ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΕΝΑ ΒΡΕΦΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΑΡΙΟ

 

 

Ο Άγιος Νήφων,επίσκοπος Κωνσταντιανής (4ος αιώνας) αξιώθηκε νά δει πολλά θεϊκά οράματα με τα φωτισμένα από το Άγιο Πνεύμα μάτια της ψυχής του.Κάποτε,σε μια Θεία Λειτουργία,μόλις ο λειτουργός εκφώνησε:«Ευλογημένη ή βασιλεία... »,ο άγιος είδε φωτιά νά κατεβαίνει από τον ουρανό και νά καλύπτει το άγιο θυσιαστήριο και τον ιερέα,χωρίς εκείνος νά καταλάβει τίποτα.Αργότερα, όταν άρχισε νά ψάλλεται ο τρισάγιος ύμνος από το λαό,τέσσερις άγγελοι κατέβηκαν κι έψαλλαν μαζί τους.Στον Απόστολο,φανερώθηκε ο μακάριος Παύλος νά καθοδηγεί τον αναγνώστη.Στο «Αλληλούια»,μετά τον Απόστολο,οι φωνές του λαού ανέβαιναν ενωμένες στον ουρανό σαν ένα πύρινο σφιχτοπλεγμένο σχοινί.

 
 

Και ατό Ευαγγέλιο,κάθε λέξη έβγαινε σαν φλόγα από το στόμα του ιερέα και υψωνόταν στα επουράνια.Λίγο πριν από την είσοδο των τιμίων Δώρων,βλέπει ξαφνικά ο όσιος ν' ανοίγει ο ουρανός και νά ξεχύνεται μια άρρητη και υπερκόσμια ευωδία."Άγγελοι κατέβαιναν από ψηλά,ψάλλοντας ύμνους και δοξολογίες στον Αμνό,τον Χριστό και Υιό του Θεού και νά!Παρουσιάστηκε τότε ένα κατακάθαρο και τρισχαριτωμένο Βρέφος!Το κρατούσαν στα χέρια τους άγγελοι,πού το έφεραν και το απέθεσαν στο άγιο δισκάριο,όπου βρίσκονταν τα τίμια Δώρα.Γύρω Του μαζεύτηκαν πλήθος ολόλαμπροι και λευκοφόροι νέοι,πού ατένιζαν με θαυμασμό και δέος τη θεϊκή Του ομορφιά.Ήρθε ή στιγμή της μεγάλης εισόδου.Ο λειτουργός πλησίασε για νά πάρει στα χέρια του το άγιο δισκάριο και το άγιο ποτήριο,τα ύψωσε και τα έβαλε πάνω στο κεφάλι του, σηκώνοντας μαζί τους και το Βρέφος.'Όταν βγήκαν τα 'Άγια,κι ενώ ο λαός έψαλλε κατανυκτικά,είδε ο όσιος αγγέλους νά φτερουγίζουν κυκλικά πάνω απ' το λειτουργό.Δύο Χερουβείμ και Δύο Σεραφείμ προχωρούσαν μπροστά του και πλήθος άλλων αγγέλων τον συνόδευαν,ψάλλοντας με αγαλλίαση άρρητους ύμνους.Όταν ο ιερέας έφτασε στην άγία τράπεζα κι ακούμπησε τα τίμια Δώρα,οι άγγελοι τη σκέπασαν με τις φτερούγες τους.Τα Δύο Χερουβείμ στάθηκαν στα δεξιά του λειτουργού και τα Δύο Σεραφείμ στ' αριστερά του, χωρίς όμως εκείνος νά τα βλέπει.Η θεία μυσταγωγία συνεχίστηκε.Είπαν το «Πιστεύω» κι έφτασαν στον καθαγιασμό των τιμίων Δώρων.Ο λειτουργός τα ευλόγησε και είπε το «...μεταβαλών τω Πνευματι σου τω Άγίω. Αμήν!Αμήν!Αμήν!».Τότε βλέπει πάλι ο δίκαιος έναν άγγελο νά παίρνει μαχαίρι και νά σφάζει το Βρέφος.Το αίμα Του,το έχυσε στο άγιο ποτήριο,ενώ το σώμα Του το τεμάχισε και το τοποθέτησε στο δισκάριο.Ύστερα αποτραβήχτηκε πάλι στη θέση του και στάθηκε σεμνά κι ευλαβικά.'Όταν ο λειτουργός ύψωσε τον άγιο Άρτο εκφωνώντας «τα άγια τοις άγίοις»,ενώ ο λαός έψαλλε«Εις άγιος,εις Κύριος...»,κάποιος από το εκκλησίασμα στράφηκε στον άγιο και τον ρώτησε σιγανά: Γιατί, πάτερ,ο ιερέας λέει «τα άγια τοις άγίοις»;-για μας όλους το λέει,παιδί μου και σημαίνει:στα άγια μέλη του Χριστού νά προσέλθει όποιος είναι άγιος!και τι είναι αγιοσύνη, πάτερ; ξαναρώτησε ο άλλος, πού ήταν απλοϊκός.Νά... Αν είσαι ακόλαστος, μην τολμήσεις νά γίνεις μέτοχος σε τόσο μεγάλο μυστήριο.''Αν έχεις έχθρα με κάποιον,μην πλησιάσεις."Αν περιγελάς ή ορίζεις ή κατακρίνεις τον συνάνθρωπό σου,στάσου μακριά από τη θεία Κοινωνία.Πρώτα εξέτασε τον εαυτό σου,κι αν είσαι ενάρετος πλησίασε."Αν όμως δεν είσαι, φύγε…Στο μεταξύ ο λειτουργός εκφώνησε: «Μετα φόβου Θεού,πίστεως και αγάπης προσέλθετε».Ό άγιος παρατηρούσε τώρα όσους κοινωνούσαν."Άλλων τα πρόσωπα μαύριζαν,μόλις έπαιρναν τα θεία Μυστήρια, ενώ άλλων έλαμπαν σαν τον ήλιο.Οι άγγελοι στέκονταν εκεί κοντά και παρακολουθούσαν με σεβασμό τη μετάληψη. 'Όταν κοινωνούσε κάποιος ευσεβής, του έβαζαν στο κεφάλι ένα στεφάνι.Όταν,αντίθετα,πλησίαζε κάποιος αμαρτωλός, γύριζαν αλλού το πρόσωπό τους με φανερή αποστροφή.Τότε τα άχραντα Μυστήρια σαν νά εξαφανίζονταν από την αγία λαβίδα,έτσι πού ο αμαρτωλός φαινόταν νά μην παίρνει μέσα του το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.Κι έφευγε κατάμαυρος σαν αράπης,με την αποδοκιμασία του Κυρίου διάχυτη στην όψη του. Όταν τελείωσε ή λειτουργία και ο ιερέας έκανε την κατάλυση,παρουσιάστηκε και πάλι το Βρέφος σώο πάνω στα χέρια των άγίων αγγέλων!Ξαφνικά ή στέγη του ναού σαν νά σχίστηκε στα δύο.Από εκεί οι άγγελοι ανέβασαν το Παιδί στους ουρανούς με ύμνους και δοξολογίες,όπως το είχαν κατεβάσει,ενώ μία υπέροχη ευωδία ξεχύθηκε και πάλι ολόγυρα!...Οι Δάδες (το σημερινό Κίτιο) ήταν εμπορικός σταθμός της Κύπρου.'Εκεί κοντά βρισκόταν ή μονή του Φιλοξένου.Στο μοναστήρι αυτό ζούσε τον 6ο αιώνα ένας μοναχός,ο γέροντας 'Ισίδωρος,πού έκλαιγε ακατάπαυστα με λυγμούς.Σ' όποιον τον πλησίαζε και τον παρηγορούσε, ώστε νά χαλαρώσει λίγο το πένθος, έλεγε:"Είμαι πολύ αμαρτωλός.Δεν υπήρξε άλλος σαν και μένα απ' τον Αδάμ μέχρι σήμερα και μη νομίζετε πώς υπερβάλλω.Δεν βρήκα πουθενά σε άνθρωπο αμαρτία σαν αύτή πού έκανα εγώ".

 
 

 Κι ύστερα διηγιόταν την ιστορία του:Όταν ήμουνα στον κόσμο,είχα γυναίκα χριστιανή και θεοφοβούμενη,ενώ εγώ άνηκα στην αίρεση του Σεβήρου.Μια μέρα έμαθα,πώς ή γυναίκα μου πήγε νά μεταλάβει στη γειτονική εκκλησία.'Έτρεξα νά την εμποδίσω,αλλά την βρήκα νά έχει κοινωνήσει και νά επιστρέφει στο σπίτι.Αμέσως την έπιασα απ' το λαιμό και την έκανα νά ξεράσει την άγία μερίδα,την όποία πήρα και πέταξα έξω από το παράθυρο,κάτω στο βούρκο.Βλέπω τότε ένα περιστέρι νά κατεβαίνει και νά παίρνει τη θεία Κοινωνία.Μετά από δύο μέρες παρουσιάζεται μπροστά μου ένας αράπης ντυμένος με κουρέλια και μου λέει:Εγώ κι εσύ καταδικαστήκαμε στην ίδια τιμωρία.Ποιος είσαι συ;τον ρωτάω.Εγώ,μου απαντάει,είμαι εκείνος,πού ράπισε στο σαγόνι τον Κύριό μας 'Ιησού Χριστό τον καιρό του πάθους Του.Κι αμέσως έγινε άφαντος...Για τούτο λοιπόν,κατέληξε ο μοναχός,δεν μπορώ νά σταματήσω το θρηνώ...

 
 
Από το βιβλίο ''Θαύματα και Αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία'',έκδοση της Ι.Μ.Παρακλήτου,Μήλεσι Αττικής.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου