ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ

 
 
 

 Είναι αλήθεια,εκ πείρας βεβαιωμένη,ότι ο ευσεβής χριστιανός,αγωνιζόμενος με την χάρι του Θεού και την βοήθεια των Αγίων,για να φθάσει από το παρά φύσιν στο κατά φύσιν και εν συνεχεία να αναβιβασθεί στο υπέρ φύσιν,πολεμείται νυχθημερόν από τα πονηρά πνεύματα,τους εκπεσόντας αυτούς πρώην φωτεινούς αγγέλους.Ο φθόνος των δαιμόνων εναντίον των ανθρώπων είναι απερίγραπτος,διότι βλέπουν οι δυστηχείς αυτοί,ότι οι εν Χριστώ αγιασμένοι άνθρωποι,αν και θνητοί και υλικοί,κληρονομούν τους τόπους του Φωτός και της Δόξης και της Μακαριότητος,από τους οποίους,αυτοί για την έπαρσή τους εξέπεσαν και τώρα κληρονομούν τον σκοτεινό άδη και το αιώνιο πυρ της κολάσεως.

 
 

Η έλλειψις πνευματικής πείρας,η ολιγοπιστία και το νέφος των παθών δεν επιτρέπουν συνήθως να κατανοήσουμε τους πραγματικούς Εχθρούς μας,οι οποίοι νυχθημερόν και με ποικίλα τεχνάσματα πολιορκούν την ψυχή μας,προκειμένου να την χωρίσουν από το Φως του Χριστού μας και να την υποτάξουν στα σκοτεινά πάθη.''Έλεγον πρι τίνος Γέροντος,ότι εδεήθη του Θεού ιδείν τους δαίμονας.Και απεκαλύφθη αυτώ ότι.Ου χείαν έχεις ιδείν αυτούς.Ο δε Γέρων παρεκάλει λάλων.Κύριε,δυνατός ει σκεπάσαι με τη χαριτί Σου.Ο δε Θεός απεκάλυψε τους οφθαλμούς αυτού και είδεν αυτούς [τους δαίμονας],ότι,ώσπερ μέλισσαι κυκλούσι τον άνθρωπον βρύχοντες τους οδόντας αυτών επ' αυτόν,ο δε Άγγελος Κυρίου επετίμα αυτοίς.'' Τελικά,όμως,όταν ξεπεράσουμε τον πειρασμό της ολιγοπιστίας και πεισθούμε,ότι κατ' ουσίαν οι μοναδικοί μας Εχθροί είναι τα ακάθαρτα πνεύματα,αντιμετωπίζουμε πλέον με περισσότερη ένταση τον πειρασμό της αδημονίας,της λύπης,της ανυπομονησίας,διότι ο πόλεμος,εσωτερκά και εξωτερικά,είναι βαρύτατος,απαράκλητος και αδιάλειπτος:λογισμοί,φαντασίες και αισθήματα,ωσάν νέφος σκοτεινό,καλύπτουν την καρδιά και τον νου μας.Έχουμε έντονη την αίσθηση,ότι οι άνθρωποι,η φύσις,οι καταστάσεις εξεγείροντα όλα εναντίον μας!...Ένας άμεσος κίνδυνος,τον οποίο διέρχονται ιδίως οι αρχάριοι στην εν Χριστώ ζωή,είναι να βλασφημήσουν τον σατανά!Καλό θα είναι στις κρίσιμες αυτές στιγμές,όπου η έντασις του εσωτερικού αγώνος κορυφώνεται,να ενθυμούμεθα,πώς ενήργησε ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ: ''Ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος,ότε τω διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί του Μωυσέως σώματος,ουκ ετόλμησε κρίσιν επενεγκείν βλασφημίας,αλλ' είπεν.Επιτιμήσαι σοι Κύριος.'' [Ιούδα,στχ,9].Δηλαδή:Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ,όταν συνδιαλεγόταν με τον διάβολο,ο οποίος διεκδικούσε με υπερήφανη γνώμη και ήθελε,να πάρει υπό την εξουσία του το νεκρό σώμα του θεόπτου Μωυσέως,δεν απετόλμησε,να καταδικάσει αυτόν με ύβρεις και βλασφημίες,αλλά είπε στον διάβολο! ''Από τον Θεό να το εύρεις...Ο Κύριος να σε επιτιμήσει...Ο Κύριος να σε καταργήσει για την αδικία που αποτολμάς...'' Και έτσι έγινε άφαντος ο διάβολος...''Και στοχάσου,σχολιάζουν οι Άγιοι,ότι ''ο Άρχων Μιχαήλ εδίωξε μεν τον διάβολον,όχι όμως εξουσιαστικώς και αυθεντικώς,αλλά παραχωρήσας [εν ταπεινώσει] την κρίσιν πάσαν και τον διωγμόν του διαβόλου εις τον των όλων Θεόν.'' Ο Αρχάγγελος λοιπόν Μιχαήλ με το παραδειγμά του μας έδειξε,ότι δεν πρέπει,να βλασφημούμε,καταρώμεθα και αναθεματίζουμε,ούτε τον ίδιο τον σατανά,πράγμα,το οποίο μας διδάσκουν και τα Ιερά Κείμενα της Πίστεώς μας: ''Εν τω καταράσθαι ασεβή των σατανάν,αυτός καταράται την εαυτού ψυχήν.'' [Σοφ.Σειρ.κα' 27].Οι Άγιοι ερμηνεύουν την στάση αυτή,ως εξής:''Και γαρ και αυτόν τον σατανάν εάν αναθεματίσω,εφ' όσον ποιώ αυτού τα έργα,εμαυτόν αναθεματίζω.'' Ένας δεύτερος κίνδυνος,τον οποίο αντιμετωπίζει ο αγωνιζ'όμενος των καλόν αγώνα,είναι,ότι λησμονεί τους πνευματικούς του Συμμάχους:τους φωτεινούς Αγγέλους του Θεού!Όταν συν τω χρόνω μας δοθεί πνευματική καθαρότις από την φιλανθρωπία του Κυρίου μας,τότε θα αποκτήσουμε οικειότητα με τον φύλακα Άγγελό μας και θα ακούσουμε νοερώς την αγία φωνή Του,να μας διαβεβαιώνει:''Είμαι εδώ!...Αρκεί να προσέχεις!...''Οι Άγιοι μας διδάσκουν και η πείρα επιβεβαιώνει,ότι,όταν η ψυχή διέλθει θλίψεις και πειρασμούς,αλλά με υπομονή,ταπείνωση και ευχαριστία,τότε ο Πανάγαθος Θεός οικονομεί να παρηγορηθεί η ψυχή.''Δια των νοητών Ιερέων,τουτέστι των Αγγέλων,ανακτωμένων [οι οποίοι ''τονώνουν''] αυτήν θερμοτάτη γλυκυθυμία δακρύων, και λεπτοίς νοήμασι,και αρετών ισχύι.''Πρέπει να έχουμε ακράδαντη την πίστη,ότι,εφ' όσον εμείς παραμένουμε σταθεροί στην εργασία των αγαθών εντολών του Κυρίου μας,δεχόμεθα μυστικώς την σφραγίδα του θείου Αγγέλου και έτσι δεν έχει επάνω μας εξουσία το μελίσσι των βρυχομένων δαιμόνων.Θα μας προσβάλλουν,αλλά θα γίνουν άφαντοι,θα έλθουν και θα παρέλθουν,επιτιμημένοι.''Υμείς δε, ''λέγουν οι Άγιοι,''εάν μείνητε εν τω αγαθώ,πέμπει ο Θεός τον Άγγελον Αυτού και σφραγίζει υμάς,ώστε τον ερχόμενον και βαστάζοντα την ρομφαίαν,παρελθείν υμάς,ευχαίς Αγίων.Αμήν.'' Προσοχή,λοιπόν!...Όταν το βάρος του αγώνος μας συνθλίβει,ας μην λησμονούμε,ποιοί είναι οι Εχθροί μας,αλλά και ποιοι είναι οι Σύμμαχοί μας!Οι δεύτεροι είναι φωτεινοί και αγαθοί...Η καθαρότητα του βίου μας και η ευωδία της Χάριτος,η Οποία σκηνώνει στην καρδιά μας δια μέσου της νοεράς προσευχής,τους προσελκύει και μας προστατεύουν και μας παρηγορούν και μας καθοδηγούν στα ύψη της θεώσεως.

 
 
Περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ.Αριθμός 371,Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014.Εισαγωγή και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου