ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ,ΠΤΩΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,ΕΚΠΤΩΤΑ ΗΘΗ


 

 

 ''Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν,οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες,οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα,ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς παρθένες καὶ γυναῖκες,τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.''

                        

   Άγιος Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς.



Οι ακάθαρτες παρορμήσεις τοῦ νοῦ καὶ οἱ φαντασίες ποὺ γεννιοῦνται στὴν καρδία, ἀποτελοῦν τὴν ἀρχὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ αὐτές, ὡς ἐκδηλώσεις συμπαθείας πρὸς τὴν ἁμαρτία, δηλητηριάζουν τὴν καρδία καὶ τὴν ψυχή.῾Ο Σωτήρας ἐτόνισε τοῦτο μὲ τοὺς ἀκόλουθους λόγους: «᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις.Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτῆς ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐ- τοῦ» (Ματθ. ε´ 27-28).Αὐτὸς ὁ νόμος τῆς ψυχοσωματικῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι καλῶς γνωστὸς ἀπὸ τοὺς συγχρόνους διαστροφεῖς, οἱ ὁποῖοι πασχίζουν συνειδητὰ νὰ διαβρώσουν τὴν νεολαία μας.Ενθυμούμεθα στὴν Ρωσία μὲ ποιὸ τρόπο αὐτοὶ ποὺ προετοίμασαν τὴν ἐπανάστασι,καὶ κατόπιν οἱ κομμουνισταί, ἄρχισαν τὴν πνευματικὴ ἐξασθέ- νησι τοῦ ἔθνους μας διαποτίζοντες τὴν νεολαία μὲ ἀδιαντροπιὰ καὶ διαφθορά. Εἰδικοὶ κύκλοι ὠργανώνονταν πρὸς τοῦτο, οἱ ὁποῖοι διέσπειραν τὴν περιφρόνησι γιὰ τοὺς κανονικοὺς νόμους τῆς ἠθικῆς. Αὐτὴ ἡ προπαγάνδα γιὰ τὰ «ἐλεύθερα ἤθη», ἡ ὁποία μᾶς περιβάλλει, εἶναι πλέον ἀκόμη μεγαλύτερη, ἐπηρεάζουσα συνεχῶς ἀκόμη καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ τῆς σχολικῆς ἡλικίας.



Στὶς ἡμέρες μας, ὅπως κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προεπαναστατικῆς Ρωσίας, αὐτὴ ἡ προπαγάνδα ἔχει τὸν τελικὸ σκοπὸ νὰ διαφθείρη τὴν σύγχρονη κοινωνία. Αὐτὴ εἶναι μία παλαιὰ μέθοδος.Η ἱστορία εἶναι γεμάτη μὲ παραδείγματα ἐθνῶν,τὰ ὁποῖα κατεστράφησαν ἐξ αἰτίας τῆς διαδόσεως τῆς διαφθορᾶς. ῾Ο Κύριος κατέκαυσε τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα.῾Η Βαβυλώνα ἔπεσε.Η Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία κατεστράφη.Η ἐλεύθερη Δύσις ὑπόκειται στὴν ἴδια διαφθορά...῎Οχι τυχαίως, αὐτὴ ἡ προπαγάνδα τοῦ λεγομένου «ἐλεύθερου ἔρωτα» καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τῆς ἐντροπῆς προέρχεται εἰδικῶς ἀπὸ τοὺς ἀθέους, διότι ἡ αἴσθησις τῆς ἐντροπῆς εἶναι ἀκριβῶς ἡ πρώτη ἄμυ- να τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῆς ἠθικῆς πτώσεως.᾿Εξ ἀντιθέτου, κάθε ἐπαφή, ἀκόμη καὶ ἡ μικρότερη, μὲ τὸ πάθος, ἤδη εἰσάγει ἀσθένεια στὴν καρδία μας καὶ τὴν δηλητηριάζει. Μπορεῖ κάποιος ἄνθρωπος νὰ θέση πῦρ στὸν κόρφο του, καὶ νὰ μὴ κατακαοῦν τὰ ἱμάτιά του; (πρβλ. Παροιμ. στ´ 27)...Τί βλέπουμε στὴν ζωή, ἡ ὁποία μᾶς περιβάλλει;᾿Απρέπεια καὶ ἀδιαντροπιὰ στὴν ἐνδυμασία· ἀδιάντροποι ἀσπασμοὶ καὶ περιπτύξεις στοὺς δρόμους καὶ στὰ δημόσια μέρη· ἀδιάντροπες διαφημίσεις, εἰκόνες, φωτογραφίες καὶ παραστάσεις στὰ περιοδικὰ καὶ τὶς ἐφημερίδες· ἀνόητη, ἀκάθαρτη, ἀπωθη- τικὴ πορνογραφία... ῞Ολη αὐτὴ ἡ διαφθορὰ καὶ διαστροφὴ περιχύνεται στὴν ζωὴ σὰν μεγάλο κῦμα. ᾿Αληθινά, δὲν ὑπάρχει πλέον ὀλιγότερη ἀδιαντροπιά, ἄν ὄχι περισσότερη, ἀπὸ τοὺς χρόνους τῶν παγανιστῶν, ὅταν οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους ἔπρεπε νὰ προτρέπουν τοὺς Χριστιανοὺς μὲ εἰδικὸ ζῆλο στὴν διατήρησι τῆς σεμνότητος.Η φύσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τέτοια, ὥστε στὰ ἁμαρτήματα τῆς σαρκός, ὁ ἐνεργητικὸς ρόλος νὰ ἀνήκη ἀφ᾿ ἑνὸς στοὺς ἄνδρες, ἐνῶ ἀφ᾿ ἑτέρου νὰ προκαλῆται σ᾿ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν πειρασμὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς γυναῖκες.᾿Εξ αἰτίας αὐτοῦ, οἱ Χριστιανικοὶ πολιτισμοὶ παντοῦ καθώρισαν ἔθιμα, τὰ ὁποῖα νὰ βοηθοῦν στὴν διατήρησι τῶν εὐπρεπῶν ἠθῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν σεμνὴ ἐνδυμασία γιὰ τὶς γυναῖκες, ὥστε ἡ ἐμφάνισίς τους νὰ μὴ προκαλῆ ἁμαρτωλοὺς λογισμοὺς καὶ πειρασμικὲς τάσεις σὲ κανέναν. ῞Οσο ὑψηλότερος ἦταν ὁ πνευματικὸς πολιτισμός,τόσο σεμνότερη ἦταν καὶ ἡ ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν.῾Η σεμνότης στὴν ἐνδυμασία εἶναι ἡ πρώτη μας γραμμὴ ἄμυνας. Πρέπει νὰ προφυλάξη τὴν καθαρότητα τῶν γυναικῶν καὶ νὰ προστατεύση τοὺς ἄνδρες ἀπὸ τὸν πειρασμὸ τῶν ἁμαρτωλῶν κλίσεων.Εν τῷ μεταξύ, ἡ πρόκλησις ἀκριβῶς αὐτῶν τῶν ἁμαρτωλῶν τάσεων ἀποτελεῖ τὸν σκοπὸ αὐτῆς τῆς ἡμι-γυμνότητος, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τὴν σύγχρονη μόδα,φθάνουσα, παρεπιπτόντως, μέχρι σχεδὸν τὴν πλήρη γυμνότητα στὴν ἀδιάντροπη ἐμφάνισι στὶς παραλίες.Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προ- κλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ ὁ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες,οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα,ἡ ὁ- ποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς παρθένες καὶ γυναῖκες, τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.Ο σεβασμὸς πρὸς τὴν ᾿Εκκλησία θὰ πρέπει νὰ ἐπιδεικνύεται πρωτίστως μὲ τὴν σεμνότητα τῆς ἐνδυμασίας.Δὲν εἶναι μάλιστα τυχαῖο ὅτι τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα,ἀκόμη καὶ πολλὲς ἑτερόδοξες ἐκκλησίες ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ εἰσήρχοντο εἰς αὐτὲς νὰ καλύπτουν τὴν κεφαλή τους καὶ τοὺς ὤμους τους, ἄν ἡ ἐνδυμασία τους δὲν ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη.Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκφράζεται ἡ καθαρὴ ἀπόδοσις τιμῆς σὲ κάτι τὸ ἱερὸ καὶ ἡ πεποίθησις ὅτι τίποτε τὸ ἀνοικτὰ ἁμαρτωλὸ καὶ πειρασμικὸ γιὰ τὸν πλησίον μας δὲν θὰ πρέπει νὰ εἰσέρχεται στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω καὶ ἐν συμφωνίᾳ πρὸς σχετικὴν Συνοδικὴν ἀπόφασιν, στρεφόμεθα πρὸς τὸ Θεοπόθητο ποίμνιό μας, στὸ ὁποῖο οἱ Ποιμένες καὶ οἱ ἡλικιωμένοι ἀντιπρόσωποι αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη τῆς ὑπενθυμίσεως στοὺς νέους νὰ παύσουν νὰ καταπατοῦν τοὺς νόμους τῆς φυσικῆς σεμνότητος ἀκολουθοῦντες τὶς σύγχρονες μόδες.Τὸ καθῆκον διδασκαλίας σεμνότητος στοὺς νέους ἐναπόκειται εἰδικῶς στοὺς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ δίδουν ἕνα παράδειγμα αὐτῆς καὶ ἐπιμόνως νὰ ἐξηγοῦν στὰ τέκνα τους τὴν ἁμαρτωλότητα τῆς συγχρόνου ἀδιαντροπιᾶς.Γνωρίζουμε, ὅτι ἡ μάχη κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία μᾶς περιβάλλει πανταχόθεν, δὲν εἶναι ἕνα εὔκολο θέμα.Η ὁδὸς τῆς σωτηρίας γίνεται ὅλο καὶ στενώτερη κατὰ ἀναλογίαν τῆς ἐπικρατήσεως στὸν κόσμο τῆς πονηρίας καὶ τῆς ἀποστασίας.῞Ομως, ὁ ἀρχαῖος παγανιστικὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος περιέβαλε τοὺς ὀλιγοστοὺς πρώτους Χριστιανοὺς δὲν ἦταν ὀλιγότερο διεφθαρμένος.᾿Εκεῖνοι, ἐν τούτοις, δὲν ὑπέκυπταν στοὺς πειρασμοὺς τῶν παγανιστικῶν ἠθῶν, ὅπως καὶ τώρα ἀκόμη κάποιοι δὲν ὑποκύπτουν στοὺς συγχρόνους πειρασμούς.Η ἀρετὴ καὶ ἡ σεμνότης τῶν Χριστιανῶν γυναικῶν ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, τὸ ὁποῖο κατέκτησε τὸν παγανιστικὸ κόσμο.Τώρα, ποὺ ἡ ἀπιστία καὶ ἡ διαφθορά, ἡ ὁποία τὴν συνοδεύει, ἀνανεώνονται μὲ νέα δύναμι, ἡ ὁμολογία τῆς πίστεώς μας ἀπαιτεῖται μὲ μεγαλύτερη ἔντασι, ὄχι μόνον ὡς πρὸς τὴν δογματικὴ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ στὴν καθημερινὴ ζωή, ἐνθυμούμενοι τὴν κλῆσιν τοῦ Σωτῆρος μας, «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε´ 16).


 

Ο ῞Αγιος ᾿Απόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολή του γράφει ὅτι πρέπει νὰ λάμπουν σὰν φωστῆρες ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης (Φιλιπ. β´ 15). Μία ὑψηλὴ πνευματικὴ κατάστασις καὶ μία ἀκατηγόρητη, καθαρή, αὐστηρὰ σώφρων ζωή,ἀποτελοῦσαν τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν Χριστιανῶν τῶν Φιλίππων, γιὰ τὰ ὁποῖα ὁ ᾿Απόστολος τοὺς ἐπαινεῖ. Ζοῦμε σὲ πολὺ μεταγενέστερη ἐποχή· δεκαεννέα αἰῶνες μᾶς χωρίζουν ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, στὶς ὁποῖες ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος ἔγραψε τὶς ἐπιστολές του. ῞Ομως τώρα, ἀκριβῶς, ὅπως οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων, εἴμεθα κυκλωμένοι ἀπὸ ἕνα περιβάλλον πλήρους ἀδιαντροπιᾶς καὶ διαστροφῆς.Εἴθε τὸ ὑψηλὸ καὶ ἅγιο παράδειγμα τῆς καθαρᾶς καὶ σώφρονος ζωῆς τῶν ἀρχαίων Χριστιανῶν νὰ μᾶς διδάσκη νὰ εἴμεθα τὸ ἴδιο σταθεροὶ καὶ ἀκλόνητοι στὴν διακράτησι τῶν νόμων τῶν Χριστιανικῶν ἠθῶν, καὶ νὰ μὴ ὑποκύπτουμε στοὺς πειρασμούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς περιβάλλουν.

 

 

Εἴθε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι ἐφ᾿ ὑμᾶς

 

                                                                                                             

                                                                                                              † Μητροπολίτης Φιλάρετος

 

 

 


Πηγή.Περιοδικό «῞Αγιος Κυπριανός»,ἀριθμός 338,Μάϊος-᾿Ιούνιος 2007,σελ. 44-46.Επιμέλεια κειμένου ''ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.''

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου