ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

ΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΗΓΗ

 

 

 

Ήταν το 1968 ή 1969,όταν είδα,να εισέρχεται στο σπίτι μας η αείμνηστη πλέον κατά σάρκα μητέρα μου ανήσυχη και αρκετά ταραγμένη.Στην ερώτηση,που της κάναμε,τί ακριβώς της συμβαίνει,άρχισε,να διηγείται τα εξής συγκλονιστικά.Εκείνη την ημέρα είχε πάει για προσκύνημα σε κάποιο Μοναστηράκι,λίγο έξω από την πόλη της Θεσαλλονίκης,όπου ήταν μάλιστα και ο πνευματικός της και έγινε αυτόπτης μάρτυς ένός φοβερού συμβάντος,το οποίο την συνεκλόνισε κυριολεκτικώς.Όπως κάθονταν μαζί με άλλους προσκυνητές και είχαν κάποια πνευματική συζήτηση με τον Πνευματικό,κατέφθασε μια μητέρα με την κόρη της,νέα και πολύ πρόσφατα παντρεμένη,ηλικίας 22 έως 25 ετών,σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση,ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια.Τί συνέβαινε;Η νέα κοπέλα βάζοντας μετάνοια στην εικόνα της Παναγίας και του Κυρίου μας και λέγοντας μάλιστα ''Παναγίτσα μου,βοήθησέ με'' δεν μπορούσε,να συγκρατηθεί και έβγαζε κραυγές άλλοτε σαν σκυλί γαβγίζοντας και άλλοτε σαν γάτα νιαουρίζοντας,χωρίς να μπορεί με τίποτα,να συγκρατηθεί.Και πάλι ''Χριστούλη μου,βοήθησέ με'' και αμέσως ξανά φωνές ζώου!

 
 

Ζητούσαν λοιπόν από τον Γέροντα,να διαβάσει ευχές στην κοπέλλα για να την βοηθήσει και να την απαλλάξει από αυτήν την συμπεριφορά,που την βρήκε.Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή της,που έβλεπε η μητέρα μου,ένα τέτοιο παράξενο και φοβερό φαινόμενο.Ένας άνθρωπος να μιλάει κανονικά και συγχρόνως,χωρίς να μπορεί,να ελένξει τον εαυτό του,να κάνει μια τον σκύλο και μια την γάτα και σε έξαλλη κατάσταση ταραχής,πόνου και απόγνωσης.Μετά από την ανάγνωση κάποιων ευχών από τον πνευματικό,η νέα σε κάποια στιγμή ηρέμησε.Τότε άκουσαν τον ιερέα,να λέει,ότι της είχαν κάνει κακό,κάποιος είχε κάνει μάγια στην νεαρή κοπέλα και γι' αυτό συμπεριφερόταν έτσι παράξενα το πλάσμα αυτό του Θεού.Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα ένα τέτοιο περιστατικό και το,ότι κάποιοι είχαν κάνει μάγια σε συνανθρώπους μας!Μάγια!Μέχρι τότε διάβαζα την λέξη αυτή σε μυθιστορήματα και παραμύθια ή την άκουγα σε κάτι εξωπραγματικές και φανταστικές ιστορίες.Πέρασαν όμως 4-5 χρόνια και το 1973 βρέθηκα-κατά Οικονομία-δόκιμος μοναχός στην Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής.Από τότε και για 40 ολόκληρα χρόνια πλέον ακούω και ζω παρόμοια περιστατικά και γεγονότα!Χιλιάδες περιπτώσεις ανθρώπων,που βασανίζονται από τον πειρασμό του δαίμονα της Μαγείας,άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο.Δηλαδή υπάρχουν Μάγια;Μπορούν,να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον 21ον αιώνα που ζούμε;Πολύσυχνά ακούγεται αυτό το ερώτημα και ο καθένας εκφράζει την δική του άποψη περί του θέματος.Ειδικοί ή αδαείς,γνώστες ή μη,όλοι έχουν κάτι να πουν για το σοβαρό αυτό θέμα,θετικό ή αρνητικό.Έτσι κι εμείς λοιπόν θα θέλαμε πάνω στο σοβαρό,σοβαρότατο θέμα της Μαγείας,να καταθέσουμε τόσο την άποψη της Εκκλησίας,όσο και τις ταπεινές γνώσεις που αποκτήσαμε,διακονώντας επί 40 έτη τους Αγίους Κυπριανό και Ιουστίνα.Τους Αγίους,που έχουν το χάρισμα κατά της επήρειας των δαιμόνων και ιδιαιτέρως του Αγίου Κυπριανού,ο οποίος πριν γνωρίσει τον Χριστό,ήταν ο μεγαλύτερος Μάγος και υπηρέτης του διαβόλου στην εποχή του.Αν ανατρέξουμε στο Ελληνικό Λεξικό,θα δούμε,ότι Μαγεία είναι η μαγική τέχνη,η χρησιμοποίηση φαρμάκων,φίλτρων και άλλων μυστηριοδών τρόπων και μεθόδων για την πρόκληση υπερφυσικής ενέργειας.Είναι δηλαδή μια τέχνη,που χρησιμοποιεί μυστηριώδεις τρόπους και πράγματα -άξιο ιδιατέρας προσοχής- για να επιτύχει υπερφυσική ενέργεια με την δύναμη τινος.Είναι άραγε τόσο αθώο αυτό;Ποιός έχει την δυνατότητα,να πετυχαίνει πράγματα,τα οποία λαμβάνουν χώρα πέραν του ορατού κόσμου,που αντιλαμβανόμαστε μέσω των πέντε αισθήσεων;Ακόμη και οι άπιστοι άνθρωποι μιλούν συχνά για δύο δυνάμεις,του καλού και του κακού.Για όλους τους χριστιανούς και τους πιστούς ανθρώπους,η δύναμις του καλού είναι Αυτός,ο ίδιος ο Θεός.Ο Ίδιος,ο Κυριός μας,μας μίλησε γι' αυτήν την πηγή της κακής δυνάμεως,που είναι αυτός,ο ίδιος ο διάβολος.Είτε το πιστεύουμε λοιπόν,είτε το θέλουμε,είτε όχι,είναι γεγονός,ότι υπάρχει διάβολος.Αυτός,πριν την πτώση του ήταν ένα από τα δέκα Ουράνια,Αγγελικά Τάγματα με αρχηγό τον Εωσφόρο.Από τότε,όμως,που ο Εωσφόρος εξέπεσε από τους Ουρανούς εξ' αιτίας του εγωισμού του,παρέσυρε και όλο το τάγμα του και είναι πλέον ο αρχηγός των δαιμόνων.Ο Κύριος και Θεός μας έχει στον Ουράνιο κόσμο,ως βοηθούς και διακονητάς τους Αγίους Αγγέλους Του και εδώ στην γή,ως αντιπροσώπους Του,τους ιερείς και αρχιερείς.Κατά παρόμοιο τρόπο και ο πειρασμός στον καταχθόνιο τόπο,όπου ευρίσκεται,αφ' ότου έπεσε από τους Ουρανούς,έχει υπηρέτες τους δαίμονες και επί της γης,ως αντιπροσώπους του,τους Μάγους,τα μέντιουμ,τους αστρολόγους και γενικώς,όλους αυτούς,οι οποίοι ασχολούνται και συνεργάζονται μαζί του.Όπως ακριβώς ο Κύριος μεταδίδει την ενέργεια της Θείας Χάριτός του στους ανθρώπους μέσω των ιερέων και των αρχιερέων ή ακόμα και μέσω διαφόρων ευλογημένων ειδών ή ιερών αντικειμένων,π.χ.ιερών εικόνων,ιερών λειψάνων,αγιασμάτων,ευλογημένων ελαίων,των τιμίων δώρων (Θεία Κοινωνία) κ.λ.π.,κατά παρόμοιο λοιπόν τρόπο και ο διάβολος μεταδίδει την κακή,την δαιμονική του ενέργεια στα θύματά του μέσω των οργάνων και υπηρετών του,που είναι οι μάγοι,τα μέντιουμ κ.λ.π. και μέσω διαφόρων αντικειμένων,τα οποία θα πρέπει προηγουμένως,να έχουν υποστεί κάποια συγκεκριμένη διαδικασία και τελετή,της λεγόμενης Μαγείας.Αυτά τα συγκεκριμένα και ''μελετημένα'' πράγματα είναι τα λεγόμενα ''μάγια''.Και στις δύο περιπτάσεις,ο άνθρωπος θα πρέπει,να έλθει σε άμεση επαφή με αυτά τα είδη και αντικείμενα,για να λάβει την ενέργεια,που υπάρχουν σε αυτά.Από την μια,ο Χριστιανός ευλογείται μεν και αγιάζεται,όταν κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων,όταν πίνει αγιασμό,όταν χρίεται με άγιο έλαιον,όταν ασπάζεται τα άγια λείψανα ή θαυματουργικές εικόνες,όταν σταυρώνεται με την αγία Λόγχη κ.λ.π.Από την άλλη δε και τα θύματα της Μαγείας επηρεάζονται αρνητικά από την σατανική ενέργεια,όταν έλθουν σε επαφή ή καταλύσουν τα μελετημένα,τα ''μαγεμένα'',όπως λέει απλά ο λαός,αυτά τα είδη.Στο ερώτημα,ποιούς πιάνουν τα Μάγια και πότε,η απάντησις είναι απλή.Επηρεάζουν αυτούς μόνο,για τους οποίους ονομαστικώς έχουν μελετηθεί,κατά παραχώρησιν Θεού πάντοτε,διότι,αν δεν επιτρέψει ο Θεός,δεν μπορεί ο διάβολος,να κάνει τίποτα.Επίσης οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν την προστασία του Θεού,επειδή δεν έχουν μυστηριακή ζωή,εφόσον δηλώνουν απλώς,ότι πιστεύουν στον Θεό,πλην όμως,δεν αγωνίζονται,δεν εκκλησιάζονται,δεν εξομολογούνται και δεν μεταλαμβάνουν.Ωστόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας για την βοήθεια και απαλλαγή των τέκνων της από την επήρεια της Μαγείας,έχει ειδικές ευχές,τις λεγόμενες ''εξορκιστικές''.Οι εξορκιστικές αυτές ευχές βοηθούν ουσιαστικά τους πάσχοντες και απαλάσσουν τους ανθρώπους από την επήρεια της Μαγείας,μόνον,όταν αυτοί επιστρέψουν συνειδητά εν μετανοία στον Χριστό και στην Εκκλησία Του και έχουν πλέον σταθερά πνευματική και μυστηριακή ζωή.

 
 

Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί,

 

Δυστηχώς το θέμα της Μαγείας αποτελεί όντως μια μεγάλη κοινωνική πληγή.Τα Μάγια υπάρχουν και ταλαιπωρούν βασανιστικά πολλούς εν Χριστώ αδελφούς μας και στο πρόβλημα αυτό,δεν μπορεί να συνδράμει κανείς,παρά μόνον ο Χριστός μέσω της Εκκλησίας Του.Όσοι λοιπόν υπόσχονται,ότι μπορούν να βοηθήσουν ή να τα λύσουν και να μας απαλλάξουν από την σατανική επήρεια,θα πρέπει,να γνωρίζουμε,ότι μας εξαπατούν ασύστολα.Διότι κανείς απολύτως δεν έχει τέτοια δύναμη και ικανότητα να τα βάλει με τον διάβολο,πλην του Χριστού και της Εκκλησίας Του.Η Γραφή μας βεβαιώνει,''ει ο Θεός μεθ' ημών,ουδείς καθ' ημών''! Για να είναι,όμως ο Κύριος μεθ' ημών,θα πρέπει να είμαστε κι εμείς μαζί Του,όπως Εκείνος θέλει και το δηλώνει ξεκάθαρα.Θέλει να ακολουθούμε οπίσω Του με βαθειά πίστη,με ειλικρινή μετάνοια και με έμπρακτη και ζωντανή Χριστιανική ζωή.

 

 

Με την εν Χριστώ αγάπη

 

+ Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Αγιοκυπριανίτης.Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,Λαμπέτι Ηλείας.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου