ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

 

 Η μνήμη τοῦ ῾Οσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μᾶς θυμίζει πάντοτε τὴν θαυμάσια καὶ θεόπνευστη διδασκαλία του, ὅτι «ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτησις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος».Οἱ μωρὲς παρθένες τοῦ Εὐαγγελίου δὲν εἶχαν λάδι, δηλαδὴ τὴν Χάρι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος· εἶχαν βέβαια ἀρετές, ἀλλὰ δὲν ἐπεδίωκαν διὰ μέσου αὐτῶν νὰ ἀποκτήσουν τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα.

 
 

Όσοι νομίζουν ὅτι θὰ σωθοῦν βασιζόμενοι στὸ πλῆθος μόνο τῶν καλῶν πράξεών τους, πλανῶνται.Οἱ ἀρετὲς δὲν εἶναι αὐτοσκοπός. ᾿Επιδίωξίς μας πρέπει νὰ εἶναι τὸ νὰ ἐξασκοῦμε τὶς ἀρετὲς στὸ ῎Ονομα τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ λάβουμε τὴν Χάρι τοῦ Θείου Παρακλήτου.Η ψυχὴ ποὺ δὲν ἔχει ζωοποιηθῆ ἀπὸ τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα εἶναι νεκρά, εἶναι μία «μωρὰ παρθένος», ἡ ὁποία θὰ κλεισθῆ ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο.Μέσα στὸ εὐλογημένο Σῶμα τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος λυτρώνεται, μεταμορφώνεται, μεταστοιχειώνεται καὶ σώζεται «διὰ τῶν Μυστηρίων τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν χάριν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος».Τὸ δυστύχημα εἶναι, ὅτι δὲν ὑποτιμᾶ μόνο ἡ αἱρετικὴ Δύσις τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα, ἀλλὰ καὶ οἱ ᾿Ορθόδοξοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ρίπτουν τὸ βάρος τῆς χριστιανικῆς τους ζωῆς στὴν δρᾶσι καὶ στὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀπορροφοῦν καὶ τοὺς ἐξομοιώνουν μὲ τοὺς παντοίους κοινωνικοὺς ἐπαναστάτας τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ δὲν μποροῦν τελικὰ νὰ δώσουν μία χριστιανικὴ μαρτυρία ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ.Τὸ Εὐαγγέλιο ὅμως τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ᾿Αποκάλυψις, τὴν ὁποία βιώνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος· πρέ- πει νὰ ἐνεργούμεθα ἀπὸ τὸν Θεῖο Παράκλητο γιὰ νὰ μεταλαμπαδεύσουμε τὸ φῶς τῆς Χάριτος. «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιη- σοῦν εἰμὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ».Με πόθο πολὺ καὶ λαχτάρα καὶ θέρμη πνευματικὴ πρέπει συνεχῶς νὰ παρακαλοῦμε τὸ Πανάγιον Πνεῦμα νὰ ἔλθη καὶ νὰ σκηνώ- ση μέσα μας, νὰ πληρώση τὴν ὕπαρξί μας, νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ προφέρουμε τὸ «Κύριε ἐλέησον» μὲ βαθειὰ συναίσθησι καὶ συντριβή, νὰ μᾶς βοηθήση νὰ ἔχουμε δάκρυα μετανοίας καὶ νὰ στενάζουμε τελωνικῶς στὴν προσευχή μας.Τέλος, νὰ μὴ λησμονοῦμε τὴν θεμελιώδη ἀλήθεια, ὅτι οἱ ἀρετὲς εἶναι τὰ ἐργαλεῖα καὶ τὰ μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ καθαρισθοῦμε γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα· ποτὲ δὲν εἶναι σκοπός, ὅπως διδάσκει καὶ ὁ ῞Αγιος Διάδοχος Φωτικῆς·«῾Η νηστεία ἔχει μὲν καθ᾿ ἑαυτὴν καύχημα, ἀλλ᾿ οὐ πρὸς τὸν Θεόν· ἐργαλεῖον γάρ ἐστιν, ὥσπερ εἰς σωφρο- σύνην ρυθμίζον τοὺς θέλοντας. Οὐ δεῖ ἐπ᾿ αὐτῇ μέγα φρονεῖν τοὺς τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστάς, ἐκδέχεσθαι δὲ μόνον ἐν πίστει Θεοῦ τὸ πέρας ἡμῶν τοῦ σκοποῦ».

 

 

19η ᾿Ιουλίου 2006 ἐκκκλησιαστικό ἡμερολόγιο. † ῾Οσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός. 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου