ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

ΟΜΟΛΟΓΗΤΑΙ ΚΑΙ ΖΕΣΤΟΙ ΕΝ ΚΥΡΙΩ

 

 

Μνήμη Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας,Δευτέρα 15 [28] Ιουλίου,Πάτριο,Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.

 
 

 «Οἶδα σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἤ ζεστός· οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (᾿Αποκαλ. γ´ 15-16).(Ξέρω καλὰ τὰ ἔργα σου. Οὔτε ψυχρὸς εἶσαι [στὴν πίστι] οὔτε ζεστός. Μακάρι νὰ ἤσουν ψυχρὸς ἤ ζεστός. ῎Ετσι, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρὸς καὶ δὲν εἶσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, θὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου).Οἱ λόγοι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀπευθύνει ὁ Κύριός μας στὸν ἐπίσκοπο τῆς Λαοδικείας στὴν ῾Ιερὰ ᾿Αποκάλυψι, ἁρμόζουν δυστυχῶς στοὺς περισσοτέρους Χριστιανοὺς τῶν ἡμερῶν μας.Οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ πολλὲς φορὲς μὲ τὴν χλια- ρότητα τῆς ἀγάπης τους πρὸς τὸν Χριστόν μας, δὲν εἶναι ὅπως τοὺς θέλει ὁ Θεός, δηλαδὴ τὸ πνευματικὸ «φῶς» καὶ «ἅλας» τῆς γῆς (Ματθ. ε´ 13, 14).Γιατὶ ὅμως συμβαίνει αὐτό; Διότι ἁπλούστατα οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ δὲν εἶναι «ζεστοὶ» ἐν Κυρίῳ: δὲν ἀγαποῦν θερμὰ τὸν Σωτῆρα μας, δὲν εἶναι ζηλωταὶ τοῦ νόμου καὶ τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του.Γι᾿ αὐτὸ τοὺς λείπει τὸ εὐλογημένο θάρρος τῆς ὁμολογίας, τὸ ὁμολογιακὸ πνεῦμα καὶ φρόνημα...Οἱ Χριστιανοὶ τῆς ἐποχῆς μας ἔχουν ἐπηρεασθῆ βαθύτατα ἀπὸ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα· ἔχουν κυριευθῆ ἀπὸ τὴν φιλοδοξία, τὴν φιλαργυρία καὶ τὴν φιληδονία, δηλαδὴ ἔχουν ὑποδουλωθῆ στὸν ἐγωϊσμό, τὴν ἀφιλαδελφία καὶ τὴν σαρκολατρεία.῎

 

Η ῾Αγία ᾿Ιουλίττα ἤκμασε κατὰ τοὺς δεινοὺς καὶ τρικυμιώδεις χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305), τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ διώκτου τῶν Χριστιανῶν.Κατήγετο ἀπὸ τὸ ᾿Ικόνιον τῆς Λυκαονίας τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας καὶ ἦταν μία ἀπὸ τὶς πλέον εὐλαβεῖς καὶ πιστὲς Χριστιανές.Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ συζύγου της, πολὺ νέα ἀφιερώθηκε στὴν ἀνατροφὴ τοῦ βρέφους της, τὸ ὁποῖον ἐβάπτισε μὲ τὸ ὄνομα Κήρυκος.Μέχρι δὲ τὴν ἡλικία τῶν τριῶν ἐτῶν τοῦ ἐδίδασκε μὲ περισσὴ φροντίδα καὶ ἐπιμέλεια, ἰδίως ὅμως μὲ τὸ παράδειγμά της, τὴν πίστι καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριόν μας ᾿Ιησοῦ Χριστό, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται μὲ τὴν προσευχή, τὴν ἁγία καὶ ἐνάρετη ζωή, τὴν συμμετοχὴ στὰ ῞Αγια Μυστήρια καὶ τὴν ὁμολογία τοῦ ῾Αγίου ᾿Ονόματός Του.῞Οταν τὰ θύματα τοῦ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν πολλαπλασιάσθηκαν, ἡ ῾Αγία ᾿Ιουλίττα πῆρε τὸν μικρὸ καὶ πολυαγαπημένο της Κήρυκο καὶ κατέφυγε στὴν Σελεύκεια τῆς Κιλικίας.᾿Αλλὰ καὶ ἐκεῖ ἡ φλόγα τοῦ διωγμοῦ ἐμαίνετο...῎Ετσι ἡ ῾Αγία κατέφυγε στὴν Ταρσό, τὴν γενέτειρα τοῦ ῾Αγίου ᾿Αποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου.᾿Εκεῖ ὁ ἡγεμόνας τῆς πόλεως, ὀνόματι ᾿Αλέξανδρος, ἄνθρωπος ἄγριος καὶ θηριώδης, ἔμαθε γιὰ τὴν ῾Αγία καὶ τὴν ἐκάλεσε σὲ ἀπολογία.Βλέποντας τὴν στοργή, ποὺ ἔτρεφε πρὸς τὸν μικρὸ χαριτωμένο ἄγγελό της, τὸν Κήρυκο, προσεπάθησε νὰ νικήση τὴν Πίστι της μὲ τὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου αὐτῆς καὶ τοῦ τέκνου της.῞Ομως ἡ ῾Αγία παρέμεινε σταθερὴ καὶ ἀπτόη- τη καὶ ἦταν ἕτοιμη νὰ προσφερθῆ θυσία ζῶσα καὶ ἄμωμος, μαζὶ μὲ τὸν μικρόν υἱόν της, παρὰ νὰ ἀρνηθῆ τὴν εὐσέβεια.Τότε ὁ ἡγεμόνας ἅρπαξε μὲ θυμὸ ἀπὸ τὶς μητρικὲς ἀγκάλες τὸν μικρὸ Κήρυκο καὶ ἄρχισε νὰ τὸν καλοπιάνη, νὰ τὸν θωπεύη καὶ νὰ τὸν ἀσπάζεται, γιὰ νὰ κάμψη τὴν μητέρα καὶ νὰ τὸν ἑλκύση μὲ τὸ μέρος του.῞Ομως, ὁ Κύριός μας, ὁ σοφίζων καὶ φωτίζων τὰ νήπια, ἔδωσε διὰ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος «στόμα καὶ σοφίαν» (Λουκ. κα´ 15) στὸν μικρὸ στὴν ἡλικία καὶ μέγα στὴν ὁμολογία Κήρυκο.Τὸ θεοφώτιστο νήπιο ἄρχισε νὰ ἐπικαλῆτε μὲ φωνὴ ὑποψελλίζουσα τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ φωνάζη: «Εἶμαι Χριστιανός!... ῎Αφησέ με νὰ πάω στὴν μητέρα μου»!Μάλιστα, γιὰ νὰ ξεφύγη ἀπὸ τὸν τύραννο, ἄρχισε νὰ τὸν κτυπᾶ καὶ νὰ τὸν κλωτσᾶ στὴν κοιλιά, λέγοντας καθαρὰ καὶ ἐπίμονα: «᾿Εγὼ τὸν Χριστὸν ἀγαπῶ»!῾Ο ἡγεμόνας ᾿Αλέξανδρος, μὴ ὑποφέροντας τὰ κτυπήματα τοῦ μικροῦ Κηρύκου καὶ ἰδίως τὴν ἧττα καὶ τὸ ὄνειδος ἀπὸ τὴν ῾Ομολογία του, ἐξεμάνη καὶ μὲ ἀγριότητα καὶ ἀπανθρωπία ἔρριψε τὸ νήπιο ἀπὸ τὶς σκάλες τοῦ κριτηρίου, λακτίζοντάς το μὲ δύναμι.Τὸ δὲ μακάριο νήπιο κτυπήθηκε στὴν κεφαλὴ θανάσιμα καὶ παρέδωσε στὸν Δεσπότη Χριστὸ τὴν ἁγία καὶ ἀθώα ψυχούλα Του.Ετσι ἀξιώθηκε νὰ λάβη ἐνδόξως τὸν στέφανο τῆς ῾Ομολογίας καὶ ᾿Αθλήσεως.Στὸ θέαμα αὐτό, ἡ τρισμακαρία μητέρα τοῦ παιδομάρτυρος, νικήσασα τὴν φύσι μὲ τὴν Πίστι στὸν Χριστὸ καὶ χαίρουσα καὶ εὐχαριστοῦσα τὸν Θεό, εἶπε στὸν τύραννο:«῞Οπως συνέτριψες τὴν κεφαλὴ τοῦ τέκνου μου, ἔτσι θὰ συντριβῆ, σκληρὲ καὶ κακοῦργε ἄρχοντα, ἡ ψευδοθρησκεία σου»...Η μητρομάρτυς ῾Αγία ᾿Ιουλίττα, ἀφοῦ δοκι- μάσθηκε μὲ φρικτὰ κολαστήρια καὶ δὲν ἀρνήθηκε τὸν γλυκύτατό μας ᾿Ιησοῦ, τέλος ἀποκεφαλίσθηκε τὸ ἔτος 304 καὶ ἔλαβε τὸν στέφανο τοῦ Μαρτυρίου, γιὰ νὰ συναγάλλεται μὲ τὸν τριετῆ ἀμνό της ῞Αγιο Κήρυκο καὶ νὰ δοξάζωνται μαζὶ στοὺς οὐρανοὺς ἀπὸ τοὺς ᾿Αγγέλους καὶ στὴν γῆ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.῾Η ῾Αγία μας ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία τελεῖ τὴν μνήμη τους τὴν 15η ᾿Ιουλίου.Ο Βίος, ἡ ῾Ομολογία καὶ τὸ Μαρτύριο τῶν ῾Αγίων Κηρύκου καὶ ᾿Ιουλίττης ἀποτελοῦν πράγματι ἕναν ἰσχυρὸ ἔλεγχο γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς μας καὶ μίαν διαρκῆ ὑπόμνησι τοῦ χρέους καὶ τῆς εὐθύνης μας νὰ τοὺς μιμηθοῦμε, ἐφ᾿ ὅσον ἐφ᾿ ὅσον ἡ Πίστις μας στηρίζεται στὰ Αἵματα ὁδηγητικῶν μορφῶν, οἱ ὁποῖες ἐθυσίασαν καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωή τους γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Σωτῆρος μας.Εἴθε ὁ Κύριός μας ᾿Ιησοῦς Χριστὸς νὰ δίδη στοὺς ᾿Ορθοδόξους Χριστιανοὺς τὴν Χάριν τῆς ῾Ομολογίας τοῦ ῾Αγίου ᾿Ονόματός Του καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν σωτηρίων ἐντολῶν Του, πρὸς σω- τηρίαν αἰώνιον. ᾿Αμήν!

 
 

Εκεῖνον ποὺ ἐσταυρώθη γι᾿ αὐτοὺς καὶ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ Τοῦ ἐκφράσουν τὴν ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη τους.῎Αλλοι πάλι Χριστιανοί, ἀπὸ ἐντροπὴ καὶ δειλία, χαλοῦν εὔκολα τὴν νηστεία τους, ὅταν εἶναι ἡμέρες ἤ περίοδοι ποὺ ἀπαγορεύονται τὰ ἀρτύσιμα φαγητά, διότι δὲν θέλουν δῆθεν νὰ προσβάλουν ἐκείνους ποὺ - ἀπὸ ἄγνοια ἤ ἀδιαφορία - δὲν νηστεύουν!...Μάλιστα ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι ποὺ πέφτουν ἀκόμη πιὸ χαμηλά: ἀνέχονται ἀδιαμαρτύρητα ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐνώπιόν τους ἐκστομίζουν φοβερὲς βλασφημίες, βεβηλώνοντας κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο τῆς ῾Αγίας Πίστεώς μας!...Πόνος κυριεύει τὴν καρδιά μου, ὅταν ἀντιμετωπίζω τὸ θλιβερὸ φαινόμενο τέτοιων χλιαρῶν Χριστιανῶν καὶ στὴν ἐπιθυμία μου νὰ τοὺς βοηθήσω νὰ γίνουν «ζεστοὶ» γιὰ τὸν Κύριό μας, προβαίνω στὴν ἔκδοσι τοῦ φυλλαδίου αὐτοῦ.Περιέχει πολὺ περιληπτικὰ τὸν Βίο καὶ τὸ Μαρτύριο τοῦ ῾Αγίου Κηρύκου, ὁ ὁποῖος - ἄν καὶ ἦταν τριετὲς νήπιο - ἀνεδείχθη μεγάλος ῾Ομολογητὴς τῆς ῾Αγίας Πίστεώς μας· ἐπίσης καὶ τῆς μητρός του ῾Αγίας ᾿Ιουλίττης.῎Ετσι, ἐλπίζω αὐτὸ τὸ φυλλαδιάκι νὰ ὑπενθυμίζη στοὺς Χριστιανούς μας συνεχῶς τὸ σωτήριο χρέος τῆς ῾Ομολογίας, ὅπως αὐτὸ ἀπορρέει ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Χριστοῦ μας:«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ᾿Εμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἄν ἀρνήσεταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν Οὐρανοῖς» (Ματθ. ι´ 32-33).

 

 *Η φωτογραφία είναι του Πρεσβυτέρου π.Μιχαήλ Κωνσταντινίδη. 

 


 

 

                                                                                Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανού.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου