ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ:Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ.ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ

 
 

Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Μακαριουπόλεως κύριε Ἰωάννη· Σεβαστοὶ Πατέρες,Μητέρες,Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές· Ἀγαπητὰ ἐν Κυρίῳ τέκνα·

 

Ὁ Χριστὸς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν!...Ἡ Παναγία Μητέρα μας Θεοτόκος καὶ οἱ Μεγάλοι μας Ἀδελφοί,οἱ Χοροὶ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, εἴθε νὰ εἶναι πάντοτε Οδηγοί,Προστάτες καὶ Παρηγορητές μας στὴν πορεία μας πρὸς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.Ἡ μεγάλη Ἑορτὴ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων Θεοστέπτων Βασιλέων καὶ Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης μᾶς ἔχει συναγάγει καὶ πάλιν ἐφέτος στὸν ἱστορικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ αὐτὸ Ναό τους,προκειμένου νὰ τιμήσωμε καὶ εὐχαριστήσωμε Αὐτούς,πρὸς δόξαν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Ἀμήν!Εἶναι ὄντως ὠφέλιμο καὶ σωτηριῶδες νὰ ἀποδίδωμε τιμὴ στὴν Βασιλικὴ Δυάδα τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης,ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀποτελεῖ καὶ μία ἐξαίρετη εὐλογία νὰ γίνεται τοῦτο ἐδῶ,στὶς ἀκρώρειες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης· τῆς Εὐρώπης,ἡ ὁποία ποτὲ δὲν διέκειτο εὐμενῶς ἔναντι μάλι-στα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου· ἡ ὁποία,ὄχι μόνο ἠρνεῖτο τὴν δόξα Του ἐν Οὐρανοῖς,ἀλλὰ καὶ ἐστρέφετο-καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ στρέφεται-ἐναντίον Του μὲ ἐμπαθῆ προκατάληψι καὶ νὰ βεβηλώνη τὴν κορυφαία αὐτὴ Μορφὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Παγκοσμίου Πολιτισμοῦ.Ἧταν πράγματι θεόπνευστος ἡ ἀπόφασις τοῦ πρωτοπόρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς μας στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη,τοῦ πολυσεβάστου Ἐπισκόπου μας κυρίου Ἰωάννου,νὰ θεμελιώση τὸ σπουδαῖο Ἔργο του στὸν Ἅγιο Ἰσαπόστολο Κωνσταντῖνο,στρεφόμενος τοιουτοτρόπως μὲ διάκρισι καὶ σοφία ἐναντίον τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ,ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς ἐπιστήμης ἔχει συμβάλει στὴν ἀνάδυσι μιᾶς νέας βαρβαρότητος,ἑνὸς ἠθικοῦ ἐκφυλισμοῦ ἄνευ προηγουμένου.Ναί,ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος εἶναι ἡ Μεγάλη Ἱστορική,Πνευμα- τικὴ καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Μορφή,ἡ Ὁποία ἀποτελεῖ μία Ἀπάντησι στὴν ἀθεϊστική,ἀμοραλιστική,μαρξιστική,παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ λογιοσύνη τῆς Εὐρώπης· ἦταν καὶ εἶναι μία Ἀπάντησις,ὄχι ἁπλῶς τοῦ πρώτου Χριστιανοῦ Αὐτοκράτορος τῆς ἀχανοῦς Αυτοκρατορίας,ἀλλ᾿ Ἐκείνου,ὁ Ὁποῖος τὸν Δ´ αἰ. μὲ συνέπεια λόγου καὶ ἔργου,μὲ συνδυασμὸ πράξεως καὶ θεωρίας,ἀνατρέπει ριζικὰ τὴν παγανιστικὴ βάσι καὶ προοπτικὴ τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι,ἀναμορφώνει ἰσαποστολικὰ ὁλόκληρο τὸ θεσμικὸ πλέγμα τοῦ δημοσίου βίου καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ διαποτίση αὐτὸν μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος,νὰ καταστήση αὐτὸν σταυρο-κεντρικό,χριστοκεντρικόν.Ὁ Καθεδρικὸς Ναὸς τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς Στοκχόλμης,στὸν ὁποῖο ἑορτάζομε σήμερα τοὺς Ἁγίους Ἰσαποστόλους Βασιλεῖς ἀποτελεῖ ἕναν φωτεινὸ Ἄμβωνα τῆς Ὀρθοδοξίας,δηλαδὴ τῆς Γνησίας Εὐαγγελικῆς Πίστεως,ἀλλὰ καὶ τοῦ Ὁράματος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου γιὰ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὴν δημιουργία τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ.Λάβαρο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου τῆς Εὐρώπης.Ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος προσπαθεῖ νὰ εὐτελίση,κυριολεκτικὰ νὰ «ἰσοπεδώση»,τὸν Ἅγιο Ἰσαπόστολο· ὀρθῶς ἔχει ἐπισημανθῆ,ὅτι «κανένας ἄλλος ἡγεμόνας τῆς Ἑσπερίας δὲν δέχθηκε πιὸ βαρειὲς καὶ πιὸ σοβαρὲς σὲ συνέπειες κατηγορίες,ὅσο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος».Ἡ Δύσις ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀρνηθῆ δύο θεμελιώδη στοιχεῖα τῆς Μεγάλης Μορφῆς τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου: τὸ πρῶτο εἶναι ἡ Μωρία τοῦ Σταυροῦ καὶ τὸ Ἦθος τοῦ Σταυροῦ· τὸ δεύτερο εἶναι ἡ Ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ μάλιστα ἡ θεότης τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ.Ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο,εἶναι ἀδιάσειστα ἱστορικὰ θεμελιωμένο,ὅτι στὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο ἀποκαλύφθηκε ὁ Τίμιος Σταυρὸς καὶ ἡ θεία προτροπή: «Ἐν Τούτῳ Νίκα» · ἡ θεοσημία αὐτὴ ἀπετέλεσε σταθμὸ στὴν ζωή Του,ἀλλὰ καὶ διεπέρασε ὅλη τὴν ζωή Του: ὡς νοοτροπία,ὡς θεωρία,ὡς πρᾶξις · τὸ ταπεινὸ φρόνημά Του, ὁ ταπεινὸς λόγος Του,τὸ ταπεινὸ καὶ εὐσπλαγχνικὸ ἦθός Του συνεκλόνιζε τοὺς Χριστιανούς,οἱ ὁποῖοι μέχρι τότε ὑφίσταντο τὰ ἀποτελέσματα τῆς θηριωδίας τῶν προηγουμένων αὐτοκρατόρων.Ἄμεσα συνδεόμενο μὲ τὸ Ἦθος τοῦ Σταυροῦ,τὸ Ὁποῖο ἀρνεῖται ἡ ἐκφυλισμένη Δύσις,εἶναι ἡ αὐστηρότης καὶ ἡ σεμνοπρέπεια τῶν ἠθῶν: ὁ πράγματι διορατικὸς Μέγας Κωνσταντῖνος,ἐπειδὴ ἐγνώριζε ὅτι τὰ ἰσχυρὰ ἔθνη καὶ κράτη δὲν καταλύονται ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς,ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἐσωτερικὸ ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν ἠθικὴ σῆψι,ἐφρόντισε νὰ προσαρμόση τὴν νομοθεσία τῆς Αὐτοκρατορίας πρὸς τὶς Ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου· εἰδικά, ἀπαγόρευσε τὴν παλλακεία,ἔλαβε μέτρα γιὰ τὴν ἐνίσχυσι τοῦ θεσμοῦ τῆς Οικογενείας,ὥρισε τὴν θανατικὴ ἐκτέλεσι γιὰ τὸν ἄνδρα,ὁ ὁποῖος θὰ διέπραττε τὸ ἀδίκημα τῆς μοιχείας μὲ ὕπανδρο γυναίκα, προέβλεψε αὐστηρότατες ποινὲς γιὰ τὰ ἀδικήματα τῆς ἀπαγωγῆς παιδιῶν καὶ παρθένων,ὡς καὶ γιὰ ἀδικήματα σχετιζόμενα μὲ τὶς γενετήσιες σχέσεις...Ὅσον ἀφορᾶ τὸ δεύτερο,εἶναι γνωστὴ καὶ ἀδιαμφισβήτητος ἡ συνεισφορὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου στὸν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας νὰ κατοχυρωθῆ ἡ δογματικὴ Πίστις στὴν Θεότητα τοῦ Λόγου· τόσο κατὰ τὴν Α΄ Ἁγία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (325),ὅσο καὶ μέχρι τῆς Κοιμήσεώς Του (337),παρέμεινε πιστὸς στὸ Ὁμοούσιον τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα καὶ σαφέστατα ἀντιαρειανιστής.Ἡ ἐμμονή Του στὴν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως  ἐτόνιζε μὲ ἐξαιρετικὴ ἔμφασι, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο τότε μόνο ἔχει οὐσιαστικὸ νόημα,τότε μόνο εἶναι Χαρμόσυνο Ἄγγελμα,ὅταν κηρύττεται καὶ βιώνεται μὲ κέντρο τὸν Ἐσταυρωμένο Θεό,τὸν Σαρκωθέντα-Σταυρωθέντα-Ἀναστάντα Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ.Ἡ Δυτικὴ Θεολογία καὶ Φιλοσοφία θέλει σήμερα ἕναν Χριστὸ χωρὶς Θεότητα καὶ χωρὶς Σταυρό...Ἡ Δύσις ξεπέρασε στὴν ἀσέβεια ἀκόμη καὶ τὸν Ἄρειο,ἐφ᾿ ὅσον θέλει νὰ περιβάλη μὲ τὸ χριστιανικὸ κῦρος κάθε διαστροφὴ καὶ ἐκφυλισμό...Ἡ Δύσις ἀποσιωπᾶ τὸ Μυστήριο τῆς Θεώσεως καὶ Χριστοποιήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ Σταυρῷ καὶ διὰ τοῦ Σταυροαναστασίμου Ἤθους τῆς Ἐκκλησίας...Ἡ Εὐρώπη ἐπιμένει σὲ ἕναν Οὑμανισμό,ὁ ὁποῖος γίνεται ὅλο καὶ περισσότερο ἄχρωμος,ὅλο καὶ περισσότερο ἀντιευαγγελικὸς καὶ ἀντισταυρικός...

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές μου·

 

Ὁ Καθεδρικός μας αὐτὸς Ναὸς ἐπ᾿ ὀνόματι τῶν Ἁγίων Θεοστέπτων Βασιλέων,μᾶς καλεῖ σήμερα,στὴν Πανήγυρί Του,νὰ ἐμβαθύνωμε ἔτι περισσότερο στὸ Χρέος μας: ἐμεῖς,οἱ Ἐνορῖτες του,ὀφείλουμε νὰ ἀναδείξωμε τὸν Ναό μας σὲ φορέα ζωντανό, σὲ πηγὴ ἀείρυτον τοῦ πάντοτε νέου, τοῦ ἀγέραστου Πολιτισμοῦ,τὸν Ὁποῖο ὡραματίσθηκε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος.Ναί,σήμερα ἡ Εὐρώπη χρειάζεται ἐπανευαγγελισμόν,μέσῳ τῶν Ὀρθοδόξων Κοινοτήτων τῆς Γνησίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,οἱ Ὁποῖες θὰ φανερώνουν,θὰ δίδουν Μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἀληθείας.Ἡ εὐθύνη μας εἶναι πολὺ μεγάλη ἔναντι τῶν ἀδελφῶν μας τῆς Δύσεως,ἐκ τῶν ὁποίων οἱ καλοπροαίρετοι νοσταλγοῦν τὴν γνησιότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀληθείας καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους.Ὅταν προσκυνοῦμε τὴν ἱερὰ Εἰκόνα τῶν Ἁγίων Ἰσαποστόλων,μαζὶ μὲ τὰ δύο σεπτὰ Πρόσωπα ἀσπαζόμεθα καὶ τὸν Τίμιο Σταυρὸ στὸ μέσον· αὐτὸς ὁ συν-ασπασμὸς πρέπει νὰ μᾶς ἀφυπνίζει,νὰ μᾶς μεταγγίζει τὴν Οὐσία τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους,δηλαδὴ ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας καὶ μόνον ὅταν εἴμεθα ἐσταυρωμένοι,εἶναι δυνατὸν νὰ δίδωμε Μαρτυρία Ἀληθείας καὶ Ζωῆς,«ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ...».Ἕνας ἀσπασμὸς τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος μὲ τὸ βάθος αὐτὸ θὰ μᾶς ἐπιτρέπη νὰ ψάλλωμε τὸ Ἀπολυτίκιο τῶν Ἁγίων μας ἐν ἐπιγνώσει:«Πρῶτος πέφηνας ἐν βασιλεῦσι,θεῖον ἕδρασμα τῆς Εὐσεβείας, ἀπ᾿ Οὐρανοῦ δεδεγμένος τὸ Χάρισμα· ὅθεν Χριστοῦ τὸν Σταυρὸν ἐφανέρωσας,καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν ἐφήπλωσας· Κωνσταντῖνε Ἰσαπόστολε,σὺν τῇ μητρὶ Ἑλένῃ τῇ θεόφρονι,πρεσβεύσατε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

 

Εἴθε οἱ εὐχὲς τοῦ Ἀειμνήστου Γέροντος,Πατρὸς καὶ Μητροπολίτου μας Κυπριανοῦ († 17.5.2013) νὰ μᾶς στηρίζουν στὴν Ὀρθόδοξη Εὐσέβεια· ἐπίσης,ἡ Δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ νὰ μᾶς ἐνισχύη καὶ νὰ μᾶς δίδη ἀσάλευτη σταθερότητα στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ὀρθοπραξία.

 


Νὰ μὴν λησμονούμε,ὅτι ἡ λέξης Κωνσταντῖνος εἶναι λατινικὴ (Constantinus) καὶ ἀντιστοιχεῖ στὸ ἑλληνικὸ ὄνομα Εὐστάθιος· δηλαδὴ τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰσαποστόλου εἶναι γιὰ κάθε εὐσεβῆ μία συνεχὴς ὑπόμνησις,ὅτι πρέπει νὰ ἔχει βασιλικὸ φρόνημα,νὰ ἔχη σταθερὸ φρόνημα,νὰ εἶναι σταθερός,καλὰ καὶ βαθειὰ ἐρριζωμένος καὶ τεθεμελιωμένος στὸν Σταυρωθέντα Χριστό μας,στὸν Ὁποῖο πρέ- πει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις,σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι,εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν!

 

7η Μαΐου 2015 ἐκ.ἡμ.

† Ἐμφάνισις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν ἔτει 346ῳ

 

† Ἀπόδοσις Ἁγίου Πάσχα

+Τῷ δὲ Θεῷ δόξα καὶ εὐχαριστία!

 

Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός Β΄ 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...