ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΗΣ ΕΞΑΓΝΙΣΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

 
 
 

 Ἀγωνισθῆτε ἐναντίον τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ χυδαίου!... Μὴν μένετε ἀπαθεῖς ἔναντι τῆς καταστροφῆς τῆς ἱερότητος τῆς Ζωῆς!

 
 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·

 

Ἂς ἐπικαλεσθοῦμε ὅλοι μας τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ μας, τὴν Ἀγάπη τοῦ Πατέρα μας, καὶ τὴν Κοινωνία τοῦ Ἀγίου Πνεύματος· καὶ ἂς κάνουμε τὸν σταυρό μας προσεκτικὰ καὶ προσευχητικά, προκειμένου νὰ συμμετάσχουμε στὴν Διακονία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, νὰ ἱερουργήσουμε μαζὶ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Χάριτος, νὰ φωτισθοῦμε καὶ νὰ ἁγιασθοῦμε.Ἡ Προστασία τῆς Θεοτόκου, ἡ Ἐνίσχυσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων μας, καὶ ἡ Ὁδηγία τῶν εὐχῶν τοῦ Ἀειμνήστου Γέροντος, Πατρὸς καὶ Μητροπολίτου μας Κυπριανοῦ († 17.5.2013), ἂς εἶναι μαζί μας στὴν πορεία τῆς ταπεινῆς μας Ὁμιλίας.Ἡ ἱερὰ Μνήμη τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων Μαρτύρων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης, οἱ Ὁποῖοι εἶναι οἱ ἰδιαίτεροι Προστάται τῆς Μονῆς μας,τοῦ Κέντρου αὐτοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας· ἡ ἱερὰ Μνήμη αὐτή, ἐπαναλαμβάνω, ἔχει συνάξει ἀπόψε τὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ, τὸ Ὀρθόδοξο Πλήρωμα, προκειμένου νὰ ἀναπέμψη αὐτὸ στοὺς Ἁγίους μας αἶνον, δόξαν καὶ εὐχαριστίαν· ἀλλά, καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη πολὺ σημαντικὸ λόγο: νὰ ἀκούση τὴν Διδαχὴ τῶν Ἁγίων.Οἱ Ἅγιοι, πάντοτε καὶ συν- εχῶς, μᾶς διδάσκουν, ἀλλ᾿ ἰδιαιτέρως ὅταν ἑορτάζουν· οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ Μεγάλοι Διδάσκαλοί μας· οἱ Ἅγιοί μας,ἂν καὶ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ δέκα ἑπτὰ περίπου αἰῶνες, παραμένουν οἱ ζῶντες Διδάσκαλοί μας, οἱ πάντοτε σύγχρονοι καὶ ἐπίκαιροι Ὁδηγοί μας στὸν δρόμο πρὸς τὴν Ἐκκλησιοποίησί μας, τὴν Χριστοποίησί μας, τὴν Θέωσί μας, τὴν Ἕνωσί μας εἰς τοὺς Κόλπους τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Σήμερα, ὅσο ποτὲ στὸ παρελθόν, ἡ Διδαχὴ τῶν Ἁγίων, ὁ Προ- φητικὸς Λόγος τῶν Ἁγίων, πρέπει νὰ ἀκούγεται συνεχῶς· ἔχουμε ἀνάγκη, ἐμεῖς –τὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν Διδασκαλία τῶν Ἁγίων· ἔχουμε ἀνάγκη ἐμεῖς προσωπι- κά, ἀλλὰ καὶ εὐρύτερα ἡ κοινωνία μας, ἡ ὁποία πορεύεται ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου.

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·

Ἆρά γε,τί θὰ εἶχαν σήμερα νὰ μᾶς διδάξουν οἱ τιμώμενοι Ἅγιοι Μάρτυρες Κυπριανὸς καὶ Ἰουστῖνα;Τί μᾶς ἀπασχολεῖ ἔντονα σὲ προσωπικό, συλλογικό, ἐθνικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ὥστε νὰ ἀναμένουμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας τὴν Ὁδηγητικὴ Διδαχή τους, τὸν ἐνθαρρυντικὸ λόγο τους, τὴν Ἐλπιδοφόρα Παρέμβασί τους;Θὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅλοι, Κλῆρος καὶ Λαός, αὐτοκρι- τικὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, ὅτι καὶ μὲ τὴν ἰδική μας εὐθύνη, καὶ μὲ τὴν συνειδητὴ καὶ ἀσυνείδητη συμμετοχή μας, ζοῦμε καὶ κινούμεθα σὲ ἕνα κοινωνικὸ περιβάλλον, στὸ ὁποῖο εἶναι ἔντονη ἡ κυρι- αρχία τοῦ χυδαίου.Τὸ χυδαῖο, ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας, κυριαρχεῖ...Ἡ σημαντικοποίησι τοῦ ἀσημάντου, ἡ ἐλευθεριότητα, ὡς δῆθεν ἐλευθερία, κυριαρ- χοῦν καὶ μᾶς ἔχουν ὁδηγήσει στὴν πνευματικὴ ἀνελευθερία...Εὑρισκόμεθα σὲ μία θάλασσα χυδαιότητος... Ἡ χυδαιότητα τείνει νὰ γίνη κανόνας ζωῆς...Ἡ ἔκρηξις αὐτὴ τῆς χυδαιότητος καταστρέφει τὴν ἱερότητα τῆς Ζωῆς·ἀναιρεῖ ὅ,τι Ἅγιο, ὅ,τι Ὡραῖο, ὅ,τι Ἀληθινό...Ἕνα ἰσχυρὸ κῦμα ἐξαλλοσύνης σαρώνει τὴν ποιότητα, τὴν οὐσία, τὴν ἠθικὴ εὐαισθησία καὶ τὴν αἰσθητικὴ ἁρμονία...Βιώνουμε μία αἰσθητικὴ καὶ πνευματικὴ τραγωδία, ὅπου τὰ πάντα φαίνεται ὅτι ὑποχωροῦν στὴν γοητεία τῆς χυδαιότητος καὶ ἀνηθικότητος.Ἂν σήμερα ζοῦσε ὁ Ἐκκλησιαστής, εἶναι βέβαιον ὅτι –ἀφοῦ θὰ διεπίστωνε τὴν τραγωδία αὐτὴ– θὰ ἀναφωνοῦσε: «Χυδαιότης χυδαιοτήτων, τὰ πάντα χυδαιότης!...».

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·

Παρὰ ταῦτα, οἱ Ἅγιοί μας, οἱ ἔνδοξοι Μάρτυρες Κυπριανὸς καὶ Ἰουστῖνα, δὲν μᾶς ἀφήνουν -δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ μελαγχολοῦμε...δὲν μᾶς ἐγκαταλείπουν μόνους μέσα στὸν ἄκοσμο αὐτὸν κόσμο...ὲν μένουν ἀπαθεῖς, ὅταν ἐμεῖς –ποὺ ἔχουμε ἐλεηθῆ νὰ βαστάζουμε τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας– πληττώμεθα ἀπὸ τὰ ἀφρίζον- τα κύματα ἑνὸς ἄφρονος καὶ χυδαίου περιβάλλοντος...Ἐὰν ὡς χυδαῖο ἐννοοῦμε τὴν ἔλλειψι εὐγένειας καὶ διακριτικότητος· τὴν ἔλλειψι εὐπρέπειας καὶ σεμνότητος... Ἐὰν ὡς χυδαῖο ἐννοοῦμε τὸ βάναυσο, τὸ προσβλητικό, τὸ πρόστυχο, τὸ ἀπρεπὲς καὶ τὸ τιποτένιο...Οἱ Ἅγιοί μας καὶ γενικῶς οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐξαιρέτως μάλιστα ἡ Πάναγνος καὶ Πάνσεμνος Θεοτόκος, εἶναι οἱ Μυσταγωγοί μας στὸ Ἅγιο, τὸ Ἁγνὸ καὶ Παρθενικό, στὸ ὄντως Ὡραῖο καὶ Εὐγενικό.Ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας, διὰ μέσου τοῦ θεοπρεποῦς Ἤθους Της· διὰ μέσου τῶν ἀνακαινιστικῶν Μυστηρίων Της· διὰ μέσου τῶν Ἁγίων Της, δίδει συνεχῶς μέσα στὴν Ἱστορία τὴν Μαρτυρία γιὰ τὴν Ἀξιοπρέπεια τοῦ Ἀνθρώπου.Ἡ θέωσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στὸ Πρόσωπο τοῦ Ἀναστήμένου Σωτῆρος μας Χριστοῦ... Καὶ ἡ καθέδρα τῆς χριστοποιημένης Φύσεώς μας στὸν Θρόνο τῆς Ἁγίας Τριάδος, μαρτυροῦν γιὰ τὴν Εὐπρέπεια καὶ τὴν Ἀξιοπρέπειά μας...

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·

Οἱ Ἅγιοί μας Κυπριανὸς καὶ Ἰουστῖνα θέτουν ἀπόψε σὲ ὅλους μας ἀδυσώπητα ἐρωτήματα:...Γιατί δὲν εἴμεθα Μάρτυρες τῆς Ἀξιοπρέπειας τοῦ Ἀνθρώπου καὶ ἐπιτρέπουμε νὰ μᾶς ἐπηρεάζη –μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο– ἡ χυδαιότητα τοῦ κόσμου;...Γιατί ἀμελοῦμε στὴν καλλιέργεια τῆς ἐξαγνιστικῆς Μετάνοιας καὶ δίδουμε χῶρο στὸν ἐκχυδαϊσμὸ τοῦ εἶναί μας, τῆς φύσεώς μας;...Γιατί δὲν φροντίζουμε ἐπιμελῶς, ὥστε ἡ Ἁγνότης –μὲ τὴν βαθύτερη ἔννοιά της– νὰ καλλιεργῆται μὲ τὴν ἀέναη τελωνικὴ Μετάνοια, ὡς ἀντίδοτο στὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου καὶ τὴν πολύμορφη χυδαιότητα;...Γιατί ὑποχωροῦμε καὶ ἐπιτρέπουμε στὸ τρικέφαλο τέρας τῆς Φιλοδοξίας, τῆς Φιλαργυρίας καὶ τῆς Φιληδονίας νὰ ἐξαχρειώνουν τὴν θεοειδῆ Εὐγένειά μας;...Γιατί ἀμελοῦμε στὴν Φυλακὴ τῶν Αἰσθήσεων καὶ ἀφήνουμε τὸ χυδαῖο νὰ μᾶς διαβρώνει σταδιακά;...Γιατί δὲν προστατεύουμε τὴν Καθαρότητα τῆς Καρδιᾶς μας καὶ λησμονοῦμε, ὅτι μόνον οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ θὰ ἀξιωθοῦν τῆς θέας τοῦ Θεοῦ;...Γιατί οἱ ἄνδρες συμβάλλουν στὴν ὑποτίμησι καὶ ὑποβάθμισι τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία στὰ μάτιά τους εἶναι πλέον μία ξεγυμνωμένη σάρκα;...Γιατί οἱ γυναῖκες δέχονται ἀδιαμαρτύρητα νὰ γίνωνται ἕνα προϊόν, συνήθως χυδαίας, διαφημίσεως;...Γιατί ἐπιτρέπουμε–ὅταν δὲν συμβάλουμε– νὰ ἐπικρατῆ ἡ αἴσθησις, ὅτι ἡ μάχη γιὰ τὸ Ἅγιο, τὸ Ἱερό, τὸ Ἁγνό, τὸ ὄντως Ὡραῖο ἔχει χαθῆ;...Γιατί δὲν παροξύνεται τὸ πνεῦμα μας, ὅταν βλέπουμε γύρω μας τὴν ἀπο-ιεροποίησι τοῦ κόσμου;... Τὴν παντοκρατορία τοῦ χυδαίου καὶ τοῦ εὐτελοῦς, εἴτε ὡς ἤθους εἴτε ὡς προβολῆς τῆς σωματικότητος- σαρκικότητος;...  

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές·

Ἡ εὐθύνη μας ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἱστορίας εἶναι τεράστια, διότι ἐμεῖς –τὰ ὀστράκινα σκεύη– ἔχουμε κληθῆ νὰ διασώσουμε, χάριτι Θεοῦ, τὴν Ἀξιοπρέπεια τοῦ Ἀνθρώπου.Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιαστικὴ Ἀνθρωπολογία, ὁ Θεανθρώπινος Ἀνθρωπισμός, εἶναι τὸ μοναδικὸ ἀντίδοτο στὸν ἐκχυδαϊσμὸ τοῦ Προσώπου μας, τοῦ Ἤθους μας, τοῦ Πολιτισμοῦ μας.Ἡ ζωὴ τῆς δημιουργικῆς καὶ ἐλπι- δοφόρου Μετανοίας... Ἡ ζωὴ τῆς χριστιανοπρεποῦς καὶ χριστοκεντρικῆς Ἁγνότητος, ἐξορκίζει τὴν κουλτούρα τῆς χυδαιότητος.Τὸ πρότυπο τῆς Μετανοίας, ὁ Ἅγι- ος Κυπριανός... Καὶ τὸ πρότυπο τῆς Ἁγνότητος-Παρθενίας, ἡ Ἁγία Ἰουστῖνα, σήμερα μᾶς διδάσκουν καὶ προτρέπουν προφητικά:Ἀγωνισθῆτε ἐναντίον τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ χυδαίου!... Μὴν μένετε ἀπαθεῖς ἔναντι τῆς καταστροφῆς τῆς ἱερότητος τῆς Ζωῆς!...Ἀντισταθῆτε στὸν ἐκχυδαϊσμὸ ὁποιασδήποτε μορφῆς!... Γίνετε Μάρτυρες τοῦ ὄντως Ἀληθινοῦ καὶ Ὡραίου!... Μὴν ἀφήνετε τὰ κύματα τῆς χυδαιότητος νὰ εἰσορμοῦν στὸ εἶναί Σας, στὰ σπίτιά Σας, στὸ περιβάλλον Σας, στὶς σχέσεις Σας!... Διασώσατε στὸ πρόσωπό Σας τὸν Θεανθρώπινο Πολιτισμὸ τοῦ Γένους Σας!... Καλλιεργῆστε τὴν δημιουργικὴ Μετάνοια καὶ ἀρνηθῆτε τὴν νοσηρὰ καὶ ἀδρανῆ ἐσωστρέφεια!...Γίνετε ἁγνοὶ σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς Σας!... Ἀνατρέψατε τὴν εἰκόνα τῆς Γυναίκας ὡς ἀντικειμένου καὶ ἐργαλείου γιὰ ποταπὲς σκοπιμότητες· ἀναδείξατε καὶ διασώσατε τὴν Ἀξιοπρέπειά της...Σώσατε τὴν Ἐλπίδα τοῦ Κόσμου!...ῶστε ψυχὴ καὶ Ὅραμα στὸν Κόσμο... Ὁδηγήσατε, μὲ τὴν ἐν Χριστῷ Εὐγένεια καὶ Ἀξιοπρέπειά Σας, τὸν Κόσμο στὴν ἀγκάλη τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στοὺς κόλ- πους τῆς Ἁγίας Τριάδος, στὴν Ὁποία πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν!

 

Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή Σας!

 

 Τέλος καὶ τῷ Θεῷ

δόξα καὶ εὐχαριστία!

 
 
''Ἡ ἐν Χριστῷ Ἀξιοπρέπειά μας καὶ ἡ κυριαρχία τοῦ χυδαίου.Τὸ Ἀντίδοτο τῆς Ἐξαγνιστικῆς Μετάνοιας.'' Πανηγυρικός λόγος του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανού,που εκφωνήθηκε την Τετάρτη 2 [15] Οκτωβρίου 2014 στην Ι.Μ.Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,Φυλής Αττικής.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 
 
 

Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου