ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ


 

Η νύχτα έχει προχωρήσει άρκετά,ενώ εγώ μόνος στο κελλί μου προσπαθώ,μέ συντροφιά τις ιερές εικόνες και τό ιλαρό φώς του καντηλιού,προσπαθώ νά βρώ για ποιό άκριβώς λόγο επικρατεί σήμερα στήν Έλλαδική Εκκλησία και τό "Αγιον Όρος αυτή ή φοβερή άφασία γιά τά θέματα τής πίστεως,αφασία,πού χρόνια τώρα έχει περάσει στήν περιοχή τής αποστασίας."Η,γιά νάμαι πιο άκριβής και δίκαιος, άσχολοΰνται και μέ τήν πίστη απόδειξη τά κηρύγματα γιά τούς χιλιαστάς, παπικούς, και σπανίως τούς μασόνους, όπως επίσης και τά σχετικά φυλλάδια και βιβλία.Αυτό όμως,πού δέν κάνουν είναι,ότι δέν ένδιαφέρονται νά ελέγξουν διά λόγου και πράξεως,σύμφωνα μέ τήν ορθόδοξη παράδοση,τούς κακοδόξους προϊσταμένους τους ή και συναδέλφους τους,οι όποίοι δεκαετίες τώρα κηρύττουν τό αιρετικό πιστεύω τού Οίκουμενισμοΰ.Διότι κατ’ αύτούς ή πίστη τών ’Ορθοδόξων δέν είναι μοναδικός δρόμος σωτηρίας,υπάρχουν και άλλοι δρόμοι πού οδηγούν έξ ίσου μέ τήν ’Ορθοδοξία προς τον Θεόν και τήν σωτηρίαν.Γι’ αύτό άκριβώς και τό 1990 ύπεγράφη στήν Ελβετία ή ένωσις μέ τούς αιρετικούς Μονοφυσίτας,τούς όποιους από τον πέμπτον αιώνα έχει καταδικάσει ή Εκκλησία διά Οικουμενικών Συνόδων!Τό δέ 1993 είς τον Λίβανον ύπεγράφη ή ένωσις τών ’Ορθοδόξων μετά τών Ούνιτών και Παπικών!Τήν ένωσιν έπεκύρωσε και ό πατριάρχης Βαρθολομαίος στήν τελευταία συνάντησή του μέ τον πάπα,όπου μετά τό ουνιτικό συλλειτουργό πού είχαν στήν Ρώμη,συνυπέγραψαν τό κοινόν ανακοινωθέν,τό όποιον επικροτεί τά γενόμενα στο Λίβανον.



’Αλλά μόνον αύτά;Ακόμη και τον Μωαμεθανισμόν και τάς λοιπάς ειδωλολατρικάς θρησκείας,τάς θεωρουν οι συγκριτισται οίκουμενισταί,ότι οδηγούν στον Θεόν.Όλων αυτών των κακοδοξιών άρχιτέκτων και ύπερασπιστής και διάκονος ό πατριάρχης Βαρθολομαίος,τον όποιον αναμένουν τον προσεχή Μάϊον εις Αθήνας και εις τήν Μητρόπολιν Παροναξίας,διά νά τιμήσουν οί έπίσημοι και ό άγνοών εν πολλοις λαός τής Ελλάδος.Νά ύποδεχθοΰν ποιον;Όχι μόνον ένα αιρετικόν,άλλά και υβριστήν των Ελλήνων!«Πώς είναι δυνατόν ή Ελλάς νά ύποδεχθή τιμητικώς ένα πατριάρχην,ό όποιος είναι άποδεδειγμένως μισέλλην'';Διάβασα νά γράφει ένα έντυπο,πού πριν λίγο καιρό είχα λαβει και τό όποιον συνέχιζε με τά εξής:«Δεν αποτελεί τούτο ατιμίαν κατά τής Ελλάδος,πού οφείλει τήν ελευθερίαν της εις τούς ήρωας του 1821,τούς όποιος ό κ. Βαρθολομαίος καθυβρίζει;Διότι,ως γνωστόν,αφού έγράφη πολλάκις εις τον τύπον,είπε και τούτο τό άπίστευτον,ότι δήθεν,«...δυστυχώς οί δυο λαοί (Τούρκοι και 'Έλληνες) διέκοψαν τήν υπέροχη συμβίωση τών 400 χρόνων» (δηλαδή τήν Τουρκική δουλείαν τών Ελλήνων!),όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξυπόλητοι τό 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές...»!!! (Αυριανή, 26.10.91).Προσφάτως δέ έγραψε ό τύπος:«Υπέρ όχι μόνον τής τελωνειακής σύνδεσης (τής Τουρκίας),αλλά και τής πλήρους ένταξης στήν Ευρωπαϊκή 'Ένωση είναι ό Οίκ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος...»(Ελευθεροτυπία Ιαν.15,1996).Στόχος του,τά πιθανά πλεονεκτήματα,πού θά προκόψουν άπό τό Φανάρι,άδιαφορώντας γιά τις άρνητικές επιπτώσεις στον Έλλαδικό χώρο άπό τον βάρβαρο και άντιδημοκρατικόν έταίρον...Έκτος,όμως τών άνωτέρω,είναι και ψευδοπατριάρχης.Διότι,ενώ «αιρετικός έστι... ό μικρόν γοΰν έκκλίνων τής ορθοδόξου πίστεως»,ό κ. Βαρθολομαίος παρεκτρέπεται σε πολλά και μεγάλα,ώς θά φανή κατωτέρω.Α).Παραβαίνει συνεχώς και προκλητικώς την άπόφασιν των άγιων πατέρων και Συνόδων,πού αναφέρει,ότι «πρέπει νά άναθεματισθή πάσα αϊρεσις».(Α Κανών τής Β' Οίκουμ. Συνόδου).Αυτός,όμως πράττει τό άντίθετον!Β).Και όχι μόνον δεν αναθεματίζει τάς διαφόρους αιρέσεις,αλλά και διακηρύττει άναιδώς,ότι τάς αναγνωρίζει,ώς Εκκλησίας,ήδη από τήν πρώτην ήμέρα πού άνήλθε στον Θρόνον.Όσο δέ αφορά τούς ιερούς Κανόνας πού απαγορεύουν μέ καθαίρεση μιά τέτοια ομολογία και πράξη,αυτός καταφρονεί τελείως τήν φωνή τους άποκαλών αυτούς «τείχη αίσχους»!(Έπίσκεψις, 15.6.’89).Γ).Έν συνεχεία δέ τήν παράνομον αυτήν άναγνώρισιν των αιρέσεων προσπαθεί νά έπιβάλη,όχι μόνον εις τό 'Άγιον Όρος,άλλά και εις τάς λοιπάς Εκκλησίας,όπως συνέβη και μέ τό πατριαρχείο Ιεροσολύμων,τό όποιον ήρνήθη νά δεχθή,ώς ορθοδόξους τούς αιρετικούς Μονοφυσίτας.Δ).Γι’ αυτό άκριβώς ό μέγας αυτός αποστάτης των εσχάτων τούτων χρόνων,ουδέποτε κατηγόρησε τις σατανολατρικές συμπροσευχές τής Άσσίζης Ιταλίας του 1986 των οικούμενιστών,μέ άρχηγών τον πάπαν.Σ΄αυτές έλαβον,αλίμονο,μέρος,όχι μόνον οί διάφορες χριστιανικές αιρέσεις,άλλά Εβραίοι, Μουσουλμάνοι,Βουδισταί,ειδωλολάτραι,μάγοι και ό,τι άλλο.Ιδού,πάλιν,διατί ό κ. Βαρθολομαίος μετέχει άμετανόητος εις σατανοκρατικά συνέδρια οικουμενιστών, όπως εκείνο τής Καμπέρα Αυστραλίας τό ’91,όπου έγιναν τέτοια δαιμονικά ξεφαντώματα,ώστε ένας προτεστάντης αναγκάστηκε νά γράψη:«Ή θέσις του Π.Σ.Ε.,ότι αί ειδωλολατρικαί θρησκείαι θά κερδίσουν τον ουρανόν χωρίς τον Τησούν Χριστόν,καθιστά τον ίδιον τον Χριστόν ένα άπατεώνα,όταν λέη: «ουδείς δύναται έλθείν προς τον πατέρα,είμή δι’ εμού».Τότε ό Παύλος εις μάτην ήνάλωσε τήν ζωήν του και εις μάτην έγραψε τις επιστολές του,πού άπλωσαν τον Χριστιανισμόν στον ρωμαϊκόν κόσμον.Ή Βίβλος έσφαλλε άπορρίπτουσα τα είδωλα εις την δευτέραν έντολήν.Τό Π.Σ.Ε. ύποβιβάζει τον Ίησούν Χριστόν εις τό επίπεδον των ειδωλολάτρων ηγετών και τον κάνει μία άπό τάς πολλάς οδούς προς τον Θεόν!...Ένα σατανικόν πνεύμα ή πνεύματα παρήγαγον ένα σατανικόν Ίησούν εις τό Π.Σ.Ε.!Ό Χριστός τού Π.Σ.Ε. στην Αυστραλία ουδέποτε ήλθε εκ των ουρανών,ούδέποτε έπέστρεψε εις τούς ουρανούς και δεν δύναται νά πάρη κάποιον στον ουρανόν.Ένα ξένο και σατανικό πνεύμα καί πνεύματα,αυτό είναι τό μόνο είδος τού Χριστού πού θά ήδύνατο νά προσκληθή για νά άκούση τις κραυγές τών οίκουμενιστών...Ή Αύστραλία άπεκάλυψε τό βάθος τής άποστασίας,πού ένεργείται διά μίαν παγκόσμιον Εκκλησίαν καί ή οποία έχει περιγραφή,ώς «Βαβυλών ή μεγάλη,ή μήτηρ τών πορνών,ή νύμφη τού τελικού άντιχρίστου...». (Orthodox Christian Witness, 5.9.’91).Καί,όταν τυχόν ταύτα προβάλλωνται από βιντεοκασσέτες,οι οικουμενισταί χαλούν τον κόσμον,διά νά σταματήσουν τις εκπομπές καί νά τις ματαιώσουν με εγκληματικές προφάσεις,ώς έπραξε προσφάτως ό Δημητριάδος κ. Χριστόδουλος άπό τό κανάλι τού ΤΗΛΕΤΩΡΑ.Οί μέλλοντες λοιπόν νά υποδεχθούν τον Βαρθολομαίον εις ’Αθήνα καί Παροναξία, δέν θά υποδεχθούν ορθόδοξον πατριάρχην,άλλά ψευδεπίσκοπον καί ψευδοπατριάρχην,όπως τον χαρακτηρίζουν οί ιεροί Κανόνες.Όσοι δε θά συνεργήσουν διά τήν ύποδοχήν του,θά σκανδαλίσουν τούς ’Ορθοδόξους Χριστιανούς καί θά τούς οδηγήσουν εις παγίδα,άφού θά τούς προτρέψουν νά ύποδεχθούν προβατόσχημον λύκον,άμαρτάνοντες οϋτω θανασίμως.Οί άνωτέρω, σκέφθηκα,είναι τελείως αδικαιολόγητοι,όχι μόνον διότι προ πολλών ετών ό εκκλησιαστικός τύπος έχει έπισημάνει τήν πτώσιν εις τήν πίστιν τών πατριαρχών τού Φαναρίου,άλλά καί διότι,τά «κακουργήματα» τού κ. Βαρθολομαίου,τά βλέπουν καί άπό τήν τηλεόρασή τους.Παραθέτομεν ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα εκκλησιαστικής έφημερίδος δημοσιευθέν τό 1982.«’Από την εποχή πού στο πατριαρχικό θρόνο τής βασιλεύουσας ανέβηκε ό Μελέτιος Μεταξάκης, ένας έσμός προδοτών,μέ έξαίρεσι τον πατριάρχην Μάξιμο τον Ε,λυμαίνεται τό Πατριαρχείο.Ό Αθηναγόρας ήταν εκείνος,πού έβλαψε περισσότερο από όλους τήν ’Ορθοδοξία και τό Φανάρι.Καί μετά τον θάνατό του κανένας δεν βρέθηκε νά σταματήση τό δύσμοιρο Πατριαρχείο από τό κατρακύλισμά του.Έτσι, σήμερα,τό Πατριαρχείο περιστοιχίζεται από άτομα,πού είναι έντελώς άγευστα άπό τήν ορθοδοξία,πού είναι αμφίβολο άν πιστεύουν καί σ’ αυτόν τον Θεόν ακόμα,πού δεν παύουν,όμως νά τον εμπορεύονται καί εμπαίζουν σαρκαστικά.Γιατί,άν πίστευαν, κανένας τους δέν θά τολμούσε νά παριστάνη τον κληρικό άπό αύτούς.Καί γι’ αυτό,ξεπουλούν τήν ’Ορθοδοξία σέ τιμή ευκαιρίας»!(Όρθόδοξος Τύπος, 25.6.82).Μετά άπό τέτοια κείμενα καί τις δημόσιες εμφανίσεις τού πατριάρχου, πού ολοφάνερα προδίδουν τήν μοναδικότητα τής ’Ορθοδοξίας,πώς είναι δυνατόν, νά τον άνέχωνται έπίσκοποι,ιερείς καί μοναχοί,ιδίως τού Αγίου ’Όρους,πού τον μνημονεύουν καθημερινώς;Μέχρι πότε θά τον θωπεύουν μέ τις δήθεν διαμαρτυρίες τους,ένώ βλέπουν,ότι καθημερινώς θρασύνεται καί περισσότερον, άπεμπολών τον «θησαυρόν τής ύγιαινούσης πίστεως»;Δέν αντιλαμβάνονται,ότι προ πολλοΰ έπρεπε νά είχαν διακόψει κοινωνίαν μαζί του,συμφώνως προς τούς ιερούς Κανόνας καί τήν πατερικήν διδασκαλία;Ό κ. Βαρθολομαίος,όμως δέν είναι μόνον αιρετικός.Όπως όλοι οί αιρετικοί είναι καί άδικος.Τούτο άποδεικνύεται άπό τον τρόπον,πού συμπεριφέρεται προς όσους δέν τον προσκυνούν καί μνημονεύουν.Τότε άφήνει νά έκδηλωθή όλος ό «πλούτος» τής κακοδόξου καρδίας του...’Έτσι στις 20.5.1992 έξεδίωξε διά τής αστυνομίας τήν αδελφότητα της Σκήτης του Προφήτου Ήλιου έν 'Αγίω Όρει,επειδή δέν τον έμνημόνευε λόγω των οικουμενιστικών του ενεργειών.Εις τούτο φέρει μεγίστην ευθύνην και ή συμπράξασα Ιερά Κοινότης τού Αθωνος,ή οποία σύρεται δυστυχώς,ώς κοπέλλι όπισθεν τών παρανόμων επιθυμιών του.Έν συνεχεία «κάλεσε τούς ζηλωτές,πού έγκαταβιοϋν στην ’Αθωνική Πολιτεία —ύπολογίζονται γύρω στούς τριακοσίους— «εις μετάνοιαν και άνάνηψιν» και στήν περίπτωση,πού άρνηθοϋν κάτι τέτοιο''νά άπέλθουν εκτός Αγίου Όρους'', διότι αυτό είναι έδαφος τού Οικουμενικού Πατριαρχείου καί δέν έχουν θέσιν εις αυτό οι τά ένάντια προς αύτό φρονούντες».(ΤΑ ΝΕΑ, 9.11.’92).«Ή μέ μνημονεύετε ή φεύγετε άπό τό Αγιον Όρος.Τό τελεσίγραφο αύτό άπηύθυνε προς τούς ζηλωτές μοναχούς τού Όρους ό πατριάρχης Βαρθολομαίος,λίγο πριν άπό τήν αναχώρησή του γιά τήν Κρήτη».(ΕΘΝΟΣ, 9.11.’92).Ακόμη έθεσε τό ρητορικό έρώτημα:«Μπορεί σέ μιά οικογένεια,τά παιδιά νά διαφωνούν μέ τον πατέρα,τον άρχηγό τής οικογένειας;».(ΕΘΝΟΣ, 7.11.1992).Βεβαίως εις τά άνωτέρω ύπάρχουν πολλές απαντήσεις,εγώ,όμως έκείνο τό βράδυ προτίμησα νά διαλέξω μία άπ’ όλες τήν οποία καί παραθέτω διά τούς άναγνώστας τού «Αγιορείτου»:«Πολύ καί λίαν πλανάται» ό κ. Βαρθολομαίος λέγων τά άνωτέρω,καί άν νομίζη,ότι θά πέραση ό διωγμός τών ’Ορθοδόξων Αγιορειτών,τον όποιον ετοιμάζει έν πνεύματι αιρετικής άδικίας.Πρώτον,διότι «εις μετάνοιαν καί άνάνηψιν» καλείται ό ίδιος,πού είναι άδικος καί αιρετικός,καί όχι οί ’Ορθόδοξοι Αγιορείται.Δεύτερον,διότι,όπως ένας «πατέρας» δέν ήμπορεί νά έχη άξίωσιν ύπακοής άπό τον υιόν του,όταν τον έξωθή εις τήν ληστείαν,ούτε άπό τήν θυγατέρα του,όταν τήν προάγη εις τήν πορνείαν, ούτω καί ό «πνευματικός πατέρας» δέν ή μπορεί νά έχη άξίωσιν ύπακοής,όταν είναι λύκος,άντί ποιμένος καί προάγει εις τήν αίρεσιν,πού είναι ή χειροτέρα μορφή πορνείας.Τρίτον,διότι τό 'Άγιον Όρος δέν είναι «έδαφος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου,ούτε βεβαίως τσιφλίκι τού κ. Βαρθολομαίου Άρχοντώνη,άλλά «αύτοδιοίκητον τμήμα τού Ελληνικού Κράτους,τού όποιου ή κυριαρχία παραμένει άθικτος επ’ αύτού».(Σύνταγμα τής Ελλάδος,άρθρ.105).[...].Ακόμη καί τις κουρές των Μοναχών επιθυμεί νά ελέγχει ό ίδιος,καταργών ούτω κάθε έκφρασιν Μοναστηριακού τυπικού και αύτοδιοικήτου.Τίποτε,δμως δεν θά κατόρθωνε από τά παραπάνω,εάν οι ήγούμενοι ύπελόγιζαν περισσότερον από τούς θρόνους τους,τούς Ι, Κανόνας,όπως πράττει ή Ί. Μονή Έσφιγμένου. Αφού,δμως προσκυνούν ένα ψευδεπίσκοπον και συνεργάζονται μαζί του διά τήν έξόντωσιν των Ζηλωτών πατέρων,ή κατάληξις είναι δικαία!«Δίκαιος ό Θεός ήμών καί δικαιοσύνας ήγάπησεν»...



Εύτυχώς,δμως ικανός άριθμός πιστών έχουν άντιληφθή τήν κακόδοξο διακονία του καί τον άπεδοκίμασαν ποικιλοτρόπως εις Κρήτην,Πάτμον,Κάλυμνον.Έλπίζομεν,δτι τό αύτό θά συμβή είς Αθήνας καί Παροναξίαν τον προσεχή Μάϊον.Εις τήν Πάτμον ειδικά,ό λαός είχε άπομονωθή από τά προσκυνήματα,τά όποια είχαν κατακλύσει παντός είδους αιρετικοί.Διότι τελικώς,κάθε έπίσκεψίς του εις αύτό αποβλέπει· είς συμπροσευχάς μετά τών αιρετικών,ώστε ό λαός νά συνηθίση τό θέαμα καί νά τον ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα στήν οικουμενιστική του αποστασία.Προσθέτομεν δέ διά τήν ιστορίαν,δτι στήν συλλειτουργία του μέ τον πάπα τής Ρώμης,τον παρελθόντα Ιούνιον καί,ενώ ήτο καλοκαιρία,ξαφνικά ό ουρανός πάνω από τον Ναόν τού αγίου Πέτρου έμαύρισε καί οι κεραυνοί απειλούσαν νά συντρίψουν τον τροΰλλο τού Ναού!Καί ενώ καί τά στοιχεία τής φύσεως διαμαρτύρονται,ό κλήρος καί ό Μοναχισμός,ιδίως ό Αγιορειτικός,δεν τολμούν νά άναχαιτίσουν τό αιρετικό του κήρυγμα,γενόμενοι συνυπεύθυνοι γιά τήν απώλεια τού λαού.Διότι,ώς είναι γνωστόν,δεν κοινωνεί μόνον μέ αιρετικούς,αλλά είναι καί ό ίδιος αιρετικός.Εκείνη,δμως τήν στιγμή τό καντήλι τρεμόσβησε ζητώντας άσφαλώς λάδι.Σηκώθηκα νά φέρω τό λαδικό,ενώ μια εύχή ψιθύρισαν άθελα τα χείλη μου. Κύριε,φώτισε τούς καλοπροαίρετους πιστούς ν’ άντιληφθοϋν,ποιον λύκον ύποδέχονται για ποιμένα και παιδαγώγησε,όπως Σύ γνωρίζεις,τούς ρασοφόρους, πού κρατούν τον λαόν σου στο σκοτάδι της άγνοιας και της κακοδοξίας.’Αμήν!


Από το βιβλίο του π.Θεοδωρήτου Μαύρου,ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ,έκδοση του περιοδικού «Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ»,Αθήνα 2001.Άρθρα και σχόλια αναφερόμενα εις την αίρεσιν του Οίκουμενισμοϋ και τήν μεγάλην ευθύνην των κοινωνούντων αμέσως ή εμμέσως μετ' αύτής. 


Αείμνηστος Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου