ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

ΚΛΑΥΣΕ ΣΥ ΠΙΚΡΩΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

 
 

 

Η Οικουμενιστική,Νεοποχίτικη,Ψευδοεκκλησία της Πατριαρχικής Παρασυναγωγής.

 
 
 

Άρα ο Υιός του ανθρώπου ελθών ευρήσει την (Ορθόδοξον) Πίστιν επί της γης;” “Διά το πληθυνθήναι την ανομίαν ψυγήσεται η αγάπη των πολλών, και ελεύσονται ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία εν τω ουρανώ,ώστε εί δυνατόν και τους εκλεκτούς απατήσαι.

 
 

Ο Πατριάρχης σου έχει πλήρως αποκοπεί και οριστικά διαμελιστεί από την Διαχρονική Εκκλησία του Χριστού.Έχει θεμελιώσει δική του.Επί τω θεμελίω του Οικουμενισμού.Ο Πατριάρχης σου δεν παραδέχεται την ΜΙΑ,ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ που δογμάτισαν οι 318 Θεοφόροι Πατέρες της Α' Οικουμ. Συνόδου,αλλά διακηρύττει κάποια άλλη, νεωτεριστική,πολλαπλή, διηρημένη "εκκλησία" σε πολλές ενωμένες αδελφές, βαπτισματικές "εκκλησίες.

 
 

Ο Πατριάρχης σου ακυρώνει το Σύμβολο της Πίστεως,προσβάλει τους Αγίους Θεοφόρους Πατέρες και καταπατεί τους Ιερούς Κανόνες. Εισήγαγε τον Πάπα στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό και συλλειτούργησε μαζί του εν πλήρη καταστολή,επιτελώντας γυμνή τη κεφαλή,επίσημη Μνημόνευση του ονόματός του,αποδεχόμενος έτσι και συνταυτιζόμενος με όλες τις αιρέσεις και πλάνες του Πάπα και δη το "Πρωτείον".Εφ' όσον συγχωνεύεται και αφομοιώνεται μες στις πολλές μοιχαλίδες,ετερόδοξες και αιρετικές ομάδες,εφ' όσον χάνεται στο χαώδες Διαθρησκειακό,το πανσπερμιακό,το πανβλάσφημο και πανβέβηλο πλήθος,δεν συνιστά την Εκκλησία του Χριστού.Δεν αποτελεί το Οντολογικό Σώμα Χριστού,δεν συναποτελεί τα μέλη εκ μέρους και δεν συγκροτεί πλέον το Θεσμό της Ορθοδόξου Εκκλησίας,δεν είναι πλέον η ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,αλλ' η Νέα, Παναιρετική,Οικουμενιστική,Βαρθολομαιική "εκκλησία".Εάν λοιπόν εννοείς αυτή την Οικουμενιστική,Νεοεποχίτικη Ψευδοεκκλησία,ΝΑΙ την έχω προς το παρόν απαρνηθεί,κατ' εντολήν Κυρίου Παντοκράτορος,μέχρις ότου συγκροτηθεί Σύνοδος,που να καταδικάσει την Παναίρεση του Οικουμενισμού,καθώς και τους ενόχους φορείς της.Μέχρι τότε,μείνε 'κει που είσαι και κλαύσε εσύ πικρώς για το Σχίσμα,το κατάντημα και την κατάπτωση του Πατριάρχου σου.Κλαύσε συ πικρώς την μεγάλη προδοσία όσων τον  μνημονεύουν και όσων κοινωνούν μαζί του στην Παπική Παρασυναγωγή του.Κλαύσε συ πικρώς,που δειλιάζειςνα ομολογήσεις την Αληθινή μας Πίστη και τη θυσιάζεις στο δαιμονικό βωμό των συμφερόντων,των φιλοφρονήσεων,των φοβιών,των συνεπειών και των επάρατων συνειδησιακών συμβιβασμών.Κλαύσε συ πικρώς,που δέχεσαι τη νοθεία της πλάνης και αποδέχεσαι το μολυσμό της αιρέσεως.Ο Αλέκτωρ φωνεί για τους Προδότες της Πίστεως.Για τους καταφρονητές των Κανόνων.Για τους περιφρονητές των Πατέρων.Για τους μετακινητές των Ορίων και Δογματικών Συνόρων που έθεσαν οι Πατέρες.

 
 

 

Εγώ θα κλαύσω πικρώς μόνο για τις αμαρτίες μου,τα πάθη μου και τα λάθη μου.Αλλά έχω τη συνείδησή μου καθαρή ότι τήρησα την Πίστη ανόθευτη και συνεχίζω να την τηρώ αδιάφθορη.Δεν την ξεπουλώ στον Οικουμενισμό,δεν προσκυνώ τον Πάπα.Παραμένω στην Αληθινή, Διαχρονική Εκκλησία του Χριστού.Παραμένω πιστά στο Σώμα του Χριστού,έστω κι' αν είναι δύο ή τρεις οι συνηγμένοι-Αποτειχισμένοι εις το Αυτού Όνομα.

 

Νικόλαος Πανταζής.Θεολόγος.

 

 

Σημείωση Ιστολογίου.Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναφωνεί: "Παραγγείλατε (αυτή μου την εντολή) τοις πιστοίς  παντοίως αυτών (των αιρετιζόντων ιερέων) απέχεσθαι και μήτε λόγω μήτε προσευχαίς κοινωνείν αυτοίς.Ούτοι γαρ εισίν αντίδικοι και επίβουλοι της Εκκλησίας,οι διαφθείροντες το ποίμνιον και ΜΟΛΥΝΟΝΤΕΣ την κληρονομίαν, οι δοξόσοφοι και παμπόνηροι … Ούτοι εισίν, περί ων ο Κύριος πικρώς και αποτόμως απεφήνατο λέγων, ότι εισίν ψευδόχριστοι και ψευδοδιδάσκαλοι…,  οι Θεόν τον επί πάντων βλασφημούντες και τον Υιόν αυτού καταπατούντες και την διδασκαλίαν του Πνεύματος διαπτύοντες,οι τους θείους λόγους αρνούμενοι ή μεθ' υποκρίσεως προσποιούμενοι δέχεσθαι, εφ' ύβρει Θεού και απάτη των προσιόντων αυτοίς, οι τας ιεράς γραφάς ενυβρίζοντες... (και καθυβρίζοντες). ΦΕΥΓΕΤΕ ΟΥΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΥΤΩΝ και της προς αυτούς ειρήνης ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΤΥΓΧΑΝΕΤΕ· περί αυτών γαρ ο Προφήτης απεφήνατο, λέγων, ότι “Ουκ έστιν χαίρειν τοις ασεβέσιν, λέγει Κύριος”. Ούτοι γαρ εισίν οι κρύφιοι λύκοι, οι ενεοί κύνες οι ου δυνάμενοι υλακτείν, οι νυν μεν εισίν ολίγοι, προκόψαντος δε του χρόνου και της συντελείας εγγιζούσης πλείονες και χαλεπώτεροι έσονται, περὶ ων ο Κύριος έλεγεν, ότι “Άρα ο Υιός του ανθρώπου ελθών ευρήσει την (Ορθόδοξον) Πίστιν επί της γης;” Καί· “Διά το πληθυνθήναι την ανομίαν ψυγήσεται η αγάπη των πολλών, και ελεύσονται ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία εν τω ουρανώ, ώστε εί δυνατόν και τους εκλεκτούς απατήσαι”.

 

 

 

 

...Ακόμη ένα οικουμενιστικό θέατρο σχισματικών σκιών...

 

 

Γιώργος Δημακόπουλος.Δημοσιογράφος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου