ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

ΓΙΑΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 

 

Λίγα Χρόνια μετά τη κοίμησή του,στα 1939,φέρανε στο μαναστήρι ένα δαιμονισμένο.Τον πήγαν στον τάφο του Δεσπότη.Τότες δεν υπήρχε τα εκκλησάκι πάνω από τον τάφο.Κι ο τάφος ήτανε χαμηλός.Το πεύκο μόνο ήταν κοντά.Οι παπάδες λοιπόν μνημονεύανε το δαιμονισμένο και τόνε διαβάζανε πάνω στον τάφο.Τον κρατούσαν δεμένο με αλυσίδες δύο χωροφύλακες και δύο ναύτες.Δεν μπορούσανε να τον κάνουνε καλά.Τους συντάραζε.Χάλαγε ο κόσμος.

 
 

Μια στιγμή λοιπόν,ο δαιμονισμένος άρχισε να φωνάζει τόσο δυνατά,που φοβηθήκαμε όλοι: «’Αγιε Νεκτάριε,μ’ έκαψες».Φώναζε το δαιμόνιο που ταλαιπωριόταν από τον ’Αγιο.Σε λίγο,ο άνθρωπος έπεσε σαν νεκρός.Αυτό ήταν.Θεραπεύτηκε!Σηκώθηκε και με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον τάφο, λέγοντας και ξαναλέγοντας: «’Αγιε Νεκτάριε, μ’ έσωσες, σ’ ευχαριστώ»!’Αλλη μια φορά,φέρανε μια κοπέλα δαιμονισμένη.Ούρλιαζε σαν το θεριό.'Ολοι όσοι ήμασταν γύρω-τριγύρω, φοβόμασταν.Το πρόσωπό της ήταν αγριωπό σαν αγρίμι.Την ώρα που βαγίνανε τα Άγια,έγινε καλά.Μέρεψε.Γαλήνεψε η μορφή της.Έγινε πεντάμορφη.Κλαίγαμε όλοι μας.Βάραγαν οι καμπάνες.Κάποιος νέος διηγόταν:«Είμαι Πειραιώτης.Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο.Κινδύνεψα.Δίπλα μου ακριβώςε,έπεσε μια οβίδα.’Ανοιξε ολόκληρο πηγάδι.Εκείνη τη στιγμή,έρχεται αστραπιαία ένας παπάς –που βρέθηκε;- και μου δίνει μια γερή σπρωξιά.Μ΄ έριξε στο χώμα,αντίθετα από την οβίδα.Γλίτωσα,κυριολεκτικά από θαύμα.Όταν γύρισα στο Πειραιά,άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες ιερωμένων,για να βρω τον παπά μου μ΄έσωσε.Εκείνος,μόλις μ΄ έσπρωξε,εξαφανίστηκε.Ταραγμένος όπως ήμουν,ούτε που μου ’ κοψε να τον αναζητήσω εκείνη τη στιγμή.Ανάμεσα στις φωτογραφίες που μου δείξανε,ήταν και μια του Αγίου Νεκταρίου.Αυτός είναι! Φώναξα ανατριχιασμένος.Γι΄αυτό έρχομαι στο μοναστήρι.Ήθελα κι εγώ,κάτι να προσφέρω στο μοναστήρι του.Ρώτησα κι έμαθα,ότι έσπασαν τα κεραμίδια τους και δεν είχαν χρήματα οι μοναχές να τα επισκευάσουν.Ανέλαβα εγώ.Θα τα κάνω καινούργια απ΄την αρχή.Γι΄αυτό πηγαίνω.Είναι η δεύτερη φορά.Όταν πρωτοπήγα,με υποδέχτηκαν οι μοναχές,δίχως να με γνωρίζουν.«Ήρθατε για τα κεραμίδια;» με ρώτησαν!Τα΄ χασα.Δεν είχα πει τίποτα σε κανένα.Βλέποντας την απορία μου, μου είπαν:« Ήρθε χτες βράδυ χαρούμενος ο Δεσπότης μας (σ.σ. ο Άγιος) και μας το είπε!…»».Αυτά μου διηγήθηκε το παληκάρι.Ανεβήκαμε όλοι μαζί στο μοναστήρι.Πήγα στον τάφο,γονάτισα κι άρχισα να κλάιω με λυγμούς. Εκείνη τη στιγμή μια υπέροχη μυρωδιά γιασεμιού απλώθηκε.Άρχισα να ψάχνω μέσα στην αυλή την κρεβατίνα με το γιασεμί.Η Γερόντισσα Παρασκευή με ρώτησε τι ψάχνω.Όταν της εξήγησα,μου είπε:«Δεν έχουμε γιασεμί στο μοναστήρι.Ούτε βασιλικό.Σε υποδέχτηκε ο Άγιος, παιδί μου!».Από τότε,πίστεψα πιο δυνατά στη χάρη του.Ο Δεσπότης ήταν άγιος από ζωντανός.Ένα πρωί, ήρθε μια πλουσιοτάτη οικογένεια από τις κυκλάδες.Οι γονιοί κι ένα κορίτσι.Τη μικρή την είχαν πάει στην Αγγλία.Την εξέτασαν οι γιατροί και είπαν ότι,άμα γίνει δεκατριών χρονών θα πεθάνει.Το λοιπόν,ξαναπήγαν το παιδί στην Αγγλία,για δεύτερη φορά.Τίποτα.Ήρθαν και πάλι άπρακτοι στο νησί τους.Τότε η μάνα του παιδιού είδε στον ύπνο της το Δεσπότη τον Άγιο Νεκτάριο.Της είπε:''Παντού το πήγατε το παιδί,παντού το γυρίσατε.Φέρτε το και στο σπίτι μου,στην Αίγινα.Με λένε Νεκτάριο.Μην το ταλιπωρείτε.Αυτό είναι όπως το γέννησες,ολόκαλο!…Γι αυτό ήρθαν στην Αίγινα.Τους πήγα στο μοναστήρι.Κάνανε λειτουργία και κοινωνήσανε από το Δεσπότη.Εκείνος το σταύρωσε και τους είπε,ότι ο Θεός θα το κάνει καλά.Φύγανε οι άνθρωποι.Ύστερ΄από λίγο καιρό,νά΄σου κι ήρθανε πάλι.Το κορίτσι τους ήταν πεντάγερο.Με βρήκανε στην αγορά και σαλτάραν πάνω στην καρότσα να τους πάω στο μοναστήρι.Κάνανε πάλι λειτουργία.Κλαίγανε και γελούσανε μαζί, απ΄τη χαρά τους.Ο Δεσπότης το θεράπευσε το παιδί…Αμέτρητα θαύματα γίνονταν από τότε (όταν ζούσε).Δαιμονισμένοι λυτρώνονταν,άρρωστοι θεραπεύονταν,χίλια δυό.Τα μαθαίναμε όλοι οι Αιγινήτες και σταυροκοπιόμασταν. Πολλά,πολλά…Μόνο που τον έβλεπες,αισθανόσουνα,πως ήταν θαυματουργός. Γαλήνια η μορφή του.Πράος, γλυκός.Άνθρωπος με πνεύμα Θεού…Τρέχω στο κελί του Αγίου.Μόλις μπήκα στην τραπεζαρία του,βλέπω την εσωτερική πόρτα ανοιχτή.Αυτό που αντίκρυσα στη συνέχεια,όπως θα καταλάβετε με άφησε άναυδη.Με γέμισε θαυμασμό.Ο Άγιος δεν πατούσε στο πάτωμα!Στεκότανε στον αέρα,δύο σπιθαμές πάνω από το έδαφος!Τα χέρια του ήσαν υψωμένα προς το εικονοστάσιο του,στην Παναγία και προσευχόταν.Το πρόσωπό του είχε υποστεί μιαν αλλοίωση.Πρόσωπο Αγίου.Όταν είδα αυτό το θαύμα,συγκινήθηκα βαθύτατα…’Οταν γύρισα το 1920 από τη Μικρασιατική οπισθοχώρηση έμαθα, πως λίγες ημέρες πριν,μια φτωχιά γυναίκα πήγε ξυπόλητη στο μοναστήρι.Μόλις την είδε ο ’Αγιος,έβγαλε τις παντόφλες του και τις έδωσε. Ύστερ΄ από λίγο,πήγε μα άλλη φτωχιά που πείναγε.Λέει τότε ο Άγιος στις Γερόντισσες:Δώστε της να φάει.Δεν έχουμε τίποτα,Σεβασμιώτατε,εκτός από λιγοστό ψωμάκι.Να το δώσετε αμέσως τους είπε…κι έχει ο Θεός!Το πρωί,να΄σου ένας πλούσιος με δύο γαίδουράκια,φορτωμένα ρύζι,ζάχαρη,μακαρόνια,αλεύρι.Δωρεά στη μονή.Το ξέρω,γιατί βοήθησα στο ξεφόρτωμα.Θυμάμαι,γύρισε ο Άγιος εκείνη τη στιγμή και λέει με σημασία στην ηγουμένη:Γερόντισσα,έχει ο Θεός…Κι έκανε το σταυρό του.Άλλη μια φορά,πήγανε χωρικοί από τον Κοντό και του είπαν,ότι με την ανομβρία θα πάθουνε πολλές ζημιές.Ο ’Αγιος έκανε δέηση και άρχισε αμέσως δυνατή βροχή!Τα θυμάμαι πολύ καλά.Τι ευλογία,γιαγιά,να ζήσει στο νησί σας ο Άγιος Νεκτάριος!…Άκου δω.Παντού γίνανε του κόσμου τα εγκλήματα.Κάψανε τα Καλάβρυτα,κάψαν τα χωριά όλα.Εδώ,δεν εράγισε ούτε πέτρα.Δεν άνοιξε μύτη. Για τη χάρη του Αγίου παιδί μου.

 
 

Μιλώ για την Κατοχή.Ο γερμανός διοικητής Αθηνών, έλεγε,ότι άμα περνάγανε τ΄αεροπλάνα τους και πήγαιναν στην Κρήτη,δεν βλέπανε την Αίγινα.Ούτε καταχνιά ήταν,ούτε τίποτα.Κι όμως!Η Αίγινα πουθενά.Τη σκέπαζε ο Άγιος.Από τον καιρό,που ήρθε ο Άγιος στον τόπο μας,πάμε από το καλό στο καλύτερο! 

 
Από το βιβλίο του Μανώλη Μελινού:«Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο» Β΄ Τόμος.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου