ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΟΥ ΚΟΙΝΩΝΕΙΣ ΤΩ ΘΡΟΝΩ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ;ΟΥ ΚΟΙΝΩΝΩ

 
 

Αγαπημένο μου,

πριν φύγουμε για διακοπές και σύ και γω...-που λέει ο λόγος,

"διακοπές",διότι...δεν το βλέπω να πάω πουθενά- "εντός και επί τα αυτά",

με βλέπω τη γραία- που να τρέχω τώραααα-λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν Γιώργο μου -

σου παραθέτω κάποια βιογραφικά και λίγους στίχους από το βίο του Αγίου

Μαξίμου του Ομολογητή.Είναι η Ομολογία του,στους αιρετικούς,που τον

δίωκαν με δαιμονικό μίσος και του έκοψαν και τη γλώσσα,παρακαλώ,μάλιστα μάλιστα!

Και το δεξί του αγιασμένο χεράκι,ώστε να μη μπορεί,να γράφει τους

Θεολογικούς,Ορθοδοξότατους και σοφότατους λόγους.Τον καταδίωξαν με

απίστευτο φθόνο και κακία απερινόητη,πλην,αυτούς δεν τους θυμάται πια

κανείς,ενώ τον αγιώτατο Μάξιμο,γεραίρει και τιμά ο Κύριος Ιησούς Χριστός -"η

Χώρα των Ζώντων".

 
 

Ο Άγιος Μάξιμος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από αριστοκρατική οικογένεια το 580 μ.Χ.Υπήρξε σοφότατος και πεπαιδευμένος και διετέλεσε και σύμβουλος του Βασιλέως,μέχρι,που εγκατέλειψε τα εγκόσμια επιλέγοντας τον μοναχικό-αγγελικό βίο.Διαβάζουμε:"Μεταβάς εις Ρώμην ανεμίχθη εις την υπό τον Πάπα Ρώμης Μαρτίνον Α΄ (649-655) συγκληθείσαν σύνοδον του Λατερανού (649),η οποία αποφαστικώς κατεδίκασε τον Μονοθελητισμόν,ως αίρεσιν αρνουμένην την ύπαρξιν της ανθρωπίνης εν Χριστώ θελήσεως και ανεθεμάτισε τον Κώσταντος "Τύπον".Ο αυτοκράτωρ αντέδρασε δυναμικώς εξορίσας τον Μαρτίνον εις Χερσώνα,όπου και το 655 απεβίωσεν.Ο δε Μάξιμος κατεδικάσθη παρά της συγκλήτου και εστάλη εξορίαν εις Βιζύην της Θράκης.Εν έτος αργότερον κατεδικάσθη εκ νέου,διότι δεν επείσθη εις τας του Πατριάρχου Κων/Πολεως Πέτρου (654-666) και της αυλής απαιτήσεις,να δεχτεί συμβιβαστικήν τινα λύσιν,υποστηρίζουσαν διθελητισμόν και μονοθελητισμόν εν Χριστώ.Όθεν (ο Άγιος Μάξιμος) ανεθεματίσθη μετά των δύο μαθητών αυτού Αναστασίων και εις Λαζίαν,εξορίσθη του Ευξείνου Πόντου.Απέκοψαν δε οι αιρετικοί χριστιανοί την γλώσσαν και την δεξιάν αυτού(του Μαξίμου) χείραν.Ως δε ο ιερός Νικόδημος αναφέρει,η μελίρρυτος αυτού γλώσσα θαυματουργικώς αποκατεστάθη υγιής και ωμίλει καθαρώς,έως του θανάτου αυτού,εις το εν Αλανία Κάστρον Χίμαρις , κατά το 662 μ.Χ έτος".Στον καιρό του Αγίου Μαξίμου  όλα τα Πατριαρχεία είχαν πέσει δυστηχώς στην αίρεση του Μονοθελητισμού.Ορθοτομούσε το λόγο της Αληθείας μόνο ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής,με μια χούφτα πιστά πνευματικά του τέκνα- μαθητές του.Επειδή ήταν και μορφωμένος κατά κόσμον,αγαπημένο μου,και επειδή είχε και την Χάρη του αγιωτάτου βίου,οι αιρετικοί χριστιανοί,είχαν φρυάξει,που δεν τους ακολουθούσε στην αίρεση.Τους έλεγχε,το μεγάλο του πνευματικό κύρος, γι αυτό και τον εξόρισαν και τον μαστίγωσαν (οι λέξεις είναι πολύ φτωχές, δεν αποδίδουν την οδύνη του αδαμάντινου Μάξιμου) και τον ακρωτηρίασαν- από δαιμονικό μίσος,υποκινούμενοι- οι εν Χριστώ "αδελφοί" του.Πλην, ο Αγιώτατος Μάξιμος (με ωμεγα το -ωτατος, παρακαλώ, δεν αντέχω να το γράψω με ο μικρόν διοτι ήταν μέγας ο Μάξιμος) άντεξε- νικηφόρα.Όμως..όπως σχολιάζει ένας... πανεπιστήμων φίλος- που δεν είναι και του κατηχητικού:"Το κατεστημένο του ιερατείου,ουδέποτε συγχώρησε στον Μάξιμο,το ότι έλεγξε τους..προισταμένους του-( κοτζαμάν Πατριάρχες) και ένεκεν τούτου, στο διάβα των αιώνων, ελάχιστες εκκλησίες κτίστηκαν προς τιμήν του Μαξίμου."Αν και απλός μοναχός για εικοσιπέντε τουλάχιστον χρόνια ήταν ο κύριος εκφραστής της ορθόδοξης πίστης.O μεγάλος αυτός άγιος της Εκκλησίας φέρει τον τίτλο του Ομολογητή γιατί,όταν ομολογούσε τις δύο θελήσεις του Χριστού ΔΕΝ υπήρχε κανείς επί της γής για να "εκφράσει την πίστη του,ομού μετ’ αυτού" και έτσι αναγκάστηκε να ομολογήσει με τους πεθαμένους,τους νεκρούς,τους όντως ζώντες εν Χριστώ αγίους της Εκκλησίας Τον καιρό της αντίστασης, στη φυλακή και στην εξορία, "η τύχη της Χριστολογίας εξαρτήθηκε από την άκαμπτη σταθερότητα ενός ανθρώπου μονάχα".Διαβάζοντας τα ανωτέρω κατανοούμε ίσως -κάπως- το "γιατί" οι άνθρωποι του Σκότους,θα αγωνιστούν σήμερα-πιο άγρια από όποια περασμένη εποχή-να εξαφανίσουν από προσώπου γης,με παν μέσον, τους Ορθόδοξους,που ακολουθούν το παράδειγμα του Αγίου Μαξίμου.Δίδονται εντολές "άνωθεν" για πλήρη εξόντωση και συκοφαντία,όποιου δεν πάει με το ρεύμα της αίρεσης.Δεν είναι συνωμοσιολογία.Το βλέπουμε,να συμβαίνει.Τρέμουν.Φοβούνται μήπως μείνει -έστω και ένας- Ορθόδοξος.Έστω και ένας αληθινός Ορθόδοξος,μεγάλη φλόγα Ορθόδοξης Πίστης,μπορεί,πάλι, στην Οικουμένη ν' ανάψει.Όμως, το Πνεύμα το Άγιο,πάντα θα βρίσκει μια απλή και καθαρή ανθρώπινη καρδιά,που θα Του προσφέρει Ανάπαυση.Η αήττητος δύναμη του Τιμίου Σταυρού,θα σχίζει πάντα το καταπέτασμα της Ιστορίας, στα δύο.Και πάντα κάποιοι,-όπως γράφει κι ο Διονύσιος Σολωμός των Ελεύθερων Πολιορκημένων-είν' έτοιμοι "στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων.Δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά, κι ελεύθεροι να μείνουν.Εκείθε με τους Αδελφούς, εδώθε με το χάρο").Στη συνέχεια,θα παραθέσω το κείμενο,όπως καταγράφεται στην Πατρολογία του Migne,επειδή πιστεύω,ότι η αληθινή και όχι η υποκριτική τιμή του Μάρτυρος και Ομολογητού,είναι η Μίμηση του Μάρτυρος.Ας έχει η τίμια ψυχή σου,τις πρεσβείες του.Ρώτησαν,λοιπόν οι Διώκτες, ιερείς και απεσταλμένοι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως,τον Αγιώτατο Μάξιμο:-Ου κοινωνείς τω θρόνω Κωνσταντινουπόλεως;( Δεν έχεις εκκλησιαστική κοινωνία -και σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως;)Και είπεν:-Ου κοινωνώ(όχι, δεν έχω εκκλησιαστική κοινωνία και σχέση).Καλή ώρα,όπως οι διωκόμενοι Εσφιγμενίτες,έκοψαν την κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως,από το 1965 μέχρι σήμερα για λόγους Πίστεως και Ορθοδοξίας,Δεν θέλω,να σε κουράσω με περισσότερα,δεν είναι αυτό το θέμα μου, σήμερα.-Δια ποίαν,ου κοινωνείς, αιτίαν; είπον.Απεκρίθη, (ο άγιος Μάξιμος ),ότι τας Αγίας Τέσσερας Συνόδους εξέβαλον δια των εν Αλεξανδρεία γενομένων εννέα κεφαλαίων.Και δια της εν ταύτη τη πόλει γενομένης παρά Σεργίου Έκθέσεως, και δια τούτο προσεχώς επί της έκτης Ινδικτιώνος εκτεθέντος Τύπου.Και ότι όπερ εδογμάτισαν δια της Εκθέσεως,δια του Τύπου ηκύρωσαν.Και καθείλον εαυτούς πολλάκις (και αυτοκαθαιρέθηκαν πολλές φορές).Οι τοίνυν υφ'εαυτών κατακριθέντες (αυτοί λοιπόν, που καθαιρέθηκαν μόνοι τους εξ αιτίας της αιρετικής ομολογίας τους) και υπό των Ρωμαίων (και επίσης καθαιρέθηκαν και από την Εκκλησία της Ρώμης) και οι μετά ταύτα επί της ογδόης Ινδικτιώνος γενομένης συνόδου καθαιρεθέντες,ποίαν επιτελέσουσιν μυσταγωγίαν,ή ποίον Πνεύμα,τοις παρά των τοιούτων επιτελουμένοις επιφοιτά;(Ποια μυσταγωγία, λοιπόν,θα επιτελέσουν αυτοί,που έπεσαν στην αίρεση ή ποιο Άγιο Πνεύμα επιφοιτά σε αυτούς που ιεροπρακτούν με αυτόν τον τρόπο ;)Και λέγουσιν αυτώ:(μια ερώτηση που και σήμερα την κάνουν με οργή και χλευασμό οι μοντερνιστές χριστιανοί, αιρετικοί ή αιρετίζοντες, προς τους Ορθόδοξους:)-Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται;(Εσύ μόνος θα σωθείς και όλοι οι άλλοι θα χαθούν;)Και είπεν(στους Διώκτες του, ο Άγιος Μάξιμος):-Ουδένα κατέκρινον οι τρείς Παίδες,μη προσκυνήσαντες τη εικόνι πάντων ανθρώπων προσκυνούντων (ενώ την προσκυνούσαν πάντες οι άνθρωποι).Ου γαρ εσκόπουν (διότι δεν πρόσεχαν) τα των άλλων,(τι έκαναν οι άλλοι) αλλ'εσκόπουν (φρόντιζαν ),όπως αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας ( πώς αυτοί οι ίδιοι- οι Τρείς Παίδες, δηλαδή- δεν θα ξεπέσουν από την αληθινή ευσέβεια).Ούτω (έτσι) και Δανιήλ βληθείς εις τον λάκκον των λεόντων,ου κατέκρινεν τινά (δεν κατέκρινε κάποιον) των μη προσευξαμένων τω Θεώ (από αυτούς που δεν προσευχήθηκαν στο Θεό)-κατά το θέσπισμα Δαρείου (σύμφωνα με την διαταγή του Δαρείου),αλλά το ίδιον εσκόπησεν (αλλά κοίταγε,τι θα πράξει ο ίδιος, πώς δηλαδή,ο ίδιος, δεν θα παραβεί το Θέλημα του Θεού).Και είλετο (προτίμησε) αποθανείν (να πεθάνει) και μη παραπεσείν τω Θεώ (παρά να αμαρτήσει ενώπιον του Θεού) και,υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως ( και να μαστιγώνεται από τη δική του συνείδηση) επί τη παραβάσει( εξ αιτίας της παράβασης ) των φύσει νομίμων.Καμέ ουν ( και μένα, λοιπόν) μη δω ο Θεός (να μην επιτρέψει ο Θεός) κατακρίναι τινά,(να κατακρίνω οποιονδήποτε) ή ειπείν (ή να πω),ότι εγώ μόνος σώζομαι.Αιρούμαι δε αποθανείν( προτιμώ δε να πεθάνω) ή θρόησιν έχειν περί το συνειδός (παρά να έχω ταραχή στη συνείδηση),ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην,καθ' οιονδήποτε τρόπο (ότι έσφαλα γύρω από την πίστη -την προς τον Θεό- κατά οποιονδήποτε τρόπο).....Το Πνεύμα το Άγιον δια του Αποστόλου και αγγέλους αναθεματίζει,παρά το κήρυγμα τι νομοθετούντας (εφόσον νομοθετούν αντίθετα με το κήρυγμα των Αποστόλων).(PG Μigne 90,120,121).

 


 Κάθε φορά που διαβάζω αυτή την Ομολογία,


οι σκέψεις και τα συναίσθηματά μου


δεν περιγράφονται.

 

Τί σχέση έχουμε σήμερα εμείς,οι χριστιανοί του γλυκού νερού,με αυτούς
 

τους Πνευματικούς Γίγαντες;

 

Δεν περιμένω να μου απαντήσεις.

 

Ούτε και θέλω.

 

Καλό ξημέρωμα, λατρεμένο μου

Σαλογραία

 

Ως ελάχιστο αντίδωρο Χριστολογικής αγάπης και Αδελφικής συμπαθείας στους αδελφούς μου: Αθανάσιο Καλαμαρινό,Παρασκευή Αρβανίτη,Φιλοκαλία Μαριάμ,Δημήτρη Λουκά,Αθανασία του Βασίλη,Ντίνα Αργυροπούλου,Πάνο Μαρμαρά,Μιχάλη Καρακατσάνη,Γιούλη Γιαννοπούλου,Διονύσιο Γραμματικό,Αθανάσιο Κωστούλα,Κώστα Πελώνη,Ευάγγελο Καλαμακίδη,Κων/νο Πούλιο,Παναγιώτη Μουρίκη,Ευάγγελο Κουτρουμπέλη και στους Πατέρες μας,π.Ευθύμιο Μπαρδάκα,π.Νικηφόρο Νάσσο,π.Νικόλαο Δημαρά και π.Κων/νο Παπανάτσιο.






Πηγή.Σαλογραία η Ευαν.Παναγοπούλου-Κουτσούκου.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου