτερον ᾿Επιτάφιον (Λόγος Η´, PG τ. 35, στλ. 789-817).Άγιος Καισάριος.Εορτάζει τὴν 9η Μαρτίου.Εγεννήθη τὸ 333/5.῎Ελαβε λαμπρὰν μόρφωσιν καὶ διετέλεσε ἰατρὸς τῶν ᾿Ανακτόρων στὴν Κωνσταντινούπολι καὶ Συγκλητικός.Εκοιμήθη αἰφνιδίως τὸ 368/ 9 στὴν Βιθυνία.Καὶ τοῦτον ἐγκωμίασε ὁ ἀδελφός του ῞Αγιος Γρηγόριος Θεολόγος,ὁ ὁποῖος ἐκτὸς τῶν ἄλλων τοῦ ἀφιέρωσε καὶ ᾿Επιτάφιον (Λόγος Ζ´,PG τ. 35, στλ. 756-788).Αγωνίσθηκε ὑπὲρ τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ Λαοῦ Της σὲ πολὺ κρίσιμες στιγμές,ὅταν ἡ καταιγὶς τοῦ ᾿Αρειανισμοῦ ἐσάρωνε τὴν ᾿Ανατολή· ἦταν αὐτὸς ποὺ μὲ βαθὺ πνευματικὸ κριτήριο ἀγωνίσθηκε σθεναρῶς,γιὰ νὰ ἀναδειχθῆ ὁ Μέγας Βασίλειος ᾿Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας καὶ ῎Εξαρχος Πόντου,τὸ ὁποῖο τελικῶς καὶ ἐπετεύχθη χάρις στὴν ἄκαμπτη ἐπιμονή του.γ)Μᾶς ἄφησε,ὡς ἀνεκτίμητο θησαυρό,τὸ ῞Αγιο Λείψανό του,τὸ ὁποῖο σώζεται μέχρι σήμερα ἄφθαρτο στὴν Νέα Καρβάλη τῆς Καβάλας.Καὶ ὅμως· αὐτὸς ὁ σεβάσμιος Γέρων,ὁ ᾿Επίσκοπος Ναζιανζοῦ Γρηγόριος,σὲ κάποια δύσκολη περίστασι ὑπέγραψε μαζὶ μὲ ἄλλους ᾿Επισκόπους τῆς ᾿Ασίας ἡμιαρειανικὸ σύμβολο πίστεως,συναρπασθεὶς ἐξ ἁπλότητος.Δὲν ἦταν δηλαδὴ ἐκ βαθείας πεποιθήσεως ἀρνητὴς τοῦ ᾿Ορθοδόξου Συμβόλου τῆς Νικαίας· ἀλλὰ γέρων,περίπου ἐνενήντα ἐτῶν,δὲν ἠδύνατο νὰ κατανοήση πλήρως τὶς λεπτὲς θεολογικὲς καὶ δογματικὲς ἔννοιες ποὺ συνεκλόνιζαν τότε τὴν ᾿Εκκλησία,ὅπως ἦταν ἡ διάκρισις τοῦ ῾Ομοουσίου ἀπὸ τοῦ ῾Ομοιουσίου.Παρὰ ταῦτα,ἦταν ἕνα δογματικὸ ὀλίσθημα...«῞Οταν ὁ Γεώργιος Λαοδικείας ἐκόμισεν εἰς Καισάρειαν τὸν ἑνωτικὸν τύπον τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίου,[διὰ τοῦ ὁποίου ὡμολογεῖτο,ὅτι «ὁ Υἱὸς εἶναι κατὰ πάντα ὅμοιος τῷ Πατρί»],ὁ ἐπίσκοπος τῆς Καισαρείας Διάνιος,ἐν τῇ εὐπιστίᾳ του,ὑπέγραψεν,ὡς ἄλλωστε ἔπραξαν καὶ πολλοὶ ἄλλοι,ἐν οἷς καὶ ὁ ὁμώνυμος πατὴρ τοῦ Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ,ταχθεὶς καὶ οὗτος μετὰ τῶν “ὁμοιουσιανῶν”».(Κ. Γ. Μπόνη, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος...,σελ. 31,Αθῆναι 1982).Ποιὰ ἦταν ἡ στάσις ποὺ ἐτήρησαν οἱ ῾Ιερεῖς καὶ μάλιστα οἱ Μοναχοὶ τῆς περιοχῆς Ναζιανζοῦ ἔναντι τῆς πτώσεως αὐτῆς τοῦ Γέροντος ᾿Επισκόπου;Διέκοψαν κοινωνία μαζί του·δηλαδὴ «ἀπετειχίσθησαν».῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Ναζιανζοῦ ἐταράχθη καὶ ἐδιχάσθη· ἠγέρθη «σάλος» καὶ «καταιγίς».῞Οταν δὲν ὑπάρχει ἑνότης Πίστεως,πάντοτε ἔχουμε σχίσματα.Τότε ὁ υἱὸς Γρηγόριος,ὡς Πρεσβύτερος ἀκόμη καὶ βοηθὸς τοῦ γέροντος πατέρα του,καταβάλλει προσπάθειες νὰ ἀρθῆ ἡ διάστασις καὶ τὸ σχίσμα αὐτό.Τελικά,τὸ 364 κατορθώνει,μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου μας,νὰ εἰρηνεύση τοὺς Μοναχοὺς καὶ ῾Ιερεῖς μὲ τὸν ᾿Επίσκοπο πατέρα του·καρπὸς τῆς χαρᾶς του γιὰ τὴν συμφιλίωσι αὐτὴ εἶναι ὁ Λόγος του «Εἰρηνικὸς Α´»8.20.«Γράμματι κλαπέντες καὶ ρήμασι τεχνικοῖς εἰς πονηρὰν κοινωνίαν,μόνος μὲν ἐπιστεύθη (ὁ Γρηγόριος πατὴρ),τὴν διάνοιαν ἄτρωτον ἔχειν,καὶ μὴ τῷ μέλανι τὴν ψυχὴν συμμελαίνεσθαι,εἰ καὶ ἁπλότητι συνηρπάσθη,καὶ τὸν δόλον ἐκ τοῦ τῆς ψυχῆς ἀδόλου μὴ ἐφυλάξατο...».(῾Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου,PG τ. 35,στλ. 1005C / Λόγος ΙΗ´ «Εἰς τὸν Πατέρα παρόντος Βασιλείου ᾿Επιτάφιος»,§ ιη´).Ο βιογράφος τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου γράφει ἐν προκειμένῳ τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά:«...ἕτεροι δὲ ἁπλότητι τρόπων φενακισθέντες,τὸ δέλεαρ τῆς αἱρέσεως καταδέχονται,γραφῇ τε χειρὸς καὶ κοινωνίᾳ συναφθέντες τοῖς ὑπεναντίοις.Ων εἷς ἦν καὶ ὁ τοῦ μακαρίου πατήρ,ἀκεραιότητι γνώμης τῷ ἀγκίστρῳ περιπεσών.Τοῦτον οἱ τῆς χώρας μονασταὶ μὴ ἀνασχόμενοι,τῆς κοινωνίας αὐτοῦ ἀποτέμνονται,συναπέστη δὲ αὐτοῖς καὶ τοῦ λαοῦ μέρος οὐ τὸ βραχύτατον,...».Ο υἱὸς Γρηγόριος ἔπεισε τὸν πατέρα του νὰ ὑπογράψη τὸ ὀρθόδοξο Σύμβολο καὶ νὰ τὸ ἐκφωνήση δημοσίως (Γρηγορίου Πρεσβυτέρου,PG τ.35, στλ. 261D καὶ 264Α/«Βίος...»).Ο συγκινητικὸς αὐτὸς Λόγος κλείνει μὲ τὴν ἑξῆς προτροπή:«...Καὶ τοὺς ἑτέρως φρονοῦντας,ὡς λύμην τῆς ἀληθείας,ἕως μὲν ἂν ᾖ δυνατόν,προσλαμβανώμεθα καὶ θεραπεύωμεν·ἀνιάτως δὲ ἔχοντας ἀποστρεφώμεθα,μὴ τῆς νόσου μεταλάβωμεν πρὶν μεταδοῦναι τῆς ἑαυτῶν ὑγείας»...![Καὶ ἐκείνους ποὺ φρονοῦν τὰ ἀντίθετα,ὡς διαφθορεῖς τῆς ἀληθείας,ὅσο μὲν εἶναι δυνατόν,ἄς τοὺς δεχώμεθα καὶ ἄς τοὺς θεραπεύουμε· ἐκεί- νους δὲ ποὺ εἶναι ἀνιάτως ἀσθενεῖς,ἄς τοὺς ἀποφεύγουμε,γιὰ νὰ μὴ μεταδοθῆ καὶ σὲ μᾶς ἡ ἀσθένειά τους πρὶν νὰ τοὺς μεταδώσουμε τὴν ὑγεία μας].Το οδηγητικό αὐτὸ γεγονὸς μᾶς ἐπιτρέπει νὰ συναγάγουμε εἰσαγωγικῶς τὰ ἑξῆς συμπεράσματα: α).Οἱ εὐσεβεῖς ἦσαν ἀνέκαθεν εὐαίσθητοι στὰ θέματα τῆς Πίστεως·ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος τοὺς χαρακτηρίζει ὡς «τὸ θερμότερον μέρος τῆς ᾿Εκκλησίας».Καὶ δὲν ἐδίσταζαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ Ποιμένας,ἔστω καὶ πολὺ ἐναρέτους,ὅταν αὐτοὶ δὲν ὠρθοτομοῦσαν τὸν λόγον τῆς ᾿Αληθείας.β).Η ἀπομάκρυνσις αὐτὴ ἀπέβλεπε στὸ νὰ μὴ μεταδοθῆ στοὺς εὐσεβεῖς ἡ ἀσθένεια,δηλαδὴ τὸ αἱρετικὸ φρόνημα τῶν παρεκτρεπομένων.γ).Οἱ ἑτερόδοξοι διαχωρίζονται ἀφ᾿ ἑνὸς σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι δεκτικοὶ θεραπείας,ἀφ᾿ ἑτέρου σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀνιάτως ἀσθενεῖς· καὶ τοὺς μὲν πρώτους «προσλαμβάνομεν καὶ θεραπεύομεν»,τοὺς δὲ ἄλλους «ἀποστρεφόμεθα»,δηλαδὴ ἀποφεύγουμε.



΄Αραγε τὶ ἔχει νὰ μᾶς εἰπῆ σήμερα τὸ περιστατικὸ αὐτὸ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου;Στὶς ἡμέρες μας ἀντιμετωπίζουμε σὲ παγκόσμιο πλέον ἐπίπεδο μίαν νέα καταιγίδα:τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ῾Ημερολογιακῆς-Εορτολογικῆς Καινοτομίας.῎Εχουμε ποιμένες,καὶ μάλιστα πατριάρχες,οἱ ὁποῖοι συλλογικὰ καὶ ἐκ πεποιθήσεως πλέον ὑποστηρίζουν καὶ διαδίδουν αἱρετικὲς δοξασίες·ἀλλὰ καὶ ἕνα ποίμνιο,τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει συνειδητοποιήσει πλήρως,ὅτι τὸ κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστις,εἶναι ἡ σωτηρία.῎Ετσι,ἀπὸ τὸ 1920-καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὸ 1924-οἱ ζηλωταὶ τῆς εὐσεβείας ἀντιμετωπίζουν τὸ διφυὲς πρόβλημα: τὴν στάσι τῆς Πίστεως καὶ τὴν στάσι τῆς ᾿Αγάπης ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν Καινοτόμων.Συνεχίζεται...


Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο του αειμνήστου πνευματικού πατρός μας,Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανού,με τίτλο:''Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'',έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής,1998.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...