ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

ΠΑΤΡΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΜΠΑΡΔΑΚΑ,Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

 
 

 

'' Ὁ Ἑλύττης, ὁ γνωστός ποιητής, ἒχει γράψει πώς «Ἂν κάποιος διαλύση τήν Ἑλλάδα, θά μείνουν, μιά ἑλιά, ἓνα ἀμπέλι καί ἓνα καράβι, πρᾶγμα πού σημαίνει πώς μέ μιά ἑλιά, ἓνα ἀμπέλι καί ἓνα καράβι τήν ξαναφτιάχνεις»Ὡραία, πράγματι, ἡ εἰκόνα πού μᾶς δίνει. Ὃμως, μαζί μέ τήν Ἑλιά, τό Ἀμπέλι καί τό Καράβι, πού ἀποτελοῦν τήν ὑλική ὑπόσταση, θά ἒπρεπε νά συμπεριλάβη καί ἓνα ΞΩΚΚΛΗΣΙ, μιά ἀνυπέρβλητη Ἱστορία καί μιά τέλεια Γλῶσσα, στοιχεῖα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ γιά τήν ξαναδημιουργία τῆς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Ἑλλάδος, διότι αὐτά ἀποτελοῦν τό σταθερό ὑπόβαθρο γιά νά στηριχθῆ ἡ ὃποια ὑλική ἀναγέννησις τῆς Ἑλλάδος.''

                                                                                      π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

 

Τά χρόνια στά ὁποῖα ζοῦμε,  χρόνια δύσκολα καί γεμᾶτα ἂγχη, προβληματισμούς καί φοβίες, τόν ἂνθρωπο πού θέλει νά σκέπτεται καί ὂχι ἁπλῶς νά παρατηρῆ, τόν ὁδηγοῦν πολύ κοντά στό νά ξαναβρῆ μέσα του τήν ἀλήθεια καί νά ἀντιληφθῆ πώς ὁ δρόμος τόν ὁποῖον ἠκολούθησε καί συνεχίζει νά ἀκολουθῆ μέχρι σήμερον  ἡ ἀνθρωπότης, εἶναι ὁ δρόμος ὁ ἀντίθετος ἀπό αὐτόν τόν ὁποῖον, στόν γνωστό μῦθο,  ἐπέλεξε ὁ Ἡρακλῆς, ὃταν εὑρέθη στό σταυροδρόμι  τῆς ἀρετῆς καί τῆς κακίας.Ἡ ἀέναη πάλη μεταξύ σκότους καί φωτός, ἒχει λάβει μεγάλες διαστάσεις.Ὑπάρχει γύρω μας ἓνα τεράστιο πλῆθος ἀνθρώπων, σέ ὃλες τίς χῶρες τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι κυκλοφοροῦν χωρίς χαμόγελο, χωρίς ἐλπίδα καί μέ τό κεφάλι σκυφτό,  θύματα τῆς «κρίσεως» ὃπως συνηθίζομε νά λέμε, ἐννοῶντας κυρίως τήν πολύ μεγάλη οἰκονομική στενότητα τήν ὁποίαν αἰσθανόμεθα ὃλοι.Ἡ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ὁμως, κρίση, ἡ πλέον ἐπικίνδυνη καί ἐφιαλτική εἶναι ἡ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ἀπογύμνωση τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν.Οἱ πραγματικά σκεπτόμενοι ἂνθρωποι, καί κυρίως οἱ πιό μεγάλοι στήν ἡλικία, ἒχοντας περάσει καί ἀπό περιόδους μέ ἀκόμα πιό μεγάλες δυσκολίες ἀπό τίς σημερινές, θυμοῦνται πώς τότε, στά μαῦρα χρόνια πού ἀκολούθησαν τήν τραγική γιά τήν Πατρίδα μας περίοδο 1940-1949, ὁ Λαός μας, Λαός ἐργατικός, φιλότιμος καί γεμᾶτος ἀγωνιστικότητα, πάλεψε σκληρά καί κατώρθωσε νά ὀρθοπατήση καί πάλι.

 

 

 Τότε, ὃμως, ὑπῆρχαν καί κάποιες ἂλλες παράμετροι πού, δυστυχῶς, στά χρόνια πού πέρασαν,κάτω ἀπό ξενόφερτες ὓπουλες ἐπιρροές, λησμονήθηκαν καί ξέφτισαν.Ἡ Πίστη μας, ἡ Οἰκογένεια, καί τά ἱδανικά μας ὡς Λαοῦ, εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τήν ψυχική στήριξη στήν σκληρή προσπάθεια τοῦ ΠΑΝΑΞΙΟΥ Λαοῦ μας. Καί αὐτά τά πολύ σημαντικά «ὃπλα», λείπουν σήμερα.Καί τότε ὑπῆρχε μετανάστευσις (πολύ μεγαλύτερη τῆς σημερινῆς) καί τότε ὑπῆρχε ἒλλειψις βασικῶν μέσων έπιβιώσεως,καί τότε τό μέλλον τῶν νέων ἀνθρώπων φάνταζε ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ,ὃμως,μέ στήριγμα τήν Ὀρθοδοξία, τήν Οἰκογένεια καί τά Ἰδανικά μας, δέν περνοῦσε κἂν ἀπό τό μυαλό τοῦ Ἓλληνος ἡ λέξις «αὐτοκτονία», ἢ «ναρκωτικά».Καί τοῦτο διότι, μή ἒχοντες «μπολιασθεῖ» ἀπό  τόν ξενόφερτο τρόπο ζωῆς,τόν γεμᾶτο ΠΛΑΣΤΗ εὐδαιμονία, ὁ Λαός μας ἀγνοοῦσε τήν…«μόδα», καί τόν ὑπερκαταναλωτισμό, καί ἐστράφη στόν ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ πού τοῦ χάρισε ὁ Πανάγαθος, δηλαδή στήν γῆ του, τήν θάλασσά του καί τά μαντριά του καί κάνοντας κάθε πρωΐ τόν Σταυρό του, ριχνόταν στήν μάχη τῆς ἐπιβιώσεως καί τῆς προκοπῆς, ἒξω, ἐκεῖ στήν ὓπαιθρο Χώρα, πού σήμερα μέ ὓπουλους τρόπους κατώρθωσαν νά τήν ἐρημώσουν οἱ παντεῖες σκοτεινές δυνάμεις.Ὁ Ἑλύττης, ὁ γνωστός ποιητής, ἒχει γράψει πώς «Ἂν κάποιος διαλύση τήν Ἑλλάδα, θά μείνουν, μιά ἑλιά, ἓνα ἀμπέλι καί ἓνα καράβι, πρᾶγμα πού σημαίνει πώς μέ μιά ἑλιά,ἓνα ἀμπέλι καί ἓνα καράβι τήν ξαναφτιάχνεις»Ὡραία, πράγματι, ἡ εἰκόνα πού μᾶς δίνει. Ὃμως, μαζί μέ τήν Ἑλιά, τό Ἀμπέλι καί τό Καράβι, πού ἀποτελοῦν τήν ὑλική ὑπόσταση, θά ἒπρεπε νά συμπεριλάβη καί ἓνα ΞΩΚΚΛΗΣΙ,μιά ἀνυπέρβλητη Ἱστορία καί μιά τέλεια γλῶσσα, στοιχεῖα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ γιά τήν ξαναδημιουργία τῆς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Ἑλλάδος,διότι αὐτά ἀποτελοῦν τό σταθερό ὑπόβαθρο γιά νά στηριχθῆ ἡ ὃποια ὑλική ἀναγέννησις τῆς Ἑλλάδος.Γίναμε ἂπληστοι,ἂκρως καταναλωτικοί,φιλάργυροι,ὑλισταί καί λάτρεις τοῦ «μαμωνᾶ», καί ξεκοπήκαμε ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, τήν Παράδοσή μας καί χάσαμε τό «ΓΝΩΘΙ Σ'ΑΥΤΟΝ»Ζηλέψαμε ξένα πρότυπα, κενά, λαμπερά μέν ἀλλά «τενεκεδένια» εἲδωλα καί θελήσαμε νά ἀντιγράψωμε «μαϊμουδίζοντας» ἓναν τρόπο καί ἓναν ρυθμό ζωῆς ἐντελῶς ξένον πρός τίς καταβολές μας, ἀφήνοντας τήν γῆ,τό μαντρί καί τήν ψαρόβαρκα,ἀλλά καί τό ἂναμμα ἑνός κεριοῦ μπρός στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας….!Ἀκούσαμε τίς ὓπουλες φωνές τῶν «σειρήνων» καί ρίξαμε τό καράβι μας στά βράχια…!Καί τό πιό κακό ὃλων,δέν δὠσαμε στά νεαρά παιδιά τά «ἀντισώματα» πού ἦταν ἀπαραίτητα γιά νά ἀντιμετωπίσουν τήν εἰσβολή τῶν ὓπουλων,ξενόφερτων ιδεολογημάτων,πού εἰσέβαλαν βιαίως συνοδευόμενα ἀπό «οὐσίες»,  σαρκολατρεία, παγανιστικές θεωρίες, ἒλλειψη ἰδανικῶν καί λατρεία τῆς…«μόδας»…!Αὐτά ἒρχονται στό μυαλό τοῦ πραγματικά σκεπτομένου ἀνθρώπου καί μένει στά χείλη του ἡ πικρή γεύση τῆς ἀποτυχίας στόν τομέα τῆς παροχῆς τοῦ καλοῦ παραδείγματος στά βλαστάρια τοῦ Λαοῦ μας…!Ἡ «οικονομική κρίση»,φτιαχτή καί κατευθυνόμενη ἀπό οἰκουμενιστικά καί παγκοσμιοποιητικά κέντρα ἐξουσίας, ἀργά ἢ γρήγορα θά περάση.Φθάνει, ὃμως, αὐτό;Ποία Κοινωνία θά δημιουργηθῆ;Μέ νομιμοποιημένη τήν παιδεραστεία, μέ «γάμους» ὁμοφυλοφίλων, μέ ἀθεΐα, χωρίς παραδόσεις, χωρίς ἱστορία,χωρίς ἰδανικά, κάποιοι προσπαθοῦν νά δημιουργήσουν μία «γκρίζα» μᾶζα ἀνθρώπων χωρίς ἐσωτερικότητα, ἰσοπεδωμένη καί λουσμένη στό σκοτάδι τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ.Καί ὃμως…!Ὃλες τους οἱ προσπάθειες θά πέσουν στό κενό. Δέν εἶναι, ἐξ ἂλλου, ἡ πρώτη φορά πού φθάσαμε σ’ αύτό τό σημεῖο. Καί ΠΑΝΤΟΤΕ,παρά τίς «φιλότιμες» προσπάθειες τῶν ἐπιβούλων, «φίλων» καί «συμμάχων» μας, ἡ Ἑλλάδα μας, κατώρθωνε, ὂχι μόνον νά ἐπιβιώνη ἀλά καί νά προοδεύη.Ὃλη ἡ Ἑλλάδα εἶναι σπαρμένη ἀπό Ἐκκλησίες μέχρι ξωκκλήσια, πού ἒγιναν πάντοτε,σέ ΠΟΛΥ δύσκολα χρόνια πού ὁ Λαός μας,μετά τήν,κατά καιρούς, ΟΛΙΚΗ του καταστροφή,πάλευε γιά προκοπή.Καί οἱ καμπάνες, ἀργυρόηχη λαλιά πού σήμερα κάποιους…ἐνωχλεῖ  καί καταργρήθηκε, καλοῦσαν τούς Ἓλληνες γιά μιά προσευχή,γιά μιά ἱκεσία, γιά μιά ἐπικοιωνία μέ τήν «τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης πρόμαχο».Καί ἐκεῖ,εὓρισκε ὁ κατάκοπος, σκληρά ἐργαζομενος Λαός μας, τήν νέα δύναμη νά συνεχίση, εὓρισκε τήν ΕΛΠΙΔΑ, εὓρισκε τόν τρόπο νά ἀνανεώση τίς δυνάμεις του καί νά αὐξήση τήν άγωνιστικότητά του.Καί τότε ὑπῆρχαν ἡγεσίες πού δέν κοίταζαν πάντοτε τό καλό τῆς Πατρίδος μας,καί τότε ὑπῆρχαν οἱ «μαυραγορίτες» («λαμόγια» στἠν σημερινή ἒκφραση) καί τότε ὑπῆρχαν οἱ ἀδικίες, τά ἐμπόδια καί οἱ διάφορες προπαγάνδες, ἀλλά ὂλα ξεπερνιῶνταν μέ μία Προσευχή πού ἒβγαινε ἀπό τήν καρδιά τοῦ καταϊδρωμένου ἀπό τόν ἀγώνα τῆς βιοπάλης Ἓλληνος.Τά νέα παιδιά,πού δέν ἒζησαν τίς δυσκολίες ἐκεῖνες,δέν μποροῦν νά κατανοήσουν,ἲσως,αὐτά πού λέμε.Ὃμως, γιά τό φαινόμενο αὐτό, φταῖμε ΕΜΕΙΣ,οἱ πιό μεγάλοι,πού δέν μπορέσαμε νά σταθοῦμε ἀπέναντί τους ἂξια παραδείγματα,ἀλλά, παρασυρμένοι ἀπό ξενόφερτα ἰδεολογήματα, τά ἀφήσαμε χωρίς ἠθικές παρακαταθῆκες.Οἱ «γονεῖς», μέ τόν τρόπο ζωῆς πού, σταδιακά,ἀκολούθησαν, ἒδωσαν παραδείγματα ΜΟΝΟΝ γιά τό πῶς θά ἀποκτηθοῦν χρήματα,γιά τό πῶς θά πλουτήσουν ἀδικῶντας τούς ἂλλους, γιά τό πῶς θά θέσουν τό συμφέρον τους πάνω ἀπό τό συμφέρον τῶν ἂλλων, γιά τό πῶς ΔΕΝ θά σέβωνται τά ἂσπρα μαλλιά, γιά τό πῶς ΔΕΝ θά λογαριάζουν Ἰδανικά καί Παραδόσεις καί ἒτσι, «κατώρθωσαν» νά τούς ἀπορρίψουν οἱ νέες γενιές καί νά μή θεωροῦν τίς συμβουλές τους (ὃταν ΠΟΛΥ ἀργά ἀποφάσιζαν νά τίς προσφέρουν) ὡς ἂξιες νά ἀκολουθηθοῦν.Τοῦτες οἱ γραμμές,γράφονται μέ ΠΛΗΡΗ γνώση τοῦ τί γίνεται σήμερα,τοῦ ποῖες δυσκολίες ἀντωμετωπίζονται ἀπό τίς οἰκογένειες,καί τοῦ ὃ,τι εὑρισκόμεθα στό κέντρο μιᾶς ΟΛΟΜΕΤΩΠΗΣ ἐπιθέσεως τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, μέ σκοπό τήν ἀπώλεια τῆς ΕΛΠΙΔΟΣ.Καί αὐτός εἶναι ὁ ΜΕΓΙΣΤΟΣ κίνδυνος.Ἡ ἀπώλεια τῆς ΕΛΠΙΔΟΣ.Ἐκεῖ «στοχεύουν» οἱ παγκοσμιοποιηταί, δηλαδή στόν ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ  ἐσωτερικό κόσμο τοῦ Ἒλληνος, προσπαθῶντας νά «ξερριζώσουν» κάθε τί τό καλό.Καί τό μήνυμα πού ἐπιδιώκουν αὐτές οἱ γραμμές νά μεταφέρουν εἶναι πώς, ἐπ’ οὐδενί λόγω ῀ρεπει νά χαθῆ ἡ Ἐλπίδα.Καί πρέπει πάντοτε νά ἒχωμε κατά νοῦν, πώς ἡ ΘΕΡΜΗ καί ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ Προσευχή, μαζί μέ τήν ἂοκνη προσπάθεια,ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ τά σχέδια τῶν ἀνόμων.Ὁ Δημιουργός μας,μᾶς ἂφησε ἐλευθέρους νά ἐπιλέξωμε τόν δρόμο μας.Ὃμως, πρέπει νά ΓΝΩΡΙΖΩΜΕ, πώς ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐγκαταλείπη τούς Πιστεύοντας εἰς Αὐτόν (ἀλλά καί αύτούς πού «ξεστράτισαν») καί πώς ἒχει συνεχῶς τό χέρι Του πρός ἐμᾶς,ὣστε,ἂν τό θελήσωμε νά τό πιάσωμε καί νά μᾶς σηκώση ἀπό τήν πτώση μας.Ἡ δοκιμασία τῆς φωτιᾶς ξεχωρίζει στό καμίνι τόν χρυσό ἀπό τήν σκουριά.Καί ἡ δοκιμασία πού περνᾶμε, ἀπότοκος τῆς ὀλιγοπιστίας μας καί τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό κοντά Του,εἶναι ἡ εὐκαιρία νά ΑΠΟΔΕΙΞΩΜΕ πώς εἲμεθα ἂξιοι τῆς βοηθείας Του.

 
 

 

 Ἡ τεχνολογία, πού ἀπό εὐλογία πού θά μποροῦσε νά εἶναι, ἒγινε στά χέρια τῶν φαύλων ὁ πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου, ἀπειλεῖ νά μετατρέψη τόν ἂνθρωπο σέ «εὐκολοδιαχείριστο ἀντικείμενο χωρίς ὑποκειμενικότητα καί συνείδηση», ( καί σ’ αὐτήν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ στηρίζονται οἱ δυνᾶσται τοῦ κόσμου προκειμένου νά ὑποδουλώσουν ΟΛΟΥΣ τούς ἀνθρώπους σέ μία «παγκόσμια κυβέρνηση»), δέν εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπίση τό Θεῖο θέλημα καί τίς θερμές Προσευχές ἀνθρώπων πού ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ πραγματικά.Πίστις, Προσευχή ἀπό τήν καρδιά μας καί Ἐλπίδα εἶναι τό τρίπτυχο, πού μαζί μέ τήν σκληρή μας προσπάθεια, θά ΑΝΑΤΡΕΨΗ τούς σχεδιασμούς τῶν ἐχθρῶν τῆς άνθρωπότητος.Μή τό ξεχνᾶμε αὐτό.Ἂς άνοίγωμε καί ἂς κλείνωμε (τοὐλάχιστον) τήν κάθε ἡμέρα μας μέ μία Προσευχή πού θά βγαίνη ἀπό τήν καρδιά μας, ὁπότε οἱ Ἂγγελοι δέν θά πηγαίνουν μέ ἂδεια χέρια στό πόδια Του,ἀλλά θά μεταφέρουν τίς Προσευχές ΟΛΩΝ μας,μέ ΠΙΣΤΗ καί ΕΛΠΙΔΑ καί θά δοῦμε νά ξεπερνιῶνται σιγά ἀλλά σταθερά ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

 



 
 

Πηγή.'' ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ '' 

                      

 

 

                                                                                                                        π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...