ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

 
 

 Η Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας,καθιερώθηκε νὰ γιορτάζεται ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία μας μὲ τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων καὶ τὴν νίκη τῆς εὐσέβειας καταπάνω στοὺς εἰκονομάχους.Οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε οἱ νεωτεριστὲς ἐκεινοῦ τοῦ καιροῦ,ποὺ ἀρ- χίσανε ἀπὸ τὴν κατάργηση τῆς εἰκονογραφίας,γιὰ νὰ προχωρήσουν,σιγὰ-σιγά, ὅπως συνηθίζουν πάντα οἱ τέτοιοι,καὶ σὲ ἄλλες καταλυτικὲς μεταρρυθμίσεις,ὥς ποὺ νὰ μὴν ἀφήσουν τίποτα ἀπείραχτο στὴν ᾿Ορθοδοξία.Η εἰκόνα στάθηκε τὸ σύμβολο τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ γιὰ τὶς εἰκόνες βρισκότανε σὲ ἀναταραχὴ τὸ Βυζάντιο,σὲ ἐμφύλιο πόλεμο,ἐπὶ 116 χρόνια.Στὰ 787 μ.Χ. ἔγινε ἡ ἐν Νικαίᾳ Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος,ποὺ ἐκήρυξε τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων κ᾿ ἔβαλε τέλος στὴν εἰκονομαχία ποὺ εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὰ 726,ἐπὶ Λέοντος τοῦ ᾿Ισαύρου.Αλλά, κ᾿ ὕστερα ἀπὸ τὴν Ζʹ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο,ξαναζωντάνεψε ἡ εἰκονομαχία,ὥς ποὺ ἔγινε ἄλλη σύνοδος στὴν Κωνσταντινούπολη,στὰ 842,κι᾿ αὐτὴ ἐπικύρωσε τὴν Ζʹ Οἰκουμενική Σύνοδο,κ᾿ ἔτσι ἔπαψε ἐκείνη ἡ μανία τῆς εἰκονομαχίας.Αἰτία ἀπ᾿ ὅπου προέρχεται κάθε αἵρεση καὶ νεωτερισμὸς στὴ θρησκεία, εἶναι ἡ ἀπιστία κι᾿ ὁ ὀρθολογισμός.

 
 

Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε ἄνθρωποι μὲ ψυχρὴ ψυχή, ἄπιστοι,ἀλαζόνες,ματαιόδοξοι,στερημένοι ἀπὸ πνευματικὸ βάθος,καὶ σπρωγμένοι, σὲ ὅ,τι κάνανε ἀπὸ πολιτικοὺς κι᾿ ἄλλους παρόμοιους ἀντιπνευματικοὺς σκοπούς.Οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῆς τῆς κινήσεως,αὐτοκράτορες καὶ αὐλικοί, τραβοῦσαν μὲ τὸ μέρος τους τοὺς ὀλιγόπιστους,τοὺς ματαιόδοξους, καὶ τοὺς συμφεροντολόγους,ποὺ λογαριάζανε τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ δύναμη ποὺ εἶχαν αὐτοὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῆς εἰκονομαχίας.Απὸ τ᾿ ἄλλο μέρος ἀγωνιζόντανε γιὰ τὴν πίστη τους,ποὺ εἶχε γιὰ σύμβολα τὶς εἰκόνες,οἱ εὐσεβεῖς κληρικοί,ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ὥς τὸν καλόγηρο,καὶ μαζὶ μὲ τοὺς εὐλαβεῖς κληρικούς,οἱ ἁπλὲς ψυχὲς ποὺ εἴχανε βαθειὰ πίστη στὴν ᾿Ορθοδοξία καὶ στὴν παράδοσή της,οἱ ταπεινοὶ καὶ οἱ «πτωχοὶ τῷ πνεύματι»,οἱ μακαρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστό,τὰ «μωρὰ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα».Βέβαια ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς ὑπῆρχε καὶ «ὁ δεισιδαίμων ὄχλος»,ὅπως τοὺς λένε οἱ νεωτεριστὲς κ᾿ οἱ μεταρρυθμιστές.Αλλὰ αὐτὸς ὁ «ὄχλος» φαίνεται συχνὰ,πὼς βλέπει πιὸ καθαρὰ καὶ πιὸ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς φωστῆρες τοῦ ψυχροῦ ὀρθολογισμοῦ,ὅπως ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη,λίγο πρὶν νὰ τὴν πάρη ὁ Τοῦρκος,ποὺ ὁ λαὸς μπόδισε τὴν ῞Ενωση τῆς ᾿Εκκλησίας μας μὲ τοὺς παπικούς,καὶ γλύτωσε τὸ γένος μας ἀπὸ τὸν ἀφανισμό,ὅπως λέγει κι᾿ ὁ σοφὸς ᾿Αδαμάντιος Κοραῆς,γράφοντας τοῦτα τὰ λόγια:«Διὰ τὴν δεισιδαιμονίαν ταύτην μάλιστα μᾶς ὀνειδίζουν, (οἱ Λατῖνοι),καὶ εἰς αὐτὴν ἀποδίδουν τὸ πεῖσμα τοῦ κοινοῦ λαοῦ (ποὺ τὸν λένε ὄχλο οἱ ἔξυπνοι) νὰ μὴ ἑνωθῇ μὲ τοὺς Παπιστάς, καὶ τὴν σταθερὰν αὐτοῦ ἀντίστασιν εἰς τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ τὸν ἑνώσωσιν αὐτοκράτορας.Εἰς τὴν δεισιδαιμονίαν,ὅμως ταύτην (ἂν ἐγέννησε ποτέ τι καλὸν ἡ δεισιδαιμονία) χρεωστοῦμεν οἱ σημερινοὶ Γραικοὶ τὴν ὕπαρξίν μας.Χωρὶς τὸ εὐτυχέστατον τοῦτο πεῖσμα τῶν πρὸ ἡμῶν,ἡ δεισιδαιμονία ἤθελ᾿ αὐξηθῆ ἐπὶ πλέον,καὶ τὰ πολυπληθῆ τάγματα τῶν Δυτικῶν μοναχῶν ἔμελλον νὰ καταβρωμίσωσι τὸ ἔδαφος τῆς ταλαιπώρου ῾Ελλάδος...».Αὐτὰ δὲν τὰ γράφει κανένας ὀπισθοδρομικὸς καὶ καθυστερημένος πνευματικά,ἢ κανένας παλαιοημερολογίτης,ἀλλὰ ὁ Κοραῆς,ποὺ τὸ ἄγαλμά του τὸ ἔχουν στήσει οἱ ῞Ελληνες μπροστὰ στὸ Πανεπιστήμιό τους, καὶ ποὺ στάθηκε στὰ χρόνια του πολὺ φιλελεύθερος,ἐνθουσιώδης ὀπαδὸς τῆς Γαλλικῆς ᾿Επανάστασης.Τί ἀποκρίνονται σ᾿ αὐτὰ οἱ βαθυστόχαστοι νεωτεριστὲς καὶ ὀρθολογιστές,ποὺ θαρροῦν,πὼς βαστᾶνε τὸ κλειδὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης,καὶ περιπαίζουνε ἐμᾶς τοὺς «μωροὺς καὶ φανατικούς»;῞Οπως εἴπαμε στὴν ἀρχή,αἰτία κάθε νεωτερισμοῦ στὴν παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας μας εἶναι ἡ ἀφοβία πρὸς τὸν Θεό,ἡ ἀσέβεια κι᾿ ἡ ἀπιστία.Ποτὲ ἕνας Χριστιανὸς,ποὺ νὰ πιστεύη ἀληθινά,ὄχι ψεύτικα,δὲν βρέθηκε ἀνάμεσα στοὺς νεωτεριστὲς καὶ στοὺς μεταρρυθμιστές.῾Ο ἄπιστος δὲ μπορεῖ νὰ ἔχῃ ταπεινὸ φρόνημα,ἀλλὰ εἶναι πάντα περήφανος, ἀλαζόνας.Κι᾿ αὐτὸ τὸ λέγει μὲ δυὸ λόγια ὁ ἅγιος ᾿Εφραὶμ ὁ Σῦρος:«῾Η ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας,μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον».Βλέπεις τί λέγει;«ἀναγκάζει»,δηλαδὴ ἡ περηφάνεια,ἡ ματαιοδοξία,βιάζει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει μέσα του,νὰ θέλη καὶ νὰ κάνη νεωτερισμούς,ἐπειδὴ εἶναι δοῦλος αὐτῆς τῆς περηφάνειας!Κ᾿ ἔπειτα λέγει «μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον»,δηλαδή,ἐπειδὴ δὲν χωνεύει «τὸ ἀρχαῖον», ἤγουν τὴν παράδοση,μὲ ἄλλα λόγια,ἐπειδὴ φαίνεται βαρὺ στὸν ματαιόδοξο νὰ παραδεχθῆ ἐκεῖνο ποὺ τοῦ παραδώσανε οἱ παλαιότεροι,«οἱ πρὸ ἡμῶν»,ὅπως εἶπε ὁ Κοραῆς.Γιὰ νὰ παραδεχθῆ κανένας τὴν παράδοση,πρέπει νὰ ἔχη μέσα του ταπείνωση καὶ νὰ μὴ θέλη νὰ στήση τὸ δικό του θέλημα.Δὲν ὑπάρχει νεωτεριστὴς στὴν ᾿Εκκλησία καὶ ἄνθρωπος,ποὺ νὰ θέλη νὰ γκρεμνίση,ὅ,τι παραλάβαμε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ περιφρουρήσανε τὴ θρησκεία μας μὲ τὴν εὐσέβειά τους καὶ μὲ τὴν ἀσάλευτη πίστη τους,ποὺ γι᾿ αὐτὴ ὑποφέρανε κάθε κακοπάθηση,κι᾿ αὐτὸν τὸν θάνατο,ναί,δὲν ὑπάρχει νεωτεριστὴς τέτοιος,ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἄπιστος.῍Ας κρύβεται,ἂς παρουσιάζεται γιὰ εὐλαβέστατος,ἂς κάνει τὸν ταπεινόφρονα,ἂς ἀγκαλιάζει,τάχα τοὺς ἐχθρούς του,μ᾿ ἕναν λόγο: ἂς φαίνεται ἀπ᾿ ἔξω σὰν ἅγιος, πρᾶος καὶ γλυκόλογος.Στ᾿ ἀληθινὰ εἶναι ἕνας ὑποκριτής.Ο ἅγιος ᾿Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος,ὁ ἁγιώτατος ἅγιος,ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀρχαίους ἱεράρχες τῆς ᾿Εκκλησίας,μαθητὴς τοῦ ἀποστόλου ᾿Ιωάννου τοῦ Θεολόγου,αὐτὸς ποὺ μονομάχησε μὲ τὰ θηρία γιὰ τ᾿ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ,μέσα στὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης,ἐννενῆντα χρονῶν πρεσβύτης,ἔνοιωθε ριζωμένη τέτοια πίστη μέσα στὴν καρδιά του,ποὺ ἔλεγε στοὺς μαθητές του,ὁποὺ ἐνεργούσανε νὰ τὸν γλυτώσουνε ἀπὸ τὸ μαρτύριο:«Μὴ μὲ ἐμποδίζετε,τέκνα μου,νὰ πάγω στὸν ἀγαπημένο Κύριό μου.Εἶμαι σιτάρι τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἀλεστῶ (ἀπὸ τὰ δόντια τῶν θηρίων),γιὰ νὰ παρουσιασθῶ μπροστά του ῾῾ὡς ἄρτος εὐώδης καὶ καθαρός᾿᾿».Κ᾿ ἐπειδή,πολλὲς φορές,τὰ λεοντάρια δὲν θέλανε νὰ σπαράξουνε κάποιους Μάρτυρες,ὁ ᾿Ιγνάτιος, αὐτὸς ὁ σιδερόκαρδος ἑκατοχρονίτης μονομάχος,ἔλεγε στοὺς δικούς του: «Κι᾿ ἄν τὰ θηρία δὲν θελήσουνε νὰ μὲ φᾶνε,ἐγὼ θὰ τὰ βιάσω».῎Ω ὕψος ἀπίστευτο,ποὺ φτάνει ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ,ὁποὺ κάνει ᾿Αχιλλέα πολεμιστὴ τὸν ἄκακο γέροντα, τὸν πρᾶο ἐπίσκοπο τῆς ᾿Αντιόχειας,ποὺ παραμέριζε γιὰ νὰ μὴ πατήσῃ ἕναν μήρμυγκα!Αλλά,γιατί ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν ὑπόθεση ποὺ μιλοῦσα;Τὸ ἔκανα γιὰ νὰ ἀναφέρω,τί ἔλεγε αὐτός,ὁ ἅγιος γιὰ τοὺς νεωτεριστὲς τῆς θρησκείας.῎Ελεγε λοιπόν:«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα,κἂν νηστεύῃ,κἂν παρθενεύῃ,κἂν προφητεύῃ,κἂν σημεῖα ποιῇ,λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ,φθορὰν προβάτων κατεργαζόμενος».«῞Οποιος διδάσκει ἄλλα,ἀπὸ ὅσα διατάζει ἡ ᾿Εκκλησία,κι᾿ ἂν νηστεύη,κι᾿ ἂν εἶναι παρθένος,κι᾿ ἂν προφητεύη ἀκόμα,κι᾿ ἂν ἀκόμα κάνη θαύματα,αὐτὸν νὰ τὸν βλέπης σὰν λύκο ποὺ εἶναι σκεπασμένος μὲ προβιὰ προβατίσια,καὶ ποὺ μηχανεύεται πονηρὰ καταπάνω στὰ πρόβατα».῎Ακουσέ τα,λοιπόν,ἐσὺ ποὺ διαβάζεις,καὶ τύπωσέ τα στὸ μυαλό σου, γιὰ νὰ μὴ ξεγελασθῆς ἀπὸ τὶς κολακεῖες,ἀπὸ τὰ γλυκόλογα,κι᾿ ἀπὸ τὴ ζαχαρίνη τῆς «ἀγάπης» ποὺ μεταχειρίζονται οἱ τέτοιοι παραβάτες κι᾿ ἀποστάτες,μὲ σκοπὸ νὰ σὲ παραπλανήσουν.῞Ολα τὰ καταχθόνια σχέδιά τους,τὰ σκεπάζουν μὲ τὸ πανάγιο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ,ποὺ εἶπε ὀχτὼ φορὲς «Οὐαί!»,ὀχτὼ φορὲς «ἀλ- λοίμονο!» γιὰ τοὺς ὑποκριτές.«᾿Αλλοίμονο» εἶπε καὶ γιὰ ὅσους κάνουν σκάνδαλα, ὅπως κάνουν αὐτοὶ οἱ νεωτεριστές:«Οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. ιηʹ 7).Ναί!Σήμερα,στὶς μέρες μας,φανερωθήκανε κάποιοι ἄλλοι ἀποστάτες,ὄχι μοναχὰ εἰκονομάχοι,ἀλλὰ καὶ γενικὰ «᾿Ορθοδοξομάχοι»,ποὺ παρουσιάζονται σὰν ὑπέρμαχοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας,ὅπως οἱ Φαρισαῖοι παρουσιαζόντανε σὰν ὑπέρμαχοι τοῦ Νόμου,ἐνῶ τὸν καταργούσανε.Πρόδρομοι στοὺς νεωτεριστὲς ποὺ φανερώνονται στὶς πονηρὲς μέρες μας,σταθήκανε κάποιοι ᾿Αρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες,ποὺ εἴχανε πάρει «προοδευτικὲς» καὶ νεωτεριστικὲς ἰδέες ἀπὸ τὸ «ἐξωτερικὸ» καὶ θελήσανε νὰ «ἀναμορφώσουν τὴν ᾿Εκκλησίαν,διὰ νὰ τὴν προσαρμόσουν εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας».Αὐτὴ τὴν ἀνάγκη «τῆς προσαρμογῆς»,τὴν αἰσθάνονται,ἐπειδὴ βλέπουν,πὼς ὁ κόσμος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ θρησκεία,καὶ προσπαθοῦν τάχα μὲ τὰ γιατροσόφια τῶν νεωτερισμῶν καὶ τῶν «προσαρμογῶν» νὰ τραβήξουν τοὺς ἄθρησκους.Αλλὰ ὁ ζῆλος τους εἶναι «ὁ μωρὸς ζῆλος»,γιατὶ φανερώνει,πὼς θέλουν νὰ στηρίξουν τὴ θρησκεία μὲ κάποιους νεωτερισμοὺς ποὺ τὴν καταργοῦν καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν κάνουν τίποτα, ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι άπιστοι.῞Ενας «κόκκος πίστεως» θἂφτανε ἐκεῖ ποὺ δὲν κάνουν τίποτα οἱ νεωτερισμοί,κι᾿ οἱ Διασκέψεις, καὶ τὰ Παγκόσμια Συμβούλια, καὶ οἱ ᾿Οργανώσεις,καὶ «αἱ μωραὶ (συ)ζητήσεις καὶ γενεαλογίαι καὶ μάχαι νομικαὶ» (᾿Απόστολος Παῦλος).

 

Καὶ,πὼς δὲν κάνουν τίποτα ὅλα αὐτά,οἱ νεωτερισμοὶ στὴ λατρεία καὶ οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν «προσαρμογή»,ἀπόδειξη εἶναι τὸ,ὅτι στὶς χῶρες,ποὺ γίνονται αὐτὰ ἀπὸ τοὺς θρησκευτικοὺς ἀρχηγούς,στὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς ᾿Αμερικῆς,μάταια γίνονται «οἱ προσαρμογές»,ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει προζῦμι γιὰ νὰ ζυμωθῆ τὸ ψωμί,δηλ.ἡ πίστη,καὶ τὸ ὅτι τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα,τὸ ἀληθινό,σβήνει καὶ χάνεται,ἐνῶ μέρα μὲ τὴ μέρα,ἡ ἀπιστία θριαμβεύει.Ο ὑστερικὸς θαυμασμὸς,ποὺ ἔχουνε σὲ κάθε πρᾶγμα ποὺ γίνεται στὴ Δύση,αὐτοὶ οἱ ξιππασμένοι ρασοφόροι μας,ποὺ ζήσανε στὸ ἐξωτερικὸ κι᾿ ἀπομείνανε κατάπληκτοι ἀπὸ τὴν ὑλικὴ δύναμη τῆς Δύσης, τοὺς κάνει νὰ εἶναι τυφλοὶ καὶ νὰ μὴ νοιώθουν τίποτα ἀπὸ τὸ πνευματικὸ βάθος τῆς ᾿Ορθοδοξίας,ἀλλὰ νὰ πιθηκίζουν τοὺς Παπικούς,τοὺς ᾿Αγγλικανοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες.Μιὰ σειρὰ λοιπὸν ἀπὸ τέτοιους ἐξευρωπαϊσμένους ρασοφόρους,ὅπως εἶναι οἱ κληρικοὶ τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,τοῦ Πατριαρχείου τῆς ᾿Αλεξανδρείας καὶ τῶν ῾Ιεροσολύμων,ἑτοιμάσανε τὸν δρόμο στοὺς σημερινοὺς παπολάτρες καὶ κάθε λογῆς νεωτεριστές,ποὺ πᾶνε νὰ καταργήσουν τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας.Κορυφαῖος νεωτεριστὴς στάθηκε ὁ Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης,ἀδίστακτος,ἀσεβὴς κι᾿ ἄθεος.῾Ο Θεὸς νὰ τὸν συγχωρήσει.Καὶ ὅμως,πόσοι τέτοιο καταλύτες τῆς ᾿Ορθοδοξίας θὰ γιορτάσουν τὴν Κυριακὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας!...

 
Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος»,ἀριθμός 50,Μάρτιος 1965,σελ.1 καὶ 4.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


   Φώτης Κόντογλου

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...