ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ



Τὸ 1945 τὰ Σοβιετικὰ στρατεύματα ἐξεδίωξαν τοὺς Ἰάπωνες ἀπὸ τὴν Μαντζουρία καὶ κατέλαβαν αὐτήν,ἐγκαθιστώντας πλέον καὶ ἐκεῖ Κομμουνιστικὸ καθεστώς. Αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ γιὰ τὸν τοπικὸ ρωσικὸ πληθυσμὸ σήμανε μία νέα μορφὴ δοκιμασίας καὶ καταπιέσεως.Στὸ Χαρμπὶν καὶ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ παρέμεναν 100.000 τουλάχιστον Ρῶσοι καὶ περίπου 200 Ὀρθόδοξοι Κληρικοί.Οἱ Σοβιετικοὶ θέλησαν πρωτίστως νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν ἐξαπάτησι,γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ πίσω στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι.Γιʼ αὐτό,ἐπιδόθηκαν σὲ συνεργασία μὲ τὸ ὑποχείριό τους Πατριαρχεῖο Μόσχας σὲ μία προπαγανδιστικὴ προσπάθεια,προκειμένου νὰ πείσουν Κλῆρο καὶ Λαὸ στὴν Μαντζουρία νὰ λάβουν Σοβιετικὰ Διαβατήρια καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν πατρίδα τους,ἀπὸ ὅπου εἶχαν ἐξ ἀνάγκης μεταναστεύσει στὸ πρόσφατο παρελθόν.



Στὴν παγῖδα ἐκείνη ἔπεσαν 50.000 περίπου Ρῶσοι ἀπὸ τὸ Χαρμπὶν καὶ τὴν γύρω περιοχὴ καὶ εἰσῆλθαν στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι,νομίζοντες ὅτι τὰ πράγματα εἶχαν καλυτερεύσει καὶ ὅτι ὑπῆρχαν συνθῆκες ἐλευθερίας ἀκόμη καὶ θρησκευτικῆς. Ὅμως, ἠπατήθησαν οἰκτρῶς.Ἀπὸ αὐτοὺς 14.000 ἐκτελέσθηκαν καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐκτοπίσθηκαν,ἐξορίσθηκαν καὶ ὑπέστησαν παντοειδεῖς κακώσεις...Τὴν ἴδια τύχη εἶχαν καὶ ὅσοι πίστευσαν στὸ σύνθημα τῶν Σταλινικῶν τὸ ἑπόμενο ἔτος 1946,ὅτι «ἡ Μητέρα Πατρίδα σᾶς συγχωρεῖ,ἡ Μητέρα Πατρίδα σᾶς καλεῖ»!Ὅσοι μὲ ἐμπιστοσύνη ἐπέστρεψαν,δοκίμασαν τὰ δεινὰ τῆς ἐξορίας καὶ τῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως...Μεταξὺ ὅσων ἔδειξαν πίστι στὶς ὑποσχέσεις αὐτὲς συγκαταλεγόταν καὶ ὁ κατὰ σάρκα πατέρας τοῦ ἱεροῦ Φιλαρέτου,ὁ ἀπὸ τοῦ 1934 ἤδη Ἐπίσκοπος Χαϊλὰρ Δημήτριος,Βοηθὸς Ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως τοῦ Χαρμπίν.Αὐτὸς κατὰ πᾶσα πιθανότητα ἐκτοπίσθηκε στὴν Μονὴ τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκὸβ καὶ ἀπεβίωσε τὸ 1946 ἤ τὸ 1947 κάτω ἀπὸ ἀδιευκρίνιστες συνθῆκες στὸ τότε Λένινγκραντ.Ἐκκλησιαστικά,ἡ Μητρόπολις τοῦ Χαρμπίν,ὅπως καὶ ἐκείνη τοῦ Πεκίνου,ἀποτελοῦσαν μαζὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκησι Ἄπω Ἀνατολῆς,ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ 1920 ἕως τὸ 1945 ἦταν ἡ πιὸ ἰσχυρὴ καὶ σημαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς,ἑδρευούσης ἀκόμη τότε στὸ Κάρλοβιτς τῆς Γιουγκοσλαβίας.Μὲ τὴν εἴσοδο τῶν Σοβιετικῶν στρατευμάτων στὴν Μαντζουρία τὸ 1945,τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἀπέστειλε τὸν ἐπίσκοπο Ροστὼβ καὶ Τανγκανρὸνγκ Ἐλευθέριο,γιὰ νὰ προετοιμάση καὶ ὑποβοηθήση τὴν εἴσοδο,ἤ ὅπως ἔλεγαν «ἑνοποίησι» τῆς Μητροπόλεως μὲ τὶς Ἐπισκοπές της στὸ Πατριαρχεῖο.Ἔτσι,ὁ ἀπὸ τοῦ 1932 Ἀρχιεπίσκοπος Χαρμπὶν καὶ Μαντζουρίας καὶ ἀπὸ τοῦ 1939 Μητροπολίτης Μελέτιος,μὲ τοὺς Βοηθούς του Ἐπισκόπους,εἰσῆλθε ἐξ ἀνάγκης στὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐπαρχία μεταβιβάσθηκε σὲ αὐτό.Ὁ Χαρμπὶν Μελέτιος ἐκοιμήθη τὸ 1946 καὶ τὸ Πατριαρχεῖο ὥρισε διάδοχό του τὸν τότε ἤδη Ἀρχιεπίσκοπο Καμτσάτκα καὶ Σεοὺλ Νέστορα,ὡς πατριαρχικὸ ἔξαρχο Ἀνατολικῆς Ἀσίας.Ὅμως,τὸ ἑπόμενο ἔτος 1947 ὁ Σεβ. Νέστωρ συνελήφθη καὶ ἐκτοπίσθηκε στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι,ὅπου ἀργότερα μετὰ πολλὲς ταλαιπωρίες καὶ κακώσεις ἔλαβε ἄλλη Ἐπαρχία,κοιμηθεὶς περὶ τὸ 1962.Ἡ Ἐπαρχία τοῦ Χαρμπὶν ἔμεινε κενή,καὶ τὸ 1949 πατριαρχικὸς ἔξαρχος Ἀνατολικῆς Ἀσίας ὡρίσθηκε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Πεκίνου Βίκτωρ,ὁ ὁποῖος ἔλαβε καὶ τὸ Χαρμπὶν στὴν δικαιοδοσία του,ποὺ ἄρχισε πλέον νὰ φθίνη.Σὲ αὐτὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ πλαίσιο εὑρισκόμενος ὁ Ἀρχιμανδρίτης Φιλάρετος,δὲν ἠδύνατο παρὰ ἐξ ἀνάγκης νὰ φαίνεται ὅτι ἀνῆκε καὶ αὐτὸς τότε στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας,ἀλλὰ ὄχι ἐκ πεποιθήσεως καὶ συνειδητῶς.Πρωτίστως,ἀρνήθηκε νὰ λάβη Σοβιετικὸ διαβατήριο καὶ ἐξέφραζε ἀνοικτὰ τὴν ἄρνησί του νὰ δεχθῆ τὰ ψεύδη τῶν Σοβιετικῶν καὶ τῶν Πατριαρχικῶν περὶ δῆθεν θρησκευτικῆς ἐλευθερίας στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι.Τὸ 1946,γιὰ παράδειγμα,ὅταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Φιλάρετος ἦταν Ἐφημέριος στὸν Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Ἰβήρων (Πορταϊτίσσης) στὸ Χαρμπίν, μετέβη ἕνας δημοσιογράφος σοβιετικῆς ρωσοφώνου ἐφημερίδος γιὰ νὰ τοῦ πάρη μία συνένευξι.Στὴν ἐρώτησί του,πῶς σχολιάζει τὴν «εὐσπλαγχνία» τῆς Σοβιετικῆς ἐξουσίας,ὁ Ἅγιος ἀπήντησε μὲ εὐθύτητα καὶ παρρησία:«Ἀρνοῦμαι κατηγορηματικὰ νὰ λάβω Σοβιετικὸ διαβατήριο,ἐφʼ ὅσον δὲν γνωρίζω γιὰ καμία ἰδεολογικὴ ἀλλαγὴ στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι καὶ εἰδικῶς δὲν γνωρίζω,πῶς ἡ ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ἐξελίσσεται ἐκεῖ.Γνώρισα ὅμως πολλὰ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὸν διωγμὸ τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν Λαϊκῶν...»,ὅμως πρὶν νὰ ὁλοκληρώση τὴν φράσι του,ὁ δημοσιογράφος τὸν διέκοψε ἀπότομα καὶ ἔφυγε...Τὴν ἴδια περίπου ἐποχή,ὅταν ἐγράφη στὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπαινετικὸ κείμενο γιὰ τὸν Λένιν,ἀποκαλώντας τον ὡς ἰδιοφυΐα καὶ ὡς μεγάλο εὐεργέτη τῆς ἀνθρωπότητος,ὁ Ἀρχιμανδρίτης Φιλάρετος ἐξανέστη καὶ κατήγγειλε σὲ κηρύγματά του τὰ ψεύδη αὐτά.Μὲ ἀποτέλεσμα,νὰ λάβη ἐντολὴ νὰ παύση νὰ ὁμιλῆ.Αὐτὸς ἐπίσης δὲν μνημόνευε στὶς Ἀκολουθίες τὶς ἀθεϊστικὲς ἀρχὲς καὶ καθοδηγοῦσε τοὺς πιστοὺς στὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Δικαιοσύνη.Ἦταν δὲ πλήρως ἀντίθετος μὲ τὸν ἐπαναπατρισμὸ Ρώσων στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι καὶ δὲν παρεῖχε εὐλογία γιὰ μετάβασι πρὸς ἐργασίαν στὸ κράτος ποὺ ἔφτιαξαν οἱ Κομμουνιστὲς καὶ ποὺ ἡ πίστις ἐδιώκετο.Ἐπίσης,παρὰ τὶς ἀπαγορεύσεις,διατηροῦσε ἀλληλογραφία μὲ τὸν Πρωθιεράρχη τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς Μητροπολίτη Ἀναστάσιο,τὸν διάδοχο ἀπὸ τὸ 1936 τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἀντωνίου,δεικνύοντας ὅτι πνευματικὰ καὶ συνειδησιακὰ ἐκεῖ οὐσιαστικὰ ἀνῆκε.Οἱ Ἀρχὲς προέβαιναν σὲ πράξεις ἐκφοβισμοῦ του καὶ κάποιες φορὲς τὸν ἀπείλησαν,ἀλλὰ καὶ τὸν ξυλοκόπησαν.Ὅμως, αὐτὸς συνέχιζε ἄφοβα τὴν ὁδὸ τῆς Ἀληθείας, ἐν μέσῳ κινδύνων καὶ ἐμποδίων, διότι διατελοῦσε ἑνωμένος μὲ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας,προσκολλημένος ἐν παντὶ στὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό, μὲ ἀνδρεία καὶ θάρρος καὶ χωρὶς φόβο θανάτου,ὡς νεκρωθεὶς γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὰ πάθη καὶ βαδίζων ἐν καινότητι ζωῆς.Παρὰ ταῦτα, ἡ ἀναγκαστικὴ ὑπαγωγή του τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἦταν γιʼ αὐτὸν πηγὴ ψυχικῆς ὀδύνης καὶ κρίσεως συνειδήσεως· ἤθελε νὰ παύση νὰ λειτουργῆ,ἀλλὰ τὸν συγκρατοῦσε ἡ σκέψις περὶ τοῦ τὶ θὰ ἀπογινόταν τὸ Ποίμνιο ποὺ ὑπηρετοῦσε· γιʼ αὐτὸ καὶ ἐν προσευχῇ,ἀνέμενε τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου διὰ τῆς ὑποδείξεως ἐν καιρῷ μιᾶς θεαρέστου λύσεως.Ἡ ὅλη ἀρνητικὴ κατάστασις εἶχε καὶ κάποια θετικὴ ὄψι.Ἡ εἴσοδος τῶν Σοβιετικῶν στὸ Χαρμπὶν ἔφερε καὶ πολλοὺς νέους στὴν πόλι μὲ Σοβιετικὴ παιδεία καὶ νοοτροπία,μὲ τοὺς ὁποίους ἦλθαν σὲ ἀναπόφευκτη σχέσι οἱ Ὀρθόδοξοι Ρῶσοι νέοι τῆς πόλεως,οἱ ὁποῖοι εἶχαν γαλουχηθῆ στὴν πίστι· γρήγορα ὅμως κατενόησαν,ὅτι γιὰ νὰ μιλήσουν στοὺς Σοβιετικοὺς νέους περὶ Πίστεως,περὶ τῆς ὁποίας ἐκεῖνοι δὲν γνώριζαν,θὰ ἔπρεπε πρωτίστως νὰ ἔχουν κάποιο βίωμα καὶ ὄχι ἁπλῶς μία καλὴ θεωρητικὴ γνῶσι αὐτῆς.Ἔτσι, ἀναγκάσθηκαν ἐκ τῶν πραγμάτων,πρὸς χαρὰν τοῦ π. Φιλαρέτου,νὰ ἐντείνουν τὴν πνευματική τους ζωή,νὰ προσεύχωνται καὶ νὰ νηστεύουν,γιὰ νὰ ἔχη ὁ λόγος τους ἐπίδρασι καὶ νὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν ζωή τους,ὥστε νὰ γίνεται πιστευτὸς καὶ ἀληθινός!...Μετὰ τὸ 1950,οἱ ἀθεϊστικὲς Κινεζικὲς ἀρχὲς ζήτησαν ἀπὸ τοὺς Ρώσους,εἴτε νὰ ὑπάγουν στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι,εἴτε νὰ μεταναστεύσουν στὴν Δύσι,προβαίνοντες σὲ μία «ἐθνικοποίησι» τῆς ὑφισταμένης στὴν χώρα τους ὀρθοδόξου ἐκκλησίας.Πολλὲς χιλιάδες Ρώσων κατέφυγαν τότε στὴν Δύσι κατὰ τὴν δεκαετία ἐκείνη καὶ ἀπέμειναν πλέον ἐλάχιστοι Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοί.Ἤδη ἀπὸ τοῦ 1956-7 συστήθηκε ἡ λεγομένη Κινεζικὴ Ὀρθόδοξη Αὐτόνομη Ἐκκλησία, μὲ Κινέζους ἐπισκόπους καὶ κληρικούς,ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τῆς Μόσχας.Ἀλλά, ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ ἐκκλησία ἀντιμετώπισε στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ '60 τὸν ἀπηνῆ διωγμὸ τῶν Μαοϊστῶν καὶ ἐξαφανίσθηκε πλήρως...Ὁ π. Φιλάρετος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐλαχίστους Ρώσους Κληρικούς,ποὺ παρέμειναν ἀκόμη στὸ Χαρμπίν,χάριν τοῦ μικροῦ Ποιμνίου ποὺ ἐπίσης παρέμενε ἀκόμη ἐκεῖ. Παρʼ ὅλον ὅτι οἱ Κινεζικὲς ἀρχὲς τοῦ προσέφεραν διαβατήριο γιὰ νὰ μεταναστεύση στὴν Δύσι τὸ 1957,αὐτὸς δὲν τὸ δέχθηκε προκειμένου νὰ διακονήση τοὺς ἐναπομείναντας Ρώσους Ὀρθοδόξους στὴν περιοχή.Παράλληλα,ὅπως εἴπαμε,δὲν δεχόταν οὔτε Σοβιετικὸ διαβατήριο,μὲ ἀποτέλεσμα Κινέζοι καὶ Σοβιετικοὶ νὰ τὸν ἔχουν θέσει στὸ στόχαστρο γιὰ νὰ τὸν ἐξολοθρεύσουν.Ὅμως, ὁ Ἅγιος εἶχε τὴν θεία εὐλογία καὶ προστασία καὶ ἦταν δοσμένος μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν θεία Πρόνοια.Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων,οἱ Ἀρχὲς ἀποφάσισαν τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1960 νὰ κάψουν ζωντανὸ τὸν Ἅγιο (!) μέσα στὸ οἴκημα ποὺ διέμενε,ἀφοῦ ἐνωρίτερα σφράγισαν τὶς πόρτες καὶ τὰ παράθυρα τοῦ ἰσογείου.Ξημέρωνε Κυριακὴ καὶ ὁ Ἅγιος μετὰ τὰ μεσάνυκτα ξύπνησε ἀπὸ τὸν καπνὸ ποὺ ἐξήρχετο ἀπὸ βοηθητικὸ χῶρο τοῦ σπιτιοῦ.Ἔσπευσε τότε νὰ γεμίση μία λεκάνη νερὸ καὶ ὅταν τὸ ἔρριξε στὸ σημεῖο ποὺ ἔβγαινε ὁ καπνός,ἀκούσθηκε μία μεγάλη ἔκρηξις καὶ ἡ φωτιὰ φούντωσε!Ἡ ἔκρηξις ὀφείλετο σὲ θερμικὴ βόμβα,ἡ ὁποία εἶχε τοποθετηθῆ νωρίτερα.Τὸ σῶμα τοῦ π. Φιλαρέτου ἐκσφενδονίσθηκε καὶ κτύπησε σὲ μία πόρτα,πίπτοντας ἐμπρός,μὲ ἀποτέλεσμα ἐκείνη τὴν στιγμὴ νὰ χάση τὴν ἀκοή του.Ἀνακτώντας σύντομα τὶς αἰσθήσεις του, κατόρθωσε θείᾳ βοηθείᾳ νὰ πηδήση ἀπὸ τὸν πρῶτο ὄροφο ἔξω,μὲ σοβαρὰ ἐγκαύματα στὸ πρόσωπο,ἀλλὰ καὶ τραῦμα στοὺς σπονδύλους τοῦ αὐχένος του ἀπὸ τὴν πτῶσι...Κατὰ θείαν Πρόνοιαν,μία πιστή,ἡ Ζηναΐδα Λβόβνα,μέλος τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος τοῦ Ναοῦ,ἡ ὁποία διέμενε πλησίον Αὐτοῦ,εἶχε παρατηρήσει παραξενευμένη ὅτι ἀπὸ νωρίτερα εἶχαν συγκεντρωθῆ πυροσβεστικὰ ὀχήματα στὸ οἴκημα,χωρὶς νὰ ὑπάρχη φωτιά, σὰν κάτι νὰ ἀνέμεναν.Μετὰ τὴν 2α πρωϊνή,ἀπὸ τὸν θόρυβο ποὺ προκλήθηκε,αὐτὴ βγῆκε καὶ ἀντίκρυσε τὸ οἴκημα του π. Φιλαρέτου μέσα στὶς φλόγες,τοὺς Κινέζους πυροσβέστες νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὴν φωτιὰ γιὰ νὰ μὴ ἐπεκταθῆ ἀλλοῦ,καὶ τὸν ἴδιο τὸν π. Φιλάρετο νὰ κάθεται στὰ σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ,τρέμων καὶ ὀδυνώμενος!..Τότε ἀκριβῶς, ὁ Κινέζος ἀρχιπυροσβέστης κατανοώντας ὅτι ἡ ἐπιχείρησι ἀπέτυχε,διότι ὁ προγραμμένος τους ἦταν ζωντανὸς ἔξω ἀπὸ τὸ καιόμενο οἴκημα,ἔτρεξε πρὸς αὐτὸν καὶ ἄρχισε νὰ τὸν κατηγορῆ,ὅτι αὐτὸς ἦταν ποὺ προέβη σὲ ἐμπρησμό!



Εὐτυχῶς,ἡ Ζηναΐδα ἔσπευσε μὲ θάρρος στὴν δύσκολη καὶ κρίσιμη ἐκείνη στιγμὴ καὶ διαμαρτυρήθηκε ἔντονα στὸν ἀρχιπυροσβέστη,λέγοντάς του ὅτι εἶδε τὰ ὀχήματα τῆς πυροσβεστικῆς ἀπὸ νωρίτερα νὰ ἀναμένουν στὸν χῶρο μὲ κάποιο σχέδιο.Ὁ ἀρχιπυροσβέστης ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀπροόπτου συμβάντος,ἀπομακρύνθηκε προσπαθώντας νὰ ἐπικοινωνήση μὲ ἀνωτέρους του γιὰ νὰ ἐκθέση τὴν κατάστασι.Ἡ ἡρωϊκὴ Ζηναΐδα ἔλαβε τὸν π. Φιλάρετο στὴν οἰκία της καὶ προσπάθησε νὰ τοῦ παράσχη τὶς πρῶτες βοήθειες,θέτοντάς τον σὲ ἀσφαλῆ χῶρο,γιὰ νὰ μὴ ὑποστῆ νέα φονικὴ ἐπίθεσι ἀπὸ τοὺς ἐπιβούλους τῆς ζωῆς του.Τὸ πρωΐ,ὅσοι εἶχαν μεταβῆ γιὰ ἐκκλησιασμό,εἶδαν μὲ κατάπληξι τὸ οἴκημα τοῦ καλοῦ Ποιμένος καὶ Ἐφημερίου καμμένο καὶ τὸν Ναὸ κλειστό.Μερικοὶ κατόρθωσαν καὶ ἀνακάλυψαν τὸν π. Φιλάρετο ἐξαντλημένο καὶ τραυματισμένο στὸ οἴκημα τῆς κυρίας Λβόβνα,ἀλλὰ φαινόταν νὰ ἔχη δύναμι πνευματικὴ καὶ φρόνημα ἀκμαῖο.Συνεχίζεται...


Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα από το νεοεκδοθέν βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ.Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών με τίτλο:''Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Διασποράς.Ένας Σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης.(1903-1985)''.

Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου