ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Η ΔΕΞΙΑΝ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑΝ ΧΕΙΡ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕΝ

 

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός,θερμός ζηλωτής της πίστεως έγραφε επιστολές και τις έστελνε στην Βασιλεύουσα.Καταπολεμούσε τις απόψεις του Εικονομάχου Αυτοκράτορος Λέοντος,αποδεικνύοντας με φιλοσοφικούς συλλογισμούς και με ιστορικά παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων,την αναγκαία προσκύνηση των αγίων εικόνων.Τέτοιες επιστολές, έστελνε και σε πολλούς ανθρώπους για να τις διαβάζουν μεταξύ τους και να στερεώνονται στην ευσέβεια και να μαθαίνουν,πως θ' απαντούν στους εικονομάχους.Μόλις έμαθε αυτά ο ασεβής βασιλιάς συζήτησε το θέμα με άλλους άρχοντες εικονομάχους και αποφάσισαν να διαβάλλουν τον Ιωάννη στον άρχοντα των Σαρακηνών,για να τον θανατώσει.

 
 

Βρήκαν,λοιπόν,μια επιστολή του Ιωάννη,που την έδειξε ο Λέων σε μερικούς δασκάλους και τους ρώτησε,αν μπορούν να μιμηθούν το γραφικό χαρακτήρα εκείνου.Βρέθηκε ένας έμπειρος καλλιγράφος,που υποσχέθηκε,ότι θα μιμηθεί ακριβώς το χαρακτήρα. Αυτόν διάταξε ο Λέων να αντιγράψει μια επιστολή γραμμένη από τον ίδιο,σαν από τον Ιωάννη και απευθυνόμενη στον ίδιο.Η επιστολή έλεγε:«Βασιλιά πολυχρονεμένε,στέλνω την αρμόζουσα ευγνωμοσύνη και τον πρέποντα σεβασμό στη βασιλεία σου.Μάθε,ότι αυτή την εποχή η πόλη της Δαμασκού είναι παραμελημένη από τους Αγαρηνούς,γιατί ο στρατός τους είναι εξασθενημένος. Στείλε στόλο και στρατό πολύ,όσο μπορείς,να την καταλάβεις χωρίς πόλεμο.Θα σε βοηθήσω σ' αυτό κι εγώ,γιατί όλη η πόλη είναι σχεδόν στην εξουσία μου».Έπειτα έγραψε ο Λέων ο ίδιος επιστολή προς τον Σαρακηνό άρχοντα και του έγραφε:«Δεν γνωρίζω τίποτε καλύτερο από το να φυλάσσει ο καθένας τις συνθήκες ειρήνης.Δε θέλω να χαλάσω τη φιλία,που έχω με την ευγένειά σου,αν και κάποιος έμπιστος φίλος σου με παρακινεί και με προκαλεί σε τούτο.Πολλές φορές μάλιστα μου έστειλε επιστολή να έλθω να κυριεύσω τη χώρα σου.Για να βεβαιωθείς δε,ότι σου λέω την αλήθεια σου στέλνω μία από τις επιστολές.Έτσι θα γνωρίσεις τη δική μου αληθινή φιλία και εκείνον το δόλιο,που μου τις έγραψε.Έστειλε λοιπόν ο βασιλιάς τις επιστολές με ένα του δούλο.Ο βάρβαρος ηγεμόνας θύμωσε και κάλεσε τον Άγιο.Ο Ιωάννης εννόησε το δόλο του Λέοντος και εξήγησε στον άρχοντα,ότι ποτέ δεν έβαλε στο νου του τέτοια προδοτική πράξη.Εζήτησε δε προθεσμία ν' αποδείξει το άδικο.Ο βάρβαρος,όμως δεν πίστεψε και πρόσταξε να του κόψουν το δεξί χέρι.Κόπηκε το χέρι,που έλεγχε καθένα που μισούσε τον Κύριο και κρεμάστηκε στην αγορά,για να το βλέπουν όλοι.Το βράδυ έστειλε μεσίτες ο Ιωάννης στο βάρβαρο παρακαλώντας να του χαρίσει το κομμένο χέρι για να το θάψει.Ο Σαρακηνός συμφώνησε και του έδωσε το χέρι.Ο Άγιος το πήρε το πήγε στο ναό,που είχε στο σπίτι του.Έπεσε κάτω μπροστά στη αγία εικόνα της Θεομήτορος και προσευχόμενος με δάκρυα έλεγε:«Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν μου τεκούσα,δια της θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.Ουκ αγνοείς την αιτίαν, δι' ην εμάνη ο Λέων.Προφθασον, τοίνυν,ως τάχος και ιασαί μου την χείρα.Η δεξιά του Υψίστου,η από Σου σαρκωθείσα,Πολλάς ποιεί τας δυνάμεις δια της Σης μεσιτείας.Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου.Ως,αν,Σους ύμνους,ους δοίης και του εκ Σου σαρκωθέντος.Εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται,Θεοτόκε,Και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας,Δύνασαι γαρ όσα αν θέλης,ως του Θεού Μητηρ ούσα»Λέγοντας αυτά,ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε και βλέπει την αγία εικόνα της Αειπαρθένου και του λέγει:«Γιατρεύτηκε το χέρι σου και μη λυπάσαι πλέον γι' αυτό.Κάνε τώρα αυτό γραφίδα γραμματέως όπως μου υποσχέθηκες».Τότε ξύπνησε ο Άγιος και βλέποντας το χέρι του θεραπευμένο,δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Κύριο και την Άχραντη Μητέρα του.Έψαλλε όλη την νύκτα λέγοντας«Η δεξιά σου χειρ,Κύριε,εν ισχύι δεδόξασται,η δεξιά σου την θραυσθείσαν μου δεξιάν εθεράπευσε.Δια της δεξιάς μου ταύτης θέλεις θρυμματίσει και συντρίψει τους υπεναντίους εικονοθραύστας».Την άλλη μέρα είδαν το θαύμα μερικοί γείτονες του Αγίου και πήγαν στον Σαρακηνό λέγοντας:Άρχοντα,αυτοί που πρόσταξες να κόψουν το χέρι του Ιωάννη,δεν υπάκουσαν.Αλλά κάποιος δούλος ή φίλος του δέχτηκε να του κόψουν το δικό του χέρι,αφού πήρε πολλά χρήματα.Έτσι οι δήμιοι αφού πήραν και οι ίδιοι χρήματα δεν εξετέλεσαν την προσταγή.Ο άρχοντας διέταξε τότε να 'ρθει ο Ιωάννης για να δει τα χέρια του.Πήγε, λοιπόν,ο Άγιος και έδειξε το χέρι του που είχαν κόψει. Γύρω δε από το χέρι,στο σημείο που είχε συγκολληθεί,υπήρχε κατά θεία οικονομία μια γραμμή.Λέγει τότε ο βάρβαρος στον Ιωάννη:- Ποιος γιατρός σε θεράπευσε;Και τι βότανα έβαλε;- Ο παντοδύναμος Κύριος μου και μόνον Αυτός, που τα πάντα μπορεί να κάνει.- Ανεύθυνος είσαι,όπως φαίνεται και άδικα σε κατάκρινα,γιατί δεν εξέτασα καλά την υπόθεση.Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με και έχε την τιμή του πρωτοσύμβουλού μου.Σου υπόσχομαι δε να μην κάνω τίποτε χωρίς τη συμβουλή σου.Τότε ο Άγιος έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον αφήσει να πάει σ' άλλη υπηρεσία που περισσότερο επιθυμούσε.Ο άρχοντας είχε στην αρχή αντιρρήσεις,αλλά τελικά του έδωσε την άδεια.Ελευθέρωσε, λοιπόν,τους δούλους του,μοίρασε τα πλούτη του στους φτωχούς και στην εκκλησία και πήγε στη Μονή του αγίου Σάββα.Παρακάλεσε τον ηγούμενο, λέγοντας με πολλή ταπείνωση:- Εγώ, Δέσποτα είμαι το χαμένο πρόβατο και έρχομαι στο Χριστό από την ερημιά του κόσμου.Να δεχθείς,λοιπόν εμένα,τον ανάξιο,και να με πάρεις στα πρόβατα της ποίμνης σου.Ο Ηγούμενος χάρηκε και αφού φώναξε κάποιον επίσημο γέροντα του έδωσε υποτακτικό τον Άγιο, για να τον διδάσκει και να τον καθοδηγεί στη μοναχική πολιτεία.Ο γέροντας τον πήρε στο κελλί του, τον νουθέτησε και του είπε:- Πρόσεχε να μην κάνεις τίποτε χωρίς το θέλημά μου.Αυτό είναι το θεμέλιο της μοναχικής πολιτείας,να κόψεις το θέλημά σου και να προσφέρεις τις προσευχές και τα δάκρυα στο Θεό.Αυτό είναι η καθαρή θυσία.Αυτό, λοιπόν,ας είναι η πρώτη σου εργασία στα σωματικά,δηλαδή το ψυχοσωτήριο πένθος.Ως προς τη ψυχή,πρόσεχε να μην αφήσεις το νου σου να σκέφτεται ανωφελή πράγματα και κοσμικά.Να μη υπερηφανεύεσαι για τη σοφία σου,γιατί δε σε ωφελεί καθόλου,αν δεν αποκτήσεις ταπείνωση.Τέτοια κι άλλα πολλά του είπε ο γέροντας και μεταξύ άλλων τον διέταξε να μη στείλει επιστολή σε κανένα,ούτε να ψάλλει τροπάριο,ούτε να πει λόγους φιλοσοφίας.Να σιωπά και να μιλά,όταν είναι ανάγκη.Όπως ορίζουν οι νόμοι της μοναχική ζωής.Σαν γη αγαθή δέχτηκε ο Άγιος τις συμβουλές και αγόγγυστα υποτασσόταν στις προσταγές του γέροντα,χωρίς ν' αμφιβάλλει ή να κατακρίνει τα προστάγματα του.Μετά από καιρό θέλοντας ο γέροντας να δοκιμάσει τον Ιωάννη,αν είχε υποταγή και ταπείνωση, έκανε το εξής.Του έδωσε ζεμπίλια πλεγμένα με φοινικόφυλλα και του είπε:- Πάρε αυτά τα εργόχειρα και πήγαινε στη Δαμασκό. Εκεί να τα πωλήσεις.Του όρισε δε μια τιμή διπλάσια από την αξία τους.Του είπε να μην τα δώσει λιγότερο,γιατί το μοναστήρι είχε ανάγκη από χρήματα.Ο μέχρι θανάτου υπάκουος δεν εναντιώθηκε καθόλου στο γέροντά του,αλλά πήρε στον ώμο το φορτίο και πήγε στη Δαμασκό.Εκεί στην αγορά ρακένδυτος και άλουστος ο πρώην ευγενής και ένδοξος,πωλούσε τα ζεμπίλια.Οι αγοραστές μόλις άκουγαν τιμή διπλάσια θύμωναν,έβριζαν τον Άγιο και έφευγαν.

 

 

Πέρασε απ' εκεί ένας από τους δούλους του και τον γνώρισε.Λυπήθηκε τον κύριο του και αφού προσποιήθηκε,ότι δεν τον γνώριζε αγόρασε όλα τα ζεμπίλια.Ο Άγιος πήρε τα χρήματα και γύρισε χαρούμενος στο μοναστήρι,γιατί νίκησε την υπερηφάνεια του.Μετά από καιρό πέθανε κάποιος γείτονας του Ιωάννη.Ο αδελφός το νεκρού παρακάλεσε τον Άγιο να συνθέσει κανένα τροπάριο για να τον παρηγορεί στη λύπη του.Ο Άγιος όμως δεν θέλησε να παραβεί την εντολή του γέροντα του. Τελικά, επειδή πιέστηκε,εσύνθεσε ένα ωραιότατο τροπάριο που ψάλλεται και σήμερα το,«Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα».

 
Έκδοση του Ορθοδόξου Ιδρύματος,"Ο Απόστολος Βαρνάβας".Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

Από τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου