ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΤΕ Ν' ΑΝΑΝΗΨΕΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ



Αγαπητέ μου π.Γεράσιμε,

 

Χαίροις εν Κυρίω πάντοτε μετά του Γέροντός σου.Με χαρά διάβασα τα τελευταία νέα της επιστολής σου και για τις τόσο απαραίτητες επισκευές του σεσαθρωμένου,πλην ηγιασμένου από τους αγώνες των παλαιών πατέρων,Κελλίου σας.Πριν 22 ακριβώς χρόνια,μεγάλος και επίσημος ομήγυρις Αγιορειτών πατέρων είχε δια προκυρήξεώς σας διαμαρτυρηθεί δημοσίως προς τον Πατριάρχην Αθηναγόραν-λόγω της συναντήσεώς του με τον πάπα στα Ιεροσόλυμα-ότι αν τυχόν συνεχίσει τέτοιου είδους επαφάς θα τον αποκηρύξουν και αυτόν.Τότε ηρκέσθησαν να αποκηρύξουν μόνον τας δηλώσεις που έγιναν προ και μετά την συνάντησιν.Πέρασαν από τότε 22 χρόνια.Ούτε ένα,ούτε δύο.Αι αντορθόδοξοι εν τούτοις δηλώσεις εσυνεχίσθησαν και μάλιστα συνοδευόμενοι από πράξεις τελείως ταπεινωτικάς και προδοτικάς δια την Ορθοδοξίαν.Και όμως,οι Αγιορείται,που υπέγραψαν την ανωτέρω προκήρυξιν του 1965,αλλά και όλοι γενικώς οι λοιποί,εσυνέχισαν να κοινωνούν με τον Αθηναγόραν και τον εν συνεχεία διάδοχόν του Δημήτριον,σαν να μην συνέβαινε τίποτα!



Κατά καιρούς μάλιστα,όταν οι διοικούντες την Αγιορειτικήν Πολιτείαν έβλεπαν ότι μερικοί ζωηροί απειλούσαν διακοπήν κοινωνίας με το Φανάρι,συνεβούλευαν τους πατριαρχικούς και τας εξαρχίας των,που ήρχοντο στο Όρος,να προσέχουν να ''μη σκανδαλίζουν τας ψυχάς των απλουστέρων'',φειδόμενοι αυτών των ''αδυνάτων''...Και οι ζωηροί ησύχαζαν μετά τας υποσχέσεις και η προδοσία εσυνεχίζετο άνευ επεισοδίων...Ουδέποτε εις την Ιστορίαν της Εκκλησίας κακόδοξοι ποιμένες εκινήθησαν τόσο άνετα και έπληξαν τόσο βάναυσα το σώμα και την αλήθειαν της Εκκλησίας,όσο τα τελευταία 35 χρόνια!Όχι μόνο κατόρθωσαν να προδίδουν άνευ καμμιάς αντιδράσεως,αλλά να κάνουν και τους διοικούντας το Όρος,πειθήνια όργανά των,υπασπιστάς και προασπιστάς της πολιτικής των,ώστε αυτοί οι ίδιοι οι Αγιορείται να καταδιώκουν τους συναδέλφους των,τους ελαχίστους,που τόλμησαν τελικώς να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και της ενόχου ανοχής και να ομολογήσουν,ότι δεν ακολουθούν πλέον τον ψευδοποιμένα του Φαναρίου.Και τα χρόνια κυλούσαν.Η αίρεσις εγιγαντούτο καθημερινώς,ενώ οι υπεύθυνοι της Ιεράς Κοινότητας και λοιποί καθηγούμενοι των Μονών συζητούσαν και έγραφαν για τον Μακρυγιάννη και την ελληνική γλώσσα,συνεχώς δε εντός και εκτός του Όρους εκήρυτταν του μυστικού γνόφου της ανατολικής θεολογίας...Εν τω μεταξύ ο λαός του Θεού εκοιμάτο ήσυχος,αφού δεν άκουγε από τους φύλακες καμμιά φωνή εγρηγόρσεως και κινδύνου.Όλα εφαίνοντο να πηγαίνουν τόσο καλά...Τον πληροφορούσαν,ότι κύμα είναι και θα περάσει,''να προσέχουμε τα ''σχίσματα'',διότι οι αιρετικοί πεθαίνουν και φεύγουν και λησμονούνται,ενώ τα σχίσματα μένουν''.Έτσι για ν' αποφύγουν οι κύριοι αυτοί τα ''σχίσματα''-που λυτρώνουν την Εκκλησίαν εκ του πραγματικού μερισμού κατά τους Ιερούς Κανόνας-επροτίμησαν την ησυχίαν τους και ακολούθησαν ήρεμα και ''συνετά'' την κηρυττομένη κακοδοξίαν.Ο Αθηναγόρας πράγματι έφυγε,αλλά η φθορά διεκόπη μόνον για λίγες ώρες-όσο κράτησαν τα της κηδείας και διαδοχής του-για να συνεχισθεί με πιο έντονο ρυθμό η προδοσία από τον διαδοχό του.Αυτή ήτο η σημειωθείσα αλλαγή στο διάστημα όπου η κακοδοξία άλλαξε φρουρά στο Φανάρι.Οι συντηρητικοί όμως έβλεπαν τα πράγματα πολύ διαφορετικά.Λιοντάρι απεκάλεσαν τον Δημήτριον και αμέσως έσπευσαν να τον μνημονεύσουν ως ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας!Και εκείνος χαρούμενος από την αφέλειάν των άρχισε να ξυλώνει με περισσή χάρι και τα υπόλοιπα που είχε αφήσει ο αποθανών προκάτοχός του.Δυστηχείς οι Ορθόδοξοι του καιρού μας!Αν η ''γρηγορούσα συνείδησις της Εκκλησίας''ο Μοναχισμός,σας πρόδωσε τόσο εύκολα,από ποίον και πότε θ' αντιληφθείτε την τραγωδίαν σας;Αυτοί είναι η αιτία πάντων των κακών,ως λέγει ο πολύς Μελέτιος ο Ομολογητής και ο φλογερός ζηλωτής Αββακούμ ο Λαυριώτης.Αν ετηρούσαν τον όρκον τους δεν θα παρέδιδαν το κάλλος της Ορθοδοξίας στην ασχημοσύνη και την ταπείνωση.Γι' αυτό,αγαπητέ μου π.Γεράσιμε,δεν συγκινήθηκα από τις τελευταίες διαμαρτυρίες των διαφόρων Κελλιωτών Μοναχών του Όρους,χωρίς όμως να σημαίνει,ότι τις βλέπω και σαν αρνητικό στοιχείο.Όταν όμως μετά από 22 χρόνια προδοσίας συνεχίζουν να απειλούν και πάλιν να ''εξαιτούν τας θειοτάτας ευχάς'' του κακοδόξου ποιμένος των,να εκφράζουν τον πόνον και την ανησυχίαν των δια τα τελούμενα,αλλά και την επιθυμίαν των ''να μη αποκοπούν από την ''Εκκλησίαν'',αγνοούντες ότι ο συνεζιζόμενος σύνδεσμός των με αυτήν,τους αποκόπτει από την αληθινήν Εκκλησίαν του Χριστού,από την ομήγυρίν των πρωτοτόκων και ομολογητών,πώς είναι δυνατόν λέγω,να προκαλέσουν με τέτοια γραφόμενα ταραχή στις παρατάξεις των κακοδόξων;Οι πιστοί εξάλλου που σας παρακολουθούν έχουν χορτάσει πια από λόγια.Πεινούν για πράξη και συνέπεια.Ούτε οι θεατρικές πράξεις της Κοινότητας πρέπει να συγκινούν κανέναν.Αυτοί εσάς φοβούνται,τους μοναχούς,μήπως και τους αποκηρύξετε με αποτέλεσμα να πέσει η ορθόδοξη λεοντή τους στα μάτια του λαού,διαφορετικά ούτε γράμματα θα έστελναν στο Φανάρι,ούτε θ' αποφάσιζαν να το επισκεφθούν.Σαν τι περιμένουν να τους εξηγήσουν οι Φαναριώτες;Είκοσι δύο χρόνια τους κοροιδεύουν ή μάλλον σας κοροιδεύουν-και συνεχίζουν παρά ταύτα μέχρι σήμερα να παίζουν το  θέατρό τους με το ίδιο σκηνικό...Λυπούμαι,πάτερ μου,αλλά πολυετές πρέπει να είναι το επιτίμιον που θα σας βάλει ο πνευματικός σας και μετά την αποκήρυξιν που θα κάνετε των κακοδόξων,διότι κοινωνούσατε τόσα χρόνια μαζί με τους παραπλανώντες τον λαόν του Θεού και την αίρεσιν κρατύνοντες.Κατά την εικονομαχίαν,όποιος εκ των ιερέων ή μοναχών ομολόγει καθυστερημένα,έπαιρνε το επιτίμιον της αλειτουργησίας και ακοινωνησίας από τους έξαρχους των ομολογητών,''μέχρι καιρού Ορθοδόξου συνόδου'',η οποία και θα διευθετούσε τελικώς τον χρόνον των επιτιμίων.Γι΄αυτό και νομίζω,ότι οι πατέρες πρέπει να σοβαρευθούν λιγάκι και η φράσις των ν' αποκτήσει την αρρενωπότητα που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις.Είναι ανεπίτρεπτος τέτοια διαγωγή από επαγγελομένους τους ''Φύλακας της Ορθοδοξίας''.Ο Δημήτριος πέπτωκε πριν καν αρχίσει δια πράξεως να προδίδει την αλήθεια.Πέπτωκε δια του ενθρονιστηρίου του λόγου.Κι όμως 15 ολόκληρα χρόνια τον λιβανίζουν οι συνάδελφοί σου,ενώ,που και που κάνουν,πως αντιδρούν,για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των αφελών,ότι δήθεν δηλ.αγρυπνούν ''δια την φύλαξιν της Ορθοδοξίας'',όπως πληθωρικά γράφουν στα διάφορα κείμενά τους.Δεν σου γράφω περισσότερα διότι στην ''Απολογία ενός Αγιορείτου'' που σου έστειλα υπάρχουν όλες οι σχετικές διασαφήσεις και λεπτομέρειες.Μην ελπίζετε ν' ανανήψει το Φανάρι.Όποιος θέλει να σώσει την ψυχήν του,ας διακόψει αμέσως κάθε επαφή με τους μνημονευτάς του Δημητρίου και όλους που τον κοινωνούν,προκειμένου ν' αναπνεύσει αέρα Ορθοδοξίας.



Ούτε να ελπίζετε τίποτα θετικόν από την αντιπροσωπείαν των Αγιορειτών,που θα πάει στην Πόλη για συζητήσεις,θα σας κοροιδεύουν ανελέητα,όπως κάνουν τόσα χρόνια τώρα.Θυμάσαι τι έγραφαν οι ίδιοι το 1981,όταν γύρισαν από το Φανάρι;''Η εμμονή των Αγιορειτών εις την ακραιφνώς ορθόδοξον γραμμήν αποτελεί μίαν πνευματικήν προσφοράν προς το Οικουμενικόν Πατριαρχείον.''.Το μόνον που κατορθώνουν δια των δηλώσεών των αυτών είναι να προσβάλλουν εαυτούς και να μας υπενθυμίζουν την πιστότητα της πολιτικής των προς την παρομοίαν του προισταμένου των,όστις προσφάτως ετόλμησε να δηλώσει υποκριτικώς:''Το Φανάριον είναι πιστόν εις την ακραιφνή χριστιανικήν παράδοσιν''.Πρέπει πλέον ν' αντιληφθείτε,αγαπητέ μου πάτερ,ότι δεν έχετε χρόνον για πειράματα.Συνεχίζεις να προδίδεις:δεν σε μνημονεύω,δηλαδή δεν σε κοινωνώ,ούτε εσένα,ούτε την Σύνοδόν σου,ούτε όσους σε κοινωνούν καίτοι γνωρίζουν τα έργα σου!Αυτή είναι η θέσις της Ορθοδοξίας εν προκειμένω,τα δε λοιπά αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις,υπενθυμίζων αυτόν,που συνεχώς κοσκινίζει,διότι δεν θέλει να ζυμώσει...


Εισαγωγή κειμένου,τίτλος,επεξεργασία και επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Αποσπάσματα άρθρων από το βιβλίο του αειμνήστου πατρός Θεοδωρήτου Μαύρου,''Όταν οι Φύλακες Προδίδουν''.Έκδοση περιοδικού ''Ο Αγιορείτης'',Αθήνα 2001.

 

Αείμνηστος πατήρ Θεοδώρητος Μαύρος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...