ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ



Δευτέρα 23 [6] Ιουλίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο


Η δυτική Ρούμελη,πριν από αιώνες,τράβηξε κοντά της ασήμαντους και ταπεινούς ασκητές,που στη συνέχεια αναδείχθηκαν άγιοι του Νεοελληνικού μαρτυρολογίου.Ο 'Αγιος Βάρβαρος γεννήθηκε το 800 μ.Χ. στην Πεντάπολη της Αιγύπτου,από όπου πήρε και το προσωνύμιο Πενταπολίτης.'Εζησε στα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ Τραυλού Β' (820-829 μ.Χ.),ο οποίος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος από το Αμάριο της Φρυγίας.Ο Μιχαήλ διακήρυξε την ελευθερία των Βυζαντινών να εκφράζονται για την τιμή των ιερών κανόνων και ανακάλεσε από την εξορία τους φίλους των εικόνων.Την εποχή εκείνη,η Εκκλησία μας δοκιμαζόταν από την αίρεση της εικονομαχίας.


Ο Βάρβαρος βρέθηκε να είναι μέλος αραβικής πειρατικής συμμορίας,με την οποία έφτασε στην Ακαρνανία σφάζοντας,λεηλατώντας και ερημώνοντας σχεδόν όλη την περιοχή του Ξηρομέρου.Η συμμορία αυτή απειλούσε ακόμα και το Βυζάντιο.Κατόρθωσε, όμως να περάσει από την Αίγυπτο,την Παλαιστίνη,την Σικελία,την Κρήτη και να φτάσει στην 'Ηπειρο.Από την 'Ηπειρο ήρθαν στο 'Ακτιο και,μέσα από τον Αμβρακικό κόλπο,έφτασε στα χωριά του Ξηρομέρου.Η πρώτη μάχη με τους πειρατές ήταν σκληρή και αιματηρή και έγινε στο χωριό Δραγαμέστο-το σημερινό Καραϊσκάκη-Αστακού.Οι Ακαρνάνες πολέμησαν με γενναιότητα και νίκησαν τους πειρατές,από τους οποίους σώθηκε μόνο ένας,ο Βάρβαρος,ο οποίος κρύφτηκε μέσα σε θάμνους ή,όπως η παράδοση λέει,μέσα σε ένα αμπέλι.Για αρκετά χρόνια ζούσε σε μέρη δύσβατα,μακριά από ανθρώπους,σχεδόν σαν αγρίμι, η τροφή του ήταν καρποί και ρίζες δέντρων,νερό έπινε από τις ιαματικές πηγές των Ακαρνανικών ορέων,που ήταν κοντά στο χωριό Τρύφου Ξηρομέρου.Ο πειρατής Βάρβαρος έγινε ο φόβος και ο τρόμος των γύρω χωριών,οι κάτοικοι προσπάθησαν πολλές φορές να τον συλλάβουν,όμως δεν τα κατάφεραν.Κάποια μέρα,ο Βάρβαρος είδε από μακριά τον παπά του χωριού να μπαίνει στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Τρύφου,ο οποίος βρίσκεται δυτικά της Αμφιλοχίας,και, χωρίς να χάσει καιρό,προχώρησε με άγριες διαθέσεις προς τον π. Ιωάννη. Βρέθηκε όμως μπροστά σ' ένα μεγάλο θαύμα.Δύο νέοι άντρες που κρατούσαν τον π. Ιωάννη έλαμπαν περισσότερο από τον ήλιο.Ο Βάρβαρος θυμήθηκε όλη του τη ζωή,το αμαρτωλό παρελθόν του,κλαίει λες και είναι μικρό παιδί.Έντρομος από το θαύμα αυτό,συγκινήθηκε,ο νους του φωτίστηκε και τα άγρια ένστικτά του υποχώρησαν.Αναγεννήθηκε και αμέσως δέχτηκε το μυστήριο του βαπτίσματος. Στη συνέχεια,εκάρη μοναχός και ζούσε με νηστεία και προσευχή,ενώ για σπίτι του είχε ένα σπήλαιο.Πολλοί χωριανοί,ύστερα από το θαύμα αυτό,του είπαν να πάει να μείνει στο χωριό.Ομως ο Βάρβαρος παρέμεινε στο σπήλαιο κάνοντας ασκητική ζωή.'Εζησε αλυσοδεμένος σε όλη του τη ζωή,στερούμενος τα πάντα και επί 18 ολόκληρα χρόνια σερνόταν στο χώμα.«Η άλυσις είναι ο χρυσός στολισμός μου,με αυτήν έδεσα τη σάρκα και την υπέταξα στο πνεύμα» έλεγε,τιμωρώντας έτσι τον εαυτό του.Κάποιο απόγευμα βρέθηκαν κοντά στη σπηλιά κυνηγοί που ήρθαν από τη Νικόπολη,την σημερινή Πρέβεζα,για κυνήγι,οι οποίοι δεν γνώριζαν την ύπαρξη του ανθρώπου στη σπηλιά.Ο Βάρβαρος εκείνη τη στιγμή βγήκε για τροφή και μέσα στην πυκνή βλάστηση οι κυνηγοί αντελήφθησαν κάποιο θήραμα και άθελά τους τον τραυμάτισαν θανάσιμα.Ο Βάρβαρος με δυσκολία έλεγε τα τελευταία λόγια του.Συντετριμμένοι οι κυνηγοί παρακολουθούσαν τις τελευταίες στιγμές του.Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός θέλησε να τον ελευθερώσει από τη σκληρή και επίπονη δοκιμασία όλων των χρόνων.Οταν ο θάνατος του ασκητή έγινε γνωστός στα γύρω χωριά και μοναστήρια,οι μοναχοί πήγαν εκεί,ετοίμασαν το λείψανο και με τιμές το ενταφίασαν στις 23 Ιουνίου,οπότε και η Εκκλησία μας τιμά κάθε χρόνο τη μνήμη του.Από τον τάφο ανέβλυσε μύρο,γι' αυτό ονομάστηκε και μυροβλύτης.Δίπλα στον τάφο του Αγίου υπάρχουν ιαματικά λουτρά,το δε νερό που βγαίνει οι κάτοικοι το ονόμασαν αγιονέρι.Τα ιερά λείψανα του αγίου έμειναν στον Τρύφο περίπου 700 χρόνια.Το 1571,ένας Βενετός αξιωματικός ονόματι Σκλαβούνος,αφού προσκύνησε στον τάφο του αγίου και ήπιε από το αγιονέρι, θεραπεύτηκε από την αρρώστια του.



'Ετσι,θέλοντας να τιμήσει τον Αγιο Βάρβαρο,πήρε τα λείψανά του στην Ιταλία,στο χωριό San Barbaro.'Υστερα από πολλά χρόνια,τα άγια λείψανά του βρέθηκαν στην πόλη Vodnjan της Κροατίας και στις 9 Ιουνίου 2013 απότμημα της Αγίας Κάρας του Αγίου Βαρβάρου δόθηκε στον Ιερό Ναό του αγίου,στο χωριό Ποταμός της Κέρκυρας.Η παράδοση λέει,ότι η αλυσίδα που έφερε στο σώμα του για άσκηση ο άγιος το 1688,όταν οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην περιοχή,χάθηκε.Επίσης,το 1776 επισκέπτεται και προσκυνά τον τάφο του Αγίου Βαρβάρου ο 'Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ήπιε από το αγιονέρι, που θεραπεύει τα πάθη των ψυχών και των σωμάτων!



Άγιος Βάρβαρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου