ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

ΙΔΟΥ ΒΑΔΙΖΩ ΠΡΟΣ ΠΛΗΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Στους κατά συρροήν και κατά διαδοχήν κατηγόρους,που μας ονομάζουν επανειλλημένως Ημερολάτρες,απαντούμε ευθαρσώς,πως είμαστε  στα της Πίστεως,σαφέστατα Ορθολάτρες.Άλλωστε το Πάτριο Ημερολόγιο,στα 90 χρόνια παρουσίας του διαφύλλαξε με κατ' επίγνωση ζήλο,όχι μόνο την ημερολογιακή παράδοση της Εκκλησίας μας,αλλά και την ορθότητα της Πατερικής διδασκαλίας στο ακέραιο.Αυτό κανείς καλοπροαίρετος δεν μπορεί,να το εμφισβητήσει.Τούτο,ας το έχουν υπ' όψιν τους οι συγκεχυμένοι εκκλησιολογικά κατήγοροί μας,που τις τελευταίες δεκαετίες μεταπηδούν από την εκκλησιολογία κάθε επίδοξου ''γέροντα'' στην θεολογία του κάθε αιρετικού,οικουμενιστή ποιμένα.Από την Επιφανειάδα,στην Ιγναντιάδα και πίσω ολοταχώς στην Ιωαννιάδα.


 

Είναι οι ίδιοι -δυστηχώς- φορείς και δέκτες αίρεσης, ζουν μέσα σε αυτήν, κοινωνούν με τους κοινωνούντες αυτήν, έχουν ακυρώσει το μισό Πηδάλιο της Εκκλησίας, όλα τα Πατριαρχεία είναι πλέον αναντίρρητα οικουμενιστικά, κι ύστερα εννοούν, πως ορθοδοξούν... Οποία ομολογιακή αυτοαναίρεση! Είναι συγλονιστικά αποκαλυπτικό να αναθεματίζεις την Κυριακή της Ορθοδοξίας τους αιρετικούς και δη τους οικουμενιστές και στο κατόπι να φιλάς το χέρι στην φαναριώτικη κουστωδία του έκπτωτου Φαναρίου!... Αυτή η ανακολουθία καταντάει θεομπαιξία. Υπάρχουν εσχάτως οι λεγόμενοι ''επιφάνιοι αντικουμενιστές,'' που ''δια της χρυσής οδού του μένειν εν τη αιρέσει άχρι καιρού'' έχουν υιοθετήσει γι' αυτούς τον ανερμήνευτο τίτλο του ''επαναστάτη χωρίς αιτία''. Θεωρούν εμφανώς, πως η Εκκλησία είναι ένα διοικητικό σύστημα, δημοσιουπαλληλικής βεβαίως νοοτροπίας, κάτι σαν επώνυμη εταιρία ΕΠΕ, όπου συνυπάρχουν οι αιρετικοί με τους κοινωνούντες αυτήν...άχρι βεβαίως καιρού... Πώς γίνεται όμως, αυτοί οι ζώντες στην καινοτομία αντιοικουμενιστές να ζούν και ν' αναπνέουν στον Οικουμενισμό, να εξαπολύουν - και σωστά - μύδρους κατά της παναίρεσης, κι όταν καταφτάνει η πατριαρχική, ανορθόδοξη φατρία να τρέχουν, να πάρουν ευλογία; Για παράδειγμα, αν ερχόταν αύριο στον Πειραιά ο οικουμενικός Πατριάρχης για να συλλειτουργήσει με τον κατά τ' άλλα σεβαστό Μητροπολίτη Σεραφείμ, έχει την εντύπωση κανείς, πως ο δεύτερος θ' αρνιόταν; Όχι βεβαίως. Θα συλλειτουργούσε, όπως έκανε στο παρελθόν στο Άγιον Όρος και μόλις θα έφευγε ο Πατριάρχης και πάλι, μα και πάλι θα εξέδιδε αντιοικουμενιστικά φιρμάνια για εσωτερική, εύπεπτη, λαική κατανάλωση. Αυτό όμως, εκτός από περίοπτη θεομπαιξία είναι και άσκοπη, έως και ανέξοδη αυτοαναίρεση, χωρίς βεβαίως κανένα αντίκρυσμα. Αποτέλεσμα ουδέν. Η ''επιφάνειος θεολογία΄΄ εκ των πραγμάτων είναι ανεφάρμοστη, γιατι είναι αποτελεσματικά ακυρωτική και δυναμικά ανενεργής. Στην ευλογημένη και σωτήρια Αποτείχιση από την αίρεση, υπάρχει μια ιδιοτυπία όσον αφορά το Σήμερα.Ζούμε στην Εσχατιά του Χρόνου, όπου αρχίζει οσονούπω να ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι και ως εκ τούτου, η Αποτείχιση που προτάσσουν οι Πατέρες, μας είναι όχι μόνο επιβλητέα,μα και διεξοδικά σωτήριος. Πολλοί βεβαίως συναισθάνονται μια ψευδεπίγραφη ''ασφάλεια'' στην σύναξη των Πολλών, λες και η Εκκλησία πιστοποιείται πνευματικά από τον αριθμό των ακολούθων της. Στην σημερινή δυστηχώς γραικυλική - από κάθε άποψη - Ελλάδα, οι νεοέλληνες πιστοποιούν καθημερινά την λαική ρήση του,''Ό,τι δηλώσεις,είσαι.'' Το διαδύκτιο αίφνις γέμισε από πάσης φύσεως αυτοτιτλοφορούντες θεολόγους, από αυτάρεσκους, λαικούς ερμηνευτές της οκάς, που εξηγούν  πάντα τα θεολογικά θέματα με έναν ιδιαζόντως ορθολογιστικό τρόπο, που κάνει τα τεφτέρια των μανάβηδων να χάνουν την αξία τους, μπροστά στα ''φιλοσοφικά πονήματα΄΄ αυτών, των συναδέλφων τους. Αυτός βέβαια ο ερασιτεχνικός θεολογισμός, άκομψα δοσμένος πολλές φορές,προσφέρεται αφιδώς προς ευάρεστον τέρψιν ημών, των αμαθούντων, ημιμαθούντων και γενικώς ανεπίδεκτων γραφιάδων. Το θέμα όμως, αποκτάει επικίνδυνα την σημασία του, στον επηρμένο κομπογιανιτισμό κάποιων γραφικών, αυτάρεσκων εργολάβων της Πίστης, που έχουν αναλάβει επί προσωπικού, το πέρας δυσεπίλητων θεολογικών θεμάτων. Τραγελαφικά συμβάντα και αστείες εντυπώσεις αφήνουν τα γραπτά αυτών που,που στο όνομα πάντα της Ορθοδοξίας αναθεματίζουν κατά το δοκούν και κατά το πιστεύειν... Και δυστηχώς δεν είναι μόνο λαικοί, αλλά και κληρικοί, που μπροστά στην εγωίζουσα θεώρηση των πραγμάτων,στην υπεράσπιση των έτσι κι αλλιώς αποδεικτέων, καταλήγουν συχνά σε ευφάνταστα, λεκτικά πυροτεχνήματα. Λαικοί, οινοσκοπούντες ''θεολόγοι,'' που για να πιστοποιήσουν την αυθεντικότητάτους, φευ,κρύβονται επιμελώς,πίσω από την...θεία φώτιση, που προσάπτουν περισπούδαστα αυτοί,για τους εαυτούς τους. Άλλοι στηρίζονται με ψυχαναγκαστική εμμονή στα λόγια σύγχρονων ''διορατικών γερόντων'' και άλλοι, επιλεκτικά  διαλέγουν πατερικά κείμενα, λες και πρόκειται για οπωροφόρα λαική με διαλεχτούς, ωραίους πάγκους. Οι λόγοι αυτών των ''γερόντων΄΄ έχουν υποκαταστήσει τους Πατέρες. Είναι πλέον νόμος...Και όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους, βρίσκεται μακράν στο πυρ το εξώτερον. Το συγκλονιστικά αποκαλυπτικό βέβαια είναι, πως επιχειραματολογούν βάσει νεόκοπων ''γερόντων΄΄ και όχι βάσει των Αγίων...


 

Αυτός ο πέρα για πέρα εγωικός ''γεροντισμός΄΄ δυστηχώς αναπτύσσεται για την δόξα των ανθρώπων και όχι για την δόξα του Θεού.''Γέροντες'' που κοινοποιούν αφιδώς και ανέξοδα προς όλους το ''προορατικό'' τους χάρισμα,ποιά σχέση μπορεί,να έχουν με τους πράγματι προορατικούς Αγίους,που με φειδώ και ταπεινότητα αποκάλυπταν αυτά που τους φανέρωνε ο Θεός; Και μέσα σε όλα αυτά,ένας Οικουμενικός Πατριάρχης,που στον ''εσπερινό της Αγάπης'' στο Φανάρι,συλλειτούργησε με πάστορες και καρδινάλιους,επιβεβαιώνοντας την καθ' όλα πλέον φανερή επιθυμία του να συναριθμηθεί με τους πολέμιους θεομάχους της Εκκλησίας του Θεού.Εύχεσθε!



 

Ο Πατριάρχης στην ''εκκλησία'' των Παλαιοκαθολικών της Ουτρέχτης, βαδίζει προς πλήρη κοινωνία με όλες τις αιρέσεις. 

                     


Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος  

                                          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου