ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΙΑ ΕΝΟΣ ΑΜΟΝΑΧΟΥ ''ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΥ''



 Πάνε κάποια χρόνια, που αίφνις ο ''γεροντισμός'' ως  επίδοξος αυτοπροσδιορισμός γεροντικότητας εγκαταστάθηκε, ως ιδιαζόντως επηρμένη πλάνη και εκκοσμικευμένη δόξα σε ''γέροντες,'' που δεν δημιούργησαν απλά πιστούς, αλλά ετοιμοπόλεμους στρατιώτες. Γέροντες είναι οι ασκητικοί μοναχοί, που στα κοινόβια, τα κελλιά και στις οπές της γης χαριτώθηκαν απ' τον Θεό με ''τάλαντα'' που πάντοτε τα χρησιμοποιούσαν προς δόξα του Θεού και όχι προς δόξα των ανθρώπων. Είναι οι γνωστοί μας ''στάρετς,'' ασκητικές φιγούρες της κάθε αγιωνύμου ''Θηβαίδος,'' που έκρυβαν επιμελώς τα χαρίσματά τους με περισσή ταπείνωση και απαράμιλλη αυστηρότητα στους θείους νόμους. Εδώ και χρόνια, παρουσιάστηκαν ''γέροντες'' καχέκτυπα αντίγραφα των ασκητικών Γερόντων, που με ψήγματα ταπεινότητας και γεύσεις Χριστοήθειας, δημιούργησαν οπαδούς-πιστούς, ποιμνιοστάσια χριστιανών με περιχαρακωμένη αφοσίωση και ''πατριαρχική'' υποταγή!

 

 

Ακόμη - δυστηχώς - και απλοί ιερείς άφησαν τεχνιέντως να υποβόσκει γύρω τους ο ευάρεστος αυτοπροσδιορισμός του κεχαριτωμένου γέροντα, προς άγρα υποψήφιων μελών του οικείου, εκκλησιαστικού πληρώματος. Αυτός ο λίαν εκκοσμικευμένος και πλανερός  ''γεροντισμός΄΄ διέπεται σχεδόν πάντα από δύο βασικούς άξονες. Την κοινοποίηση διορατικών ή προορατικών χαρισμάτων και την ευάρεστη παροχή ''θαυμαστών'' σημείων. Είναι άλλωστε αυτά, για τα οποία πολλοί από τους χριστιανούς μας αναλλώνονται κατά κόρον, προκειμένου να ικανοποιήσουν την δαιμονόπληκτη φαντασία τους και την αστείρευτη περιέργειά τους. Άνθρωποι ακατήχητοι, που εννόησαν την Ορθοδοξία, ως κατ' επάγγελμα οιωνοσκοπία, ως την ''χριστιανική εκδοχή'' ενός δυστηχισμένου μέντιουμ. Διαπλάστηκε ολόκληρη γενιά ανθρώπων, προσηλωμένη στις επιτάσσεις των ''γερόντων,'' παρά στους λόγους των Αγίων. Απαραίτητος αρμός στην οικοδόμηση  του ''γεροντισμού'' είναι ο βαυκαλισμός των Εσχάτων και η ανάδειξή τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τονώνεται το εθνικό αίσθημα και η εθνική υπερηφάνεια. Τούτα όμως είναι αναμασημένα λόγια Αγίων, που έχουν ειπωθεί αιώνες τώρα. Τί προσφέρει ο ''γεροντισμός''; Ακριβώς αυτό. Να ικανοποιήσει αφιδώς την φαντασία του πιστού και να θαυματοποιήσει μέσα στους βουλιμικούς από περιέργεια, ακόρεστους οφθαλμούς του, το διορατικόν της ακατήχητης ζωής του. Πριν μερικά χρόνια, πόσο παραξενεύτηκα άσχημα, όταν φιλοξενούμενος στον ξενώνα της Κωνσταμονίτου βρήκα σε κάποιο κρεββάτι ιλουστρασιόν καρτούλες, που έγραφαν ''γέρων τάδε'', Κερασιά, κελλί τάδε... Προφανώς τις είχαν ξεχάσει οι προηγούμενοι συγκάτοικοί μου. Ο ''γεροντισμός'' έκανε σημαία την αυτάρεσκη, υιοθετημένη έπαρση, καλυμένη  εντέχνως πίσω από ταπεινόφρονες, πνευματικά μεταλλαγμένες αιτιάσεις. Εμφανίζει ενίοτε και δικές του ''εκκλησιολογικές θέσεις'' βρίσκοντας μάλιστα υποστήριξη κι από μεγαλόσχημους ιερείς. Οι ''γέροντες'' έχουν το δικό τους χειραγωγημένο ποίμνιο, που οι απόψεις τους έγιναν Νόμος και συνταγματική νομοτέλεια. Η γεροντολατρία, που κάποτε καταντάει σκέτη γεροντολαγνία, αφενός με τη φανταστική και ελαφρά τη καρδία  απόδοση χαρισμάτων σε άτομα, όχι απλώς μη έχοντα τέτοιες δωρεές, αλλά εγγίζοντα ενίοτε και τα όρια της ψυχοπαθολογίας και της πλάνης και αφετέρου με την υποχόνδρια εξάρτηση από τον εκάστοτε γέροντα ακόμη και στις ελάχιστες λεπτομέρειες του βίου του – σε σημείο μάλιστα εκχώρησης δικαιωμάτων αήθους εισόδου και σε αυτές τις απόρρητες συζυγικές σχέσεις – δεν εκπορεύεται μόνο από την πλευρά των απλών και απλοϊκών πιστών. Αντίθετα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η γενεσιουργός μήτρα είναι οι ίδιοι οι «γέροντες», οι φέροντες ποικίλα ψυχωτικά σύνδρομα και, το χείρον, την υποβόσκουσα πάθηση της κενοδοξίας και θεραπείας ενός φουσκωμένου, έως δαιμονικού Εγώ. Είναι γεμάτη η εκκλησιαστική ιστορία «φωτισμένων» και «καθαρών» οδηγών, οι οποίοι υποτίθεται, ότι χάρη στη μεγάλη τους άσκηση και ευλάβεια θα οδηγούσαν απλανώς τα πνευματικά τους τέκνα. Η διάκριση εν πάσι είναι χάρισμα ελάχιστων πνευματικών πατέρων και όχι προνόμιο των πολλών. Οι εκλεκτές δωρεές του Αγίου Πνεύματος δεν δίνονται έτσι και ως έτυχε. Οι προϋποθέσεις υποδοχής τέτοιων χαρισμάτων είναι πολλές, με προεξάρχουσα αυτήν την θεοδώρητη ταπείνωση. Δεν έχει το δικαίωμα κανείς να αυτοπροσδιορίζεται άμεσα ή έμμεσα σαν σκεύος εκλογής, μα ούτε και οι απλοί πιστοί πρέπει με τόση αφέλεια να επιδίδονται σε αγώνες ανακάλυψης και ονοματοδότησης γερόντων, προκειμένου να αποκτήσουν μέσα από αυτούς, πνευματική αξία και υπόσταση. Ο κόσμος άφησε τον απλού και ταπεινό ιερέα, όχι για να βρει κάποιον καλό πνευματικό, αλλά για ν' ακούσει θαυμαστές, παραμυθένιες ιστορίες. Και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι! Με στρατιές υπηκόων πίσω τους. Άνθρωποι δυστηχώς, όχι μόνο παντελώς ακατήχητοι, αλλά και χωρίς ζήλο για πνευματική σπουδή, έπαψαν ν' αναζητούν τον καλό πνευματικό, ως βοηθητική βακτηρία στην αναβαίνουσα ζωή τους. Στην ουσία, πολλοί εξ αυτών αναζητούν επιμόνως και εναγωνίως ένα καλό μέντιουμ, στην ''ορθόδοξη'' όμως εκδοχή του...


 

Κι όμως.... Πόσο καλοί πνευματικοί υπάρχουν, παντρεμένοι ιερείς, αλλά και ευσεβείς ιερομόναχοι, που με ιεροπρεπή ευλάβεια αποποιούνται  τον αυτάρεσκο τίτλο του κατ' όνομα ''γέροντα''. Συμπερασματικά. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε, πως τα έσχατα χρόνια,οι χριστιανοί θα βαδίζουν χιλιόμετρα για να βρουν έναν καλό πνευματικό. Συμβαίνει σήμερα. Όταν καταλάβουμε, πως ο πνευματικός δεν είναι μόνο εξαγόρευση αμαρτιών, αλλά και ορθή, πνευματική καθοδήγηση, τότε ίσως φυγοδικήσουμε από αυτοπροσδιοριζόμενους ''γέροντες'' και επίδοξους,προορατικούς ονειροκρίτες! Αμετανόητες, ευκαιριακές εξομολογήσεις και εθιμοτυπικές μεταλαβιές Χριστούγεννα και Πάσχα προσδιορίζουν πιστούς, που ενστερνίζονται τόσο απογοητευτικά κι ανέξοδα εκείνο το γνωστό ρηθέν,''Λίγο Χριστό και λίγο διάβολο''. Εύχεσθε!



Γιώργος Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος   
                   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...