ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

ΑΝΑΠΑΥΜΕΝΟΣ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΑ ΚΑΛΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

 

Όταν Αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο Μαξιμιανός,μαρτύρησε στην Αίγυπτο γύρω στα 304 ο Άγιος Ούαρος,νεαρός ακόμη αξιωματικός κάποιας ρωμαϊκής λεγεώνας.Σαν Χριστιανός,συνελήφθη μέσα στις φυλακές,που πήγαινε κρυφά για να ανακουφίζει και να δίνει θάρρος στους μάρτυρες.Ήρθε έτσι και η δική του σειρά να χύση το αίμα του για την αγάπη του Χριστού.Στον τόπο του μαρτυρίου του βρέθηκε,σταλμένη από την Θεια Πρόνοια,μια πολύ ευσεβής χριστιανή,η Κλεοπάτρα.Ήταν χήρα,αλλά πλουσιότατη και είχε κοντά της τον μικρό μοναχογιό της.

 
 

Η ευγενής κυρία παρακολούθησε με βαθύ πόνο τα σκληρά βασανιστήρια,που έκαναν στον νέο για αρνηθεί την πίστη του.Όταν έμεινε πια άψυχο το μαρτυρικό σώμα,η Κλεοπάτρα έδωσε πολλά χρήματα στους δήμιους και το πήρε.Με μεγάλη ευλάβεια το μετέφερε στο αρχοντικό της και το έθαψε σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο.Ύστερα από λίγα χρόνια,όταν βασίλεψε ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίων των χριστιανών,η Κλεοπάτρα άφησε την Αίγυπτο για να γυρίσει πίσω στην πατρίδα της την Παλαιστίνη και πήρε μαζί της το λείψανο του μάρτυρος,σαν πολύτιμο θησαυρό. Εκεί ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος από την περιούσια της και έκτισε μεγαλοπρεπέστατη εκκλησία στο όνομα του Αγίου Ουάρου και αφιέρωσε σε αυτήν το τίμιο λείψανο που φύλαγε σε ολόχρυση λάρνακα.Όταν ήταν πια όλα έτοιμα,παρακάλεσε τον Επίσκοπο και τους κληρικούς της επαρχίας για τα εγκαίνια.Ύστερα από τη Θεια Λειτουργία,φιλοξένησε όλους τους πιστούς και τους έστρωσε πλούσιο τραπέζι.Η χήρα,μαζί με το νεαρό γυιο της,περιποιήθηκαν με τα ίδια τους τα χέρια όλους τους προσκαλεσμένους, χωρίς να βάλουν ψωμί στο στόμα τους.Σαν νύχτωσε και το σπίτι άδειασε από κόσμο,τσακισμένος από την κούραση ο νέος,πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί.Σε λίγο πήγε και η μητέρα του να του πάει φαγητό.Τον βρήκε να καίγεται στον πυρετό.Ανήσυχη του έκανε τις περιποιήσεις που ήξερε,ξεχνώντας την πείνα και την κούραση της.Αλλά όσο πέρναγε η ώρα,ο πυρετός ανέβαινε και προτού προφτάσει να έρθει ο γιατρός,ο νέος ξεψύχησε στην αγκαλιά της απαρηγόρητης μάνας.Αλλόφρονη εκείνη από την απροσδόκητη συμφορά,σήκωσε το νεκρό σώμα και το πήγε στην εκκλησία του μάρτυρος.Το ακούμπησε πάνω στην λάρνακα των λειψάνων και πέφτοντας στα γόνατα,ξέσπασε σε σπαρακτικό θρήνο.Με πονεμένα λόγια,θύμισε στον μάρτυρα,σαν να τον είχε ζωντανό μπροστά της,όσα είχε κάνει για χάρη του και απαιτούσε από αυτόν να κάνει εκείνο που έκανε ο Ελισαίος για την Σωμανίτιδα.Ανάμεσα στα δάκρυα και στα αναφιλητά,συντριμμένη από τον πόνο, αποκοιμήθηκε.Είδε τότε ένα θαυμαστό Όνειρο,που παρηγόρησε τη μητρική καρδιά της.Άνοιξε μπροστά στα μάτια της ο Ουρανός και μέσα από φως υπέρλαμπρο παρουσιάστηκε ο μάρτυς του Χριστού,στεφανωμένος με ολόχρυσο στεφάνι.Η δόξα του δεν περιγράφεται.Κρατούσε από το χέρι,σαν φίλος τον φίλο του,τον γιο της χήρας,που φόραγε και αυτός ολάνθιστο στεφάνι στο όμορφο κεφάλι του.-Μη με κατηγορείς για αγνωμοσύνη,Κλεοπάτρα της είπε ο μάρτυς με γλυκύτητα.Θυμάσαι πόσες φορές γονατιστή μπροστά στα λείψανα μου,γύρευες χάριτες για το παιδί σου;Τι πιο μεγάλο χάρισμα μπορούσα να σου ανταποδώσω από τούτη τη δόξα,που βλέπεις;Αν,ύστερα από αυτό εξακολουθείς να τον γυρεύεις κοντά σου,είναι ελεύθερος να έλθει.Και γυρίζοντας στον νέο,του έδειξε την πονεμένη μητέρα.-Φίλε μου,μπορείς να πας μαζί της.Εκείνος όμως έπεσε στην αγκαλιά του μάρτυρος,σαν να μην ήθελε ποτέ να τον αποχωριστεί,και στρέφοντας στη μητέρα του ελαφρά το κεφάλι,της είπε:-Επιμένεις λοιπόν να μου στερήσεις αυτή την ευτυχία;Θέλεις ποτέ να με ξαναφέρεις από τα αιώνια στα πρόσκαιρα και από τη χαρά στη λύπη;Πάψε, μητέρα να πενθείς και ετοιμάσου να μας συναντήσεις.Βάλσαμο παρηγοριάς χύθηκε στην πληγωμένη καρδιά της χήρας, ύστερα από την οπτασία.Αφού έθαψε το παιδί της στην καινούρια εκκλησία, μοίρασε στους φτωχούς όλη την περιουσία της,φόρεσε ταπεινά ρούχα και έμεινε εκεί κοντά στον τάφο του μάρτυρος και του παιδιού της.Επτά ολόκληρα χρόνια περιποιήθηκε το ναό και πέθανε με φήμη αγίας.Ποιος μπορεί να βλάψει τον ευνοούμενο του βασιλέως;Κανείς βέβαια.Ούτε ο διάβολος μπορεί να βλάψει την ψυχή ενωμένη με τον Θεον,έλεγε κάποιος Αββάς.Μας προσκαλεί ο Θεός δια των θειων Γραφών να τον πλησιάσουμε,για να μας πλησιάσει περισσότερο και Εκείνος.Δύστυχος όμως ο ανθρώπινος νους σκορπίζεται διαρκώς σε εγκόσμιες σκέψεις,για αυτό εύκολα παρασύρεται από τον διάβολο στην αμαρτία.

 

Γεροντικό

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...