ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ,ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ

 

 ''Η παγκοσμιοποίηση δεν επέφερε μόνο οικονομικές αλλαγές,αλλά και πολιτισμικές,θρησκευτικές,ηθικές.Η μεταφορά των μαζών από την Αφρική και την Ασία στην Ευρώπη,έγινε βάσει σχεδίου,που εν πρώτοις αποσκοπούσε στην πλήρη απελευθέρωση των αγορών και κατά δεύτερον σε αυτό,που εν ευθέτω καιρώ δρομολογείται:Δηλαδή στην ομογενοποίηση όλων των Εθνών σε ένα παγκόσμιο κράτος,που βεβαίως θα έχει και μία παγκόσμια κυβέρνηση''.
Ντέιβιντ Ροκφέλερ.

 
 

 ''Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (ΠΣΕ) είναι θαυμαστή κίνηση Χριστιανών,τέκνων του Θεού,τα οποία ήταν διασκορπισμένα και τα οποία τώρα αναζητούν την αποκατάσταση της ενότητας μεταξύ τους σε μια Εκκλησία.Στο απώτερο μέλλον η ένωση όλων των θρησκειών θα αποτελεί την κορύφωση του αγώνα μας,όλοι οι άνθρωποι να πιστεύουν σε έναν Θεό και να ανήκουν σε μία Εκκλησία.Όλα τα μέλη του ΠΣΕ,αυτήν την Εκκλησία οραματιζόμαστε''.
(Δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Corriere de la Sera,6 Απριλίου 2014).

 


''Δεν υπάρχει για τον Τεκτονισμό ιδιαίτερος Θεός.Ο Θεός κάθε Τέκτονα παραμένει Εκείνος της Θρησκείας του.Προκειμένου δε να μην υπάρχουν μεταξύ των Τεκτόνων,δογματικές αντιπαλότητες ή θρησκευτικές διαφορές,ο Θεός αποκαλείται με τη γενική προσωνυμία του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος.''
(Καταστατικό της Μασονικής,''Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας'').

 
 

Πρέπει να γίνει αντιληπτό,πως ο διεθνής Τεκτονισμός αποτελεί το δυνατό όπλο του εβραικού Σιωνισμού,προκειμένου να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια κυβέρνηση και μια παγκόσμια θρησκεία,ηγέτης των οποίων δεν θα είναι άλλος,από τον ίδιο τον Αντίχριστο.''Η Παγκοσμιοποίηση (σχολίαζε προ καιρού ο δημοσιογράφος του Time,Michael Schuman),κάποτε σήμαινε απλά την εξαγωγή του δυτικού πολιτισμού στον υπόλοιπο κόσμο.Τώρα συμβαίνει το αντίστροφο.Εισαγάγουμε λαούς σε όλη την Ευρώπη,προκειμένου να γίνει (η Ευρώπη) κάτι σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.Διαφορετικές φυλές,που σμίγουν,για να αποδυναμωθούν και εντέλει να καταστραφούν τα ήθη και έθιμά τους,η γλώσσα,ο πολιτισμός τους,η Παιδεία και η θρησκεία τους''.Στην Ευρώπη,από τις αρχές της δεκαετίας του '90 ξεκίνησε μια αθρόα σταδιακά,μαζική μετανάστευση λαών,λόγω της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης στην γηραιά ήπειρο.Το 1991 ο Αντώνης Σαμαράς άνοιγε την πόρτα και τα σύνορα,για να περάσουν στην ελληνική όχθη,περίπου 1.500.000 κάτοικοι της Αλβανίας,αρθμός επίσημος,που αμφισβητήθηκε αργότερα,γιατι δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.Οι Αλβανοί ξεπέρασαν κατά πολύ τα 2.000.000 και επέφεραν στην Ελλάδα τα ήδη γνωστά,καυτά προβλήματα σε όλη την Επικράτεια.

 
 

Από τα τέλη Οκτωβρίου του 1990 είχε ήδη ξεκινήσει η συζήτηση,αλλά και οι διμερείς επαφές με την αλβανική κυβέρνηση για το λεγόμενο «άνοιγμα των συνόρων».Εκείνη την περίοδο,η ελληνική κυβέρνηση εκφράζοντας συμφέροντα Ελλήνων μεγαλοεπιχειρηματιών προωθούσε «δημιουργία υδροηλεκτρικού εργοστασίου από την Ελλάδα στον Αώο ποταμό,για κοινή χρήση των δύο χωρών» και «κατασκευή από Ελληνες επιχειρηματίες του δρόμου της Εγνατίας οδού,με σκοπό να φτάνει μέχρι το Δυρράχιο».Ο δε Αντώνης Σαμαράς,ως υπουργός τότε Εξωτερικών περιόδευσε στην Αλβανία,στο Αργυρόκαστρο και στα ελληνικά,μειονοτικά χωριά της Βορείου Ηπείρου.Αποτέλεσμα:Η άρση του εμποπολέμου με την γειτονική χώρα επιτεύχθηκε,τα σύνορα άνοιξαν και όλοι οι βαρυποινίτες Αλβανοί των φυλακών του Χότζα κατέφυγαν στην Ελλάδα.Η πρώτη,σταδιακή αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού ήταν γεγονός.Αργότερα,οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ,θα εργαζόντουσαν με περισσή χάρη και ιδιαίτερο ζήλο,δίνοντας βίζα στους μετανάστες και άλλα προνόμια,που ήδη είχαν δρομολογηθεί με την συνθήκη του Μάαστριχτ!Η Νέα Τάξη,μετά την τεχνητή κατάρρευση και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας εργάστηκε σταδιακά για την προσπάθεια επιβολής παγκόσμιας κυβέρνησης από ισχυρούς κύκλους της πολιτικοοικονομικής εξουσίας,προκειμένου να εξασφαλιστεί ο στόχος τους,που ήταν φυσικά τα οικονομικά τους συμφέροντα,αντικαθιστώντας μια αποδυναμωμένη (οικονομικά) Αμερική,από μια παγκόσμια κυβέρνηση και ένα παγκόσμιο νόμισμα υπό την διακυβέρνηση του ΟΗΕ.Η δυναστεία Rothschild,η δυναστεία J.P. Morgan,η δυναστεία Warburg και η δυναστεία Rockefeller είναι μερικοί απο τους αργυραμοιβούς,που προωθούν την Νέα αυτή Τάξη,ενώ την διεθμή συμμορία συμπληρώνουν άνθρωποι όπως ο Τζορτζ Σορος,ο Χένρι Κίσσιγκερ και άλλοι.Ένα απο τα μεγάλα σημερινά αφεντικά της Νέας Παγκόσμιας Τάξης,ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ δήλωνε ανέξοδα:''Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας παγκόσμιας μεταπλάσεως,ενός παγκόσμιου μετασχηματισμού.Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή μεγάλη κρίση και το έθνος θα αποδεχθεί την Νέα Παγκόσμια Τάξη.Η μεγάλη οικονομική κρίση,που θα δημιουργηθεί,θα αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση αυτής της παγκόσμιας κυβέρνησης,ως μόνης ιδεατής λύσης''.Γύρω από τον σκληρό αυτό πυρήνα υπάρχουν σήμερα,όλοι οι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί,όπως η Goldman Sachs,η Morgan Stanley,η J.P. Morgan Chase,η Citigroup,η Bank of America και η Wells Fargo,που ο Καθεστωτικός Τύπος αναφέρει,ως «κερδοσκόπους» ή «αγορές».Παράλληλα οι σχεδιαζόμενες ''εξεγέρσεις'' στην Αφρική και οι ''τεχνητοί'' εμφύλιοι πόλεμοι μετέθεσαν εκατομμύρια οικονομικούς μετανάστες στην Ευρώπη,με σκοπό να αλλάξει όλο το Νομοθετικό Σύστημα,η Παιδεία,ο Πολιτισμός και ο Χριστιανισμός της.Ακριβώς εδώ παίζει τον δικό του ρόλο η μεγαλύτερη Παναίρεση,που υπάρχει από καταβολής κόσμου,και δεν είναι άλλη από τον γνωστό και επάρατο Οικουμενισμό!Ο Πάπας και όλοι οι Οικουμενικοί Πατριάρχες από τον Μελέτιο Μεταξάκη και μετά,εργάστηκαν για την ένωση όλων των Αιρέσεων,που πλέον τις αποκαλούν ''Αδελφές Εκκλησίες'' και σκοπός τους είναι σε δεύτερο βαθμό ο προσεταιρισμός όλων των θρησκειών,προκειμένου να συγκροτήσουν την Πανθρησκεία του Αντιχρίστου!Όλοι αυτοί,οι Οικουμενικοί Πατριάρχες είναι γνωστοί Τέκτονες,που εργάζονται επί σκοπού για την ένωση,προβάλλοντας έντονα το στοιχείο μιας αφηρημένης,άγευστης και άοσμης ''Αγάπης'',στο όνομα της οποίας,υποδαυλίζεται με αμετροπρέπεια η ίδια η Αλήθεια,η γνήσια,Ορθή Πίστη.Ο Τεκτονισμός,ως όπλο του Σιωνισμού ''χτυπάει'' σε δυο σημεία:Στην Παγκοσμιοποίηση και στον Οικουμενισμό.Στο καταστατικό του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών γράφεται επισήμως:''Στο Π.Σ.Ε.συμμετέχουν όλες οι επί γης Εκκλησίες,προκειμένου να αρθούν τα εμπόδια προς την επίτευξη αμοιβαίας συμφωνίας για την λατρεία ενός κοινού Θεού''.Αυτός ο Θεός είναι ο Μ.Α.Τ.Σ.των Τεκτόνων,δηλαδή ο ίδιος ο Εωσφόρος.Σαφέστατα λοιπόν ορίζεται,πως η κάθε Εκκλησία που συμμετέχει στον προτεσταντικό αυτό Οργανισμό δεν κατέχει την Αλήθεια,αλλά,όλες μαζί ολοκληρώνουν την Αλήθεια...«Εἰς τήν κίνησιν προς την ἕνωσιν,δέν πρόκειται ἡ μία Ἐκκλησία νά βαδίσῃ πρός τήν ἄλλην,ἀλλ’ ὅλαι ὁμοῦ νά ἐπανιδρύσωμεν τήν Μίαν,Ἁγίαν,Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν,ἐν συνυπάρξει εἰς τήν Ἀνατολήν καί τήν Δύσιν,ὅπως ἐζῶμεν μέχρι τοῦ 1054,παρά καί τάς τότε ὑφισταμένας θεολογικάς διαφοράς».Πατριάρχης Αθηναγόρας,Εστία,10 Ιανουαρίου 1968.Στον δαιμονικό αυτόν Οργανισμό ανήκουν επίσημα Όλες οι επίσημες Ορθόδοξες Εκκλησίες αποδεχόμενες,το του καταστατικού,που ορίζει,πως δεν κατέχουν όλη την Αλήθεια...Άρα και μόνο με την συμμετοχή τους,αρνούνται την αποκλειστικότητα της Μίας,Αγίας,Αποστολικής και Καθολικής Εκκλησίας,αφού όλες έχουν συνυπογράψει όλα τα άρθρα του καταστατικού του Π.Σ.Ε.«Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ κατάσταση,γιατί,ἐνῶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) καὶ οἱ μητροπολῖτες ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν μιὰ σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία,αὐτοὶ ἔχουν καὶ εὐθύνες πρὸς τὸν κόσμο,τοὺς πιστούς,πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτικὴ τοῦ διαλόγου,ἐνῶ ἄλλοι ἔχουν μιὰ ἄποψη πιὸ φονταμενταλιστικὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία.Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο,νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε,γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα...Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου,ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ,γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴ συνείδηση τοῦ κόσμου»''!Μητροπολίτης Αχαίας Αθανάσιος.'' ''Ἐκφράζομεν τήν εἰλικρινῆ καί σταθεράν ἀποφασιστικότητά μας,ὑπακούοντες εἰς τό θέλημα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,νά ἐντείνωμεν τάς προσπαθείας μας διά τήν προώθησιν τῆς πλήρους ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν και,ὑπεράνω ὅλων,μεταξύ τῶν Καθολικῶν καί τῶν Ὀρθοδόξων.Ὡσαύτως,προτιθέμεθα νά στηρίξωμεν τόν θεολογικόν διάλογον,ὁ ὁποῖος ἤρχισεν ἀκριβῶς πρό τριάκοντα πέντε ἐτῶν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου καί τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β’ ἐδῶ εἰς τό Φανάριον καί ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται κατ’ αὐτάς,μέ τά πλέον δύσκολα ζητήματα,τά ὁποῖα ἐσημάδευσαν τήν ἱστορίαν τῶν διαιρέσεών μας καί ἀπαιτοῦν προσεκτικήν καί λεπτομερῆ μελέτην''.Κοινό ανακοινωθέν Πάπα Φραγκίσκου-Πατριάρχη Βαρθολομαίου.Romfea,30 Nοεμβρίου 2014.Οι Οικουμενιστές,όπως και οι Τέκτονες,αφού αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία,χρησιμοποιούν ανέκαθεν ένα κοινό ''μυστικό'': Την διγλωσία!Άλλες δηλώσεις κάνουν τάχα περί υπεράσπισης της Πίστης για απλή,εύπεπτη και εσωτερική κατανάλωση,και άλλες,όταν συναντιούνται με τους αιρετικούς ''αδελφούς'' τους...Έτσι στην τελευταία επίσκεψή του στο Άγιον Όρος,ο Οκουμενικός Πατριάρχης κ.Βαρθολομαίος δήλωνε:«Ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε,ούτε προδώσαμε κάτι μέχρι σήμερα από την ορθόδοξη πίστη μας με τους διαλόγους και τις επαφές και ούτε πρόκειται να το κάνουμε στο μέλλον».Σε κατά καιρούς,άλλες δηλώσεις του,όμως,ο ίδιος αυτοδιαψεύδεται παταγωδώς!...«Δεν είναι δυνατό να θεωρήσουμε ότι,είτε εμείς οι Ορθόδοξοι,είτε εσείς οι Παπικοί έχουμε αποκλειστική ιδιοκτησία την διαδοχή της αρχαίας εκκλησίας» («ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» αρ.464, σελ.9 1/7/1991).Χωρίς να έχουν λυθεί τα αίτια του σχίσματος θεωρεί τους παπικούς,ως «αδελφή» εκκλησία,δέχτηκε την άρση των αναθεμάτων του 1965,χωρίς οι παπικοί να μετακινηθούν ούτε ένα χιλιοστό από τις θέσεις τους''. ( «Ορθόδοξος Τύπος» 22 Δεκεμβρίου 1995).Και αλλού:«Ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ είναι αγιότατος» («ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ» αρ.647, σελ.2-3 30/4/2005).Σε εκδήλωση παπικών στην Κων/πολη τον Ιούνιο του 2003 για την 25η επέτειο της παποσύνης του προσφάτως θανόντος τότε πάπα,ο κ. Βαρθολομαίος δήλωσε,ότι ο πάπας είναι «όντως απεσταλμένος του Θεού»!...(«Καθολική» 2/7/2003).Κι ενώ όλοι γνωρίζουν,ότι η Παναίρεση είναι απτό γεγονός,που διαρκεί τώρα,σχεδόν έναν αιώνα,οι περισσότεροι τηρούν σιγήν ανεκλαλητου ιχθύος!..Είναι γνωστό άλλωστε,πως η πρώτη εκδήλωση του Οικουμενισμού στην χώρα μας ήταν η αλλαγή του ημερολογίου το 1924.Κι ενώ είχαν γραφεί χρόνια ολόκληρα,ανέξοδοι τόνοι χαρτιού για την...αστρονομική υπόσταση και διάσταση του θέματος,ήρθε στην δημοσιότητα η Πατριαρχική ''Εγκύκλιος του 1920'' για να βάλει οριστικό Τέλος στις διάφορες αδικαιολόγητες δικαιολογίες του συρμού.Ιδού,τι γράφεται εκεί,τέσσερα χρόνια,πριν την καινοτομία του νέου ημερολογίου και για τον σκοπό της αλλαγής του: ''Δύναται δε η φιλία (μεταξύ όλων των χριστιανικών αιρέσεων) αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκµηριούσθαι ειδικώτερον,κατά την γνώµην ηµών,ως εξής:α) δια της παραδοχής ενιαίου ηµερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασµόν των µεγάλων χριστιανκών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών...''.Κι ενώ,ξεκίνησε ένα απίστευτο προγκρόμ απερίγραπτων διώξεων κατά των αποτειχισμένων κανονικώς Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου,αποκαλώντας τους ''ημερολάτρες'' (τυχαίο;επί εικονομαχίας,οι εικονομάχοι αποκαλούσαν τους αγαπώντας τις εικόνες,''εικονολάτρες''...),φτάσαμε σήμερα στην εποχή μιας θλιβερής και ερωτηματικής αποστασίας,σε έναν απίστευτο θρησκευτικό και κοινωνικό γραικυλισμό.Λίγες φωνές,σχεδόν ανύπαρκτες και ο Μοναχισμός,που,ενώ άλλες εποχές,όπως στην ψευτοσύνοδο της Φλωρεντίας (1938-1939) πρωτοστάτησε μαζί με τον λαό,σήμερα να έχει υποστείλλει την σημαία του Αληθείας,του πνεύματος του Νόμου του Θεού και να έρπει ανάμεσα στην επί γνώσει αδιαφορία και στον πνευματικό στρουθοκαμηλισμό!...Κανείς δεν ακούει...'Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι,πάσαι αί Σύνοδοι, πάσαι αί θείαι Γραφαί,φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και τάς αυτών κοινωνίας διίστασθαι'',λέει ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός.''Τοὺς οὖν τολμῶντας ἑτέρως φρονεῖν ἢ διδάσκειν ἢ κατὰ τοὺς ἐνάγεις αἱρετικοὺς τὰς ἐκκλησιαστικὰς παραδόσεις ἀθετεῖν καὶ καινοτο­μίαν τινὰ ἐπινοεῖν ἢ ἀποβάλλεσθαί τι ἐκ τῶν ἀνατεθειμένων τῇ ἐκκλησίᾳ, εὐαγγέλιον ἢ τύπον τοῦ σταυροῦ ἢ εἰκονικὴν ἀναζωγράφησιν ἢ ἅγιον λεί­ψανον μάρτυρος, ἢ ἐπινοεῖν σκολιῶς καὶ πανούργως πρὸς τὸ ἀνατρέψαι μίαν τινὰ τῶν ἐνθέσμων παραδόσεων τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἔτι γε μὴν ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἢ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις, ἐπι­σκόπους μὲν ὄντας ἢ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἢ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι'' Όρος της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου.Ο δε Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ορίζει:«Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ,ὁ Χρυσόστομος,οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῆ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο».(P.G. 99. 1049 Α).Και αλλού λέει:«Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν οἱ δέ,εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν,ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή:«Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως,ἄλλοι δέ,καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν,συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A).Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός δεν «κοινωνούσε» όχι μόνο με τον αιρετικό Πατριάρχη Μητροφάνη,αλλά,ούτε και με όσους «κοινωνούσαν» μαζί με αυτόν.Γι’ αυτό διαπλάστηκε στην Ορθοδοξία η αρχή,που είναι απόλυτα ορθή: «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω,ακοινώνητος έστω»!Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής,όταν πιεζόταν ασφυκτικά με πολλές πιέσεις να κοινωνήσει με τον Μονοθελητή Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως,υπό την προϋπόθεση να υπογράψη Ορθόδοξη Ομολογία Πίστεως,απάντησε,ότι ούτε τότε θα «κοινωνούσε» μαζί του,γιατί αυτός στα δίπτυχα μνημονεύει τους αιρετικούς προκατόχους του Πατριάρχες.Όπως σήμερα στα δίπτυχα,ο Οικουμενικός Πατριάρχης μνημονεύει το όνομα του Πάπα Φραγκίσκου!Γι’ αυτό,ο Άγιος Μάξιμος είπε:«επειδή εκείνοις κοινωνείτε,ει και Ορθόδοξοι γένησθε,ου κοινωνώ υμίν,επειδή κοινωνείτε τοις ακοινωνήτοις».Ο αείμνηστος Θεολόγος Ιωάννης Κορναράκης είχε γράψει ένα απίστευτα καταπληκτικό κείμενο-απάντηση,για την ''Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού'',που του είχαν δώσει να συνυπογράψει.Έγραφε:''Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί,για τα ίδια θέματα,το ίδιο μοτίβο,το δήθεν «μαχητικό»,χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών''.Και τελειώνει:''Με το κείμενο αυτό,περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας,ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών,αρχιεπισκόπων και επισκόπων.Δεν το κάνετε όμως,και δεν θα το κάνετε ποτέ!Εν τούτοις,με την στάση σας αυτή, παραλογίζεσθε.Διότι αποφαίνεσθε ότι,οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας»,εφ' όσον παραβαίνουν κανόνες της Εκκλησίας.Αλλά,άραγε,είναι εντός της Εκκλησίας οι Ιερείς εκείνοι,οι οποίοι καταγγέλλουν ανωνύμως,απλώς με χαρτοπόλεμο-ανιαρό και ανίερο-πατριάρχες,αρχιεπισκόπους και επισκόπους;Επιπλέον,τους αναγνωρίζουν,τους κάνουν,κάποτε και δώρα,και δημοσίως τούς χαρακτηρίζουν ορθοδόξους θεολόγους;Την στιγμή,πού δεν κάνουν οι ίδιοι χρήση του κανόνος που γνωρίζουν,αλλά συμπορεύονται με αυτούς,τους οποίους αναγνωρίζουν και καταγγέλλουν,ως οικουμενιστές,πρέπει να μην είναι,και αυτοί, μέλη της Εκκλησίας!...Θα ήσαν μέσα στην Εκκλησία,εφ' όσον θα διέκοπταν το μνημόσυνο των οικουμενιστών προϊσταμένων τους" και,τότε,σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν,θα ήσαν «ορθόδοξοι μετά τιμής της πρεπούσης»,επειδή:«ουχί σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτό,αλλά μάλλον ελευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδοεπισκόπων αυτών» (Πηδ. σ. 35.).

 
 

 Παρ' όλα αυτά,πολλοί χριστιανοί μας δηλώνουν,πως δεν τους ενδιαφέρει,τι κάνει ο Πατριάρχης,οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες ή και αρχιεπίσκοποι,αφού αυτοί μπορούν να συνεχίζουν απρόσκοπτα να τελούν την μετάνοιά τους.Εκκλησία,όμως υπάρχει,όπου ομολογείται η Αλήθεια!Όταν,ο Ιερέας μνημονεύει Οικουμενιστή Επίσκοπο,ο Οικουμενιστής Επίσκοπος μνημονεύει Οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο και στην Βόρειο Ελλάδα και στα Δωδεκάννησα που μνημονεύεται ο Πατριάρχης και ο ίδιος μνημονεύει μεγαλοφώνως το όνομα του Πάπα,τότε όλη η φαινομενικά αποκακεκαλυμμένη Ορθοδοξία πάει περίπατο.Πρόβατα είμαστε και μάλιστα λογικά.Ο Ποιμήν ο Καλός,μας έχει προειδοποιήσει,πως πολλοί ψευδοποιμένες είναι κλέφτες και ληστές,μη εισερχόμενοι δια της θύρας.Ο Οικουμενισμός είναι φωνή αλλοτρίων.Τα πρόβατα του Χριστού,οι Ορθόδοξοι του Πατρίου Ημερολογίου,όπως και μεμονωμένα αποτειχισμένοι αδελφοί,αποτελούν πλέον το ''μικρόν ποίμνιον'' πάντα χλευαζόμενοι και πάντα διωκόμενοι.Ο Χριστός μας,όμως είπε:''Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον ότι ηυδόκησεν ο Πατήρ μου δούναι υμίν την βασιλείαν''.Τι ήταν οι πρώτοι Χριστιανοί για τους Εβραίους;Τί ήταν και για τους Εθνικούς;Ότι ακριβώς είναι σήμερα οι Ορθόδοξοι του Πατρίου και οι αποτειχισμένοι αδελφοί για τους Οικουμενιστές και τους φιλοοικουμενιστές.Οι ''αγράμματοι'',οι ''έχοντες ου κατ' επίγνωσίν ζήλον'',οι ''φανατικοί'',οι ''διαιρεμένοι'',οι ''φονταμελιστές''.Όμως ο Άγιος αυτός πατήρ της Εκκλησίας του Χριστού,ο Θεόδωρος ο Στουδίτης,αποτειχισμένος και αυτός από την τότε αιρετική Εκκλησία των Εικονομάχων,απαντά:''Εις ευδοκιμών εις το Θείον,προτιμότερος υπέρ μυριάδας αυθαδεία σεμνυνομένας.Αλλά συ μεν προτίμησον,ει δοκεί,του σωζόμενου Νώε το υποβρύχιον πλήθος.εμοί δε συγχώρησον τοις ολίγοις τη Κιβωτώ προσδραμείν''! Εύχεσθε!

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου