ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟ 1926



ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΤΗΝ  ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΤΟΥ 1926




Τον Σεπτέμβριον του έτους 1926 διετάχθη υπό του Ιερού Συνδέσμου να εξέλθη εκ του Αγίου 'Ορους,ο Λαυριώτης Iερομόναχος π. Ιλαρίων Ουζουνόπουλος (ή Ουζούνης),διά να ενισχύση τον Ιερόν Αγώνα των Πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών,υπέρ των Πατρίων Παραδόσεων.Το τότε Διοικητικόν Συμβούλιον της Κοινότητος Γ.Ο.Χ. Θεσσαλονίκης,τον έστειλε να λειτουργήσει τα Παραρτήματα Νιγρίτης καί Βεσνίκου (Άγ.Πνεύμα),Σερρών.Τας παραμονάς των Χριστουγέννων απεστάλη εις το χωρίον Νικήτη - Χαλκιδικής.Εις το χωρίον αυτό η πλειοψηφία των κατοίκων ακολουθούσε το Πάτριον εορτολόγιον.Και όμως, εκκλησιάζοντο σ’ένα εξωκκλήσι,κοντά εις το νεκροταφείον,την Κοίμησιν της Θεοτόκου.



Ο π. Ιλαρίων τους υπέδειξε,ότι ήτο δίκαιον και σωστόν,αφού ήσαν περισσότεροι απο τους νεοημερολογίτας,να καταλάβουν τόν κεντρικόν Ναόν του χωρίου,ο οποίος ετιμάτο εις το όνομα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Νικήτα.Αυτό και έγινε.Εκεί εώρτασαν τα Χριστούγεννα,εκεί και την εορτήν του Αγίου Βασιλείου.Εκεί πάλιν ητοιμάζοντο νά εορτάσουν καί τά 'Αγια Θεοφάνεια.Η χαρά τους ήτο διπλή.Είχον κοντά τους Ιερέα Αγιορείτη και εκκλησιάζοντο εις τον Ναόν των προγόνων των κατά τό Πάτριον Εορτολόγιον.Αλλά την χαράν τους αυτή δεν την συνεμερίζοντο οι ολίγοι συγχωριανοί των που παρεμενον πιστοί εις τό παπικόν ημερολόγιον,ομού με τον Ιερέα τους παπα Γιώργη.Μας κατέθεσαν δε ότι, ο παπα-Γιώργης,ένα Σαββατόβραδον,έβαλε τους επί κεφαλής των νεοημε- ρολογιτών,εννέα τον αριθμόν,να ορκισθούν επί του Ιερού Ευαγγελίου και εντός του Ναού του Αγίου Νικήτα,ότι θα μετέλθουν κάθε μέσον,προκειμένου να υποτάξουν τους συγχωριανούς των εις το παπικόν ημερολόγιον!'Οταν κατελήφθη ο Ναός υπό των Γ.Ο.Χ.,ο παπα-Γεώργης έσπευσε να ειδοποιήση τον Μητροπολίτην του,τον Κασσανδρείας Ειρηναίον είς τον Πολύγυρον.Και αυτός με την σειράν του τας Αστυνομικάς Αρχάς.Παραμονή των Αγίων Θεοφανείων,ο π. Ιλαρίων,αφού ετελείωσε την Θείαν Λειτουργίαν του Μ.Βασιλείου και τον Αγιασμόν της Παραμονής,έβαλε το πετραχήλι του καί συνοδευόμενος απ’ένα μικρόν,που εκρατούσε το δοχείον με τον αγιασμόν εβγήκε ν’αγιάση τους χωριανούς κατά την συνήθειαν.Τας άπογευματινάς ώρας και ενώ ο π.Ιλαρίων δεν είχεν ακόμη τελειώσει,κατέφθασαν εις το χωρίον 18 χωροφύλακες μ’ένα υπομοί- ραρχον κι’έναν ενωματάρχην,καί εγκαταστάθηκαν εις το γραφείον του Προέδρου της Κοινότητος,που ήτο εις την οικίαν του.Πρόεδρος της Κοινότητος ήτο ο Ιωάννης Αλεγκράς,οπού αυτός και η οικογένεια του ακολουθούσαν το Πάτριον Εορτολόγιον.0 Υπομοίραρχος διέταξε τον Ενωματάρχην να πάρη δύο άνδρας καί να συλλάβη τον Ιερέα.Μετά από ολίγην ώραν συνέλαβον τον Ιερέα καί τον Πρόεδρον.Ευχαριστημένος ο Υπομοίραρχρς από την "εύκολη" σύλληψιν του π.Ιλαρίωνος,είπεν εις τον ΙΙρόεδρον της Κοινότητος να εύρη μέρος διά να περάσουν το βράδυ αυτός και οι άνδρες του,διότι είχουν σκοπόν να φύγουν την άλλην ημέραν.Ο Πρόεδρος της Κοινότητος,έμπειρος εις τοιαύτας περιπτώσεις, τον συνεβούλευσε και τον παρεκάλεσεν ακόμη ή να αφήση τον Ιερέα ελεύθερον διά νά λειτουργήση την άλλην ημέρα των Αγίων Θεοφανείων και να τελέση τον Μ.Αγιασμόν ή να τον πάρουν το γρηγορώτερον και να φύγουν.Διότι,ως είπε, προέβλεπεν επεισόδια με απρόβλεπτα αποτελέσματα.Εκάγχασεν ο Υπομοίραρχος.-Και,ποιος τρελλός θα τολμήση νά τα βάλη με την εξουσίαν;...Δεν πρόλαβε να τελειώση τα λόγια του και άκουσαν να κτυπούν οι καμπάνες του Ναού του Αγ. Νικήτα σε ρυθμό κινδύνου πυρκαιάς!Οι χωριανοί,όταν άκουσαν τις καμπάνες,ξεχύθηκαν εις τους δρόμους και έμαθον το δυσάρεστον γεγονός.-Οι χωροφύλακες έπιασαν τον παππά μας!Τον έχουν κλεισμένο στο σπίτι του Προέδρου!Αυτή η αναπάντεχος είδησις και μάλιστα παραμονής της μεγάλης εορτής των Φώτων,έκαμε τον κύκλον του χωριού καί απ’έκεί και έξω από το χωριό διά να το μάθουν όσοι ακόμη είργάζοντο εις τα χωράφια.Και τότε ήτο,που απέδειξαν τον ζήλον καί την αγάπην τους διά τον "φυλακισμένον" Ιερέα τους.Οι γυναίκες κατέβαζαν μισοβρασμένο το βραδυνό φαγητό τους από την φωτιά,έσβυνον τα τζάκια τους, και ξεχύνονταν μαζί μέ τα παιδιά τους εις τούς δρόμους.Οι εργαζόμενοι εις τούς αγρούς άφηναν τα εργαλεία,παρατούσαν τα ζώα τους και τραβούσαν κατά το χωριό.Και εις ολίγην ώραν ένα πλήθος,σχεδόν όλο τό χωριό,μηδέ καί αύτών των γερόντων εξαιρουμένων,περιεκύκλωσαν το σπίτι του Προέδρου.-Θέλουμε τον παππά μας!Ήτο το γενικόν αίτημα των χωρικών εις απάντησιν εις την διαταγήν του Υπομοιράρχου να διαλυθούν.'Ολος αυτός ο ανθρώπινος όγκος εκινείτο όλο και πιο κοντά και εκύκλωνε την οικίαν του Προέδρου με την άπόφασιν να ελευθερώσουν τον παππά τους,έστω και με την βίαν».Ο Υπομοίραρχος τους απείλησεν,ότι,εάν δεν διαλυθούν,θα αναγκασθή να μεταχειρεσθή βίαν.'Ενας χωροφύλακας έκαμε το λάθος να πυροβόληση εις τον αέρα προς εκφοβισμόν.Η σφαίρα εκτύπησε εις την "κρηπίδα" της στέγης και έσπασε μερικά κεραμίδια,τα οποία πέφτοντας ετραυμάτισαν ελαφρώς μερικούς χωρικούς.Αυτό ήτο και οι άνδρες αγρίεψαν!-Εμείς δεν σκοτωθήκαμε στην Μικράν Ασία,που πολεμούσαμε τους Τούρκους και θα σταθούμε τώρα να μας σκοτώσουν για την πίστη μας και μέσα στο σπίτι μας;.Απάνω τους παιδιά!...Το σύνθημα εδόθη.Άρχισε τότε ένας πόλεμος χωρίς όπλα.'Ανδρες,γυναίκες και παιδιά άρχισαν έναν άγριον ...πετροβολισμόν εναντίον των οργάνων της τάξεως,οπότε κρύφτηκαν μέσα εις τό σπίτι.Μας είπον επιζώντες μάρτυρες,ότι τοιούτος ήτο ο φόβος των χωροφυλάκων,ώστε μερικοί απ'αυτούς επέταξαν τα όπλα και έφυγον.Μάλιστα δε,την φυγήν των χωροφυλάκων θά δικαεολογήση αργότερα ο Υπομοίραρχος, καταθετών εις το Στρατοδικείον καί προκειμένου να επιβαρύνη την θέσιν των χωρικών,όταν τους άφόπλισαν!Ο πετροβολισμός συνεχιζόταν και η κατάστασις εγένετο πιο δραματική.Υπήρχε ακόμη ο φόβος να βάλουν φωτιά.Τους ερέθιζε περισσότερο το πείσμα του Υπομοιράρχου,ο οποίος με κανένα λόγον δεν άφηνε ελεύθερον τον π.Ιλαρίωνα.Ενώ συνεχιζόταν η κατάστασις αυτή,βλέπουν ξαφνικά ν’ανοίγη η θύρα του σπιτιού και να βγαίνη ο π.Ιλαρίων συνοδευόμενος από δύο περίεργες...κοπέλες.Να τι είχε γίνει.Δύο νέοι του χωριού,πεζοπόροι,τον έναν τον έλεγον Γ.Ρεντενη,ως μας είπον,ντύθηκαν με γυναικεία ρούχα και κατώρθωσαν να πάρουν τον παππά τους.Μόλις το πλήθος των πιστών είδον ανάμεσά τους τον Ιερέα,εσταμάτησαν κάθε ''πολεμικήν ενέργειαν".Μέ ανυπόκριτον χαράν,τον συνώδευσαν εις τον Ναόν του Αγίου Νικήτα,όπου εψάλη ευχαριστήριος δοξολογία.Παρ’όλον,ότι ο Υπομοίραρχος με τους άνδρες του εγκατέλειψαν το χωριό,οι χωρικοί έβαλον σκοπούς εις το σπίτι,όπου εκοιμήθη ο Ιερεύς των.Την άλλην ημέραν,εορτήν των Αγίων Θεοφανείων,από πολύ πρωί όλοι οι χωριανοί,με τα γιορτινά τους ήσαν εις τον Ναόν.Ο π.Ιλαρίων μετά την θείαν Λειτουργίαν ηύρε την ευκαιρίαν να εγκωμιάση το θάρρος και τον ζήλον τους διά την Πίστιν των Πατέρων και συνέστησε σ'αυτούς εμμονη και υπομονή.Ζούμεν,τους είπε,χρόνια ομολογητών και μαρτύρων της Πίστεώς μας.Και τελειώνοντας,τους απηύθυνε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου:''Στήκετε,αδελφοί μου,και κρατείτε τας Παραδόσεις",και ο Κύριός μας θα ανταμείψη όλους ύμάς.Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας εσχηματίσθη Ιερά Πομπή και κατήλθον εις την πλατείαν του χωριού,όπου και η μεγάλη βρύσις,και εκεί ετέλεσαν τον Μέγαν Αγιασμόν.Μετά όλοι επήγαν εις τα σπίτια τους "ξέγνοιαστοι",ότι εις το εξής θα ημπορούσαν ελεύθερα να έχουν ανάμεσά τους τον παπα-Ιλαρίωνα.Δυστυχώς όμως!Η χαρά των Πιστών της Νικήτης δεν εκράτησε ούτε 12 ώρες!Ο Υπομοίραρχος φθάνοντας σε κακά χάλια εις τον Πολύγυρον,περιέγραψεν εις τους Προισταμένους του τα γεγονότα της Νικήτης.Ο Στρατιωτικός Διοικητής Πολυγύρου (εσυνεχίζετο ακόμη το στρατιωτικό πραξικόπημα Πλαστήρα-Κονδύλη-Γονατά),εχαρακτήρισεν αυτό, ως...αντεπανάστασιν!Και διέταξε την...καταστολήν της!Τας απογευματινάς ώρας τρία φορτηγά,στρατιωτικά αυτοκίνητα φορτωμένα με στρατιώτες έφθασαν και κατέλαβον το χωριό!Πρώτη μέριμνα των χωρικών ήτο να φυγαδεύσουν τον π. Ιλαρίωνα,παρά τας αντιρρήσεις του,εις το παρακείμενον πυκνόν δάσος.Εκεί παρέμεινεν επί τριήμερον σ’ένα ερημοκκλήσι του Αγίου Ιωάννου.Από εκεί κατέβη εις την παραλίαν της Συκιάς,απ’όπου με μία βάρκα ενός ψαρά επέρασε εις Άγιον 'Ορος.Ο επί κεφαλής του στρατού,ένας Λοχαγός,εκάλεσε όλους τους χωρικούς εις την ''πλατείαν του χωριού.Εκεί με υπόδειξι του νεοημερολογίτου Ιερέως καί των "ορκισθέντων" οπαδών του,συνέλαβε τους "πρωταιτίους της "αντεπαναστάσεως"...Συνέλαβον τους εξής:Γεώργιον Αλέγκρον,(υιόν του Προέδρου),μετά της γυναικός αυτού Αικατερίνης,Ιωάννην Μακάριον μετά της γυναικός αυτού,Ιωάννην και Γεώργιον Ρεντίνην,Παναγιώτην και Κόμνα Δεληθανάση,Παναγιώτην Μιχαλάκη,Θανάση Ξανθόπουλον,Τριανταφυλλιά Αλέγκρα,Τριαντάφυλλον Γκούραν,μετά της γυναικός αυτού,Μαρίαν Μητσούρα, Αριστοτέλην Βάσον,Άννα Παπαγγελίνα,Μαρία Μαλτάση και Ελένην Τριαντάφυλλου.Τους φόρτωσαν εις τα φορτηγά και τους μετέφερον εις τον Πολύγυρον και μετά από συνοπτικήν ανάκρισιν τους επροφυλάκισαν επί 20ήμερον.Το Στρατοδικείον,τους δίκασε και επέβαλε εις όλους τρίμηνον φυλάκισιν,και με αναστολήν διά τας γυναίκας.Ιδίαν ποινήν επέβαλεν ερήμην και εις τον π.Ιλαρίωνα.Μέ τις καταδίκες αυτές,που μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν συγχωριανοί των,με φανατισμόν καί πάθος,ετελείωσεν η πρώτη νίκη της Ορθοδόξου αντιστάσεως των Γ.Ο.Χ. Νικήτης κατά των καινοτόμων.


Εις το χωρίον Νικήτη υπάρχουν σήμερον πολλές οικογένειες,που ακολουθούν το Πάτριον Εορτολόγιον,που με θυσίες και ιερούς αγώνας εκράτησαν.Πρό 10ετίας έκτισαν ιδικόν τους Ναόν,αφιερωμένον εις το Γενέθλιον της Θεοτόκου και εις τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Νικήτα,έχουν δε,καί μόνιμον Εφημέριον.Τα στοιχεία διά την περιγραφήν των γεγονότων του 1926,μας τα έδωσαν οι κάτωθι χωρικοί,το έτος 1978,όταν μετέβημεν διά τον σκοπόν αυτόν.Είναι οι Δήμος Κυριαζής, Τριανταφυλλιά Αλέγκρα,Ξανθόπουλος Καραλής,Ιωάννης Γεωργακούδας, Γεώργιος Αλέγκρας,Αθανάσιος Μάντζος και ο Αστέριος Ψάλτης,Πρόεδρος των Γ.Ο.Χ. Νικήτης Χαλκιδικής,τους οποίους ευχαριστούμεν.Ευχαριστούμεν επίσης τον προαναφερθέντα κ.Αστέριον Ψάλτην και την σύζυγόν του,διά την επί τριήμερον φιλοξενίαν,που μοί παρέσχον;

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα εκ του ιστορικού,ορθοδόξου περιοδικού ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ,του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου,της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...