ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

ΒΕΛΙΑΡ ΤΕΧΝΑΣ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ

 

 

 

Μετέβαλε όλη την στρατιά του σε φίδια. Ο ίδιος προχωρούσε πρώτος μπροστά έρποντας με την μορφή ενός υπερφυσικού στο μέγεθος φιδιού και φοβερός στην Θέα.Κινούσε την φονική του γλώσσα γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο και προχωρούσε εναντίον του Πέτρου επιθετικά απειλώντας τον από μακριά με βρυγμούς και θορύβους ορμητικού ανέμου, ότι θα τον καταβροχθίσει.

 

 

Έχοντας τέτοια διάθεση από την ζηλοφθονία,ο διάβολος επιχειρεί,να φοβίσει τους ανθρώπους του Θεού και να τους εξωθήσει με της προσβολές του.Αγωνίστηκε εναντίον του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτου με διαφόρων ειδών προσβολές και προσπάθησε,να τον κλονίσει.Στην αρχή πήρε τη μορφή και τη στολή στρατηγού συνοδευόμενου από ατέλειωτους στρατιώτες,χρησιμοποιώντας παραγγέλματα και φωνές και ήρθε,να επιτεθεί εναντίον ενός ανθρώπου,που ζούσε στην έρημο και δεν είχε,όχι μονάχα όπλα,αλλά και την προστασία.Ήταν καταβεβλημένος από μακροχρόνιες νηστείες και κάθε είδους ταλαιπωρίες και έλειωνε πραγματικά μέσα στην άσκηση από αγάπη για το Σωτήρα Χριστό.

 
 

Μπήκε λοιπόν,μέσα στο σπήλαιο του και τον προκάλεσε σε συμπλοκή,ενώ η φάλαγγα των οπαδών του γέμιζαν με ήχους τον χώρο έξω από το σπήλαιο του ασκητού.Ο μεγάλος εκείνος άντρας πρόστρεξε αμέσως προς τον Θεό με προσευχή από τα βάθη της ψυχής του, σήκωσε τα μάτια του προς αυτόν και το νοερό του βλέμμα και τον παρακαλούσε να τον βοηθήσει. Ο πονηρός μπροστά στην επιμονή του Αγίου δεν μπορούσε πλέον,ούτε για λίγο να παραμείνει κοντά του, αλλά εξαφανίστηκε αμέσως. Λίγο αργότερα,όμως επινόησε ένα άλλο τρόπο πειρασμού του Οσίου. Μετέβαλε όλη την στρατιά του σε φίδια. Ο ίδιος προχωρούσε πρώτος μπροστά έρποντας με την μορφή ενός υπερφυσικού στο μέγεθος φιδιού και φοβερός στην Θέα.Κινούσε την φονική του γλώσσα γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο και προχωρούσε εναντίον του Πέτρου επιθετικά απειλώντας τον από μακριά με βρυγμούς και θορύβους ορμητικού ανέμου, ότι θα τον καταβροχθίσει. Ο Άγιος δεν καταδέχτηκε ούτε να τον κοιτάξει, κρατούσε τα χέρια του υψωμένα προς τον ουρανό και ζητούσε το έλεος και την επέμβαση του Κυρίου Ιησού. Τότε ο νοητός εκείνος Αμαλήκ νικήθηκε και πάλι και διώχθηκε ενώ ήταν ταχύτερος όταν υποχωρούσε παρά όταν επιτείθετο.Απογοητευμένος ο σατανάς από κάθε άλλο είδος επιθέσεως ήλπιζε,ότι θα καταφέρει να νικήσει τον άγιο μεταβάλλοντας τον εαυτό του σε μορφή ψεύτικου αγγέλου.Προσήλθε λοιπόν, έξω από το σπήλαιο του αποφεύγοντας την κατά πρόσωπο συνομιλία και μιλούσε από μια τρύπα του σπηλαίου.Αφού χαιρέτησε τον όσιο του είπε:«Να είσαι ανδρείος και ισχυρός Πέτρε ».Όταν ο Όσιος τον ρώτησε μετά από σκέψη,« Ποιος είσαι και από που έρχεσαι; Εκείνος είπε: Είμαι αρχιστράτηγος της δόξας του Κυρίου.Έρχομαι,να σου δηλώσω,ποια αμοιβή είναι θησαυρισμένη για σένα στα επουράνια,για τα μέχρι σήμερα κατορθώματα σου και συγχρόνως να σε διδάξω τι πρέπει να κάνεις από εδώ και στο εξής.Ξεπέρασες όλους του πρίν από σένα σε άσκηση και καρτερία.Ο Δανιήλ συναναστράφηκε με θαυμαστό τρόπο για λίγο, για σαράντα μέρες με τα θηρία ενώ εσύ για πολύ καιρό μένεις με αυτά.Η καρτερία του Ιώβ ήταν ακούσια, εσύ όμως υπομένεις με καρτερία, με τη θέληση σου, σε τόπους ακατοίκητους κάθε κακοπάθεια και δεν απογοητεύτηκες.Ένα σου υπολείπεται τώρα να έρθεις ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους κάνεις καλύτερους.Αν όμως υποπτεύεσαι την παρουσία μου, ότι δηλαδή έγινε χωρίς την θεία άδεια, θα σου δώσω μια απόδειξη,ότι στάλθηκα από το Θεό και,ότι για σένα δεν είναι πλέον θεοφιλές να κατοικείς εδώ.Η πηγή,που είχες δίπλα σου με τρεχούμενο νερό με δική μου ενέργεια στέρρεψε (αυτό πραγματικά του είχε κάνει από πρίν ο διάβολος).» Ο άνθρωπος του Θεού και πάλι αντιλαμβανόμενος την διαβολική κακία συνέχισε,να μένει στην έρημο αγωνιζόμενος και προσευχόμενος.Είναι πολυμήχανος πραγματικά ο σατανάς και προσπαθεί να εμποδίσει κάθε αγαθή πρόθεση μας και πράξη μόλις αρχίζει και αν δεν μπορέσει να την εμποδίσει στην αρχή προσπαθεί να παρέμβει κάπου στην μέση με άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους και να νικήσει.Συνηθίζει να υποδεικνύει το επίπονο και δυσκατόρθωτο της αρετής,ώστε να μας εμβάλει ραθυμία και απελπισία,βάζει μέσα μας την σκέψη,ότι επιχειρούμε δύσκολα και επίπονα πράγματα και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τα καταφέρουμε.

 
 

Σε όσους συνεχίζουν,να αγωνίζονται προξενεί ακόμη και απιστία στα βραβεία που έχει υποσχεθεί ο Θεός στους αληθινά πιστούς.Όμως ο Θεός αμοίβοντας την υπομονή και την εμπιστοσύνη μας σ’ αυτόν μας δίνει το έλεος του.Και αν ακόμη πέσουμε μας προσφέρει προθεσμία μετανοίας για να γυρίσουμε κοντά του μετά από κάθε παρακοή.Σε μας προσφέρθηκε,ως δώρο η μετάνοια.Εκείνος,ο διάβολος, δεν έχει τη δυνατότητα,να μετανοήσει και η πτώση του είναι αθεράπευτη γιατί έχει αποκτήσει από έπαρση εκούσια το πλήρωμα της κακίας και της αποστασίας. 

 

 

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου