ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.Η ΑΓΑΘΗ ΓΗ.

 
 

Ἔλεγε ὁ γέροντας Ἱερώνυμος στόν ἀδελφό του:-Ἐσύ, ὅλο τό φοῦρνο σου σκέφτεσαι, τό κέρδος τῆς ἐπιχείρησής σου καί πῶς νά ἐξασφαλίσεις οἰκονομικά τήν οἰκογένειά σου!-Δέν καταλαβαίνεις αὐτά πού λέμε...-Δέν ἔχεις νοῦν καί χρόνον γιά τά πνευματικά...Ὁ ἴδιος ὁ ἀδελφός του, ὅταν κοιμήθηκε ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, ἐπανελάμβανε μέ πόνο ψυχῆς τά λόγια τοῦ Ὁσίου καί μέ μεγάλο παράπονο, γιατί ὅπως ἔλεγε, ἐμεῖς τότε μόνο γιά τά βιωτικά τρέχαμε καί δίναμε τίς δυνάμεις μας, δέν εἴχαμε καταλάβει καί μέ τί ἄνθρωπο εἴχαμε νά κάνουμε καί ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι λίγος καί ὀφείλουμε νά τόν ἐκμεταλλευόμαστε, νά κάνουμε περισσότερο προσευχή, νά λέμε πνευματικά, νά ἀκοῦμε τά κηρύγματα στήν Ἐκκλησία, νά προσπαθοῦμε νά διορθωνόμαστε καί ὅλο καλύτεροι νά γινόμαστε!

 

 

-Τήν ἄλλην φοράν πού θά ἔλθεις, θέλω νά μοῦ πεῖς, ὅτι προόδευσες στήν προσευχή, ὅτι μελέτησες περισσότερο τούς λόγους τῶν ἁγίων μας,ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς τῆς Αἴγινας!-Δέν λέει καί ὁ Δαυίδ, ἐμέλετησα ἐν τῷ νόμῳ σου μέρα καί νύχτα!-Ἐγώ, ἀπό μικρός, ὅλο τά πνευματικά ἤθελα, τήν προσευχή καί τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά ἀκούω καί νά διορθώνομαι, ὅλο καλύτερος νά γίνομαι!-Οἱ πατριώτες μου, στό Γκέλβερι, ἕναν λόγον ἤκουαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί ἀμέσως τόν ἔβαναν σέ ἐφαρμογή!-Ἦσαν ἐπιμελεῖς στά πνευματικά.-Δεινόν ἡ ραθυμία, μεγάλο πρᾶγμα ἡ ἐπιμέλεια!

 

 

Εἶναι πέρα γιά πέρα ἀλήθεια ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός μας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας! Ἀμα τό μυαλό μας εἶναι συνέχεια στίς κοσμικές ἀναζητήσεις, στίς ἀτέλειωτες μέριμνες καί στίς βιωτικές φροντίδες, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά μας. Ἐκεῖ κολλάει! Τότε εἶναι ἀπρόθυμη νά ἀκούσει, νά κατανοήσει καί πολύ περισσότερο, βέβαια, νά ἐφαρμόσει τά κηρυσσόμενα. Ἀνάλογα μάλιστα μέ τήν ψυχική κατάστασταση πού ἔχουμε, δεχόμαστε ἤ δέν δεχόμαστε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ! Βιαζόμαστε νά φύγουμε ἀπό τήν Ἐκκλησία, νά ἐπιστρέψουμε στίς κοσμικές μας μέριμνες καί στήν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μας...Κατ’ ἐξοχήν, ὅμως, ὀφείλουν οἱ πνευματικοί νά ὁμιλοῦν, νά κατευθύνουν, νά ἐξηγοῦν τά τῶν Ἁγίων Γραφῶν!

 

 

Ὑπάρχει μάλιστα καί Κανόνας, πού ἐπιτιμᾶ τούς Ἱερεῖς, πού δέν κηρύσσουν, δέν κοπιάζουν νά ἐξηγήσουν τά τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα μάλιστα στίς συνάξεις κατά τίς ἡμέρες τοῦ Σαββάτου καί τῆς Κυριακῆς!Ὁ Μέγας Παῦλος, πολλές φορές παρέτεινε τόν λόγο καί τό κήρυγμα μέχρι ἀργά καί τίς πρῶτες πρωινές ὧρες. Μάλιστα κάποτε ἕναν νέο τόν πῆρε ὁ ὕπνος καί ἔπεσε ἀπό τήν μάνδρα, ὅπου ἦταν ἀνεβασμένος, γιά νά ἀκούει, μιά καί τό σπίτι ἦταν γεμᾶτο, ἐκεῖ ὅπου μίλαγε ὁ Παῦλος! Ἔγινε θλίψη ἀνάμεσα στούς ἀδελφούς, γιατί ὁ νέος πέθανε...

 
 

Ὁ Ἀπόστολος, ὅμως, παρακάλεσε τόν Θεό καί θαυματουργικά μέ θερμή προσευχή ἐπανέφερε τόν νέο στή ζωή καί παρακλήθηκαν πολύ οἱ ἀδελφοί καί μέχρι τήν ἄλλη μέρα παρέμειναν ἐκεῖ καί ἄκουγαν τόν μεγάλο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου Παῦλο!Ὁ λόγος εἶναι ἱκανός νά ἀναστήσει ψυχές, νά παρηγορήσει, νά παρακινήσει σέ μετάνοια, σέ προσευχή, σέ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, σέ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν!Γιατί πῶς θά πιστέψουν οἱ ἄνθρωποι, ἄν δέν ἀκούσουν, πῶς θά ἀκούσουν, ἄν δέν τούς κηρυχθεῖ καί πῶς θά τούς κηρυχθεῖ, ἄν δέν τούς ἀποσταλεῖ;

 
 

Ὁ λόγος ἀπευθύνεται κατευθεῖαν στήν καρδιά, ἐκεῖ ὅπου ὁ καθένας δίνει μάχη νά σταθεῖ, πολεμῶντας μέ τούς λογισμούς, τίς σκέψεις καί τίς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ! Ἐνισχύει τήν πίστη, ἀναπτερώνει τήν ἐλπίδα, ἐξηγεῖ τά δυσνόητα, ἀναπαύει τήν κουρασμένη καί διψασμένη ψυχή, ὅταν εἶναι πληροφορητικός, δηλ. ἀποτέλεσμα καί καρπός ἀγωνιώσης καί ἀγωνιζόμενης γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας ψυχῆς!

 
 

 Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαράς

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...