ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ.Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

 

 

 

''Τα παιδιά βλέπουν μάγους, παιχνίδια δολοφόνων,τά «καλά» τῶν ναρκωτικῶν, παγιδεύονται ἐντυπωσιασμένα ἀπό τίς φαντασμαγορικές παρουσίες τενεκεδένιων εἰδώλων καί στό τέλος,πάρα πολλά ἐξ αὐτῶν, πολύ περισσότερα ἀπό ὃσο φανταζόμεθα,καταλήγουν στά νύχια τῶν σατανιστῶν.Ὁ καταναλωτισμός, ἡ σπατάλη,ἡ κακῶς ἐννοουμένη «καλοπέραση»,ὁ εὒκολος καί διά παντός μέσου πλουτισμός,πού γίνεται αὐτοσκοπός μέ τήν ἐπιδέξια προβαλλλομένη λατρεία πρός τό χρῆμα, ἡ «καπατσωσύνη» τοῦ νά ζῆ κάποιος ἐκμεταλλευόμενος ἂλλους,ἡ ἒλλειψις ἠθικῶν φραγμῶν καί ὁ ἐγωισμός εἶναι οἱ βασικές αἰτίες πού ἒρριξαν τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη, πολλές φορές, σέ «οἰκονομικές κρίσεις», μέ δυστυχία, ἀνέχεια καί βάσανα.''

                                                                                                π.Ευθύμιος Μπαρδάκας


 

Οι σατανισταί, τά «μέντιουμ»,οἱ «πνευματισταί», οἱ αἱρέσεις, οἱ ἂθεοι, οἱ σαρκολάτρες, οἱ χρηματολάτρες, οἱ παιδεραστές, οἱ πάσης φύσεως ἒκνομοι καί παράνομοι, κάνουν…χρυσές δουλειές.Τελευταίως, ὃλο καί αὐξάνουν ἐνέργειες ἀνθρώπων οἱ ὁποῖες εἶναι ἀκατανόητες, τόσο ἐξ ἀπόψεως σκληρότητος, ὃσο καί ἐξ ἀπόψεως σχέσεών τους μέ τήν ἀνθρώπινη, κοινή. Λογική.Ἂγριες δολοφονίες, ἐπιθέσεις ένόπλων σέ Σχολεῖα, δολοφονίες νηπίων ἀπό τούς ἲδιους τους τούς «γονεῖς», συνθήματα γραμμένα σέ τοίχους καί ἂλλα πολλά ἀκατανόητα γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ, τά βλέπομε καθημερι- νῶς νά πληθαίνουν.Κινηματογράφος, τηλεόραση, μουσική, στίχοι τραγουδιῶν καί γενικῶς τό θέαμα καί ἡ «τέχνη», ἀσχολοῦνται κυρίως μέ δράκουλες, βαμπίρ, τέρατα, ἐξωγήινους, αἷμα, σαρκολατρεία, ἀθωώνουν τά ναρκωτικά καί «θεοποιοῦν» τό χρῆμα…!Προσφάτως, εἲχαμε καί πάλι τά φρικτά ἐγκλήματα πού διέπραξαν νεαρά ἂτομα, καί δήλωσαν χωρίς νά ἒχουν τό παραμικρό πρόβλημα, πώς ὃ,τι ἒκαναν τό ἒκαναν ὡς «προσφορά καί θυσία» στόν σατανᾶ..!

 

 

Καί τό θέμα, σιγά-σιγά ξεχάστηκε ἀπό τά, λαλίστατα» κατά τά ἂλλα, Μέσα Μαζικῆς Τυφλώσεως, τά ὁποῖα ἐνδιαφέρονται πιό πολύ γιά το τί ἒκανε ἢ τι εφαγε ὁ «Α» ἢ ὁ «Β» «τενεκεδένιος» ἀστέρας.Καί ἐδῶ, πρέπει νά σταθοῦμε στό τεράστιο θέμα τοῦ ΠΩΣ φθάσαμε μέχρις ἐδῶ, ΓΙΑΤΙ γίνονται ὃλα αὐτά, καί ΤΙ πρέπει νά κάνωμε γιά νά περιορίσωμε τά ἐπικίνδυνα αὐτά φαινόμενα.Ἡ ἀπάντηση σ’ αὐτά τά ἐρωτήματα, κρύβεται στόν τρόπο πού αντι- μετωπίζει ὁ σύγχρονος ἂνθρωπος τήν ζωή, τήν ὓπαρξή του ὡς ἂνθρωπος καί ὡς πλᾶσμα Θεοῦ.Ἡ Νεολαία μας, μή ἒχοντας παραδείγματα κατάλληλα, μή ἒχοντας «ἀντισώματα» πού θά τήν προστατεύσουν ἀπό τίς λυσσασμένες ἐπιθέσεις τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων πού ὃλο καί ἐντείνονται, γίνονται εὒκολη λεία στά νύχια τῆς κάθε μορφῆς παραβατικοτητος πού ἐπιδέξιοι καί καλοδασκαλεμμένοι ἰνστρούχτορες τῆς προβάλλουν ὡς τρόπο ζωῆς.Ὃλο καί περισσότεροι ἂνθρωποι σήμερα, ἁπλῶς συμβιώνουν κάτω ἀπό τήν ἲδια στέγη καί νομίζουν πώς ἡ δημιουργία οἰκογενείας, ἡ ὁποία συμπληρώνεται καί ἀπό παιδί ἢ παιδιά, ἁπλῶς τούς….ἐμποδίζει ἀπό τοῦ νά διασκεδάσουν, νά ξενυχτήσουν καί νά καλοπεράσουν χωρίς εὐθῦνες.Πᾶνε σέ ἓνα Δημαρχεῖο, συμφωνοῦν νά ζήσουν μαζί, χωρίς συναί- σθηση τῶν ἐννοιῶν Γᾶμος, Οἰκογένεια, καί τοῦ τί σημαίνει ἡ λέξις «Παιδιά».Πολλοί θεωροῦν πώς εἶναι μέσα στήν «μόδα», ἂν ἒχουν «σύντροφο» καί ὂχι Σύζυγο. Ἒτσι, ἁπλῶς συζοῦν, κάνουν μάλιστα καί παιδιά τά ὁποῖα τά βλέπουν κάπως σάν ..«σκυλάκια» συντροφιᾶς ἢ καί σάν ἐμπόδιο στήν συνέχιση τῆς ἀνέμελης ἁμαρτίας τους, μή ἀναλογιζόμενοι πώς ἡ λεξις Σύζυγος περιέχει τήν ἒννοια «ζυγός» πού σημαίνει ἀγώνα, προσπάθεια καί συτροφικότητα σέ χαρές καί λύπες.Βλέπομε νά θέλουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι νά …«παντρεύωνται» ἀλλά καί νά θέλουν νά ἒχουν παιδιά υἱοθετημένα…!Βλέπομε λαούς νά ἒχουν ἐπίσημα «Κόμματα παιδοφίλων» ἢ καί ἐπι- σημοποιημένη τήν κτηνοβασία καί τούς θεωροῦμε «προοδευμένους»!Πλήρως ξεκομμένοι ἀπό τήν Πίστη μας, δέν ξέρουν τί θά πῆ Ἑκκλησιασμός, ἐξομολόγησις, Θεία Κοινωνία…!Τά πρωινά τῆς Κυριακῆς τά θέλουν γιά ξεκούραση καί τους ἐνωχλοῦν τά κτυπήματα τῆς Καμπάνας, πού κάποτε ἠχοῦσε στά αὐτιά τῶν ἀνθρώπων σάν γλυκόλαλο κάλεσμα κοντά στόν Θεό.Τά παιδιά, μπροστά σ’ ἓναν Ὑπολογιστή, ἀφήνουν «ἣσυχους» τούς «γονεῖς» νά πᾶνε ὃπου θέλουν, ἀσχέτως ἂν αὐτά, μέσα ἀπό τούς ὑπολογιστές, χὠνονται πολύ βαθειά σέ σατανικά κυκλώματα πού τά παρασύρουν σέ ἀκατανόμαστες πράξεις, ἀκόμα καί σέ αὐτοκτονίες…!Τά παιδιά, ἒχουν τήν άνάγκη νά ἒχουν ἓνα στήριγμα, ἓνα παράδειγμα καί νά ἐπικοινωνοῦν μέ τούς γονεῖς τους μέ σεβασμό ἀλλά ὡς φίλοι.Θέλουν νά μάθουν, θέλουν νά ρωτήσουν, θέλουν νά στηριχθοῦν κάπου καί ἒτσι, μή ἒχοντας σωστές ἀπαντήσεις στίς ἀπορίες καί τίς ἀνησυχίες τους, ἀκοῦν τούς ἐπιτηδίους πού κατακλύζουν αὐτά τά μηχανήματα, πού ἐνῶ εἶναι χρήσιμα στά χέρια ἐμπείρων καί ὠρίμων ἀνθρώπων, γίνονται ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ὃπλα γιά τίς άθῶες καί παραπαίουσες παιδικές ψυχές.Βλέπουν μάγους, παιχνίδια δολοφόνων, τά «καλά» τῶν ναρκωτικῶν, παγιδεύονται ἐντυπωσιασμένα ἀπό τίς φαντασμαγορικές παρουσίες τενεκεδένιων εἰδώλων καί στό τέλος, πάρα πολλά ἐξ αὐτῶν, πολύ περισσότερα ἀπό ὃσο φανταζόμεθα, καταλήγουν στά νύχια τῶν σατανιστῶν.Ὁ καταναλωτισμός, ἡ σπατάλη, ἡ κακῶς ἐννοουμένη «καλοπέραση», ὁ εὒκολος καί διά παντός μέσου πλουτισμός πού γίνεται αὐτοσκοπός μέ τήν ἐπιδέξια προβαλλλομένη λατρεία πρός τό χρῆμα, ἡ «καπατσωσύνη» τοῦ νά ζῆ κάποιος ἐκμεταλλευόμενος ἂλλους, ἡ ἒλλειψις ἠθικῶν φραγμῶν καί ὁ ἐγωισμός εἶναι οἱ βασικές αἰτίες πού ἒρριξαν τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη, πολλές φορές, σέ «οἰκονομικές κρίσεις», μέ δυστυχία, ἀνέχεια καί βάσανα.Καθημερινῶς γινόμεθα μάρτυρες περιπτώσεων μεγάλης παλιανθρωπιᾶς, βλέπομε ἀπαταιωνιές, βλέπομε ἀδικαιολόγητους πλουτισμούς, βλέπομε τεράστιες παρανομίες καί πολλά φαινόμενα διαφθορᾶς νά ἒρχωνται στό φῶς (κάλλιο ἀργά παρά ποτέ)Καί οἱ δημιουργοί αὐτῶν τῶν κρίσεων, ἐκμεταλλευόμενοι τίς δημιουργούμενες ἀνάγκες, παγιδεύουν εὐχερέστατα τά νεαρά, κυρίως, ἂτομα καί τά ὠθοῦν σέ σκοτεινές ἀτραπούς μέ ὑπσσχέσεις γιά πλούτη, καλοπέραση κ.λπ.Καί μποροῦν αὐτοί οἱ σκοτεινοί ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ νά παγιδεύουν και παρασύρουν ἂτομα, ἐπειδή ἒχει χαθεῖ ὁ φόβος Θεοῦ (ἡ λέξις «φόβος μέ τήν ὀρθή της σημασία καί ὂχι μέ τήν ἀπειλητική), ἒχει χαθεῖ ἡ ἐλπίδα, ἒχει χαθεῖ ἡ Προσευχή καί οἱ ἂνθρωποι θέλουν νά μήν ἰσχύη τό «ὁ μή ἐργαζόμενος μηδέ ἐσθιέτω», ἀλλά προτιμοῦν νά ἐγκαταλείψουν τήν γῆ, τό μαντρί, τήν θάλασσα καί νά γίνουν κάτοικοι μεγαλοπόλεων μέ τίς «ἀνέσεις» καί τήν σάπια «διασκέδαση» πού τούς προσφέρουν.Ὁ Παπποῦς καί ἡ Γιαγιά, ρίχνονται σέ οἲκους «εὐγηρείας» καί δέν ἀποτελοῦν μέλη τῆς Οἰκογένειας ὃπως κάποτε (καί μάλιστα πολύ σεβαστά), μέ αποτέλεσμα τά παιδιά νά παραδειγματίζωνται ἀπό τήν στάση τῶν γονιῶν τους στούς Παπποῦδες καί νά ἐπιφυλλάσσουν τήν ἲδια μοῖρα καί στούς ἂμυαλους γονεῖς τους.Καί ἓνα ἀπό τά «καλά» ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας, εἶναι ἡ ἐπάνοδος τῶν Γεροντοτέρων στά σπίτια τῶν παιδιῶν τους λογω….συντάξεων…!Καί ἐν τῷ μεταξύ, οἱ σατανισταί, τά «μέντιουμ», οἱ «πνευματισταί», οἱ αἱρέσεις, οἱ ἂθεοι, οἱ σαρκολάτρες, οἱ χρηματολάτρες, οἱ παιδεραστές, οἱ πάσης φύσεως ἒκνομοι καί παράνομοι, κάνουν…χρυσές δουλειές.Ἒχουν γεμίσει τίς Πολυκατοικίες μέ ἒντυπα πού καλοῦν τους ἀν- θρώπους κοντά τους, ἀφήνουν προσκλήσεις στά αὐτοκίνητα, διαφημίζονται ἐλεύθερα σέ τηλεόραση καί ἒντυπα καί ὁ μη ἒχων μέσα του Πίστη ἢ γνώση (κυρίως τά νεαρά παιδιά), ἐγκληματοῦν στό ὂνομα τοῦ σατανᾶ καί κάποιοι πού παριστάνουν τούς δημοσιογράφους κάνουν τόν…«ἒκπληκτο» μέ τά γεγονότα, ἀλλά δέν ἀρθρώνουν λέξη ἐναντίον τῶν ἀρχισατανιστῶν καί τοῦ σατανισμοῦ ἢ ὑπέρ τῆς Πίστεώς μας.Ἐμεῖς, ὡς ἂνθρωποι πού εἲμεθα κοντά στήν Πίστη μας, ἒχομε τήν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ νά Προσευχώμεθα ὑπέρ τῆς σωτηρίας καί αὐτῶν τῶν ξεστρατισμένων ἀλλά παραλλήλως, πρέπει νά προστατεύσωμε τά παιδιά πού ὑπάρχουν γύρω μας, διδάσκοντάς τα πώς ἡ Ἐλπίδα μας εἶναι Ὁ Θεός καί ἡ Ὀρθόδοξη Πίστις μας.Σατανιστές ὑπῆρχαν καί ὑπάρχουν. Ἐπιτυγχάνουν τούς σκοπούς των ἐπειδή κάποιοι ἐξ ἡμῶν εἲμεθα χαλαροί καί δέν δίδομε στούς νέους αὐτό πού πραγματικά χρειάζονται.Τήν φιλία μας, τήν ἀγάπη μας, τήν προστασία μας, ἀλλά κυρίως, τό ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ μας.

 

 

Πρίν ἀπό ἓναν χρόνο, στό Λονδίνο, μέσα σ᾽ἓνα εἰδικά διασκευασμένο καράβι, οἱ Ἂγγλοι μετέφεραν ἓνα ἂγαλμα ἑνός «θεοῦ» τῶν Ἀρχαίων Αἰγυπτίων, διασχίζοντας μέ τελετουργικό τρόπο τόν ποταμό Τάμεση.Δηλαδή τόν ἲδιο ποταμό, πού ἐφέτος, μέ τίς μεγάλες καί πρωτοφανεῖς βροχοπτώσεις, ΕΠΝΙΞΕ τό Λονδῖνο.Ἡ πιό μεγάλη νίκη τοῦ σατανᾶ, εἶναι τό νά πιστέψη κάποιος πώς «δέν ὑπάρχει». Καί αὐτό διότι, ὃποιος πιστέψη κάτι τέτοιο, παύει νά Προσεύχεται αἰτούμενος τήν προστασία Τοῦ Παναγάθου καί τήν Ἁγία Σκέπη τῆς Παναγίας μας.Θερμή Πίστη, Προσευχή, Συμμετοχή στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι τά ἀκατανίκητα ὃπλα, ἡ ἂτρωτη ἀσπίδα κάθε Πιστοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ διά τῶν ὁποίων προστατεύει τόν ἑαυτό του, ἀλλά καί βοηθᾶ τά παιδιά του νά μή βγοῦν ἀπό τόν σωστό δρόμο.Καί μή ξεχνοῦμε ποτέ, πώς ἡ Κυριακή Προσευχή (τό «Πάτερ ἡμῶν») τελειώνει μέ τήν θερμή παράκληση νά μᾶς προστατεύση ο Πατήρ ὃλων μας, «ἀπό τοῦ πονηροῦ».

 

 

 
 

Πηγή.''ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ''.Επιμέλεια,διασκευή ''ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ''. 

                                                                                                                     

                                                                                                                   

 

                                                                                                                         π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου