ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

ΣΕΙΣΜΟΙ,ΛΙΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΙ

 

 

Τά τελευταῖα χρόνια, ὅλοι μας γινόμαστε μάρτυρες μίας καταστάσεως πολύ ἀνησυχητικῆς.Ἡ ἀνθρώπινη ἀνοησία, ὁδηγεῖ ὅλον τόν Πλανήτη σέ μία πρωτόγνωρη κατάσταση.Οἱ κινήσεις τῶν κυκλωμάτων τά ὁποῖα ἐλέγχουν τό Διεθνές Χρηματοπιστωτικό σύστημα, δείχνουν πώς ἔχουν πλέον φθάσει στό σημεῖο νά μήν ἀποκρύπτουν τίς προθέσεις τους.Δέν εἶναι στίς προθέσεις μας, (ἀλλά δέν εἶναι καί ἡ κατάλληλη στιγμή) ἡ προσπάθεια διερευνήσεως καί ἀποδόσεως εὐθυνῶν σέ πρόσωπα καί φορεῖς.Εὐρισκόμεθα σέ μία κατάσταση πλήρους διαλύσεως τῶν θεσμῶν καί τό πλέον ἀνησυχητικό εἶναι πώς πλησιάζομε σέ μία κατάσταση, ἡ ὁποία σέ λίγο, δέν θά εἶναι εὔκολα ἀντιστρεπτή.Στίς ὅποιες πιέσεις καί στήν ὅποια δύσκολη κατάσταση, οἱ Ἕλληνες, στήν μακραίωνη Ἱστορία μας, ἔχομε ἀποδείξει πώς εἴμαστε σέ θέση νά βρίσκωμε καί πάλι τήν περπατησιά μας καί νά ἐπιβιώνωμε.Ἡ σημερινή, ὅμως, κατάστασις, ἔχει μία παράμετρο, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕναν, ἐπί πλέον, κίνδυνον, ὁ ὁποῖος δέν «ἦτο παρών», στίς προηγούμενες ἀντίστοιχες περιπτώσεις.

 
 

Καί ὁ κίνδυνος αὐτός,εἶναι ἡ παρατηρούμενη, λυσσώδης καί ὁλομέτωπη ἐκστρατεία ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας.Ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, ἡ υἱοθέτησις ἀντιλήψεων καθαρῶς ὑλιστικῶν καί ἡ ἀνάδειξις τοῦ χρήματος ὡς τοῦ «μεγίστου ἀγαθοῦ» ἀποτελοῦν τούς πραγματικούς ἐχθρούς τοῦ ἀνθρώπου.Αὐτοί ἀκριβῶς οἱ νέοι, «θεοποιημένοι» παράγοντες, ἀποτελοῦν καί τούς καλλίτερους συμμάχους τῶν ἀπεργαζομένων τήν ἐγκαθίδρυση τῆς «ἄχρωμης», «ἀθέου» καί χωρίς ἰδανικά, παγκοσμιοποιημένης κοινωνικῆς μεταλλάξεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων…!Πέραν, ὅμως, τῶν συνεπειῶν πού ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος προκαλεῖ στήν ἀνθρωπότητα μέ τήν μορφή τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως, ὑπάρχουν καί σημάδια τά ὁποῖα, δέν θά ἔπρεπε νά περνοῦν ἀπαρατήρητα.Τά φαινόμενα μέ σεισμούς, «τσουνάμι», πολέμους, καταστροφές καί γενικῆς ἀναστατώσεως τοῦ φυσικοῦ περιγύρου μας, δέν πρέπει νά μᾶς ἀφήσουν ἀδιάφορους.Τό φαινόμενο τῆς Ἰαπωνίας, θά ἔπρεπε νά γίνει μάθημα σέ όλους.Τό πόσο εὔκολο εἶναι νά χαθοῦν ὅλα, τό πόσο ἀδύναμος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τό πόσο μάταιο εἶναι τό νά μαζεύη κάποιος «θησαυρούς» πού εἶναι πιθανόν νά χαθοῦν μέσα σέ δευτερόλεπτα, ἔπρεπε νά εἶναι τό δίδαγμα ἀπό τήν τεράστια καταστροφή πού προῆλθε μέσα ἀπό ἕνα φαινόμενο…!Καί βλέπομε σήμερα νά ἐπικρέμμαται ἐπί τῶν κεφαλῶν μας, ὁ κίνδυνος τῆς πυρηνικῆς ἐνέργειας, τήν ὁποία ἀνήγαγε σέ μέσο οἰκονομικῆς προόδου, ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία.Ὅλα αὐτά, εἶναι ἁπλές προειδοποιήσεις.Εἶναι τά «συστήματα συναγερμοῦ» τά ὁποῖα, ἀπό χρόνια, ἄρχισαν νά ἠχοῦν, ἀλλά ἄλλοι μέν δέν τά ἄκουσαν ἤ δέν τά συνειδητοποίησαν, ἄλλοι δέ, τά ἀκοῦν μέ εὐχαρίστηση, διότι εἶναι οἱ ὀπαδοί μίας παγκοσμιοποιημένης ἀνθρωπότητος, στήν ὁποία θά εἶναι ἀρχηγός, τό ἀναμενόμενο ἀπό αὐτούς, τέρας τῆς Ἀποκαλύψεως….!Οἱ προετοιμασίες τους εἶναι πλέον ἀπολύτως ορατές.Προετοιμασία τῶν κοινωνιῶν νά δεχθοῦν τό «χάραγμα», ὁλομέτωπη ἐπίθεσις κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐμφάνισις φαινόμενων σήψεως ἤ καί ἀδιαφορίας στούς χώρους τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας, ἐκτέλεσις «πανθρησκευτικῶν συμπροσευχῶν», ἀλλά καί διαρκής προβολή σατανιστικῶν προτύπων μέσω τῶν ΜΜΕ καί τῶν «παιδικῶν βιβλίων» πού διαφημίζονται συνεχῶς, παιχνίδια πού παρέχουν τέρατα πού διαφημίζουν τήν βία καί τό «αἷμα», βιβλία ὅπως ὁ περιβόητος «Χάρρυ Πότερ» πού διαφημίζουν μαγεῖες καί παίρνουν τά μυαλά τῶν παιδιῶν (δισεκατομμυριοῦχος ἔγινε ἡ συγγραφεύς), σέ συνδυασμό μέ τήν διαρκή χαλάρωση τῶν παραδοσιακῶν μας Οἰκογενειακῶν δεσμῶν, δημιουργοῦν ἕνα πολύ ἐπικίνδυνο «ἐκρηκτικό μῖγμα», πού ὁδηγεῖ μέ μαθηματική ἀκρίβεια στήν ἀπώλεια..!Τά μηνύματα, πού συνεχῶς πληθαίνουν, εἶναι σαφέστατα.Ἡ ἐποχή τοῦ ἀντίχριστου εἶναι κοντά.Πολλοί ἐρωτοῦν «σέ πόσα χρόνια θά ἐμφανισθῆ» καί ἄλλα τέτοια.Ἡ ἀπάντησις σέ τέτοια ἐρωτήματα, δέν εἶναι δυνατόν νά δοθῆ.Ἐκεῖνο πού εἶναι πλέον προφανές, εἶναι πώς οἱ ὀπαδοί του ἑτοιμάζονται πυρετωδῶς.Αὐτό σημαίνει πώς ὁ κίνδυνος εἶναι κοντά.Αὐτό, πάλι, μέ τήν σειρά του, σημαίνει πώς πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά κάθε ἐνδεχόμενο. Δέν πρέπει νά χαλαρώσωμε.Καί στό ἐρώτημα,«πῶς μποροῦμε νά ἀντιδράσωμε» πού εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικό νά φθάση στά χείλη ὅλων, ἡ ἀπάντησις εἶναι μία.Πρέπει νά μείνωμε κοντά στήν Ὀρθοδοξία.Πρέπει ἡ Πίστις μας νά εἶναι θερμή καί εἰλικρινής.Ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Κυρίου μας, ἔγινε γιά νά σωθοῦν αὐτοί πού, τελικῶς, θά τό ἀξίζουν.Τό ἄν εἶναι πολλοί ἤ λίγοι, δέν εἶναι κάτι τό ὁποῖο ἀποτελεῖ πρόβλημα γιά τόν Κύριό μας.Ἄς προσπαθήσωμε νά εἴμαστε ἀνάμεσά τους.Τήν φράση «…καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ…» ἄς μή τήν ἐκστομίσουν τά δικά μας χείλη, τήν τρομερή στιγμή τῆς κρίσεως.Καί γιά νά γίνη αὐτό, δέν φθάνει νά εἴμεθα κατ” ὄνομα Χριστιανοί.Ὅλοι ὅσοι ἔχουν μίαν ταυτότητα, δέν σημαίνει πώς εἶναι, πράγματι αὐτό πού γράφει.Ἡ Πίστις μας, γιά νά εἶναι πραγματική, πρέπει νά εἶναι γεμάτη ἔργα καί ὄχι λόγια.Τά λόγια, ὁ καθείς μπορεῖ νά τά λέη.Μπορεῖ νά μή λέη ψέματα αὐτός πού δηλώνει Χριστιανός.Ὅμως, δέν εἶναι δυνατόν ἡ ζωή ἑνός πραγματικού Χριστιανοῦ νά μήν ἔχη νά ἐπιδείξη ἔργα φιλαλληλίας, ἔργα ἀγάπης, συγχωρήσεως, μεγαθυμίας καί γενικῶς, ὁ τρόπος ζωῆς του θά χαρακτηρίση, τελικῶς, τό ἄν ἐπαξίως ὀνομάζη ἑαυτόν Χριστιανόν…!Εἶναι καί κάτι ἄλλο, τό ὁποῖο πρέπει νά ἔχωμε πάντοτε κατά νοῦν.Πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε, πώς ὁ Πανάγαθος, μᾶς δίδει διαρκώς μηνύματα.Μᾶς δίδει ἄπειρα σημάδια, καί μόνο στό διάβα μίας ἡμέρας.Ἐμεῖς, μέ τόν «ὀρθολογισμό» τόν ὁποῖο μᾶς ἔχουν πείσει νά ἀκολουθοῦμε,ὅλα αὐτά τά σημάδια πού ἀποτελοῦν πραγματικά θαύματα, ἔχομε μάθει νά τά ὀνομάζωμε,,, «συμπτώσεις»…!Πόσοι καί πόσοι δέν σωθήκανε ἀπό ἀτυχήματα, ἐπειδή χάσανε τό ἀεροπλάνο, ἤ τό καράβι καί ἀντί νά εὐχαριστήσουν τόν Θεό, ὁμιλοῦν γιά.,.τύχη…!Πόσες φορές δέν εἴπαμε «παρά λίγο νά μέ κτυπήση τό αὐτοκίνητο..», ἤ πόσες φορές δέν ἔτυχε νά βρεθοῦμε μπροστά σέ ἕναν δυστυχισμένο πού θά μπορούσαμε νά τόν βοηθήσωμε (ὁ καθένας, βέβαια, συμφώνως πρός τίς δυνατότητές του).Καί τό ἀτύχημα πού «παρά λίγο ἀποφύγαμε» εἶναι θαῦμα ἀλλά καί ἡ παρουσία τοῦ ἀναξιοπαθοῦντος εἶναι μία εὐκαιρία πού μᾶς δίδεται νά ἐκφράσωμε τήν ἀγάπη μας πρός τόν πλησίον μας.Ὅμως, αὐτό, δέν σημαίνει πώς, τώρα πού τό διαβάσατε, τό νά δώσετε μία βοήθεια εἶναι κάτι ποῦ δείχνει Πίστη, ἐάν δέν συνοδεύεται ἀπό πραγματική ἀγάπη καί ὄχι ἀπό την υστερόβουλη σκέψη..«ἄς τοῦ δώσω μισό Εὐρώ γιά νά σωθῶ..!»Οδεμία αξία έχει μία τέτοια «βοήθεια πρός τόν πλησίον μας»…!Ἁπλῶς, τό ἀναφέρομε ἐδῶ, προκειμένου νά μπορέσωμε κάποτε νά κατανοήσωμε πώς ὁ Πανάγαθος, μᾶς δίδει άπειρες εὐκαιρίες νά αποδείξωμε τήν Πίστη μας,ἀλλά μέ ζεστή καρδιά, γεμάτη ἀγάπη καί ὄχι σάν τούς Φαρισαίους πού ἔδιναν τόν ὀβολό τους ἐπιδεικτικά καί μέ ψυχρή λογική…!Ἐπίσης, ἡ δημιουργία πνεύματος μοιρολατρείας καί ἀναμονῆς τῆς τελικῆς καταστροφῆς χωρίς δική μας θερμή καί οὐσιαστική πάλη, δέν εἶναι κάτι τό ἐπιτρεπτό.Ὁ Πλάστης μας, μᾶς ἔδωσε πλήρη Ελευθερία σκέψεως καί ἀντιδράσεως, σέ κάθε κατάσταση.Τό «σφᾶξε μέ Ἀγᾶ μου ν’ ἁγιάσω», δέν ἦταν σέ καμμία περίπτωση μέσα στήν λογική ,του Ἕλληνος Ὀρθοδόξου.Ὁ Θεός, πάντοτε θά μᾶς δίδη λύσεις, ἔπρεπε, ὅμως, νά μποροῦμε νά τίς διακρίνωμε, ἀνάμεσα στά τόσα καί τόσα περιστατικά τῆς καθημερινότητάς μας.Καί γιά νά κατορθώσωμε νά τίς διακρίνωμε, μέσα στήν σκέψη μας πρέπει πάντοτε νά ἔχωμε τόν Κύριό μας, Πρέπει νά ἔχωμε τήν Μητέρα μας τήν Παναγία.

 
 

Καί τά χείλη μας, οὔτε μία στιγμή δέν πρέπει νά πάψουν νά ψιθυρίζουν τό « Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».Καί εἴπαμε νά τό ψιθυρίζωμε καί ὄχι νά τό φωνάζωμε γιά νά μᾶς ἀκοῦν οἱ ἄλλοι.Πρέπει νά τό ἔχωμε στήν σκέψη, στήν καρδιά μας.Καί τότε, θά μπορέσωμε νά διακρίνωμε τις ευκαιριες πού μᾶς δίδει ὁ Κύριος, διότι, σέ κάθε στιγμή, εἶναι πιθανόν νά βρεθῆ μπροστά μας μία σανίδα σωτηρίας ἀπό τά προβλήματά μας.Ξυπνώντας, τρώγοντας, βγαίνοντας ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας, πρίν κοιμηθοῦμε,ἄς κάνωμε τόν Σταυρό μας, πού εἶναι τό ακατανίκητο ὅπλο μας, ἔναντι πάσης ἐπιβουλῆς, αρκεί να πιστεύωμε στήν δύναμή του.Πρέπει νά κατανοήσωμε πώς εἶναι πραγματική εὐλογία, πώς εἶναι ἕνα θείο δώρο τό ὅ,τι εἴμαστε Ἑλληνορθόδοξοι.Δέν πρέπει, δέν ἔχομε τό δικαίωμα, νά προδώσωμε αὐτήν τήν πραγματικά, Θεία Δωρεά.Καί σέ όλη τήν διάρκεια τῆς ἡμέρας, ἄς σκεπτώμεθα τό ἁπλό «Παναγιά μου φύλαξέ με…!».Ἄν σκεπτώμεθα ἔτσι, τά προβλήματα πού δημιουργεῖ ἡ ἀνθρώπινη κακία καί πού, σήμερα, τά πολλαπλασιάζουν οἱ ὀπαδοί τοῦ ἀντίχριστου, θά τά ξεπερνοῦμε πολύ πιό εὔκολα!



+Αρχιμανδρίτης π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου