ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

 

 

Μνήμη της Αγίας Μητρός ημών Ειρήνης.Δευτέρα 5 [18] Μαίου Πάτριο,Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.

 
 

Την εποχή,που βασίλευε ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.), ζούσε στην πόλη Μαγεδών της Περσίας ο Λικίνιος,που ήταν ηγεμόνας μιας επαρχίας και η γυναίκα του που λεγόταν Λικινία.Αυτοί ήταν οπαδοί μίας περσικής θρη­σκείας του Ζωροάστρη.Κάποτε απέκτησαν μία χαριτωμένη κορούλα,που την ονόμασαν Πηνελόπη κι όσο αυτή μεγάλωνε,τόσο πιο πολύ ξεχώριζε η εξωτερική της ομορφιά,αλλά και το χάρισμα της ευστροφίας που διέθετε.Έτσι οι γονείς της, έκτος από τις περιποιή­σεις και τα υλικά αγαθά που της προσέφεραν πλουσιοπάροχα,για να την κάνουν ευτυχι­σμένη,ανέθεσαν και τη μόρφωση της σε έναν σοφό δάσκαλο,τον Απελλιανό.Εκείνος,ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση της Πηνελόπης με μεγάλο ενδιαφέρον και με χαρά έβλεπε την πρόοδό της,στα μαθήματα που της έκανε.Πολλές φορές,συζητώντας μαζί της,καταλάβαινε,πως η νεαρή κόρη με τα προτερήματα που είχε και με το χαρακτήρα της,τον βοηθούσε να γίνει περισσότερο σοφός.

 
 

Όταν ο καιρός ήταν καλός,η Πηνελόπη περνούσε τις μέρες της με τους γονείς της και τον δάσκαλό της, στον εξοχικό τους πύργο,που ήταν πε­ριτριγυρισμένος από κήπους με ανθισμένα δέντρα και λουλούδια.Μέσα στο αρχοντικό,όλα τα έπιπλα ήταν φτιαγμένα από χρυσάφι,ενώ πολλές δούλες υπηρετούσαν τα αφεντι­κά τους και τις ανάγκες της έπαυλης.Μία όμως από αυτές, διέφερε από τις άλλες,γιατί ήταν πρόθυμη και υπάκουη κι έτσι,πολύ γρή­γορα απέκτησε την εκτίμηση του άρχοντα και της γυναίκας του,χωρίς να γνωρίζουν βέβαια ότι ήταν Χριστιανή.Η Πηνελόπη ξεχώρισε τις σπάνιες αρετές της υπηρέτριας και γι' αυτό της άρεζε να κάνει παρέα μαζί της.Στον ελεύθερο χρόνο της συζητούσε με τη Χρι­στιανή δούλη και με ενδιαφέρον προσπα­θούσε να ανακαλύψει το μυστικό της,που την έκανε τόσο διαφορετική από τις άλλες υπη­ρέτριες.Ένα βράδυ,η κόρη του άρχοντα καθώς κοιμόταν,είδε στο όνειρό της ένα λευκό περιστέρι που κρατούσε στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς και το άφησε πάνω στο χρυσό τραπέζι του πύργου.Έπειτα εμφανίστηκε ένας αετός που κρατούσε ένα στεφάνι από λουλούδια και στο τέλος παρουσιάστηκε ένα κοράκι που άφησε από το ράμφος του ένα σκοτωμένο φί­δι.Η Πηνελόπη ξύπνησε τρομαγμένη αλλά όταν ξανακοιμήθηκε,είδε έναν Άγγελο Κυ­ρίου που της είπε:-Ο αληθινός Θεός σε καλεί να τον ακολουθήσεις.Σε αυτό θα σε βοηθήσει η αγαπη­μένη σου Χριστιανή υπηρέτρια.Το πρωί η Πηνελόπη ζήτησε από τον δά­σκαλο της,να της εξηγήσει το παράξενο,αλλά θεϊκό όνειρο,που είδε κι εκείνος της είπε:-Το περιστέρι συμβολίζει την αγνή ψυχή σου,ο αετός προμηνύει νίκη και δόξα,αλλά το κοράκι σημαίνει ότι στη ζωή σου θα υπο­φέρεις και θα δοκιμαστείς πολύ!Τότε η νεαρή κόρη πήγε στην υπηρέτρια και της είπε:-Είσαι Χριστιανή και μου το δια­βεβαίωσε Άγγελος από τον ουρανό,γι' αυτό θέλω να μου μιλήσεις για τον Θεό σου!Η υπηρέτρια ζήτησε συγγνώμη από την αρχοντοπούλα,που της το είχε κρατήσει μυ­στικό και από τότε άρχισε να της μιλά για τη ζωή του Χριστού και για το κήρυγμα Του στη γη.Αργότερα η Πηνελόπη θέλησε να βαπτι­στεί,γι' αυτό κάποιο βράδυ,ένας Χριστιανός ιερέας μπήκε κρυφά στον πύργο και βάπτισε την Αγία,δίνοντας της το όνομα Ειρήνη.Αμέσως η κόρη του ηγεμόνα ομολόγησε τη Χριστιανική Πίστη στους γονείς της και παρ' όλο,που εκείνοι προσπάθησαν να τη μεταπεί­σουν,η Ειρήνη τους μίλησε με σύνεση και τους είπε,πώς πρέπει να υπακούμε πρώτα στον Θεό κι έπειτα στους ανθρώπους.Έτσι κι εκείνη θα υπάκουε στις γεμάτες αγάπη,εντολές του Θεού και όχι στις εγωιστικές δια­ταγές των ανθρώπων.Σύντομα μαθεύτηκε στην πόλη,ότι η κόρη του ηγεμόνα έγινε Χριστιανή.Τότε πήγαν οι Πέρσες ιε­ρείς στον Λικίνιο και τον έπεισαν να δικάσει την Ειρήνη.Ο πατέρας της Αγίας μάταια δο­κίμασε να την καλοπιάσει,ούτε κατόρθωσε να την τρομάξει με διάφορες απειλές.Γι' αυτό θύμωσε τόσο πολύ,που διέταξε να δέ­σουν τη κόρη του και να την βάλουν ανάμεσα σε αφηνιασμένα άλογα,για να την καταπατήσουν και να την θανατώσουν με κλωτσιές.Όμως συνέβη κάτι φοβερό!Ένα αγριεμένο άλογο,όρμησε ξαφνικά πάνω στον ηγεμόνα, τον κλώτσησε με δύναμη και τον σκότωσε.Ο λαός που παρακολουθούσε το μαρτύ­ριο της Αγίας,θαύμασε για το ανεξήγητο εκείνο γεγονός και πολλοί από εκείνους πί­στεψαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν,αλλά οι άπιστοι Ιερείς νόμιζαν,πως η Αγία έκανε μαγικά και τη μίσησαν ακόμη πιο πολύ.Όταν η Ειρήνη είδε,ότι σκοτώθηκε ο πατέρας της,έτρεξε δίπλα του και ξεχνώντας το κακό που θα της έκανε εκείνος πριν από λίγο,γονάτισε μεγαλόψυχα κι άρχισε να προσεύχεται με δάκρυα στον Θεό.Αμέσως έγινε θαύμα και ο άρχο­ντας Λικίνιος, που βρισκόταν ξαπλωμένος στο χώμα,αναστήθηκε και σηκώθηκε όρθιος.Μό­λις κατάλαβε,τι είχε συμβεί,ζήτησε μετανοη­μένος συγχώρεση από την κόρη του και απο­φάσισε να βαπτιστεί και να γίνει Χριστιανός μαζί με τη γυναίκα του και τον δάσκαλο Απελλιανό.Έπειτα,παραιτήθηκε από το υψηλό αξίωμά του κι έζησαν ενάρετα στον εξοχικό τους πύργο,κάνοντας ελεημοσύνες,προσευχές,νηστείες και άλλα χριστιανικά έργα.Μαζί με αυτούς,πλήθος κόσμου,που είδε το θαύμα,δόξαζε τον αληθινό Θεό και εγκατέλειπε τις ψεύτικες θρησκείες,που λα­τρεύονταν μέχρι τότε.Αργότερα,ηγεμόνας της πόλης έγινε ο Σεδεκίας ο οποίος,όταν έμαθε,πως η Ειρήνη ήταν Χρι­στιανή,διέταξε να την συλλάβουν και να την φυλακίσουν σε ένα βαθύ λάκκο,όπου μέσα ζούσαν δηλητηριώδη φίδια.Ύστερα από δεκατέσσερις μέρες,ο άρχοντας με πλήθος κό­σμου,πήγαν να παραλάβουν το πτώμα της νεαρής Αγίας,αλλά με έκπληξη διαπίστωσαν,πως εκείνη ζούσε και τα ερπετά τη σεβόταν και δε την άγγιζαν.Τότε ο Σεδεκίας διέταξε να την δέσουν σε έναν τροχό με αιχμηρά μα­χαίρια,ο όποιος γύριζε με τη δύναμη ενός ορμητικού χειμάρρου.Όμως μέχρι να τη δέ­σουν,το νερό σταμάτησε και ο τροχός δε γύ­ριζε πια!Εξοργισμένος ο ηγεμόνας,έδωσε εντολή να πριονίσουν τα πόδια της Ειρήνης.Η Αγία υπέμενε το φρικτό βασανιστήριο και γι' αυτό ο Θεός την ενθάρρυνε κάνοντας ακό­μη ένα θαύμα.Μόλις οι δήμιοι τελείωσαν την αποτρόπαια πράξη τους,εκείνη θεραπεύτηκε εντελώς και όλοι κοιτούσαν άφωνοι,μη μπορώντας να εξηγήσουν ποια δύναμη προ­στάτευε την Χριστιανή μεγαλομάρτυρα.Διάδοχος του Σεδεκία ήταν ο γιος του,ο Σαβώρ,ο οποίος έστειλε τον στρατό του να πολεμήσει τους πολιτικούς εχθρούς του.Λίγο πιο έξω από την πόλη,οι απάνθρωποι στρατιώτες συνάντησαν την Αγία και,αφού της έμπηξαν καρφιά στις φτέρνες,της φόρτωσαν στην πλάτη ένα βαρύ τσουβάλι με άμμο και τη διέ­ταξαν να το μεταφέρει,ως τον βασιλιά.Αλλά την ίδια στιγμή,έγινε σεισμός,η γη άνοιξε στα δύο και πολλοί άπιστοι στρατιώτες έπε­σαν στο γκρεμό και σκοτώθηκαν,ενώ πολύ σύντομα πέθανε κι ο βασιλιάς.Η Αγία ελεύ­θερη πια,κήρυξε το λόγο του Θεού στον λαό κι έκανε πολλά θαύματα,με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι Χριστιανοί της Περσίας.Έπειτα η μάρτυς ταξίδεψε σε διάφορα μέρη και σε ξένους τόπους, διδάσκοντας την Χριστιανική Πί­στη,μέχρι,που έφτασε στην πόλη Καλλίνικο, όπου βασίλευε ο άρχοντας Νουμεριανός.Αυτός,όταν άκουσε το Χριστιανικό κήρυγμα της Ειρήνης,διέταξε να την πιάσουν και,αφού την γυμνώσουν,να την ρίξουν μέσα σε ένα πυρακτωμένο καμίνι,που είχε σχήμα βο­διού.Μα η Αγία δεν έπαθε τίποτα και τότε την έβαλαν ξανά σε δεύτερο καμίνι για να την κάψουν ζωντανή.Ο Θεός προστάτεψε και πάλι τη μάρτυρα κι εκείνη αντί να καίγεται και να υποφέρει από τις καυτές φλόγες γύρω της,δόξαζε χαρούμενη τον Θεό.Τότε την έριξαν σε τρίτο καμίνι,αλλά εκείνο έσπασε από την πολύ ζέστη,ενώ η Ειρήνη βγήκε ζω­ντανή,κάνοντας πολλούς ανθρώπους που παρευρίσκονταν εκεί,να πιστέψουν στην δύ­ναμη του Χριστού.

 
 

Η φήμη της Αγίας έφτασε μέχρι και στον βασιλιά της Περσίας, τον Σαβώριο.Εκείνος την κάλε­σε κοντά του και,αφού διαπίστωσε,πως δεν μπορούσε να την πείσει να προσκυνήσει τα είδωλα,διέταξε να την αποκεφαλίσουν και να την κλείσουν σ' έναν τάφο.Όμως Άγγελος Κυρίου ανέστησε την μάρτυρα και μόλις ο βασιλιάς την αντίκρυσε ζωντανή,πίστεψε κι εκείνος στον Χριστό.Μετά από αυτά η Ειρή­νη περιόδευσε σε αρκετές πόλεις, διδάσκο­ντας το θέλημα του Θεού και με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος έκανε θαύματα,ενι­σχύοντας την πίστη των Χριστιανών,οι όποιοι την αποκαλούσαν Ισαπόστολο.Ύστερα από μία μαρτυρική και πολυβασανισμένη ζωή,η Αγία αισθάνθηκε πως πλησίαζε το τέλος της.Έτσι,προετοιμάστηκε και πέθανε ειρηνικά,ευχαριστώντας τον Θεό που την αξίωσε να υποφέρει τόσα πολλά για τη δόξα Του.Η μνήμη της Αγίας μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, εορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 5 Μαΐου.

 
Αντιγραφή από τον ιστότοπο ''Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου''.Απόσπασμα από το βιβλίο ''Η Ζωή των Αγίων μας εικονογραφημένη'',Τεύχος 7,έκδοση Ορθόδοξη Κυψέλη.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...