ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΟΣ ΠΑΤΗΡ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ



Γι' αυτό που πρόκειται να σας ειπώ,σας έχω ήδη μιλήσει πρόχειρα.Αλλά και τώρα δεν θα βαρεθώ να σας μιλήσω εκτενέστερα για όσα αφορούν τους δαίμονας, γιατί η υπόμνησης αυτή θα σας εξασφαλίσει.Όταν ο Κύριος ήλθε στη γη,ξέπεσε ο εχθρός και αδυνάτισαν οι δυνάμεις του.Γι' αυτό και δεν μπορεί να κάμει τίποτε. Σαν τύραννος όμως που είναι,δεν ησυχάζει,καίτοι έπεσε,αλλ' απειλεί έστω και με λόγια μόνον.Μαζί με τ' άλλα ας το σκέφτεται καθένας από σας κι' αυτό και θα μπορεί να καταφρονεί τα δαιμόνια.Και αν μεν ήσαν ντυμένοι τέτοια σώματα,σαν τα δικά μας,θα μπορούσαν να λένε,ότι κρύβονται οι άνθρωποι και δεν τους βρίσκουμε,αλλ' άμα τους βρούμε τους βλάπτουμε,θα μπορούσαμε κι' εμείς να κρυβόμαστε,ώστε να μη μπορούν να μας βρουν,γιατί θα τους κλείναμε τις πόρτες. Όμως δεν είναι έτσι.Αλλά μπορούν να μπουν και με κλειστές τις πόρτες και βρίσκονται σ' όλον τον αέρα κι' αυτοί και ο πρώτος μεταξύ τους διάβολος.



Είναι και κακοθελητές και έτοιμοι να βλάπτουν και όπωςΕίπεν ο Σωτήρ:«Είναι εξ αρχής ανθρωποκτόνος ο πατήρ της κακίας διάβολος» ΙΩΑΝΗ,44.Αλλά εμάς δεν μπόρεσε να μας φονέψη πνευματικά και ζούμε τώρα κατά τον τρόπο του Χριστού και πολιτευόμεθα όλο και περισσότερο εναντίον τους.Είναι φανερό πως δεν περνάει τίποτα απ' το χέρι τους,μιας και ούτε ο τόπος τους εμποδίζει να μας επιβουλεύονται,ούτε μας βλέπουν σαν φίλους των για να μας λυπηθούν,ούτε φιλάγαθοι είναι για να μας διορθώσουν.Αλλά μάλλον είναι πονηροί και τίποτε δεν τους απασχολεί,παρά να βλάπτουν αυτούς που αγαπούν την αρετή και τους θεοσεβείς.Επειδή όμως δεν έχουν τη δύναμη τίποτε να κάνουν,γι' αυτό και δεν το κάνουν, παρά μονάχα φοβερίζουν.Διότι,εάν μπορούσαν,δεν θ' αργοπορούσαν,αλλ' ευθύς θα ενεργούσαν το κακό,γιατί είναι έτοιμοι και προδιατεθειμένοι σ' αυτό και μάλιστα εναντίον μας.Και να,αλήθεια, τώρα που συγκεντρωθήκαμε,μιλάμε εναντίον τους και ξέρουν καλά,ότι,εφ' όσον εμείς προκόβουμε,αυτοί αδυνατίζουν. Εάν λοιπόν,είχαν την εξουσία,κανέναν από μας τους Χριστιανούς δεν θ' άφηναν να ζει.«Διότι αυτό που σιχαίνεται ο αμαρτωλός είναι η θεοσέβεια» ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ,25.Κι επειδή δεν έχουν καμιά δύναμη,γι' αυτό μάλλον τους εαυτούς των πληγώνουν,γιατί δεν μπορούν να κάμουν τίποτε απ' όσα απειλούν.Έπειτα για να μην τους φοβόμαστε,πρέπει να σκεφτόμαστε και το εξής:Εάν είχαν τη δυνατότητα,δεν θα ερχόταν τόσοι πολλοί,σαν όχλος,ούτε θα έκαναν φαντάσματα, ούτε θα μηχανεύοντο πως να αλλάζουν διαρκώς μορφές και τρόπους εμφανίσεως, αλλά θ' αρκούσε να έρθει ένας και μόνον,για να μας κάνη αυτό που και μπορεί και θέλει.Πολύ περισσότερο,διότι όποιος έχει την εξουσία,δεν σκοτώνει με φαντάσματα,ούτε με το πλήθος του φοβερίζει,Αλλά ευθύς ως το θελήσει,κάνει κατάχρηση της εξουσίας του.Αλλά οι δαίμονες,επειδή δεν μπορούν να κάμουν τίποτε,παίζουν σαν ηθοποιοί επί σκηνής,αλλάζουν τις μορφές των και φοβίζουν τα μικρά παιδιά με τη φαντασία του πλήθους των και με τις εναλλαγές μορφών, πράγματα δηλαδή,από τα οποία οφείλουμε περισσότερο να τους καταφρονούμε, σαν αδύνατους.Ο αληθινός άγγελος,που στάλθηκε από τον Κύριο κατά των Ασσυρίων,δεν έλαβε ανάγκη να συνοδευθή από πλήθος,ούτε από εξωτερική (των ενδυμασιών και της μορφής) φαντασία,ούτε από κτύπους ή κρότους,αλλά έκαμε ήρεμα χρήσιν της εξουσίας του και σκότωσε αμέσως εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες.Δ.ΒΑΣΙΛΕΩΝ Ιθ,35.Αυτά κάνει ο άγγελος,ο Ισχυρός.Αλλά οι αδύνατοι δαίμονες τίποτε δεν μπορούν να κάμουν,τέτοιοι που είναι,έστω κι αν προσπαθούν να εκφοβίσουν με τα φαντάσματά τους.


ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΙΩΒ ΚΑΙ Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ


Εάν σκεφθεί κανείς τα παθήματα του Ιώβ και ειπεί:Γιατί λοιπόν όταν βγήκε ο διάβολος (από την παράστασή του ενώπιον του θεού),τα έκαμε όλα κατ` αυτού; Και τον απογύμνωσε από τα υπάρχοντά του,σκότωσε τα τέκνα του κι εκείνον τον χτύπησε με πληγή φρικτή και οδυνηρή;Ας ξέρη πάλιν αυτός που ερωτά,ότι δεν ήταν ο διάβολος ο Ισχυρός,αλλά ο Θεός, που του παρέδωσε τον Ιώβ για δοκιμασία (της πίστεως και της υπομονής του).Και επειδή δεν μπορούσε να κάμει τίποτε, ζήτησε από το Θεό την άδεια και,μόλις την έλαβε,έκαμε ότι έκαμε εναντίον του Ιώβ.Ώστε κι απ' αυτό βγαίνει περισσότερο επιβαρημένος ο εχθρός,διότι,καίτοι ήθελε,ούτε εναντίον και ενός μόνον δικαίου ανθρώπου μπόρεσε να κάνη τίποτα διότι,αν είχε δύναμη,δεν θα ζητούσε την άδεια επειδή τη ζήτησε,όχι μια,αλλά και για δεύτερη φορά,απ' αυτό φαίνεται ότι είναι ανίκανος και δε μπορεί να κάνη τίποτε.Και το θαυμαστό βέβαια,δεν είναι ότι δεν μπόρεσε τίποτε εναντίον του Ιώβ,αλλά ότι ούτε κατά των κτηνών του θα γινόταν καταστροφή,εάν δεν το επέτρεπε ο Θεός,μα ούτε κατά των χοίρων έχει την εξουσία.Διότι,όπως γράφει το Ευαγγέλιο,«Παρακαλούσαν τον Κύριο,λέγοντας:Επίτρεψέ μας να απέλθομε στους χοίρους».ΜΑΤΘΑΙΟΣ Η,31.Εάν λοιπόν δεν έχουν εξουσία,ούτε στους χοίρους, πολύ περισσότερο δεν έχουν εξουσία στους ανθρώπους,πού' νε πλασμένοι κατ' εικόνα Θεού.


ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ «ΤΟΥ ΠΑΤΕΙΝ ΕΠΑΝΩ ΟΦΕΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΩΝ»;


Άρα,το Θεό μονάχα πρέπει να φοβούμεθα,κι' αυτούς να τους καταφρονούμε και να μην τους φοβόμαστε καθόλου.Αλλά,όσο περισσότερο πράττουν αυτοί αυτά, τόσο και περισσότερο να επαυξάνομε εμείς την άσκησή μας εναντίον τους.Διότι μέγα όπλο κατ' αυτών είναι η ορθή (ακριβής και σωστή) ζωή και η πίστης προς τον Θεόν.Φοβούνται πράγματι την νηστεία των ασκητών,την αγρυπνία,τις προσευχές,την πραότητα,τον ήσυχο χαρακτήρα,τον αφιλάργυρο,τον ακενόδοξο (την έλλειψη ψωρουπερηφάνειας),την ταπεινοφροσύνη,το φιλόπτωχον,τις ελεημοσύνες,το αόργητον και προ πάντων την ευσέβεια προς τον Χριστό.Γι' αυτό βέβαια και τα κάνουν όλα,για να μην υπάρχουν ενάρετοι,που θα τους καταπατούν.Διότι ξέρουν καλά τη χάρη που δόθηκε εναντίον τους από τον Σωτήρα στους πιστούς,όπως ο ίδιος το είπε:«Ιδού σας έχω δώσει την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς (να εξουδετερώνετε ανθρώπους δόλιους σαν φίδια και επικίνδυνους σαν τους σκορπιούς) και πάνω σ' όλη τη δύναμη του εχθρού». ΛΟΥΚΑ Ι,19.

ΠΩΣ ΠΡΟΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ;


Αν λοιπόν μερικές φορές υποκρίνονται ότι προλέγουν τα μέλλοντα,ας μην τους το παραδέχεται κανείς.Γιατί συχνά,από πολλές ημέρες πριν,λένε για τους αδελφούς που πρόκειται να μας συναντήσουν.Και έρχονται ύστερα εκείνοι.Αλλά το κάνουν αυτό,όχι από το ενδιαφέρον τους για όσους τους ακούνε,αλλά για να τους πείσουν να τους πιστεύουν έτσι (για προφήτες) και τότε να τους καταστρέψουν,μιας και τους κάμουν υποχείριους.Γι' αυτό,δεν πρέπει να τους δίνουμε προσοχή,αλλά κι όταν κάτι προλέγουν,να μη τα παραδεχόμαστε,αφού δεν τά' χομε ανάγκη.Μιας κι έχουν σώματα ελαφρότερα των ανθρώπων και βλέπουν αυτούς που ξεκίνησαν να' ρθούν σε μας,γιατί να είναι θαυμαστόν,ότι τρέχουν,τους προλαβαίνουν στο δρόμο και μας ειδοποιούν;Έτσι μπορεί να προλέγει κι ένας καβαλάρης,προσπερνώντας αυτούς που πάνε με τα πόδια.Ώστε,ούτε και γι' αυτό είναι ανάγκη να τους θαυμάζουμε.Διότι τίποτε από τα μη γενόμενα δεν προγνωρίζουν,αλλά μόνον ο Θεός τα ξέρει όλα προτού να γίνουν.ΔΑΝΙΗΛ ΣΩΣΑΝΝΑ,42Αυτοί προτρέχουν σαν κλέφτες και αναγγέλλουν όσα βλέπουν.Σε πόσους ν' ανακοινώνουν τώρα,ότι συγκεντρωθήκαμε και μιλάμε εναντίον τους,προτού να φύγει κάποιος από μας και πριν τ' ανακοινώσει κανείς άλλος!Αυτό όμως το κάνει κι' ένα παιδάκι-ταχυδρόμος,άμα προλάβει άλλον που τυχόν βραδυπορεί.Να τι θέλω να πω:Αν κανείς ξεκινήσει από τη Θηβαΐδα ή από καμιά άλλη χώρα,πριν μεν αρχίσει να βαδίζει,δεν γνωρίζουν οι δαίμονες αν θα περπατήσει,ευθύς ως τον δουν να προχωρεί,προτρέχουν και προτού να φθάσει αυτός,ειδοποιούν.Έτσι συμβαίνει, ώστε οι οδοιπόροι να' ρθούν έπειτα από μέρες.Πολλές όμως φορές τυχαίνει να γυρίσουν πίσω οι ταξιδιώτες,οπότε διαψεύδονται.


ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ  


Έτσι φλυαρούν πότε-πότε και για το νερό του ποταμού (Νείλου).Γιατί,βλέποντας να πέφτουν πολλές βροχές στα μέρη της Αιθιοπίας και ξέροντας ότι από κείνες τις βροχές γίνεται η πλημμύρα του ποταμού,προτρέχουν και το λένε προτού να έλθει το νερό στην Αίγυπτο.Αυτό όμως και οι άνθρωποι θα μπορούσαν να το πουν,αν μπορούσαν να τρέξουν σαν εκείνους.Και όπως ο σκοπός του Δαυίδ,ανεβαίνοντας σε ψηλό μέρος,έβλεπε κάποιον που ερχόταν πρωτύτερα από άλλον σκοπό,που ήταν χαμηλά στις υπώρειες του βουνού και προτρέχοντας,έλεγε πριν από άλλους σκοπούς,όχι όσα δεν έγιναν,αλλά αυτά,που εκείνη την ώρα είχανε μπει μπροστά και γίνονταν,έτσι κι' αυτοί (οι δαίμονες) προτιμούν να κουράζονται και ειδοποιούν άλλους (μοναχούς),μόνον για να τους απατούν.Αν όμως η Πρόνοια του Θεού αποφασίσει εν τω μεταξύ κάτι,για τα νερά ή για τους οδοιπόρους (διότι τις είναι δυνατόν π. χ. να προλάβει κάθε πλημμύρα),τότε αποδείχνονται ψεύτες οι δαίμονες και θά΄χαν ξεγελαστεί όσοι τους είχαν δώσει προσοχή.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΑΝΤΕΙΑ - ΟΙ ΠΡΟΓΝΩΣΕΙΣ


Έτσι είχαν συσταθεί τα μαντεία των Ελλήνων κι έτσι πλανήθηκαν από τους δαίμονες στην αρχαιότητα.Αλλά έπαψε του λοιπού η πλάνη,ως εξής:Ήλθε ο Κύριος, ο οποίος,μαζί με την πανουργία τους,κατήργησε και τους δαίμονας.Διότι τίποτε δεν γνωρίζουν μόνοι τους,αλλά,σαν κλέφτες,προβάλλουν όσα βλέπουν σε άλλους και μάλλον παρατηρούν και συμπεραίνουν,παρά προγνωρίζουν.Συνεπώς, κι αν κάποτε λένε κάτι αληθινό,ούτε τότε να τους θαυμάζει κανείς.Διότι και οι γιατροί,από την πείρα που έχουν των νοσημάτων,όταν παρατηρήσουν και σε άλλους την ίδια αρρώστια,πολλάκις προλέγουν την εξέλιξή της,γιατί συνήθισαν τον εαυτό τους να στοχάζονται και να βγάζουν συμπεράσματα.



Και οι κυβερνήτες πλοίων και οι γεωργοί πάλιν,παρατηρώντας από συνήθεια την κατάσταση του αέρος,προλέγουν αν θα χειμωνιάση ή θα γίνει καλοκαιρία.Και δεν μπορεί να πει κανείς γι' αυτό,ότι προλέγουν από θεία έμπνευση,αλλά από την πείρα και την συνήθεια.Εάν κάποτε λοιπόν και οι δαίμονες στοχαζόμενοι λένε τα ίδια,ας μην τους θαυμάζει κανείς γι' αυτό,μήτε να τους δίνη προσοχή.Διότι,κατά τι είναι χρήσιμο σ' αυτούς που τους ακούνε,να μαθαίνουν απ' αυτούς μπροστά από λίγες μέρες,αυτά που πρόκειται να συμβούν;Η ποια επείγουσα ανάγκη υπάρχει,να γνωρίζει κανείς αυτά;Και είναι ζήτημα αν τα γνωρίζει αληθινά.Διότι αυτό (η πρόγνωσις) δεν είναι από κείνα που κάνουν αρετή,ούτε πάντως είναι γνώρισμα αγαθού ήθους.Διότι κανείς μας δεν καλοτυχίζεται,πως έχει μάθει και γνώρισε κάτι,αλλά ο καθένας μας θα κριθή,αν τήρησε την πίστη και αν ειλικρινώς φύλαξε τας εντολάς.



Απόσπασμα κειμένου του Μεγάλου Αντωνίου,από το ιστολόγιο ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.Τίτλος,πιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Αντώνιος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...