ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης π.Ευθύμιος Μπαρδάκας.

 

Αὐτά πού μαθαίνουμε περί τῶν ἑξαιρετικῶς ηὐξημένων περιπτώσεων, νεαρῶν, κυρίως, ἀτόμων πού ἐκδηλώνουν τάσεις αὐτοκτονίας, εἶναι ἕνα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο, τό ὁποῖο πρέπει νά προβληματίση πολύ σοβαρά όλους μας.«Ποιοί λόγοι σπρώχνουν τα παιδιά στην αυτοκτονία»;Ὅπως συνέβη μέ τήν τυπογραφία ἡ ὁποία ἀπό «εὐλογία» μετεβλήθη σέ «κατάρα», διότι μέσω αὐτῆς, ἐκτός ἀπό τήν πολύ χρήσιμη ἀναπαραγωγή καί ἀναμετάδοση χρησίμων γνώσεων καί ἰδεῶν, κατέστη εὐχερεστάτη καί ἡ ἀναπαραγωγή καί ἀναμετάδοσις «ἰδεολογημάτων» καί πάσης φύσεως φθοροποιῶν κειμένων γεμάτων «σκοτάδι» καί βία, ἔτσι ἀκριβῶς, ἔγινε καί μέ τό διαδίκτυο.Ὅπως μαθαίνομε ἀπό ἀσχολουμένους μέ αὐτό, εἶναι εξαιρετικά ἐπικίνδυνο γιά τά νεαρά, κυρίως, ἄτομα, τά ὁποῖα, ἀσχολούμενα μέ αὐτό:
 

 α. Κάθονται ἐπί πολλές ὧρες κάθε ἡμέρα πίσω ἀπό τόν ὑπολογιστή τους, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουν πάψει νά ἐπικοινωνοῦν πραγματικά μέ τούς φίλους τους, μέ τήν φύση, μέ τό παιχνίδι, μέ τήν κοινωνία.

 

β. Δέν ἔχουν τήν πείρα νά «φιλτράρουν» τίς πληροφορίες καί τά ἐρεθίσματα πού τά βομβαρδίζουν, ἀπό ἄγνωστες πηγές, ἀπό ὕποπτα «κέντρα» καί ἀπό πάσης φύσεως «καλοθελητές».

 

γ. Σχετίζονται με άγνωστα ἄτομα, τά ὁποῖα, μέ διάφορα προσωπεῖα, κατορθώνουν νά ἀποκτήσουν τήν ἐμπιστοσύνη τους καί νά τά ὁδηγήσουν σέ ἐπικίνδυνες ἀτραπούς.

 

δ. Πλησιάζονται ἀπό πλῆθος ὑπόπτων τύπων (παιδεραστῶν, ἐμπόρων ναρκωτικῶν κλπ.) πού, ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀπειρία καί τό νεαρό της ἡλικίας τῶν παιδιῶν, τά σπρώχνουν στήν διαφθορά καί τήν καταστροφή.
Ὅλα αὐτά, εἶναι λίγο-πολύ γνωστά σέ ὅλους μας.

 

Τό ποῦ ὀφείλεται αὐτή ἡ ἄκριτη καί καθ’ ὑπερβολήν ἐνασχόλησις τῶν νεαρῶν ἀτόμων μέ τό διαδίκτυο, ἔχει ἀπασχολήσει πολλούς εἰδικούς, οἱ ὁποῖοι, ἔχουν ἀποφανθεῖ, πώς βασικές αἰτίες εἶναι ἡ ἔλλειψις ἐπικοινωνίας τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς τους, καθώς καί ἡ αδιαφορία τῶν γονέων γιά τίς ἐνασχολήσεις τῶν παιδιῶν τους.Ἀπό τοῦ σημείου, ὅμως, αὐτοῦ, μέχρι τήν ἀπόφαση γιά αὐτοκτονία, ὑπάρχει τεράστια ἀπόστασις.

 

Ἔχουν ἀναφερθεῖ περιπτώσεις ἀτόμων, τά ὁποῖα, ὡς «ἰνστρούχτορες» αἱρέσεων, προπαγανδίζουν υπέρ τῆς αὐτοκτονίας, πείθοντας κάποια νεαρά ἄτομα, πώς ἔτσι, «θά λυτρωθοῦν ἀπό τά βάσανα μίας ζωῆς χωρίς νόημα» κλπ.Πολλοί «ἀναλυταί», θέλουν νά ἀποδώσουν τίς τάσεις αὐτές τῶν νέων, στίς δυσκολίες πού παρουσιάζονται σήμερα στά μάτια τῶν νέων, λόγω τῆς ἄσχημης καταστάσεως πού ἐπικρατεῖ σέ ὅλους τούς τομεῖς, μέ ἀποτέλεσμα οἱ νέοι νά μή βλέπουν προοπτικές γιά τήν ζωή τους.Ἐμεῖς, οἱ πιό παλιοί, ἀσφαλῶς ἐνθυμούμεθα πώς οἱ δυσκολίες πού εἴχαμε νά ἀντιμετωπίσωμε στά «μικρά» μας χρόνια, ἦταν πολύ πιό σοβαρές ἀπό τίς σημερινές.

 

Καί ὅμως…! Ἡ αὐτοκτονία, δέν περνοῦσε ἀπό τό μυαλό τῶν νέων της ἐποχῆς μας.Τί ἄλλαξε λοιπόν;Αὐτό τό ὁποῖο ἄλλαξε καί εἶναι παραγματικά πολύ σημαντικό, εἶναι τό ὅτι, στήν ἐποχή μας, ὑπῆρχε αὐτό πού χάθηκε σήμερα.Ὑπῆρχε ἡ Ἐλπίδα…Καί ἡ Ἐλπίδα ὑπῆρχε, διότι, δέν εἶχαν χαθεῖ τά στοιχεῖα πού τήν στηρίζουν.Ὑπῆρχε ἡ σωστή Οἰκογένεια, ὑπῆρχαν τά Ἰδανικά, ἀλλά κυρίως ὑπῆρχε ἡ Πίστις.Ὑπῆρχαν, δηλαδή, ὅλα τά στοιχεῖα πού μποροῦν νά στηρίξουν ἕναν νέο ἄνθρωπο νά μήν ἀπογοητευθῆ, ἀλλά νά διατηρήση τήν ἀγωνιστικότητά του καί νά μή λυγίση μπροστά στίς δυσκολίες.

 

Καί δέν πρέπει νά διαφεύγη τῆς προσοχῆς μας, πώς ἡ αὐτοκτονία, δέν εἶναι μία «γενναία» πράξη.Ἀντιθέτως. Εἶναι μία πράξη δειλίας, μία πράξη ἡ ὁποία, ἀποτελεῖ καί μία τῶν μεγαλυτέρων ἁμαρτιῶν.Οὐδείς ἔχει τό δικαίωμα νά ἀρνῆται τό μέγα δώρο τῆς ζωῆς πού τοῦ χαρίζεται ἀπό τόν Δημιουργό μας.Γιά νά ἐπιστρέψωμε, ὅμως, στό πρόβλημα τῶν πολλῶν δηλώσεων αὐτοκτονιῶν, πρέπει νά ἐξάρωμε την άριστη λειτουργία τοῦ τμήματος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἡ ὁποία, μέ τήν δραστηριότητά της, ἐντοπίζει γρήγορα τούς ὑποψήφιους αὐτόχειρες καί συντελεῖ τά μέγιστα στήν πρόληψη τῶν αὐτοκτονιῶν τους.

 

Καί τέλος, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά καυτηριάσωμε τήν ἀδιαφορά τῶν γονιῶν, πού ἀφήνουν τά παιδιά χωρίς τόν ἀναγκαῖο ἔλεγχο.Νοιώθουν ἥσυχοι οἱ ἴδιοι, νά πᾶνε νά διασκεδάσουν, ἡ νά πᾶνε τήν ἐκδρομή τους, ἀφήνοντας τά παιδιά τους νά κάθωνται ἐπί ὧρες μπροστά στό ἐπικίνδυνο γυαλί τοῦ Ὑπολογιστοῦ τους, ἐντελῶς ἀνεξέλεγκτα γιά τό μέ ποιούς συνομιλοῦν καί τό ποῦ ὁδηγοῦνται.

 

Πάλι τό τονίζομε.
Ἄν δέν ξαναζωντανέψη ἡ παραδοσιακή Ἑλληνική οἰκογένεια, μέ τήν εἰλικρινῆ καί γεμάτη πραγματικό ἐνδιαφέρον ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν της, μέ τήν συγκέντρωση γύρω ἀπό τό τραπέζι, ὅπου μέ μία προσευχή θά ἐπικοινωνοῦν μέ τόν Κύριο, εὐχαριστῶντες τόν γιά τά λίγα, ἔστω, καλά πού τούς χάρισε, ἄν δέν ξαναδοῦμε ἀνάμεσα στήν οἰκογένεια τά ἀσπρόμαλλα κεφάλια Παππούδων καί Γιαγιάδων, πολύ, μά πολύ δύσκολα θά ἀποτρέψωμε τόν κατήφορο γιά τίς ἐπερχόμενες γενιές.

 

Καί ὅσο καί ἄν οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι, ἀρκεῖ νά σκεπτώμεθα, κάθε φορά, πώς ὑπάρχουν καί πιό δύσκολες καταστάσεις, γιά νά σταθοῦμε στά πόδια μας, ἀλλά κυρίως, γιά νά δώσωμε ἐμεῖς πρῶτοι στά νέα βλαστάρια τό μήνυμα τῆς θελήσεως γιά ζωή, γιά ἀγῶνες καί γιά πρόοδο, γιά ἐλπίδα, μεταλαμπαδεύοντάς τους τήν Πίστη στόν Θεό.Πρέπει, βεβαίως, γιά νά γίνη αὐτό, νά εἶναι ζέουσα καί ὄχι χλιαρή ἡ δική μας Πίστις.

 

Αρχιμανδρίτης π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...