ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Ο ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

 
 

 

Η αλήθεια είναι,ότι το κακό έχει πρόσωπο,το κακό υπάρχει και «ενσαρκώνεται» στην ύπαρξη του Διαβόλου,ο οποίος μαζί με τους ομοίους του εξαπατούν μέχρι και αυτήν την ώρα πολλούς ανθρώπους,οδηγώντας τους στην απώλεια του κατ’εικόνα.

 

 

Η τάση ακριβώς αυτή,δηλαδή η άρνηση της Αλήθειας, της Αγάπης, και η αποδοχή του μίσους,της κακίας,του κολασμού μας δείχνουν,ότι ο Διάβολος είναι ο μεγαλύτερος μαζοχιστής που υπάρχει στην κτίση!Του αρέσει να υποφέρει και γνωρίζει,ότι στο μέλλον θα υποφέρει ακόμα περισσότερο, όμως αυτός επιμένει στο δικό του,επιμένει στην απώλεια,επιμένει στο να βασανίζεται από την άρνηση του Θεού του.Βεβαίως του αρέσει,να κάνει και τους άλλους να υποφέρουν,θέλοντας να πάρει την "εκδίκησή" του με αυτόν τον τρόπο.

 
 

Θα μιλήσουμε για ένα ον,το οποίο είναι από τα πρώτα δημιουργήματα του Θεού, για ένα ον,το οποίο είναι το πρώτο,που αμφισβήτησε την παντοδυναμία Του,την αγαθότητά Του,την Αγάπη Του και στράφηκε εναντίον Του.Ένα ον,το οποίο υπάρχει πριν από τον κόσμο,πριν από τον άνθρωπο και το οποίο επιθυμεί όσο τίποτε άλλο την καταστροφή του κόσμου και του ανθρώπου. Μία καταστροφή,η οποία θα έρθει μόνο με την εναντίωση του ανθρώπου προς τον Θεό και Δημιουργό του, μία καταστροφή κυρίως πνευματικής φύσεως,μιας και ξέρει πολύ καλά (αυτό το ον),ότι αυτή του είδους η καταστροφή έχει και τις μεγαλύτερες συνέπειες.Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό αγαθός καθ' ολοκληρία.Στον παράδεισο,δηλαδή στην φυσική του κατάσταση,ο άνθρωπος ζούσε ολοκληρωτικά στο Αγαθό:όχι μόνο δε διέπραττε το κακό, αλλ’ επιπλέον το αγνοούσε, ο πειρασμός του έδινε γνώση μόνο της δυνατότητας του κακού και μάλιστα όχι του κακού καθ'εαυτού.

 
 

Η γνώση του ίδιου του κακού εμφανίσθηκε ως συνέπεια του αμαρτήματος (Γεν. 3,22) και όχι ως πρόξενος και αρχή του.Στο παράδεισο λοιπόν το κακό υπήρχε μόνο στον Όφι,ο οποίος με κανένα τρόπο δε μπορούσε να φθάσει τη δημιουργία όσο ο Αδάμ παρέμενε άρχοντας και βασιλιάς της (πρβλ. Γεν.1,28-30).Το κακό δε διέθετε καμία δύναμη ή εξουσία πάνω στον πρώτο άνθρωπο, μη μπορώντας να κάνει κάτι περισσότερο από τον πειρασμό, ο οποίος δεν είχε καμία συνέπεια για τον άνθρωπο, όσο αυτός αρνιόταν να συγκατατεθεί.Ο άνθρωπος όμως συγκατατέθηκε στην ιδέα της απόλυτης αυτονομίας, σε μία ζωή χωρίς Θεό. Αποστράφηκε την Αρχή του και την Αρχή κάθε δημιουργήματος και πλέον έχοντας εξαπατηθεί γεύεται τώρα τον πόνο και τον θάνατο.Το ον λοιπόν αυτό το οποίο εξαπάτησε τον άνθρωπο πέτυχε-θα λέγαμε-τον σκοπό του, απομάκρυνε τον άνθρωπο από τον Θεό και επιπλέον τον κάνει να αμαρτάνει θέλοντας με την αμαρτία να επισφραγίσει το μισόκαλο έργο του.Κάθε πράξη είναι αμάρτημα όταν απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό και το θείο του στόχο (δηλαδή τη θέωση προς την οποία καλείται εκ φύσεως) ή ισοδύναμα είναι αμαρτία κάθε πράξη με την οποία ο άνθρωπος αποστρέφει τις δυνάμεις του από τον κατά φύση στόχο τους.Ο συμβιβασμός λοιπόν του ανθρώπου με το κακό οδηγεί στην αμαρτία.Τί είναι όμως το κακό;γράφει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης ότι: «ουκούν το κακόν παρά την οδόν και παρά τον σκοπόν και παρά την φύσιν και παρά την αιτίαν και παρά την αρχήν και παρά το τέλος (Σ.τ.μ.:με την έννοια του σκοπού και του προορισμού) και παρά τον όρον και παρά την βούλησιν και παρά την υπόστασιν».Από την πλευρά του ο άγιος Μάξιμος γράφει ότι: «ου περί την ουσίαν των γεγονότων το κακόν θεωρείται, αλλά περί την εσφαλμένην και αλόγιστον κίνησιν» και σε άλλο σημείο «το κακόν της προς το τέλος των εγκειμένων τη φύσει δυνάμεων ενεργείας εστίν έλλειψις, ή πάλιν, το κακόν εστίν, επ’ άλλο παρά το τέλος αλόγιστος κίνησις. Τέλος δε φημι,την των όντων αιτίαν,ης φυσικώς εφίεται πάντα».Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει σχετικά ότι: «το κακόν ουδέν έτερον εστίν ει μη του αγαθού στέρησις και εν του κατά φύσιν εις το παρά φύσιν παρατροπή».Διαπιστώνουμε λοιπόν,ότι αυτό,που προσπαθεί,να κάνει ο Διάβολος είναι να παρασύρει τον άνθρωπο σε μία παρά φύσιν ζωή,σε μία κοινωνία με το κακό και όχι με το αγαθό, σε μία κατάσταση ίδια με την δική του γεμάτη μίσος και κακία, εχθρότητα και εγωισμό.Ο Διάβολος οδήγησε αναρίθμητους αγγέλους στην απώλεια, κάνοντάς τους να τον ακολουθήσουν στην παράνοια του εγωισμού και του αυτονομισμού.Γνωρίζοντας πλέον μετά την πτώση του,ότι θα έρθει η ώρα και η στιγμή που θα υποφέρει από την αγάπη που ακόμα του δείχνει ο Θεός,ο πάλαι ποτέ Εωσφόρος ζει υπηρετώντας τον εαυτό του, την απώλεια, το μίσος και την διαβολή.Όλοι αυτοί οι άγγελοι που ακολούθησαν τον Διάβολο και φυσικά και ο ίδιος βιώνουν από τώρα αυτήν την αγάπη του Θεού, που προσφέρει συγχώρεση.Το θέμα είναι,ότι ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει,να ταπεινωθούν,να δεχτούν την αγάπη του Θεού ζητώντας συγχώρεση και γι’αυτό αντί να νιώθουν αυτήν την αγάπη σαν ευτυχία και μακαριότητα την νιώθουν σαν έλεγχο όλων αυτών που έχουν κάνει.Το είναι του Διαβόλου και των ομοίων του έχει διαστρεβλωθεί τελείως,αφού έχει εμποτιστεί τόσο πολύ από τον εγωισμό και την έπαρση,που πλέον δεν ομοιάζει καθόλου τους φωτεινούς αγγέλους του Κυρίου μας.Η τάση ακριβώς αυτή,δηλαδή η άρνηση της Αλήθειας, της Αγάπης, και η αποδοχή του μίσους,της κακίας,του κολασμού μας δείχνουν,ότι ο Διάβολος είναι ο μεγαλύτερος μαζοχιστής που υπάρχει στην κτίση!Του αρέσει να υποφέρει και γνωρίζει,ότι στο μέλλον θα υποφέρει ακόμα περισσότερο, όμως αυτός επιμένει στο δικό του,επιμένει στην απώλεια,επιμένει στο να βασανίζεται από την άρνηση του Θεού του.Βεβαίως του αρέσει,να κάνει και τους άλλους να υποφέρουν,θέλοντας να πάρει την "εκδίκησή" του με αυτόν τον τρόπο. Αρέσκεται στο να τρομοκρατεί τους ανθρώπους παίρνοντας κατάλληλες μορφές και άλλα παραπλήσια τεχνάσματα και όλα αυτά ώστε οι άνθρωποι να τον φοβούνται. Ναι όντως είναι ένας πολύ καλός σκηνοθέτης τρόμου,αλλά και καλός ηθοποιός,ο οποίος εφευρίσκει τρόπους που να συγκινεί το κοινό του και να προσφέρει μία ψευδαίσθηση ζωής και ευτυχίας.Βεβαίως,όλα τα παραπάνω τα κάνει ίσως σε ανθρώπους,που γνωρίζουν,ότι υπάρχει και τον πολεμούν με την προσευχή τους και με την μυστηριακή ασκητική ζωή τους, ακόμα όμως και σε ανθρώπους που ίσως υποψιάστηκαν ότι υπάρχει τους πολεμά πίσω από λογισμούς και πειρασμούς αλλά μπορεί και φανερά μιας και πολλές φορές δεν μπορεί πλέον να κρύβεται (συνήθως σε αγίους ανθρώπους που τον ξεμπροστιάζουν και πλέον προσπαθεί σε μία ύστατη προσπάθεια εκφοβισμού να τους κάνει να λιγοψυχήσουν)….και το λέγω αυτό διότι ναι μεν καταφέρνει πολλές φορές να κάνει τους ανθρώπους να πέσουν στις παγίδες του,αλλά το μεγαλύτερο κατόρθωμά του είναι να πιστεύουν οι άνθρωποι,ότι δεν υπάρχει.Διότι,αν δεν υπάρχει,τότε ούτε αμαρτία υπάρχει,ούτε κακό υπάρχει και αν υφίσταται είναι κάτι το αόριστο και ασαφές.Όταν ο άνθρωπος πιστεύει στην μη ύπαρξη του Διαβόλου,τότε το έργο του Χαιρέκακου γίνεται πιο εύκολο μιας και ο άνθρωπος εκλαμβάνει κάθε λογισμό του σαν κάτι το φυσικό και κάθε του επιθυμία σαν φυσιολογική.Και όλα φυσικά παίρνουν τον δρόμο τους, ο άνθρωπος χάνει την αίσθηση της αλήθειας και του ψεύδους και καταντά μαριονέτα του Διαβόλου χωρίς ο ίδιος να συνειδητοποιεί ότι και ο σκοπός ύπαρξής του διαστρέφεται αλλά και εξυπηρετεί πολλές φορές και το σχέδιο του άρχοντος του ψεύδους που μένει αμέτρητα χρόνια τώρα μέσα στην αμετανοησία του.Η αλήθεια είναι ότι το κακό έχει πρόσωπο,το κακό υπάρχει και «ενσαρκώνεται» στην ύπαρξη του Διαβόλου ο οποίος μαζί με τους ομοίους του εξαπατούν μέχρι και αυτήν την ώρα πολλούς ανθρώπους οδηγώντας τους στην απώλεια του κατ’εικόνα.Λένε πολύ σοφά οι πατέρες,ότι ο Διάβολος δεν είναι έξυπνος, διότι αν ήταν έξυπνος θα μετάνιωνε για όλα αυτά που έχει κάνει.Το μόνο που τον κάνει όντως επικίνδυνο είναι η εμπειρία πλέον,που έχει να ξεγελά τους ανθρώπους και να τους οδηγεί στην πλάνη.Βεβαίως όλα αυτά τα αναφέραμε,για να διαπιστώσουμε όλοι μας,ότι το μόνο,που θα έπρεπε,να φοβόμαστε σαν χριστιανοί είναι η δική μας συγκατάβαση στον πειρασμό στο κάλεσμα που μας κάνει ο Πονηρός,για να αμαρτήσουμε.

 
 

Το θέμα λοιπόν είναι το,τι θα κάνουμε εμείς:αν θα αφήσουμε το κακό,να εισχωρήσει μέσα στην καρδιά μας ή θα βρεί την πόρτα της υπάρξεώς μας κλειστή με την νηστεία και την προσευχή,διότι ο ίδιος ο Κύριος το είπε,ότι το γένος αυτό (των δαιμόνων) μόνο με την νηστεία και την προσευχή μπορεί να νικηθεί.Ο Διάβολος και οι όμοιοί του δουλεύουν συνεχώς προσπαθώντας να φέρους εις πέρας το έργο τους,που δεν είναι άλλο από την απώλεια κάθε ανθρώπινης υπάρξεως.Δεν ξεκουράζονται καθόλου,δεν κοιμούνται, δεν τρώνε, δεν αργολογούν, εν χάνουν στιγμή που να μην καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να απομακρύνουν τους ανθρώπους από την Αλήθεια.Εκείνοι λοιπόν θα λέγαμε,κάνουν την δουλειά τους σαν καλοί επαγγελματίες….εμείς όμως,αν ζήσουμε σαν γνήσια τέκνα του Πατρός,σαν υιοί του Φωτός και της Αληθείας τότε σίγουρα θα αφήσουμε τον μέγα μαζοχιστή,να υποφέρει μόνος του στην δική του κόλαση… χωρίς παρέα.



 
Πηγή.Η Αγκαλιά της Παναγίας.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου